چپتر 218: تکنیک شمشیر شکوفه آلو در برابر شمشیر سقوط ستاره
0غلاف شمشیری که چرخاندم، درست قبل از اینکه دانموک چان بتواند با فرم شمشیر تجمع آسمانی‌اش دفاعی دست و پا کند، محکم به‌زیاد فرق سرش کوبیده شد. با همین یک ضربه، چشمان دانموک چان به عقب چرخید و به نظر می‌رسید درجا از هوش رفت. چشمانش‌تکان کاملاً سفید شد و انگار تمام قدرتش را از دست داده باشد، شمشیرش از دستش رها شد و بدنش به عقب متمایل گشت.
درست زمانی که می‌خواست به زمین‌تیغه بخورد—بام—شخصی از هیچ‌جا ظاهر شد و‌همان دستی روی پشت دانموک چان گذاشت.
«فقط با‌هدف‌گیری یه ضربه‌وقتی کارش تموم شد؟»
جونگ گاک که دانموک چان را‌وقتی گرفته بود، بدن بی‌جان او را به‌همان راحتی بلند کرد و روی شانه‌اش انداخت.
«فکر نمی‌کردم اختلاف سطحشون‌فقط این‌قدر زیاد باشه. خیلی طول‌گرفته می‌کشه تا بتونه بهش برسه.»
او که با‌هدف‌گیری خودش زمزمه می‌کرد،تیغه به من نگاه کرد.
«یه لحظه صبر‌شده کن. می‌رم چان رو‌زمزمه‌ای یه جای دیگه بذارم.»
«برو. آها، راستی...»
با بی‌تفاوتی سرم را تکان دادم، و‌جونگ بعد انگار چیزی یادم آمده باشد، غلاف شمشیر‌کرد را به آرامی از بالا به پایین چرخاندم.
دینگ!
این حرکت به سمت شمشیر افتاده دانموک چان هدف‌گیری شده‌شناور بود. وقتی غلاف به تیغه شمشیر برخورد کرد، شمشیر با‌نمایش زمزمه‌ای ملایم در هوا شناور شد. بعد، در همان لحظه—
ووش—
غلاف را با ظرافت چرخاندم‌کارش و شمشیر معلق در هوا‌بود را با نوک آن گرفتم.
چشمان جونگ گاک از تعجب به خاطر‌برخورد این نمایش حیرت‌انگیز مهارت که در یک‌ووش— چشم به هم زدن اتفاق افتاد، گشاد شد.
«عجب شمشیرزنی ظریفی.»
در حالی‌سمت که او با‌شده تحسین تماشا می‌کرد—
«اینم با خودت ببر.»
تلنگری به شمشیر زدم. شمشیر که با نیروی‌زمزمه‌ای درونی آغشته شده بود، قوس بزرگی را طی‌معلق کرد و دقیقاً در دستان جونگ گاک فرود آمد.
«ممنون.»
جونگ گاک شمشیر را بدون زحمت گرفت‌تیغه و قبل از اینکه به جلو قدم‌لحظه— بردارد، سرش را به نشانه تایید تکان داد.
تق.
قدمی سبک هوا را به هم زد. ابر غبار کم‌رنگی‌هوا پراکنده شد و در لحظه بعد، جونگ گاک ناپدید شد‌خاطر و در کنار چون ایگه و دانموک لین دوباره ظاهر شد.
چون ایگه فریاد‌شده زد: «وای! نزدیک‌برخورد بود زهره‌ترکم کنی!»
جونگ گاک به این واکنش بیش‌وقتی از حد لبخند زد و دانموک‌شناور لین به سرعت به سمت او دوید.
«برادرم حالش خوبه؟»
چشمانش پر از نگرانی بود. با دیدن این صحنه، نگاه جونگ گاک کمی‌لحظه— نرم شد. اگرچه او روابطش را با قبیله دانموک قطع کرده بود، اما‌اتفاق نگرانی‌اش نشان می‌داد که پیوندهای خونی عمیق‌تر از هر چیز دیگری در این دنیاست.
«حالش خوبه.»
«خدا رو شکر.»
در حالی‌پشت که دانموک لین‌کارش نفس راحتی کشید—
«می‌تونی یه لحظه مراقبش باشی؟»
جونگ گاک به آرامی دانموک‌تیغه چان را پایین گذاشت و‌شناور او را به لین سپرد.
«نگران نباش.»
دانموک لین با دقت دانموک چان را خواباند و وضعیتش را بررسی کرد. در یک‌کرد نگاه، به نظر نمی‌رسید مشکلی داشته باشد، اما وقتی برآمدگی روی فرق سرش را که‌برسه غلاف من به آن برخورد کرده بود لمس کرد، نتوانست جلوی خنده خشکش را بگیرد.
«می‌دونستم فقط به‌هدف‌گیری خاطر اینکه ارشده،تیغه بهش آسون نمی‌گیره...»
ورمش خیلی بزرگ بود. با‌تیغه چنین برآمدگی‌ای، او تا چند روز‌همان از درد به خود خواهد پیچید.
«پس می‌سپارمش به تو.»
جونگ گاک که مطمئن شد دانموک لین از او‌گرفته مراقبت می‌کند، شمشیر دانموک چان را کنارش گذاشت و‌فکر برگشت. او با پای چپش به جلو قدم برداشت.
قدم—قدم—
صدای قدم‌هایش به طور پیوسته‌تیغه طنین‌انداز می‌شد. با پشتی صاف، نگاهش‌همان فقط روی من قفل شده بود.
شرط می‌بندم با خودش فکر می‌کرد که من خیلی جوانم. شاید تازه بیست‌همان ساله. با اینکه چهره‌ای مغرور به خود گرفته بودم، اما صورتم هنوز جوان‌زدن بود، مثل بچه‌ای که لبریز از اعتماد به نفس بیش از حد است.
اما تمام‌پشت بدن جونگ گاک‌کارش منقبض شده بود.
او تازه‌افتاده شاهد همان یک‌وقتی ضربه‌ی من بود.
آن قوس محو و‌وقتی تقریباً غیرقابل‌رؤیت شمشیر که با‌هوا سرعتی خارق‌العاده چرخانده شده بود.
«اون استادیه که‌افتاده نمی‌تونم پیروزی در‌وقتی برابرش رو تضمین کنم.»
سن اهمیتی نداشت. قدرت رزمی‌کارش و مهارت من از قبل‌بود به قلمروی بالایی رسیده بود.
در نقطه‌ای،افتاده قدم‌های جونگ‌شده گاک متوقف شد.
فاصله بین او و من حدود چهار جانگ بود. فاصله‌شناور قابل‌توجهی بود، اما برای هر دوی ما، فاصله‌ای بود که‌نمایش می‌توانستیم در یک چشم به هم زدن آن را طی کنیم.
هیس—
سکوت سنگینی حاکم شد.
من که حالا چهره‌ای جدی به‌تیغه خود گرفته بودم، به جونگ گاک‌همان که بدنش خشک شده بود خیره شدم.
«شروع کنیم؟»
«بیا شروع کنیم.»
هیس—
موهای سفید جونگ گاک به آرامی تکان خورد.زمزمه‌ای سپس، از میان ابروهای برفی‌اش، چشمانش با نوری‌معلق سرد و مورمورکننده درخشید که مثل سراب سوسو می‌زد.
چهره‌اش بی‌تفاوت بود. اما انرژی خالص‌برخورد و نیروی درونی که از بدنش‌لحظه— ساطع می‌شد، حرف‌های زیادی برای گفتن داشت.
«اون واقعاً شبح قاتله.»
نیت قتل به شکلی نامحسوس جریان داشت. با اینکه عمداً‌بود آن را آزاد نمی‌کرد، اما آنقدر شدید بود که علف‌ها‌اختلاف و برگ‌های اطرافمان به سرعت شروع به پژمرده شدن کردند.
«برام جالبه بدونم چه‌شده نوع هنر رزمی‌ای رو‌زمزمه‌ای قراره بهم نشون بده.»
گوشه لبم کمی به سمت بالا رفت. مشتاقانه منتظرش بودم. شبح‌همان قاتلِ یک فرقه ارتدوکس که چنین نیت قتل برنده‌ای را به‌مهارت کار می‌گیرد—چه نوع هنر رزمی‌ای را قرار بود به نمایش بگذارد؟
«با در نظر گرفتن تعادل دنیای رزمی،تیغه باید بهت اجازه بدم حرکت اول رو تو‌ووش— بزنی، اما شک دارم بهش نیازی داشته باشی.»
صدای جونگ گاک‌گذاشت به آرامی از میان‌جونگ لب‌های نیمه‌بازش بیرون آمد.
«خب، این که درسته.»
با جواب من، جونگ گاک شمشیرش را بیرون‌ملایم کشید. تیغه‌ای که از غلاف کهنه روی کمرش‌نوک بیرون کشیده شد، هاله‌ای برنده از خود ساطع می‌کرد.
فقط بودن در نزدیکی‌اش‌هدف‌گیری این حس را می‌داد که‌زمزمه‌ای می‌تواند آدم را تکه‌تکه کند.
یک هاله‌ی‌پشت سرد و‌فقط تیز مثل تیغ.
«تکنیک شمشیری که الان‌شده بهت نشون می‌دم، شمشیر‌زمزمه‌ای سقوط ستاره قبیله دانموک هست.»
شمشیر سقوط ستاره... یادم‌وقتی آمد که یک بار از‌هوا دانموک لین درباره‌اش شنیده بودم.
در حالی که سعی می‌کردم چیزهای بیشتری‌تیغه درباره تکنیکی که فقط به طور مبهم درباره‌اش‌ووش— شنیده بودم به یاد بیاورم، جونگ گاک پرسید:
«تو از‌پشت چه تکنیک‌فقط شمشیری استفاده می‌کنی؟»
«تکنیک شمشیر شکوفه آلو.»
«...که اینطور.»
جونگ گاک‌سمت یک بار‌هدف‌گیری سر تکان داد.
«پس من شروع می‌کنم.»
با این حرف،هدف‌گیری با پای چپش‌تیغه به جلو قدم برداشت.
در آن لحظه—
ووش—
هیکلش ناپدید شد.
«نکنه از‌افتاده اولش یه‌شده قاتل بوده؟»
سرم را کج کردم،وقتی در حالی که حضور مخفیانه‌هوا جونگ گاک را حس می‌کردم.
در همان لحظه، جونگ گاک از‌وقتی قبل در فاصله یک جانگی من‌شناور بود و چشمانمان به هم گره خورد.
با وجود اینکه حمله مخفیانه‌اش لو رفته بود،گاک چشمان جونگ گاک هیچ تعجبی نشان نداد. انگار که‌انداخت انتظارش را داشت، به سرعت به مرحله بعدی رفت.
«چنین حملات مخفیانه و غافلگیرکننده‌ای‌وقتی اصلاً به یک فرقه ارتدوکس‌هوا که ادعای انصاف داره، نمی‌خوره.»
آستین سفید جونگ گاک در هوا به اهتزاز درآمد‌هوا و شمشیر برنده‌ای را نمایان کرد. چی شمشیر، مثل‌تعجب دندان‌های نیش یک جانور وحشی، دور تیغه پیچیده بود.
موجی خشن به راه افتاد.
هرچه شمشیرش نزدیک‌تر می‌شد، به‌کارش نظر می‌رسید خود فضا در حال‌بدن فریاد کشیدن و پاره شدن است.
تندبادی با تاخیر‌هدف‌گیری از کنار جونگ‌تیغه گاک عبور کرد.
من که از میان موها و ابروهای‌زمزمه‌ای سفید و معلق جونگ گاک، نگاهی اجمالی به‌معلق نور چشمانش انداخته بودم، غلافم را حرکت دادم.
«این‌طوری بیشتر خوشم میاد.»
دندان‌های سفید چون‌گذاشت هوی با پوزخندی‌تموم گستاخانه نمایان شد.
او ترجیح می‌داد به جای اینکه در یک مبارزه‌ملایم تمرینی مسخره خودش را عقب بکشد، با تمام قوا‌گرفتم حمله کند، درست مثل یک نبرد واقعی مرگ و زندگی.
بذار ببینم‌هدف‌گیری چی تو‌وقتی چنته داری.
چون هوی‌سمت غلاف را تا‌شده سینه‌اش بالا آورد.
در آن لحظه، غلاف با ظرافت‌تموم حرکت کرد و مسیر شمشیری را‌بی‌جان مانند جریان آب روان به نمایش گذاشت.
نرم و آرام.
سپس، در همان‌شده لحظه‌ای که دو شمشیر‌زمزمه‌ای با هم برخورد کردند—
جرینگ!
موج شوک‌پشت قدرتمندی به تمام‌کارش جهات منفجر شد.
طوفان شدیدی به دنبال آن‌وقتی به راه افتاد و شعاع‌هوا ده جانگی را در هم درید.
گرد و‌هدف‌گیری غبار غلیظی همه‌جا‌تیغه به هوا برخاست.
قدرتش بدک‌سمت نیست. نتونستم‌هدف‌گیری کامل دفعش کنم.
در مرکز گرد و غبار، چون‌تموم هوی به غلاف لرزانش نگاه کرد و‌راحتی نیروی درونی را به آن تزریق کرد.
بوم!
موج ضعیفی‌هدف‌گیری از انرژی به‌تیغه بیرون ساطع شد.
او به تازگی با استفاده از‌وقتی تکنیک انحراف شکوفه‌ها و پیوند شاخه‌ها، ضربه‌همان شمشیر جونگ گاک را خنثی کرده بود.
«دفع کردن نیروی‌گذاشت سایه ستاره در حال‌جونگ سقوط... عجب تکنیک خارق‌العاده‌ایه.»
صدایی پر‌افتاده از تحسین‌شده طنین‌انداز شد.
سایه‌ای از میان گرد و‌تیغه غبار پدیدار شد و به‌شناور آرامی قدمی به جلو برداشت.
بوم!
تنها با یک‌گذاشت قدم، گرد و‌تموم غبار کاملاً پراکنده شد.
چون هوی در حالی که تماشا می‌کرد‌برخورد باد گرد و غبار را با خود‌ووش— می‌برد، شمشیرش را به صورت مورب چرخاند.
شواش!
او در یک چشم به‌شده هم زدن طوفان را شکافت‌ملایم و به جلو نگاه کرد.
در منظره‌ای واضح،گذاشت ردپای بزرگی را‌تموم روی زمین دید.
چشمان جونگ گاک که‌شده آن رد را ایجاد‌زمزمه‌ای کرده بود، کاملاً آرام بود.
چون هوی به حرف آمد:
«چیز خاصی نبود. فقط‌هدف‌گیری انرژی رو با مچم جمع‌زمزمه‌ای کردم و تکونش دادم بره.»
«به همین‌پشت راحتی که‌فقط میگی نیست.»
جونگ گاک‌افتاده خنده خشکی‌شده سر داد.
حتی او که به مهارت‌تیغه شمشیرزنی‌اش افتخار می‌کرد، نمی‌توانست چنین تکنیکی‌همان را به این راحتی اجرا کند.
اما این‌سمت مرد جوان که‌شده روبرویش ایستاده بود...
فکر می‌کردم از من قوی‌تر‌کارش باشه، اما فاصله بینمون خیلی‌بود بیشتر از چیزیه که تصور می‌کردم.
جونگ گاک لبخند‌هدف‌گیری را از روی‌تیغه صورتش پاک کرد.
همزمان، ردای‌هدف‌گیری او به شدت‌تیغه به اهتزاز درآمد.
این کار باد نبود.
این تجلی نیروی‌گذاشت درونی از تکنیک درونی‌جونگ اراده ستاره تاریک بود.
«سعی کن‌افتاده این یکی رو‌وقتی هم دفاع کنی.»
چون هوی با احساس‌وقتی تغییر هاله جونگ گاک، چنگش‌هوا را روی غلاف محکم‌تر کرد.
بوم!
جونگ گاک با انفجار نیروی‌کارش درونی، در یک لحظه فاصله را‌بدن کم کرد و شمشیرش را چرخاند.
جرینگ!
جرقه‌ها به پرواز درآمدند.
و شعله‌های آبی‌افتاده حتی وحشیانه‌تری در چشمان‌تیغه جونگ گاک زبانه کشید.
آیا این‌پشت نیت قتل بود؟کارش یا روحیه مبارزه؟
شاید هم هر دو.
آن انرژی شدید از میان‌تیغه ابروهای سفیدش عبور کرد و‌شناور به سمت چون هوی شلیک شد.
نگاهی که‌سمت هر کسی را‌شده به لرزه درمی‌آورد.
اما—
اوه، چه نگاه وحشیانه‌ای.
چون هوی‌هدف‌گیری داشت از این‌تیغه وضعیت لذت می‌برد.
«از اونجایی که تمام این مدت‌وقتی من داشتم دفاع می‌کردم، چرا تو سعی‌همان نمی‌کنی این یکی رو دفاع کنی، پیرمرد؟»
چون هوی فشار غلافی که با شمشیر جونگ‌گاک گاک درگیر بود را کم کرد و سپس‌شانه‌اش با یک حرکت سریع، مچ دستش را چرخاند.
خششش—
یک قوس‌هدف‌گیری تیز هوا‌وقتی را شکافت.
مسیری که برای دنبال کردن با‌وقتی چشم بیش از حد سریع بود،شناور رد شمشیری با تأخیر بر جای گذاشت.
«آرغ!»
جونگ گاک‌افتاده ناله کوتاهی‌شده سر داد.
او به سختی شمشیرش را چرخاند تا‌زمزمه‌ای دفاع کند و با اخم به غلافی‌ظرافت که در تیغه‌اش فرو رفته بود نگاه کرد.
در همان زمان،افتاده شعله آبی چشمانش‌وقتی بیشتر زبانه کشید.
نیت قتلی که ناخودآگاه‌فقط احضار کرده بود، در‌گاک حال نشت کردن بود.
با دیدن این‌هدف‌گیری صحنه، لب‌های چون هوی‌برخورد به پوزخندی کج شد.
آره، همینه.
شمشیر جونگ گاک دوباره چرخید و موج‌تیغه عظیمی از انرژی را آزاد کرد، و غلاف‌ووش— چون هوی در پاسخ به نرمی حرکت کرد.
حرکات شمشیر‌پشت جونگ گاک تیز‌کارش و سریع بود.
و مخرب.
یک قوس آبی‌شده از بالا به پایین‌زمزمه‌ای شکافت، کوتاه اما قدرتمند.
بوم!
ضربه خطا رفته زمین‌فقط را شکافت و با‌گاک غرش کرکننده‌ای منفجر شد.
صدا آنقدر بلند‌هدف‌گیری بود که گوش‌ها را‌برخورد به زنگ زدن وامی‌داشت.
اما چون هوی که در مرکز‌برخورد ایستاده بود، با بی‌خیالی روی یک‌لحظه— سنگ در حال پرواز قدم گذاشت.
تق. تق.
او در هوا شناور شد.
چون هوی با نمایش تکنیک حرکتی مرموزی که می‌شد آن‌هوا را با راه رفتن روی هوا اشتباه گرفت، غلافش را‌خاطر بالا برد و پشت سر جونگ گاک را هدف گرفت.
در آن لحظه—
جرینگ!
جونگ گاک که‌گذاشت برگشته بود، با‌تموم شمشیرش دفاع کرد.
اما او نتوانسته بود ضربه‌وقتی را کاملاً جذب کند و پاهایش‌شناور سه چی در زمین فرو رفت.
جرینگ!
جونگ گاک‌سمت بلافاصله غلاف‌هدف‌گیری را پس زد.
سپس، با استخراج نیروی درونی‌کارش بیشتر، فرم‌های شمشیر ستاره در حال‌بدن سقوط را بدون مکث رها کرد.
چشمه ستاره در حال سقوط،وقتی اولین دیدار ستاره در حال‌هوا سقوط، تک‌فکر ستاره در حال سقوط...
با ادامه یافتن فرم‌های‌وقتی شمشیر ستاره در حال سقوط،هوا چشمان چون هوی بیشتر درخشید.
اوه، پس این‌جوری‌افتاده کار می‌کنه؟ هوم؟ اون‌تیغه قسمتش یکم ضعف داره.
فرم‌هایی که بدون هیچ‌گونه خودداری توسط استادی‌جونگ که به قلمرو رزمی آسمانی رسیده بود‌بلند اجرا می‌شدند، از هر چیز دیگری جذاب‌تر بودند.
دلم می‌خواد‌افتاده با تمام‌شده قدرتش ببینمش.
چون هوی در حالی که از‌برخورد شمشیر چرخان جونگ گاک جاخالی می‌داد،لحظه— تیغه خودش را از غلاف بیرون کشید.
وقتی شمشیر نیلوفر سفید تیغه‌شده سفید خالص خود را نمایان‌ملایم کرد، چشمان جونگ گاک سرد شد.
«بالاخره کشیدیش بیرون؟»
«تکنیکی که می‌خوام بزنم رو نمیشه‌تیغه فقط با یه غلاف اجرا کرد.همان دفع کردنش به آسونی قبل نیست.»
چون هوی پوزخندی‌شده زد و غلاف خالی‌زمزمه‌ای را به کناری انداخت.
وقتی نیروی درونی را به‌شده تیغه تزریق کرد، یک چی‌ملایم شمشیر شفاف روی آن سوسو زد.
سپس، یک نخ قرمز در‌کارش نوک آن ظاهر شد و به‌بدن شکل یک غنچه گل شکوفا شد.
یک شکوفه آلو.
«...شکوفه شمشیر!»
ابروهای جونگ گاک بالا پرید.
او در گذشته تکنیک‌های شمشیر شکوفه‌تموم آلو بی‌شماری دیده بود، اما هرگز چنین‌راحتی شکوفه شمشیر زنده و شدیدی ندیده بود.
و بوش... خیلی غلیظه.
بینی‌اش چین خورد.
رایحه طاقت‌فرسای شکوفه‌های‌افتاده آلو تقریباً تمرکزش‌وقتی را متزلزل کرد.
هوووش—
در یک لحظه،هدف‌گیری شکوفه‌های آلو به‌تیغه طور کامل شکوفا شدند.
آن‌ها هوا را پر‌وقتی کردند و جونگ گاک را‌هوا بدون هیچ روزنه‌ای احاطه کردند.
«واقعاً شکوفه‌های آلوی زیبایی هستن.»
با وجود‌پشت کلماتش، نگاهش به‌کارش شکوفه‌ها بی‌تفاوت بود.
«اگه فقط هدفشون من‌شده نبودم، می‌تونستم ازشون لذت ببرم...ملایم اما خب این توقع زیادیه.»
همان‌طور که با آرامش زمزمه‌تیغه می‌کرد، رگ‌های دستش برجسته شد‌شناور و شمشیرش زمزمه ضعیفی سر داد.
ووووونگ—
بدنش کمی به جلو‌فقط متمایل شد و سپس‌گاک به بیرون شلیک شد.
شمشیرش که پر از شعله آبی‌تیغه بود، به پایین شکافت تا شکوفه‌های‌همان آلوی شکوفا شده در هوا را ببرد.
مانند شهاب‌سنگی که از آسمان‌تیغه سقوط می‌کند، رد آبی بلندی‌شناور از خود به جای گذاشت.
واقعاً که‌سمت ستاره در‌هدف‌گیری حال سقوطه.
چون هوی‌پشت به آرامی شمشیرش‌کارش را بالا آورد.
در آن لحظه، شکوفه‌های آلوی اطرافش‌تیغه به آرامی به اهتزاز درآمدند و‌همان از شمشیر و اراده او پیروی کردند.
و از میان آن‌ها—
شواش—
شمشیر چون هوی تغییر کرد.
نوک آن که بی‌هدف به‌وقتی هوا اشاره می‌کرد، به سمت‌هوا شهاب‌سنگ در حال سقوط حرکت کرد.
سپس، در لحظه‌ای که‌وقتی شهاب‌سنگ و شکوفه‌های آلو‌ملایم با هم برخورد کردند—
بووووم!
صدایی شبیه به‌گذاشت شکافتن زمین و‌تموم آسمان فوران کرد.