چپتر 138: چپتر 138
0«خودشه.»
چون هوی در‌نگاهی حالی که جامش را‌الان کج می‌کرد، لبخندی زد.
طعم این مشروب‌شده که از گلویش پایین‌می‌خوای می‌رفت، واقعاً لذت‌بخش بود.
و جای تعجب هم نداشت؛پونگ چیزی که در جامش بود،متوقف یک مشروب کمیاب و گران‌بها بود.
مائوتای.
یک مشروب معروف با عطر‌جانشین‌ها تند سس‌مانند که روی زبان‌بدم نرم می‌نشست و طعم ماندگاری داشت.
«خیلی وقت‌متوقف بود از‌ادامه اینا نخورده بودم.»
لب‌هایش به‌دربیارم لبخند عمیق‌تری‌برگرداند کشیده شد.
غذاهای لذیذ از کوه‌حرکت و دریا، و یک‌ناپدید مشروب کمیاب مثل مائوتای.
این ترکیب برای اینکه‌بقیه نیشش را باز کند،جواب بیشتر از حد کافی بود.
«این عالیه.»
چوب‌استیک‌های چون هوی سریع‌تر‌برگرداند حرکت کردند و مشروب داخل‌مکالمه‌ای جامش هم به‌سرعت ناپدید شد.
«...»
روبروی او، یانگ‌نگاهی جو-گانگ با ناباوری‌انداخت سرش را تکان داد.
مائوتای مشروب نادری بود.
حتی خانواده معتبر یانگ از‌پونگ شینچانگ، با آن روابط عمیق نظامی‌شان،شده فقط چند بطری از آن داشتند.
با این حال، این مرد که آن‌ها‌به‌سرعت بدهی بزرگی به او داشتند، هیچ تعجبی‌تکان نشان نمی‌داد؛ انگار کاملاً با آن آشنا بود.
انگار قبلاً‌هستی بارها از‌بقیه آن نوشیده بود.
واقعاً نمی‌تونم‌متوقف سر از‌ادامه کارش دربیارم.
نگاهش را برگرداند‌نگاهش و به پونگ‌چول چول-وی خیره شد.
سپس مکالمه‌ای را‌سریع‌تر که قبلاً متوقف‌داخل شده بود، ادامه داد.
«بعد از درمانت می‌خوای‌بقیه چیکار کنی؟ به فکر برگشتن‌قطعی به خاندان تانگ سیچوان هستی؟»
پونگ چول-وی‌متوقف نگاهی به‌ادامه بقیه جانشین‌ها انداخت.
«الان نمی‌تونم جواب قطعی بدم. اگه‌چول مشکلی نیست، می‌خوام نظر همه رو‌ادامه بپرسم و بعداً بهت خبر بدم.»
یانگ جو-گانگ‌چوب‌استیک‌های با تعجب به‌کردند او نگاه کرد.
بیشتر مردم بعد از گذراندن چنین‌انداخت چیزی، حتی به فکر قدم گذاشتن‌مشکلی دوباره در دنیای رزمی هم نمی‌افتادند.
اما با توجه به‌ادامه جوابش، به نظر می‌رسید‌چیکار هنوز هم می‌خواهد برگردد.
«پس می‌خوای برگردی، هان؟»
«این فقط نظر شخصی منه.»
«حتی بعد‌هستی از اون‌بقیه اتفاقاتی که افتاد؟»
«پدرم یه بار‌شده بهم گفت که دنیای‌می‌خوای رزمی همیشه همین‌طوری بوده.»
چشمان پونگ‌دربیارم چول-وی با‌برگرداند آرامش ثابت ماند.
«هاها، همون‌طور‌چوب‌استیک‌های که از قبیله‌کردند پونگ انتظار می‌رفت.»
یانگ جو-گانگ‌هستی از ته‌بقیه دل خندید.
اما فقط برای یک لحظه؛ خیلی‌درمانت زود لبخند را از روی صورتش‌خاندان پاک کرد و با لحنی جدی گفت.
«اما تمام‌دربیارم تلاشت رو بکن‌پونگ که زنده بمونی.»
چشمانش روی‌چوب‌استیک‌های پونگ چول-وی‌حرکت قفل شد.
«وقتی بمیری، همه‌چیز تموم می‌شه. شهرت، قدرت رزمی... همه‌چیز تو یه چشم به هم‌می‌خوام زدن محو می‌شه... مخصوصاً برای کسی مثل تو که آینده روشنی در پیش داره، فقط‌دنیای زنده موندن می‌تونه باعث بشه به چیزهای خیلی بیشتری برسی. چرا زندگیت رو دور بندازی؟»
صدایش پایین بود.
اما سنگینی کلماتش‌نگاهش به‌آرامی روی فضای‌چول اتاق فشار می‌آورد.
حتی من‌چوب‌استیک‌های هم نوشیدنم‌حرکت را متوقف کردم.
یارو قویه.
چشمانم تیز شد.
اگر متحد بود، می‌شد رویش حساب‌چول کرد. اما اگر دشمن بود... او اولین‌بعد کسی بود که باید گردنش را می‌شکستم.
سکوت برقرار شد.
جانشین‌ها، به‌خصوص، حرف‌های یانگ جو-گانگ‌جانشین‌ها را به دل گرفتند و‌بدم چشمانشان را در فکر بستند.
بعد از لحظه‌ای، پونگ‌ادامه چول-وی دستانش را به نشانه‌کنی احترام به هم گره زد.
«نصیحت شما رو‌نگاهش در اعماق قلبم‌چول به یاد می‌سپارم.»
«همین کافیه.»
یانگ جو-گانگ لبخند کم‌رنگی زد.
فضای سنگین‌متوقف اتاق کمی‌ادامه سبک‌تر شد.
«پس خوب بهش فکر کن. حتی اگه گردهمایی اژدها و‌متوقف ققنوس هم باشه، اگه نمی‌خوای، نیازی نیست شرکت کنی. اگه‌خاندان نمی‌تونی بری، قدمت روی چشم، می‌تونی همین‌جا تو عمارت اصلی بمونی.»
«فهمیدم.»
«اما اگه واقعاً می‌خوای به‌جانشین‌ها خاندان تانگ برگردی، بهم خبر‌بدم بده. یه اسکورت برات تعیین می‌کنم.»
با این حرف‌ها، لبخند‌ادامه روی صورت پونگ چول-وی‌چیکار و بقیه جانشین‌ها شکفت.
«ممنونم.»
«هاها، نیازی به تشکر‌حرکت نیست. به عنوان اعضای‌ناپدید گردهمایی، این کاملاً طبیعیه.»
یانگ جو-گانگ‌هستی دستش را‌بقیه تکان داد.
«دیگه حرف‌متوقف زدن کافیه.ادامه بیاید غذا بخوریم.»
با این حرف، صرف‌برگرداند غذا در فضایی گرم و‌مکالمه‌ای شاد از سر گرفته شد.
«خمیـازه.»
روی تخت دراز کشیده بودم و در‌می‌خوای حالی که به نور خورشید که از‌سیچوان پنجره به داخل می‌تابید نگاه می‌کردم، خمیازه کشیدم.
این پنجمین روز‌نگاهش اقامتم در خانواده‌چول یانگ از شینچانگ بود.
و در این مدت، من‌کردند بیشتر از هر کس دیگری‌یانگ داشتم از زندگی لذت می‌بردم.
«شاید یکم بیشتر بمونم.»
در ابتدا برنامه‌ام این بود که بعد از سه چهار روز‌برگشتن راه بیفتم، اما این زندگیِ راحت آن‌قدر به دهنم مزه کرده‌قطعی بود که مدام رفتنم را عقب می‌انداختم و روی تخت لم می‌دادم.
و جای تعجب هم نداشت؛ درست همان‌طور که یانگ سه-ریونگ‌متوقف قول داده بود، هر روز با غذاهای مجلل از من‌خاندان پذیرایی می‌کردند و با بیشترین احترام با من رفتار می‌شد.
نه فقط این، بلکه‌حرکت خدمتکاران خانواده یانگ هر چیزی‌روبروی که می‌خواستم را برایم می‌آوردند.
از دید آن‌ها، من ناجی‌جانشین‌ها بزرگی بودم که جان یانگ‌بدم سه-ریونگ را نجات داده بود.
همان موقع، در باز شد.
«قهرمان جوان.»
یانگ سه-ریونگ وارد شد.
شاید چون هر روز به‌جانشین‌ها دیدنم می‌آمد، خیلی طبیعی وارد شد‌اگه و یک کاسه را کنارم گذاشت.
«کمی شیرینی آوردم. میل دارید؟»
«شیرینی؟ آره، چرا که نه.»
نگاهی به کاسه انداختم، دست‌کردند چپم را دراز کردم و‌یانگ یکی از شیرینی‌های رنگارنگ را برداشتم.
به محض‌هستی اینکه وارد دهانم‌جانشین‌ها شد، آب شد.
به نظر می‌رسید که کمی نمک هم داخلش‌چیکار بود که باعث می‌شد شیرینی‌اش در آخر کمی‌نگاهی طعم لذیذ و متفاوتی به خود بگیرد. واقعاً چسبید.
«اینا خیلی خوشمزه‌ن.»
«خوشحالم که‌چوب‌استیک‌های دوستشون دارید. دفعه‌کردند بعد بیشتر میارم.»
لبخند ملایمی زد.
«چیز دیگه‌ای نیاز ندارید؟»
«نه واقعاً.»
«کمی مشروب چطور؟سریع‌تر تونستم یه بطری‌داخل کمیاب پیدا کنم...»
یانگ سه-ریونگ‌هستی با احتیاط‌بقیه حرف می‌زد.
در طول چهار روز‌ادامه گذشته که به دیدنم می‌آمد،کنی چند چیز یاد گرفته بود.
یکی از آن‌ها این بود: با‌چول اینکه از چای بدم نمی‌آمد، اما از‌بعد تنهایی نوشیدن مشروب خیلی بیشتر لذت می‌بردم.
آن هم وسط روز روشن.
و درست همان‌طور‌نگاهی که انتظار داشت،انداخت چشمانم برق زد.
«چه نوعیه؟»
«از مناطق غربیه...»
در همین حین، دو‌حرکت نفر که از آنجا رد‌روبروی می‌شدند، این صحنه را دیدند.
آن‌ها جگال‌هستی سونگ-هو و‌بقیه مو یونگ-سانگ بودند.
«به نظر‌متوقف میاد اوضاع‌ادامه داره صمیمی می‌شه.»
جگال سونگ-هو ریز خندید.
در واقع، آن‌ها در ساختمان اصلی بودند‌به‌سرعت که هوانگ‌بو سو-هیون به دنبالشان آمد، بنابراین‌تکان آن‌ها با درایت از آنجا جیم شدند.
پونگ چول-وی و هوانگ‌بو سو-هیون خیلی به هم نزدیک‌قطعی شده بودند؛ با اینکه همدیگر را به اسم کوچک‌بعداً صدا نمی‌کردند، اما عملاً یک زوج به حساب می‌آمدند.
اما برام سؤاله‌شده که آیا حالش‌درمانت خوبه یا نه.
جگال سونگ-هو‌دربیارم نگاهی به‌برگرداند مو یونگ-سانگ انداخت.
با اینکه بقیه نمی‌دانستند، جگال‌کردند سونگ-هو خبر داشت که مو یونگ-سانگ‌گانگ مخفیانه از یانگ سه-ریونگ خوشش می‌آمد.
او بیشتر از دو‌بقیه برابر هر کس دیگری به‌قطعی آن دختر نگاه کرده بود.
«به نظر‌متوقف میاد خوب با‌بعد هم کنار میان.»
با کمال تعجب،نگاهش مو یونگ-سانگ با‌چول آرامش حرف می‌زد.
جگال سونگ-هو‌چوب‌استیک‌های با تعجب به‌کردند او نگاه کرد.
«حالت خوبه؟»
«همم؟»
«منظورم اینه که...نگاهش تو از بانو‌چول یانگ خوشت نمی‌اومد؟»
«هاها، سعی کردم‌سریع‌تر مخفیش کنم، اما تو‌به‌سرعت از قبل می‌دونستی، هان؟»
مو یونگ-سانگ سرش را خاراند.
«نگران نباش. خیلی وقته بی‌خیالش‌بعد شدم. هیچ راهی نیست که بتونم‌برگشتن بین اون دو تا قرار بگیرم.»
حرف‌های صادقانه‌اش باعث‌نگاهش شد چشمان جگال‌چول سونگ-هو گشاد شود.
قبلاً این‌طوری نبود...
تغییر غافلگیرکننده‌ای بود.
وقتی برای اولین بار همدیگر را دیدند،می‌خوای او پر از غرور بود، اما در‌سیچوان طول این سفر، خیلی تغییر کرده بود.
راستش، فقط اون نیست.
جگال سونگ-هو لبخند زد.
نه فقط خودش، بلکه‌بقیه تمام جانشین‌ها از همان‌جواب ابتدا تغییر کرده بودند.
«اما باید‌متوقف برای بانو‌ادامه یانگ سخت باشه.»
مو یونگ-سانگ‌دربیارم به آن دو‌پونگ نفر نگاه کرد.
برخلاف علاقه واضح دختر،حرکت به نظر می‌رسید چون‌ناپدید هوی کاملاً بی‌تفاوت است.
واکنش‌هایشان زمین‌هستی تا آسمان‌بقیه فرق داشت.
به نظر نمی‌رسید که دختر‌بعد کار راحتی برای به دست‌فکر آوردن دل او داشته باشد.
ناگهان، به نظر رسید‌برگرداند مو یونگ-سانگ چیزی به یاد‌مکالمه‌ای آورده و با احتیاط پرسید.
«...منم اون‌طوری بودم؟»
«هاها.»
جگال سونگ-هو‌متوقف با معذب‌ادامه بودن خندید.
واکنش او همه‌چیز را‌برگرداند تأیید می‌کرد و مو‌سپس یونگ-سانگ هم با خجالت خندید.
«هاا. حدس‌چوب‌استیک‌های می‌زنم خیلی‌حرکت تابلو بودم.»
«بازم خوبه‌هستی که کس‌بقیه دیگه‌ای متوجه نشد.»
«الان باید‌متوقف بابت این‌ادامه خوشحال باشم؟»
در حالی که‌نگاهش آن دو می‌خندیدند‌چول و گپ می‌زدند...
«همه اینجان؟»
«چرا یهو غیبتون زد؟»
پونگ چول-وی به‌شده همراه هوانگ‌بو سو-هیون‌درمانت از راه رسیدند.
«زود اومدید بیرون. فکر‌برگرداند می‌کردم شما دو تا‌سپس بیشتر با هم بمونید...»
جگال سونگ-هو حرفش را با‌کردند معنای خاصی قطع کرد و‌یانگ بین آن دو نگاه کرد.
«حرفاتون تموم شد؟»
پونگ چول-وی سر تکان داد.
«بانو هوانگ‌بو هم میاد.»
«منم دارم میرم.»
آن دو‌هستی به هم‌بقیه لبخند زدند.
جگال سونگ-هو‌متوقف از واکنششان‌ادامه نیشخند زد.
«اما چرا تا اینجا اومدید؟»
«هاهاها، فقط می‌خواستم قبل‌حرکت از رفتن یه سر‌ناپدید به قهرمان جوان بزنم.»
«پونگ... آه! منظورم اینه‌بقیه که، ارباب جوان پونگ می‌خواست‌قطعی قبل از رفتن خداحافظی کنه.»
سوتی دادن هوانگ‌بو سو-هیون باعث‌بعد شد جگال سونگ-هو و مو‌فکر یونگ-سانگ با شیطنت نیشخند بزنند.
«همم، که این‌طور؟»
«هاها، روز قشنگیه.»
واکنش‌های آن‌ها باعث‌نگاهی شد پونگ چول-وی و‌الان هوانگ‌بو سو-هیون سرخ شوند.
آن‌ها صورتشان را‌شده باد زدند تا‌درمانت خودشان را خنک کنند.
جگال سونگ-هو و‌نگاهش مو یونگ-سانگ به چهره‌های‌خیره دستپاچه آن‌ها ریز خندیدند.
«پس ما هم باهاتون میایم.»
«منم باید خداحافظی کنم.»
«باشه.»
پونگ چول-وی در حالی که نمی‌توانست‌چول گوش‌های سرخش را پنهان کند، شانه‌ادامه به شانه هوانگ‌بو سو-هیون قدم برداشت.
جگال سونگ-هو در حالی‌حرکت که دور شدن آن‌ها را‌روبروی تماشا می‌کرد، لبخند ملایمی زد.
انتظار نداشتم‌هستی این‌قدر به‌بقیه هم نزدیک بشن.
احساس عجیبی بود.
اگر کمین دروازه خورشید‌برگرداند و ماه نبود، این‌سپس رابطه هرگز شکل نمی‌گرفت.
پیوندی که از‌سریع‌تر تصادف روی تصادف‌داخل متولد شده بود.
نعمتی از سوی آسمان‌ها...
این همون‌متوقف چیزیه که‌ادامه بهش میگن سرنوشت؟
این لذتی‌دربیارم بود که مدت‌ها‌پونگ احساسش نکرده بود.
برای اولین‌چوب‌استیک‌های بار، از‌حرکت برادرم ممنونم.
خیلی زود،هستی آن‌ها به‌بقیه ساختمان اصلی رسیدند.
به محض اینکه من را دیدند،درمانت آن دو دستانشان را به هم گره‌تانگ زدند و به نشانه سپاسگزاری تعظیم کردند.
«به لطف‌دربیارم شما، ما‌برگرداند تونستیم زنده بمونیم.»
«ممنونم.»
«مجانی نبود.هستی بعداً باید‌بقیه جبران کنید.»
با این حرفم، چشمان‌ادامه آن دو گشاد شد‌چیکار و بعد لبخند زدند.
انتظار من برای جبران،برگرداند در واقع باعث شد‌سپس آن‌ها احساس راحتی بیشتری کنند.
«وقتی به دیدنمون‌سریع‌تر اومدید، یه چیزی‌داخل براتون آماده می‌کنم.»
«منم به خانواده‌م اطلاع می‌دم.»
من به زحمت به‌ادامه جواب‌هایشان اهمیت دادم و فقط‌کنی به جویدن شیرینی‌ها ادامه دادم.
ممم، خوشمزه‌ست.
همان موقع،چوب‌استیک‌های پونگ چول-وی با‌کردند احتیاط نزدیک شد.
«قهرمان جوان. اگه‌نگاهی مشکلی نیست، می‌تونم کمی‌الان از شما راهنمایی بگیرم؟»
درخواست صادقانه‌اش باعث شد‌ادامه چشمان هوانگ‌بو سو-هیون و‌چیکار یانگ سه-ریونگ کمی گشاد شود.
شیرینی‌ام را قورت دادم.
«راهنمایی؟»
«بله.»
«همم، منظورت یه مبارزه تمرینیه؟»
چشمان پونگ چول-وی گشاد شد.
او فقط به‌سریع‌تر کمی راهنمایی امید داشت،به‌سرعت اما یک مبارزه تمرینی؟
این نعمتی بود‌نگاهی که مستقیم توی‌انداخت دامنش افتاده بود.
«باعث افتخارمه.»
پونگ چول-وی که‌نگاهش نمی‌توانست خوشحالی‌اش را‌چول پنهان کند، جواب داد.
برای لحظه‌ای فکر کردم.
هنرهای رزمی قبیله پونگ، هان...
کنجکاو بودم.
و مهارت پونگ چول-وی‌برگرداند در بین این بچه‌مزلف‌های‌سپس معمولی از همه امیدوارکننده‌تر بود.
با این حال،سریع‌تر قرار نبود کار‌داخل را برایش راحت کنم.
«آموزش من ارزون نیست.»
حرفم را کش دادم.
«...چیزی هست که بخواید؟»
«الان نه...»
لبخند زدم.
«بعداً یه‌متوقف لطفی در‌ادامه حقم بکن، باشه؟»
«البته.»
پونگ چول-وی بدون ذره‌ای تردید قبول کرد. روحش هم‌روبروی خبر نداشت این لطف چه کوفتی قرار است باشد،خانواده اما فعلاً یادگیری برایش از نان شب هم واجب‌تر بود.
«برای آینده‌ام،هستی باید باهاش‌بقیه مبارزه کنم.»
ظاهرش شاید آرام به‌ادامه نظر می‌رسید، اما از درون‌کنی بدجور به هم ریخته بود.
بعد از دیدن قدرت رزمی‌پونگ خردکننده من، در باتلاقی از‌متوقف شکست و ناامیدی فرو رفته بود.
موجودی فراتر از حد دسترس.
با دیدن چنین موجودیت مطلقی، حس‌انداخت حقارتی که به او دست داده‌مشکلی بود، عمیق‌تر و تاریک‌تر از همیشه بود.
البته، خودش هم مطمئن نبود که‌درمانت این مبارزه تمرینی کمکی به غلبه‌خاندان بر این حس می‌کند یا نه.
«با این‌دربیارم حال، باید‌برگرداند امتحانش کنم.»
باید بدنش‌چوب‌استیک‌های را به کار‌کردند می‌گرفت تا ببیند.
ببیند چقدر‌هستی با من‌بقیه فاصله دارد.
ببیند اصلاً می‌تواند‌شده به گرد پایم‌درمانت برسد یا نه.
چشمان پونگ چول-وی برقی زد.
«لطفاً راهنمایی‌ام کنید.»
طولی نکشید که‌نگاهی تمام جانشین‌ها در‌انداخت عمارت جمع شدند.
«حالش خوب می‌شه؟»
هوانگ‌بو سو-هیون با نگرانی به پونگ چول-وی‌خیره نگاه کرد. با اینکه زخم‌های ظاهری‌اش خوب‌درمانت شده بود، اما حریفش یک متخصص عالی‌رتبه بود.
«فقط یه‌چوب‌استیک‌های مبارزه تمرینیه.حرکت چیزیش نمی‌شه.»
«قهرمان جوان‌هستی حتماً مراعاتش‌بقیه رو می‌کنه.»
جگال سونگ-هو و مو‌ادامه یونگ-سانگ با آرامش حرف زدند‌کنی تا نگرانی‌هایش را کم کنند.
در همین حین،نگاهش یانگ سه-ریونگ زیر‌چول لب زمزمه کرد:
«...به ارباب‌چوب‌استیک‌های جوان پونگ‌حرکت حسودیم می‌شه.»
و واقعاً هم حسادت می‌کرد.
مبارزه با یک‌شده متخصص عالی‌رتبه، فرصتی نایاب‌می‌خوای برای هر رزمی‌کاری بود.
«هووو.»
پونگ چول-وی نفس عمیقی‌حرکت کشید، چشمانش را بست‌ناپدید و سپس آرام بازشان کرد.
چشمانش که رگه‌هایی از سرخی‌جانشین‌ها در آن‌ها دویده بود، به‌بدم این جوان خوش‌قیافه خیره شد.
اگر کسی برای اولین‌ادامه بار مرا می‌دید، شاید‌چیکار با تحقیر نگاهم می‌کرد.
با دیدن ردای سیاه و شمشیرهای دوقلویم،خیره حتماً با خودشان می‌گفتند که فقط یک‌درمانت رزمی‌کار درجه سه پرزرق‌وبرق هستم. هه، احمق‌ها.
«پیش‌داوری بزرگ‌ترین دشمنه.»
چشمانش هنگام‌هستی کشیدن تیغه‌اش‌بقیه برقی زد.
با در دست گرفتن سلاحی‌بعد که مدت‌ها با آن مأنوس‌فکر بود، تپش قلبش آرام گرفت.
«لطفاً بهم آموزش بدید.»
نگاهی به او‌سریع‌تر انداختم و با‌داخل انگشتانم اشاره کردم.
«بیا.»
یک استاد‌متوقف که به یک‌بعد ضعیف‌تر میدان می‌دهد.
در حالت عادی، این کار غرور‌چول آدم را جریحه‌دار می‌کرد، اما پونگ‌ادامه چول-وی حد و مرز خودش را می‌دانست.
تفاوت بین یک‌سریع‌تر استاد و یک‌داخل تازه‌کار چقدر بود؟
فاصله بین ما‌نگاهی خیلی بیشتر از‌انداخت این حرف‌ها بود.
«پس... من اومدم.»
پونگ چول-وی‌دربیارم نیروی درونی‌اش‌برگرداند را آزاد کرد.
انرژی ظریف هنر الهی خلاء‌کردند آسمان و زمین دور تیغه‌اش پیچید‌گانگ و گانگ تیغه را متجلی کرد.
سپس، تیغه‌اش‌هستی را با قوس‌جانشین‌ها بلندی تاب داد.
فقط یک‌متوقف لحظه از‌ادامه شروع مبارزه گذشت—
بوم!
به پونگ چول-وی بی‌هوش و هوانگ‌بو سو-هیون که‌ناپدید با شتاب به سمتش می‌دوید نگاه کردم و‌نادری آن مسابقه کوتاه را در ذهنم مرور کردم.
«تیغه برش دروازه‌نگاهی پنج ببر هنوز‌انداخت هم تغییری نکرده.»
حتی بعد از‌شده گذشت سیصد سال، دقیقاً‌می‌خوای همان آشغال سابق بود.
«پس سطح نه‌نگاهش اژدها و پنج‌چول قله در همین حده.»
نگاهی گذرا‌چوب‌استیک‌های به پونگ‌حرکت چول-وی انداختم.
قدرت رزمی‌اش تقریباً هم‌سطح‌بقیه جوک گوم بود، یا‌جواب شاید یک قدم پایین‌تر.
اما از نظر‌شده نیروی درونی، دو یا‌می‌خوای سه قدم جلوتر بود.
چیزی حدود‌دربیارم ده سال اختلاف‌پونگ بینشان وجود داشت.
«باید بازم‌چوب‌استیک‌های قرص رایحه‌حرکت تاریک درست کنم؟»
اگر شاگردان فرقه کوه‌بقیه هوآشان این را می‌شنیدند، قطعاً‌قطعی از ترس کف بالا می‌آوردند.
درست زمانی‌متوقف که می‌خواستم‌ادامه برگردم و بروم—
«قـ... قهرمان جوان.»
پونگ چول-وی‌چوب‌استیک‌های با تقلا‌حرکت سعی کرد بنشیند.
او هوانگ‌بو سو-هیون نگران را که‌انداخت کنارش بود آرام کرد و سپس‌مشکلی دستانش را به هم گره زد.
«بابت آموزشتون ممنونم.»
پوزخندی زدم.
«ولی تو‌چوب‌استیک‌های که هیچ‌حرکت کوفتی یاد نگرفتی.»
پونگ چول-وی‌هستی با لحنی‌بقیه بشاش گفت:
«هاها، درسته. دقیقاً همون‌طور که‌بعد گفتید، کاملاً در هم شکسته شدم...برگشتن حتی وقت نکردم چیزی یاد بگیرم...»
«اما یه‌دربیارم چیزی به‌برگرداند دست آوردم.»
چشمانش از اراده‌ای پولادین درخشید.
«یه روزی، به سطحی‌بقیه می‌رسم که مجبورتون کنم‌جواب شمشیرتون رو بیرون بکشید.»
صدایش سرشار‌متوقف از عزم‌ادامه و اراده بود.
این همان لحظه‌ای بود که او، کسی‌خیره که پس از دریافت لقب اژدهای تیغه بی‌هدف‌می‌خوای سرگردان شده بود، بالاخره هدف جدیدی پیدا کرد.
«پس می‌خواد‌چوب‌استیک‌های با جوک گوم‌کردند مبارزه کنه، هاه.»
از این‌هستی طرز فکر‌بقیه خوشم آمد.
شخصیتی جسور‌متوقف و هنرهای‌ادامه رزمی قابل‌قبول.
اگر الان با جوک‌برگرداند گوم مبارزه می‌کرد، هر دو‌مکالمه‌ای با سرعت زیادی رشد می‌کردند.
«خب، بعداً‌چوب‌استیک‌های در موردش‌حرکت فکر می‌کنم.»
سپس پونگ‌هستی چول-وی سرش‌بقیه را خم کرد.
«قهرمان جوان، بابت‌شده همه‌چیز ممنونم. ما‌درمانت فردا اینجارو ترک می‌کنیم.»
بدون اینکه‌دربیارم نگاهش کنم، دستم‌پونگ را تکان دادم.
«به سلامت.»
این نگرش بی‌تفاوت‌نگاهی من باعث شد‌انداخت پونگ چول-وی ریز بخندد.
این یک‌متوقف نمایش نبود—من واقعاً‌بعد هیچ اهمیتی نمی‌دادم.
او دوباره تعظیم کرد.
«لطفاً یه‌چوب‌استیک‌های روزی به قبیله‌کردند پونگ سر بزنید.»
«حتماً.»
پونگ چول-وی‌متوقف لبخندی زد‌ادامه و عقب کشید.
سپس هوانگ‌بو سو-هیون که‌برگرداند پشت سرش ایستاده بود،سپس با خجالت جلو آمد.
«در عمارت اصلی‌مون منتظرتون هستم.»
با همین‌هستی کلمات کوتاه، او‌جانشین‌ها هم عقب رفت.
نفر بعدی،متوقف مو یونگ-سانگ بود‌بعد که تعظیم کرد.
«قطعاً این‌دربیارم دین رو‌برگرداند ادا می‌کنم.»
با لحنی طلبکارانه گفتم:
«معلومه که باید‌نگاهی ادا کنی. نکنه‌انداخت قصد داشتی بپیچونی؟»
مو یونگ-سانگ پوزخندی زد.
«هاها، البته که نه.برگرداند اگه شما نیاید، خودم می‌گردم‌مکالمه‌ای پیداتون می‌کنم تا جبران کنم.»
«نیازی به این مسخره‌بازیا نیست.»
مو یونگ-سانگ جوابی‌نگاهی نداد، فقط لبخندی‌انداخت زد و عقب کشید.
«پس حالا نوبت منه.»
جگال سونگ-هو به آرامی‌برگرداند نزدیک شد و نگاهش‌سپس با نگاهم گره خورد.
«دوست دارید‌چوب‌استیک‌های با ما‌حرکت همسفر بشید؟»
جانشین‌ها جا خوردند.
این پیشنهادی بود‌شده که تا به‌درمانت حال نشنیده بودند.
«با شما همسفر‌نگاهش بشم؟ مگه خودم می‌دونم‌خیره کدوم گوری دارم میرم؟»
جگال سونگ-هو با آرامش گفت:
«شما نمی‌دونید. اما‌نگاهی من می‌دونم که دارید‌الان به سمت غرب می‌رید.»
«قهرمان جوان. مقصد ما لبه غربی دور سیچوان‌چیکار است—خاندان تانگ سیچوان. اگه مسیر شما هم همون‌نگاهی سمته، بد نیست با هم سفر کنیم، نه؟»
با نگاهی‌دربیارم ثابت به‌برگرداند او خیره شدم.
چشمانش ذره‌ای تزلزل نداشت.
جگال سونگ-هو‌هستی مکثی کرد‌بقیه و ادامه داد:
«و در صورتی که قبلاً نشنیدید، خانواده یانگ از‌کنی سینچانگ قراره برامون یه اسکورت بفرستن. حتی دروازه خورشید‌جانشین‌ها و ماه هم جرئت نمی‌کنه به این راحتی‌ها حمله کنه.»
«اگه سمت غرب می‌رید، همسفر‌پونگ شدن با ما هم امن‌تره‌متوقف و هم راحت‌تر، این‌طور نیست؟»
پوزخندی زدم.
طوری حرف می‌زد انگار به‌جانشین‌ها نفع من است، اما نیت‌بدم واقعی‌اش مثل روز روشن بود.
«دقیق‌ترش این نیست که‌ادامه بگی اگه من باهاتون‌چیکار بیام برای شما امن‌تره؟»
جگال سونگ-هو‌دربیارم بدون تردید‌برگرداند اعتراف کرد:
«درسته.»
به نظر‌هستی نمی‌رسید بخواهد‌بقیه مرا فریب دهد.
به هر حال، من خیلی‌بعد مکارتر از آن بودم که‌فکر گول چنین حرف‌هایی را بخورم.
«با این حال،نگاهش سفر راحتی می‌شه.چول همین کافی نیست؟»
لب‌هایم را کج کردم.
«فکر می‌کنی چی قراره بگم؟»
جگال سونگ-هو‌متوقف به جای‌ادامه جواب دادن، خندید.
سپس، با‌دربیارم حالتی تنبل‌برگرداند و بی‌خیال گفت:
«فکر کنم قراره بگید "نه".»
از این تقلید ادا‌بقیه و اطوارهایم توسط جگال‌جواب سونگ-هو، گوشه لبم پرید.
«این بچه‌های‌متوقف قبیله جگال به‌بعد طرز عجیبی سرگرم‌کننده‌ان.»
با نگاه کردن به‌برگرداند او، برای لحظه‌ای کوتاه‌سپس به یاد جگال سونگ-هیون افتادم.
«خوب منو شناختی.»
جگال سونگ-هو زد زیر خنده.
«هاهاها! همین فکر رو می‌کردم.»
این اولین باری بود که‌پونگ جانشین‌ها چنین خنده از ته‌متوقف دلی را از او می‌شنیدند.
«ارباب جوان جگال؟»
«ارباب جوان جگال؟»
جگال سونگ-هو ناگهان خنده‌اش‌ادامه را قطع کرد و‌چیکار مستقیم به من خیره شد.
«پس قصد‌دربیارم دارید کار رو‌پونگ کاملاً یکسره کنید؟»
«اگه جرئت کنن بیان.»
«اگه نیان چی؟»
«الان نه. ولی‌شده بعداً ریشه‌شون رو‌درمانت از ته درمیارم.»
«نه بلافاصله، بلکه بعداً؟»
«اول یه کار‌سریع‌تر مهم‌تر دارم که‌داخل باید بهش برسم.»
جگال سونگ-هو خندید.
«این اعتماد به نفس که‌بعد می‌تونید هر وقت اراده کردید‌فکر ریشه‌شون رو بکنید... بهش حسودیم می‌شه.»
واقعاً هم حیرت‌انگیز بود.
حریف دروازه خورشید و ماه بود، اما من‌ناپدید طوری حرف می‌زدم که انگار هر وقت اراده‌نادری کنم می‌توانم آن‌ها را مثل حشره له کنم.
«من اصلاً شبیه اون نیستم.»
جگال سونگ-هو لبخند تلخی زد.
او که بین برادری ملقب به اژدهای آسمانی و‌مکالمه‌ای خواهر یا برادر کوچک‌تری که به عنوان یک نابغه بی‌نظیر‌برگشتن تحسین می‌شد گیر افتاده بود، اعتماد به نفس چندانی نداشت.
چشمانش را‌چوب‌استیک‌های بست و‌حرکت باز کرد.
قرار نبود‌هستی همه مثل‌بقیه هم باشند.
او به آرامی تعظیم کرد.
«راستش رو بخواید، دوست داشتم شما رو‌خیره به عمارت اصلی‌مون دعوت کنم، اما می‌دونم‌درمانت که حتی اگه دعوت هم کنم، نمیاید.»
پسر باهوشی بود.
لبخندی زدم و‌نگاهی جگال سونگ-هو هم با‌الان لبخندی جوابم را داد.
«اگه سرنوشت یاری کنه...»
جگال سونگ-هو انگار که‌برگرداند در حال خداحافظی باشد،سپس به من نگاه کرد.
جوانی تقریباً‌چوب‌استیک‌های هم‌سن و‌حرکت سال خودش.
اما هیولایی که‌نگاهی درونم نهفته بود، با‌الان هیچ‌چیز قابل مقایسه نبود.
«امیدوارم دوباره همدیگه رو ببینیم.»
پوزخندی زدم.
سرنوشت؟ ما همین‌سریع‌تر الان هم به‌داخل هم متصل بودیم.
به هر حال، جگال سونگ-هیون‌جانشین‌ها و افراد قبیله جگال در‌بدم فرقه کوه هوآشان اقامت داشتند.
«حتماً.»
جگال سونگ-هو عقب رفت.
سپس به‌چوب‌استیک‌های یانگ سه-ریونگ‌حرکت نگاه کرد.
«پس، ما دیگه می‌ریم.»
جانشین‌ها برای رفتن آماده شدند.
یانگ سه-ریونگ‌دربیارم برای خداحافظی به‌پونگ آن‌ها نزدیک شد.
«سفر بی‌خطری داشته باشید.»
«شما هم‌هستی مراقب خودتون‌بقیه باشید، بانو یانگ.»
«بعداً بهت سر می‌زنم، خواهر.»
«کمک خانواده‌دربیارم یانگ رو‌برگرداند فراموش نمی‌کنم.»
«حتماً به عمارت اصلی گزارش‌کردند می‌دم که چه کمک بزرگی‌یانگ از خانواده یانگ دریافت کردیم.»
هاه؟ این دختره نمی‌خواد بره؟
وقتی جانشین‌ها عمارت فرعی‌ادامه را ترک کردند، فقط من‌کنی و یانگ سه-ریونگ باقی ماندیم.
او در حال دست تکان دادن برای‌خیره خداحافظی بود، اما با حس کردن نگاه‌درمانت خیره من، گیج و سردرگم به نظر رسید.
انگار که‌چوب‌استیک‌های چیزی یادش‌حرکت آمده باشد، گفت:
«آه!»
یانگ سه-ریونگ خندید.
«من نمی‌رم.»
«پدرم به خاطر اون کمین، رفتنم به‌به‌سرعت گردهمایی اژدها و ققنوس رو ممنوع کرده. و‌داد راستش رو بخواید، خودمم دیگه دلم نمی‌خواد برم.»
لبخند تلخی زد.
این اولین قدم‌شده واقعی او در‌درمانت دنیای رزمی بود.
اما به بدترین تجربه‌برگرداند ممکن، پر از خون‌سپس و درد تبدیل شده بود.
تا مدتی حتی‌سریع‌تر نمی‌خواست ریخت دنیای‌داخل رزمی را ببیند.
یانگ سه-ریونگ‌هستی با احتیاط‌بقیه نزدیک شد.
«مهم‌تر از اون، قهرمان جوان.»
«ممکنه من هم‌نگاهش باهاتون یه مبارزه‌چول تمرینی داشته باشم؟»
نگاهی به او انداختم که‌کردند چوب سه تکه‌اش را با‌یانگ دقت در دست گرفته بود.
در حالت عادی،نگاهی قطعاً رد می‌کردم‌انداخت و می‌فرستادمش پی کارش.
«اما اینجا حسابی بهم رسیدن.»
از اقامتم‌دربیارم در خانواده یانگ‌پونگ لذت برده بودم.
بنابراین سرم را تکان دادم.
«باشه.»
«واقعاً؟»
صورت یانگ‌دربیارم سه-ریونگ از‌برگرداند خوشحالی روشن شد.
او با این فکر که چیزی برای از‌ناپدید دست دادن ندارد این درخواست را مطرح کرده‌نادری بود، بنابراین پذیرش غیرمنتظره من حسابی غافلگیرش کرد.
«یـ... یه لحظه صبر کنید.»
او به سرعت یک روبان بیرون آورد‌می‌خوای و موهای بلندش را پشت سرش بست،سیچوان در حالی که چشمانش برق می‌زد گفت:
«من آماده‌ام.»
به نگاه پر از‌حرکت انتظارش خیره شدم و با‌روبروی آرامش از جایم بلند شدم.
«راستش یه کم کنجکاو بودم.»
با اینکه خانواده یانگ الان در دنیای‌می‌خوای رزمی شناخته شده بودند، اما در زندگی قبلی‌هستی من، اصلاً کسی آن‌ها را آدم حساب نمی‌کرد.
آن زمان‌ها،دربیارم آن‌ها بیشتر با‌پونگ ارتش سروکار داشتند.
«فقط حدود دویست سال از‌کردند زمانی که از ارتش به‌یانگ دنیای رزمی اومدن می‌گذره، نه؟»
رشدشان واقعاً چشمگیر بود.
دویست سال زمان زیادی بود،بعد اما برای یک قبیله اصیل، مثل‌برگشتن یک چشم به هم زدن بود.
اکثر قبایل اصیل‌نگاهش تاریخی بیش از‌چول پانصد سال داشتند.
با این حال خانواده یانگ، قبیله‌ای تازه‌تأسیس با قدمتی‌روبروی کمتر از دویست سال، توانسته بود جایگاهی در میان‌خانواده هشت خاندان بزرگ برای خودش دست و پا کند.
این خودش سندی‌نگاهی بر هنرهای رزمی‌انداخت استثنایی خانواده‌شان بود.
«و کنجکاوم بدونم‌شده چرا بهشون می‌گن‌درمانت خانواده یانگ از سینچانگ.»
لبخند محوی روی‌نگاهش لبانم نقش بست‌چول و سپس ناپدید شد.
«البته حیف‌چوب‌استیک‌های که این دختره‌کردند رهبر قبیله نیست.»
لبخندم کج شد.
«خب، حالا که‌شده اینجام، بد نیست خودم‌می‌خوای با چشم‌های خودم ببینم.»