چپتر 239: چپتر 239
0در میدان تمرین، شاگردان بی‌شماری در‌بازوهای حالت اسب قفل شده بودند و‌دستشان عرق از سر و رویشان شرشر می‌ریخت.
«آخ...»
«حس می‌کنم‌کرد دستام الان‌سرش کنده می‌شن...»
هنوز حتی نیم شیجین هم نگذشته‌ذره‌ذره بود، اما شاگردان که مثل بید می‌لرزیدند،بی‌صدا فقط می‌توانستند با نفس‌های بریده‌بریده ناله کنند.
این همان حالت اسبی‌زیر بود که هر روز به‌شدند مدت یک شیجین تکرار می‌کردند.
اخیراً برایشان راحت‌تر شده بود؛نبود فقط کمی عرق می‌ریختند و‌زیر می‌توانستند بدون مشکل تمامش کنند.
اما امروز فرق داشت.
اگه به‌آهی خاطر این‌خارج حلقه‌های آهنی نبود...!
این شکنجه‌ست! یه شکنجه واقعی!
در حالی که زیر‌آهنی لب غر می‌زدند، به‌واقعی بازوهای درازشده‌شان خیره شدند.
از زیر آستین‌هایشان، حلقه‌های‌سرش آهنی سنگینی به مچ‌اول دستشان بسته شده بود.
وزن هر‌آهی کدام سی‌خارج گئون بود.
حتی یکی از آن‌ها هم بیش از‌درازشده‌شان حد کافی بود، اما حالا به هر دو‌کدام مچ دست و مچ پایشان بسته شده بودند.
این دیگر تمرین‌حلقه‌های نبود؛ این یک‌شکنجه‌ست عذاب الهی بود.
در همین حال، چون هوی راحت روی‌نسبت صندلی‌اش در جایگاه افتخاری میدان تمرین نشسته‌شدن بود و با نارضایتی آشکاری تماشایشان می‌کرد.
«نوچ. حتی نمی‌تونین‌سینه‌اش همین‌قدر رو تحمل‌ذره‌ذره کنین... عجب بساطیه.»
آهی از سینه‌اش خارج شد.
بازوهایشان ذره‌ذره پایین‌تر می‌آمد.
و هنوز حتی‌بعد شمشیر هم به‌داد دست نگرفته بودند.
چون هوی با نگاهی به‌بازوهایشان شمشیرهای آهنی که بی‌صدا کنار‌نگرفته شاگردان افتاده بودند، نوچی کرد.
اما بعد،واقعی سرش را‌زیر تکان داد.
«خب، نسبت به روز اول‌نبود خیلی فرق کردن. الان دیگه‌زیر تقریباً در حد خدایان شدن.»
روز اول خودش را به یاد آورد،نسبت زمانی که فقط با انجام حالت اسب‌شدن با حلقه‌های آهنی از پا درآمده بود.
تق، تق—
صدای قدم‌های محکم و‌زیر سنگینی نزدیک شد و‌خیره رشته افکارش را پاره کرد.
چون هوی کمی چرخید.
استاد تالار تمرین رزمی، هیون یانگ، در حالی‌اول که یک شمشیر آهنی عظیم پنجاه گئونی را‌یاد فقط با دست چپش حمل می‌کرد، جلو می‌آمد.
اوه؟ داره اونو به‌خارج این راحتی بلند می‌کنه.می‌آمد حتماً سگ‌دو زده واسه تمرین.
نگاه چون هوی پس از‌می‌زدند بررسی هیون یانگ، روی مچ‌آستین‌هایشان دست چپ او متوقف شد.
«هاه. دوتا حلقه‌حلقه‌های آهنی بستی؟ اون شمشیر‌شکنجه باید بدجور سنگین باشه.»
«هنوز نمی‌تونم‌کرد روی دست راستم‌تکان ببندمش، مگه نه؟»
هیون یانگ با نگاهی‌خارج به دست راست بی‌مصرفش،می‌آمد با آرامش جواب داد.
«حرفت متینه.»
«و این‌جوری می‌تونم‌حلقه‌های دست چپم رو‌شکنجه‌ست خیلی بهتر تمرین بدم.»
با این جواب، چون‌سرش هوی با رضایت لبخندی‌اول زد و سر تکان داد.
همان‌طور که انتظار‌سینه‌اش می‌رفت، هیچ‌کس سخت‌تر‌ذره‌ذره از او تمرین نمی‌کرد.
تچ. کاش بقیه‌شون هم‌زیر یه ذره از این‌خیره اراده رو یاد می‌گرفتن.
چون هوی نگاه دلسوزانه دیگری به‌شکنجه‌ست شاگردان در حال تقلا انداخت و‌بازوهای سرش را تکان داد. سپس برگشت.
«چطوره؟ به‌کرد شمشیرزنی با دست‌تکان چپ عادت کردی؟»
هیون یانگ با شنیدن این حرف،ذره‌ذره به شمشیر پنجاه گئونی توی دستش‌شمشیرهای نگاه کرد و لبخند ملایمی زد.
«بالاخره داره‌واقعی به حرفم‌زیر گوش می‌ده.»
اوه؟
چشمان چون هوی برقی زد.
هنوز حتی یک سال هم از شروع‌پایین‌تر تمریناتش با دست چپ نگذشته بود؛ و شمشیر‌افتاده از همین حالا داشت به حرفش گوش می‌داد؟
این چیزی نبود‌حالی که با یک تلاش‌درازشده‌شان معمولی به دست بیاید.
حتماً جوری‌خاطر تمرین کرده که‌نبود انگار می‌خواد بمیره.
چون هوی با لبخندی گفت:
«خبر خیلی خوبیه.»
با این حرف،حالی هیون یانگ سر‌بازوهای تکان داد و پرسید:
«خب؟ برای‌خاطر چی منو‌آهنی کشوندی اینجا؟»
مثل همیشه رک و‌سرش راست. چون هوی از‌اول روی صندلی‌اش بلند شد.
«فکر کردم‌آهی می‌تونیم یه مبارزه‌بازوهایشان تمرینی داشته باشیم.»
«مبارزه تمرینی...؟»
«الان دیگه به شمشیر دست چپ‌شکنجه‌ست عادت کردی، پس فکر کنم وقتشه‌بازوهای تمرینات رزمی واقعی رو شروع کنیم.»
«با مبارزه؟»
«دقیقاً. تو این‌سینه‌اش مورد، مبارزه خیلی‌ذره‌ذره بهتر از حرف زدنه.»
«درسته.»
برقی در‌خاطر چشمان هیون‌آهنی یانگ درخشید.
او منتظر چنین لحظه‌ای بود.
چون هوی که متوجه آن برق شده‌پایین‌تر بود، پوزخندی زد و با خونسردی شمشیر آهنی‌ای‌افتاده را که قبلاً به گوشه‌ای انداخته بود، برداشت.
«بیا بریم وسط میدون.»
بدون اینکه حتی منتظر جوابی بماند،شکنجه‌ست قامت چون هوی ناپدید شد، درست‌بازوهای مثل شعله شمعی که ناگهان خاموش شود.
«...هاه. حتی نتونستم ببینمش.»
با اینکه تمام مدت داشت‌بازوهایشان نگاهش می‌کرد، هیون یانگ تازه بعد‌نگاهی از انجام حرکت متوجه آن شد.
تحت تأثیر‌واقعی این حرکت پا،می‌زدند نفس عمیقی کشید.
«......!»
«ساسوک‌نیم؟!»
شاگردان با شوک فریاد زدند.
چون هوی ناگهان در میان شاگردانی که‌درازشده‌شان هنوز در حالت اسب بودند ظاهر شده بود‌کدام و آن‌ها با وحشت به او نگاه می‌کردند.
«واسه چی تکون‌حلقه‌های می‌خورین؟ هنوز یه‌شکنجه‌ست شیجین کامل هم نگذشته.»
او چند نفری‌بعد را که جا‌داد خورده بودند، سرزنش کرد.
«نکنه می‌خواین‌آهی بگین از همین‌بازوهایشان الان خسته شدین؟»
«آخ!»
«نـ-نه، این‌طور نیست!»
با وجود اینکه چهره‌هایشان‌سرش به وضوح فریاد می‌زد‌اول خسته‌ایم، شاگردان انکار کردند.
«خب، آره. امکان نداره فقط‌بازوهایشان با اضافه کردن یه ذره‌نگرفته وزن به این روز بیفتین.»
لبخندهای معذبشان چیز دیگری می‌گفت.
«به هر حال،حلقه‌های همون حالت اسب‌شکنجه‌ست رو حفظ کنین.»
لب‌های چون‌کرد هوی به شکل‌تکان عجیبی کج شد.
«مهم نیست از‌سینه‌اش الان به بعد‌ذره‌ذره چه اتفاقی می‌افته.»
با وجود لحن شومش،زیر هیچ توضیح اضافه‌ای نداد؛ فقط‌شدند به سمت جایگاه افتخاری چرخید.
تق.
هیون یانگ با برقی‌سرش در چشمانش، پایش را‌اول محکم به زمین کوبید.
فیشش—
ردایش در هوا به پرواز درآمد‌بازوهای و در حالی که به جلو شلیک‌بسته می‌شد، بی‌صدا روبه‌روی چون هوی فرود آمد.
چون هوی به هیون یانگ که‌شکنجه‌ست مشخصاً بدنش را منقبض کرده بود نگاه‌درازشده‌شان کرد و شمشیر آهنی‌اش را بالا آورد.
«خیلی خب. بیا جلو.»
معمولاً، یک شاگرد هرگز کسی‌بازوهایشان نبود که در برابر یک‌نگرفته استاد حمله را آغاز کند.
اما در مورد‌حالی چون هوی، این‌بازوهای یک قانون نانوشته بود.
«بسیار خب.»
هیون یانگ‌کرد شمشیر را‌سرش بالا برد.
ترک—
وزن دو حلقه آهنی و‌می‌زدند تیغه سنگین، با شدت عضلاتش‌آستین‌هایشان را تحت فشار قرار داد.
عضلاتش از درد فریاد می‌کشیدند.
اما...
فیشش—
به محض اینکه نیروی‌زیر درونی‌اش را فعال کرد،خیره عضلات منقبضش آرام گرفتند.
همه چیزم‌خاطر رو تو‌آهنی این ضربه می‌ذارم.
هیون یانگ با جمع کردن‌تکان تمام قدرت در بازوی چپش،کردن به آرامی نفسش را بیرون داد.
نگاهش ثابت و متمرکز شد.
در پاسخ به اراده او،می‌زدند تکنیک انرژی شکوفه آلو متورم شد‌سنگینی و هاله قدرتمندی را شکل داد.
او به هاله قرمزی‌آهنی که روی تیغه تیره‌واقعی شکل می‌گرفت، نگاه کرد.
سپس دستش کمی پایین آمد—
فلش!
بدنش مثل‌واقعی یک صاعقه به‌می‌زدند جلو پرتاب شد.
با رها کردن رعد شکافنده‌نبود ابر جوهر، در یک چشم به‌می‌زدند هم زدن فضای بینشان را شکافت.
شمشیر آهنی به رقص‌سرش درآمد و مثل امواج‌اول خروشان به حرکت افتاد.
هم‌زمان، رایحه شکوفه‌های‌سینه‌اش آلو از نوک‌ذره‌ذره شمشیر پخش شد.
خیلی پیشرفت کرده.
چون هوی که از‌آهنی دیدن این صحنه راضی‌واقعی بود، شمشیر خودش را چرخاند.
دانگگگ!
وقتی شمشیرهای آهنی‌شان به هم برخورد‌ذره‌ذره کرد، صدای انفجار عظیمی طنین‌انداز شد‌شمشیرهای و باد به تمام جهات فوران کرد.
نبرد آغاز شده بود.
دانگ! دانگگگ!
انفجارها یکی‌کرد پس از‌سرش دیگری رخ می‌دادند.
«استاد تالار؟!»
«......!»
شاگردان با‌خاطر شوک خیره‌آهنی شده بودند.
همه می‌دانستند هیون یانگ به این دلیل تمرین‌اول شمشیرزنی با دست چپ را شروع کرده بود‌یاد که دیگر نمی‌توانست از دست راستش استفاده کند.
اما با این حال...
عملکرد الان او شبیه کسی‌می‌زدند بود که سال‌ها تکنیک‌های شمشیر‌آستین‌هایشان دست چپ را تمرین کرده است.
در حالی که شاگردان تحت تأثیر قرار‌شکنجه گرفته بودند، هیون یانگ در برابر این‌خیره واقعیت دردناک دندان‌هایش را به هم فشرد.
هوپ!
ناله‌اش را قورت داد.
هر برخورد، امواج شوکی را‌می‌زدند به دستش می‌فرستاد که نزدیک بود‌سنگینی چنگش را از هم باز کند.
اما نمی‌توانست متوقف شود.
هنوز نه.
نگاهش تیزتر شد.
ترک!
عضلات شانه‌اش در هم پیچید.
بوم!
پایش را محکم کوبید‌خارج و موج شوکی از‌می‌آمد زیر پاهایش پخش شد.
«آخ!»
«اوه!»
موج ضربه از‌بعد روی چون هوی‌داد و شاگردان عبور کرد.
و درست در همان‌خارج لحظه‌ای که شاگردان تمرکزشان‌می‌آمد را از دست دادند...
«حالت و فرمت بی‌نقصه...»
صدای بی‌تفاوت چون‌حلقه‌های هوی، گرد و غبار‌شکنجه و باد را شکافت.
«اما هنوزم کافی نیست.»
چون هوی شمشیرش را‌خارج به دست چپش داد و‌شمشیر بدون لحظه‌ای مکث حرکت کرد.
تق!
چشمان هیون‌خاطر یانگ از‌آهنی تعجب گشاد شد.
چون هوی شمشیر او‌سرش را منحرف کرده و ضربه‌خیلی محکمی به پهلویش کوبیده بود.
رگ‌های قرمز در چشمان هیون‌بازوهایشان یانگ بیرون زد، در حالی‌نگرفته که درد را تحمل می‌کرد.
«هنرهای رزمی فقط تکرار‌زیر فرم‌ها نیست. با شمشیر دست‌شدند چپ، کنترل نیروی درونی همه‌چیزه...»
کلمات راهنمای چون‌حلقه‌های هوی لحظه‌ای متوقف‌شکنجه‌ست نشد. حملاتش هم همین‌طور.
شترق! بام! بوم!
«ارغ! آخ!»
صورت هیون یانگ از شدت‌می‌زدند درد مثل یک شکوفه آلوی‌آستین‌هایشان سرخ برافروخته شد، اما تحمل کرد.
برای چون‌خاطر هوی، این کار‌نبود کاملاً ضروری بود.
می‌گویند صد بار شنیدن به اندازه یک بار دیدن نیست،کردن صد بار دیدن به اندازه یک بار درک کردن نیست، و‌تق— صد بار درک کردن به اندازه یک بار انجام دادن نیست.
هیچ مقدار شنیدن یا‌خارج تماشا کردنی نمی‌توانست با‌می‌آمد تجربه واقعی برابری کند.
«باید به چپ جاخالی بدی. قبل از برش مورب‌شدند حرکت کن. فکر کن استفاده از دست چپ، یعنی‌آن‌ها برعکس کردن تمام کارایی که با دست راست می‌کردی...»
زیر رگباری از کلمات‌آهنی و ضربات، شمشیر آهنین چون‌حالی هوی همچنان به حرکت درمی‌آمد.
«کوه! آآارغ!»
ضربات بی‌امان بالاخره‌سینه‌اش فریادی از گلوی‌ذره‌ذره هیون یانگ بیرون کشید.
شاگردانی که تماشا‌حالی می‌کردند، چهره‌هایی پر از‌درازشده‌شان وحشت به خود گرفتند.
«این یارو دیوانه‌ست...!»
«داره استاد تالار رو می‌زنه...!»
به سختی می‌توانستند‌سینه‌اش چیزی که می‌بینند‌ذره‌ذره را باور کنند.
درست بود که چون هوی با آن‌ها‌درازشده‌شان مثل زباله رفتار می‌کرد، اما حتی این؟وزن آن هم با استاد تالار تمرین رزمی؟
با این حال،حلقه‌های هیون یانگ سر‌شکنجه‌ست جایش ایستادگی کرد.
برخلاف اکثر آدم‌ها که زیر چنین فشاری عقب‌نشینی می‌کردند، او‌کردن با تمام توانش ضدحمله زد و ضربات را منحرف کرد و‌تق— از قدم‌های شکوفه آلو و شمشیر روان گل‌های آشفته استفاده کرد.
همه این‌ها‌آهی دقیقاً طبق دستورالعمل‌های‌بازوهایشان چون هوی بود.
«سریع یاد می‌گیره. با این سرعت،بازوهای ممکنه حتی زودتر از چیزی که‌دستشان فکر می‌کردم قدرت قبلیش رو پس بگیره.»
چون هوی با‌حلقه‌های لبخندی روی لب،شکنجه‌ست ضربه دیگری روانه کرد.
کلنگ!
برخورد شدیدی باعث‌سینه‌اش شد هیون یانگ‌ذره‌ذره شمشیرش را رها کند.
«گوه!»
تیغه در هوا‌حلقه‌های چرخید و با صدای‌شکنجه سنگینی روی زمین افتاد.
چون هوی نزدیک شد.
«همین‌جا تمومش کنیم؟»
هیون یانگ چشمانش را ریز کرد،بازوهای سپس دست چپ لرزانش را دراز‌دستشان کرد و دوباره شمشیر را برداشت.
«نه... هنوز کافی نیست.»
چون هوی پوزخند زد.
«خیلی خب.»
به محض اینکه هیون یانگ‌می‌زدند دوباره گاردش را گرفت، آن‌ها‌آستین‌هایشان کار را از سر گرفتند.
بام! شترق!
یک بار دیگر، صدای‌سرش بی‌امان ضربات، زمین تمرین‌اول نیزار رویا را پر کرد.
اما هیون‌آهی یانگ هرگز‌خارج تسلیم نشد.
با وجود اینکه حرکاتش از‌می‌زدند خستگی کند شده بود، شمشیرش‌آستین‌هایشان تحت راهنمایی‌های چون هوی تیزتر می‌شد.
شاگردان که تمرین گارد خودشان‌نبود را فراموش کرده بودند، نمی‌توانستند‌زیر چشم از این نبرد بردارند.
در ابتدا، احساس‌بعد ترحم می‌کردند؛ قطعاً‌داد خیلی دردناک بود.
و بیشتر از‌سینه‌اش آن... قطعاً غرورش‌ذره‌ذره را جریحه‌دار می‌کرد.
کتک خوردن از شاگرد خودش،می‌زدند آن هم جلوی کسانی که‌آستین‌هایشان زمانی خودش به آن‌ها آموزش می‌داد.
اگر آن‌ها جای‌حلقه‌های او بودند، از‌شکنجه‌ست شرم فرار می‌کردند.
اما هیون‌کرد یانگ استوار‌سرش ایستاده بود.
«هنوز... نه!»
آن‌ها تماشا می‌کردند‌حالی که او بارها‌بازوهای و بارها بلند می‌شد...
قلب‌هایشان به‌خاطر درد آمده‌آهنی بود و می‌سوخت.
سرانجام، شاگردان گارد‌بعد خود را رها‌داد کردند و فریاد زدند:
«استاد تالار!»
«شما می‌تونید! فقط یکم دیگه!»
آن‌ها هم از روی‌آهنی احساسات و هم از‌واقعی روی امید تشویق می‌کردند.
«خواهش می‌کنم...کرد فقط یه‌سرش ضربه بهش بزنید!»
بله، آن‌ها‌آهی به چون‌خارج هوی احترام می‌گذاشتند.
اما آن چند سال‌زیر رنج کشیدن زیر دست او؟شدند هنوز آن را نبخشیده بودند.
مبارزات پنهانی، کتک‌کاری‌های همه‌جانبه.
و حالا‌کرد هم حلقه‌های سنگین‌تکان و شمشیرهای آهنین.
«استاد تالار!آهی فقط یه‌خارج ضربه تمیز!»
«فقط یکی. همین و بس!»
چون هوی که متوجه تشویق‌هایشان‌نبود شده بود، نگاهی به آن‌ها‌زیر انداخت و به آرامی خندید.
«تچ. مثل اینکه‌بعد این احمق‌ها امید‌داد دارن من کتک بخورم.»
لب‌هایش به پوزخندی باز شد.
«پس باشه برای بعد.»
او چرخید و ضربه زد:
بام!
شمشیر آهنین محکم‌سینه‌اش به پهلوی هیون‌ذره‌ذره یانگ کوبیده شد.
رگ‌های چشمانش بیرون زد، اما حتی‌بازوهای در آن حالت، هیون یانگ لبش‌دستشان را گاز گرفت و شمشیرش را برگرداند.
تق.
شمشیر به سختی‌بعد شانه چون هوی‌داد را لمس کرد.
ضربه ضعیفی بود،سینه‌اش اما اولین ضربه‌ذره‌ذره واقعی محسوب می‌شد.
«واااااه!»
شاگردان با‌خاطر خوشحالی منفجر شدند‌نبود و فریاد کشیدند.
هیون یانگ در‌بعد حالی که نفس‌نفس‌داد می‌زد، لبخند زد.
«من... زدم...»
و روی زمین افتاد.
چون هوی‌خاطر به آرامی‌آهنی او را گرفت.
«کارت خوب بود.»
پس از اینکه او را روی‌ذره‌ذره زمین خواباند، با چشمانی ریز شده‌شمشیرهای به جمعیت در حال تشویق نگاه کرد.
«خوشحالم که‌واقعی می‌بینم این‌قدر‌زیر کیف می‌کنید...»
بدن‌هایشان خشک شد.
«حالت اسبتون رو شکستید.»
«آه، اون...»
«ما فقط... هیجان‌زده شدیم...»
قطرات عرق از‌حلقه‌های صورت‌هایشان پایین غلتید، تازه‌شکنجه متوجه اشتباهشان شده بودند.
اما چون‌کرد هوی فقط‌سرش پوزخند زد.
«این بار ازش می‌گذرم.»
همه آن‌ها‌واقعی چهره‌هایی بهت‌زده‌زیر پیدا کردند.
«ازش گذشت؟! اون ساسوک‌نیم؟!»
«نکنه امروز‌کرد خورشید از‌سرش غرب طلوع کرده؟»
سپس چون‌آهی هوی دوباره‌خارج پوزخند زد.
«اما یکی‌واقعی یکی... با من‌می‌زدند مبارزه تمرینی می‌کنید.»
چهره‌هایشان تاریک شد.
«معلومه که همین‌طوره.»
درست زمانی که ناامیدی بازگشت...
«همم؟ چیه؟ نکنه دلتون نمی‌خواد؟»
همه از جا‌حلقه‌های پریدند و با عجله‌شکنجه سرهایشان را تکان دادند.
«نه! اصلاً این‌طور نیست!»
«مبارزه با‌آهی شما برای ما‌بازوهایشان یه افتخاره، ساسوک‌نیم!»
چون هوی سر تکان داد.
«همینم درسته. استاد تالار امروز همه توانش‌شکنجه رو گذاشت. شما چه جور شاگردایی هستید‌خیره که بخواید شانس مبارزه رو رد کنید؟»
چشمانش سرد شد.
او فقط برای‌سینه‌اش سرگرمی جلوی چشم‌ذره‌ذره همه مبارزه نکرده بود.
اگر حتی استاد تالار‌زیر هم تمام توانش را می‌گذاشت،شدند آن‌ها چطور می‌توانستند امتناع کنند؟
درست همان‌طور که‌حلقه‌های امیدوار بود، چشمان‌شکنجه‌ست شاگردان گشاد شد.
اراده در نگاهشان درخشید.
با دیدن این صحنه،خارج چون هوی پنجه آهنی...می‌آمد نه، شمشیرش را بالا آورد.
«خب پس،واقعی به نظر‌زیر میاد آماده‌اید...»
او شمشیر را تاب داد:
«بزن بریم.»
و از آن لحظه به‌بازوهایشان بعد، فریادها بدون وقفه در‌نگرفته زمین تمرین نیزار رویا طنین‌انداز شد.
«گآآه! ساسوک‌نیم! رحم کنید!»
«آآآآغ!»
«کیااااه!»
شاگردان که از درد به خود می‌پیچیدند،پایین‌تر ضربه پشت ضربه دریافت می‌کردند، در حالی که‌افتاده چون هوی با نیشخندی روی لب حرف می‌زد.
«دارید چه غلطی می‌کنید؟ سریع‌تر‌می‌زدند حرکت کنید! با این وضع چطور‌سنگینی می‌خواید اصلاً به من ضربه بزنید؟»
«ضـ... ضربه‌خاطر زدن به‌آهنی شما؟ منظورتون چیه...؟»
«نمی‌دونم درباره چی حرف می‌زنید...»
آن‌ها تپق می‌زدند‌سینه‌اش و ناامیدانه همه‌چیز‌ذره‌ذره را انکار می‌کردند.
«بیخیال بابا. خودتون رو‌زیر به موش‌مردگی نزنید. شماها‌خیره دلتون می‌خواست من کتک بخورم.»
«ا... اون... خب...»
«پس سعی کنید جاخالی بدید.»
با لبخندی کج‌سینه‌اش و شیطانی، دوباره‌ذره‌ذره شمشیر را تاب داد.
شترق! بام!
«آآآآغ!»
«ساسوک‌نیم! من نبودم! من کاری—کیااااه!»
طولی نکشید که‌سینه‌اش دیگر هیچ‌کس روی‌ذره‌ذره پاهایش نایستاده بود.
چون هوی با پوزخندی‌زیر به آن‌ها نگاه کرد و‌شدند شمشیر را روی شانه‌اش گذاشت.
«این سطح اصلاً کافی نیست.»
چشمانش ریز شد.
دنیای رزمی داشت‌سینه‌اش در هرج و‌ذره‌ذره مرج فرو می‌رفت.
او نمی‌توانست از‌حالی همه در فرقه‌بازوهای کوه هوآشان محافظت کند.
«اگه اینجا فرقه شیطان‌آهنی آسمانی بود، نیازی نبود‌واقعی نگران این مزخرفات باشم.»
آن زمان، پیروان فرقه‌سرش به اندازه کافی زیاد‌اول بودند؛ آن هم پیروانی قدرتمند.
اما فرقه‌آهی کوه هوآشان‌خارج این‌طور نبود.
شاگردان کم.واقعی استادان واقعی از‌می‌زدند آن هم کمتر.
«من که‌خاطر نمی‌تونم خودم‌آهنی رو تکثیر کنم.»
هر کدام از آن‌ها‌سرش باید یاد می‌گرفتند روی پای‌خیلی خودشان بایستند و زنده بمانند.
بهترین راه، ساختن قدرت بود.
«برای اینکه‌واقعی هزینه تلفات رو‌می‌زدند پایین نگه دارم...»
چون هوی یک بار‌آهنی دیگر تیغه‌اش را بالا‌واقعی آورد و اعلام کرد:
«حالا. بلند شید روی پاهاتون.»
و به این ترتیب،خارج در فرقه کوه هوآشان،می‌آمد تمرینات بی‌رحمانه ادامه یافت.
در همین حین، در دوردست‌های جنوب در هونام، در پایگاه‌آستین‌هایشان اصلی راهزنان جنگل سبز — قلعه هنگسان — گروهی جدا شدند‌حالا و مخفیانه راه خود را به سمت شمال در پیش گرفتند.