چپتر 58: ساختار یین خالص سه روح
0«تـ... تو!»
چون هوی با شنیدن صدای‌کشید دانموک جینگنگ که مثل سوزن‌جلوی تو گوشش فرو می‌رفت، اخم کرد.
«می‌دونی چرا‌صداش وضعیت لین‌شرایطی الان این‌طوریه؟»
چون هوی با خونسردی و‌بدون غرور جواب داد: «اون ساختار‌یهو یین خالص سه روح رو داره.»
«آ... آره.صداش حالا این‌شرایطی یعنی چی؟»
«ها؟ حتی‌انگشت نمی‌دونی چیه‌آستینش و... آه!»
حرفش رو نیمه‌کاره قطع کرد.
'آه! خب منطقیه.
اگه منم بزرگ‌ترین کتاب پزشکی‌محکم زیر آسمان رو نخونده بودم،بالا احتمالاً فکر می‌کردم یه مریضی عجیبه.'
کاملاً طبیعی بود.
یه روز بی‌خبر و‌شرایطی بدون هیچ هشداری، نیروی‌استیصال درونی‌ت یهو غیب بشه؟
کی به ذهنش‌روز می‌رسه که این‌هیچ یه مشکل جسمیه؟
بیشتر آدما مثل همین‌شرایطی دو نفر فکر می‌کردن که‌داشت این یه بیماری ناشناخته است.
حتی یه طبیب‌استخوانی هم احتمالاً همین‌عمو فکر رو می‌کرد.
دانموک جینگنگ که دید چون هوی‌باصلابت یهو ساکت شده، مضطرب شد و قبل‌استخوانی از اینکه جوابی بگیره، بهش فشار آورد.
«مـ... می‌تونی درباره این... این‌بدون ساختار یین خالص سه روح برام‌غیب بگی؟ پای جون لین در میونه...»
صداش که همیشه تو هر‌محکم شرایطی محکم و باصلابت بود، حالا‌ناگهان از روی استیصال داشت بالا می‌رفت.
ناگهان...
دو تا انگشت‌همیشه استخوانی دانموک لین‌باصلابت آستینش رو کشید.
«عمو، لطفاً آروم باشین.»
دانموک لین‌صداش جلوی دانموک جینگنگِ‌محکم آشفته رو گرفت.
بعد کمی چونه‌اش رو‌آستینش بالا آورد و مستقیم‌آروم به چون هوی خیره شد.
«قهرمان جوان. یعنی می‌گی‌شرایطی وضعیت من یه بیماری‌استیصال نیست، بلکه یه مشکل جسمیه؟»
صداش به طرز‌روز خفیفی می‌لرزید و نمی‌تونست‌هشداری آشفتگی‌اش رو پنهان کنه.
چون هوی با بی‌خیالی‌شرایطی گفت: «خب، اگه این‌طوری‌استیصال بهش نگاه کنی، آره.»
یهو نقاب سیاه نزدیک شد.
نقاب ضخیمی که تا همین چند لحظه پیش‌استیصال فاصله داشت، حالا درست جلوی دماغش تکون می‌خورد و‌لطفاً نفس‌های گرمش از لابه‌لای اون به بیرون نفوذ می‌کرد.
وقتی چون هوی از پشت نقاب بهش‌هشداری نگاه کرد، انگار که تصویر خودش رو‌می‌رسه تو اون می‌دید، صدای دختر به گوشش رسید.
«می‌تونی... درباره ساختار‌همیشه یین خالص سه‌باصلابت روح بیشتر برام بگی؟»
صدای ملتمسانه و ناامیدانه‌اش،آستینش مثل زمین خشکیده تو‌آروم خشکسالی، ترک خورده بود.
«همینو می‌خواستی بپرسی؟»
«نه دقیقاً، ولی...»
«خب، باشه.»
«واقعاً؟»
چون هوی سر تکون داد.
'خودمم هنوز یکم کنجکاوم.'
نگاهش به سمت‌همیشه شکم دختر رفت؛باصلابت به سمت دانتیان پایینی‌اش.
«ساختار یین خالص سه روح،کشید بدنیه که فقط با نفس‌جلوی کشیدن، انرژی یین رو جمع می‌کنه.»
«...!»
چشم‌های دانموک لین گرد شد.
درست همون‌طور که گفت، اون‌محکم همیشه فقط با نفس کشیدن انرژی‌ناگهان یین رو تو بدنش جمع می‌کرد.
چون هوی با لحنی که انگار داره برای یه بچه توضیح می‌ده گفت:گرفت «به لطف همین قضیه، احتمالاً از بچگی حساسیت فوق‌العاده‌ای داشتی و وقتی تکنیک‌های‌می‌لرزید درونی رو تمرین می‌کردی، خیلی سریع‌تر از بقیه نیروی درونی جمع می‌کردی. مگه نه؟»
«آ... آره.»
با چهره‌ای مات و مبهوت‌بدون جواب داد، انگار چون هوی‌یهو اون رو بهتر از خودش می‌شناخت.
«ولی دقیقاً به‌همیشه خاطر همین مزیت،باصلابت مشکلاتت شروع می‌شه.»
«...مشکلات؟»
چون هوی به‌همیشه دانتیان پایینی اون‌باصلابت نگاه کرد و گفت:
«هر چی نیروی درونی بیشتری جمع می‌کنی، انرژی یین هم قوی‌تر می‌شه. و‌ذهنش این انرژی یین آروم‌آروم رگ‌های خونیت رو منجمد می‌کنه و در نهایت جونت رو‌دید می‌گیره. ولی مطمئنم خودت بهتر از هر کسی می‌دونی این تغییر چه حسی داره.»
نقاب دانموک‌صداش لین به‌شرایطی شدت لرزید.
'پس قضیه این بود.'
حالا که اینو‌همیشه شنید، همه‌چیز براش‌باصلابت منطقی به نظر می‌رسید.
حساسیت استثنایی‌اش، پیشرفت‌روز سریعش در مقایسه‌هیچ با بقیه شاگردها.
و اون انرژی سردی‌شرایطی که طبیب‌ها می‌گفتن داره‌استیصال بدنش رو منجمد می‌کنه.
دانموک جینگنگ که انگار به یه ریسمان پوسیده‌آروم چنگ زده بود، پرسید: «پس، جناب، شما می‌دونین‌چونه‌اش چطور می‌شه این وضعیت جسمی رو درمان کرد؟»
«در حالت عادی، کسی که ساختار یین خالص سه روح رو داره، تازه‌استخوانی بعد از اینکه استخوان‌ها و رگ‌های خونیش کاملاً بالغ شد باید یادگیری تکنیک‌های‌چونه‌اش درونی رو شروع کنه... ولی به نظر می‌رسه الان دیگه خیلی دیر شده.»
«یـ... یعنی‌بود چون تکنیک درونی‌بدون رو یاد گرفته؟»
«بیشتر از چیزی که‌شرایطی بتونه تحمل کنه، انرژی‌استیصال یین تو بدنش جمع شده.»
«آه...»
دانموک جینگنگ با چهره‌ای درهم‌شکسته به‌باصلابت دانموک لین نگاه کرد و بعد‌انگشت با ضعف سرش رو پایین انداخت.
«متاسفم. همه‌اش تقصیر منه. کاش‌بدون مجبورت نکرده بودم تو اون سن‌غیب کم هنرهای رزمی رو یاد بگیری...»
وجودش پر‌صداش از پشیمونی‌شرایطی شده بود.
'من اشتباه کردم.'
اون کسی بود که استعداد دانموک لین رو‌استیصال کشف کرد و به رئیس خاندان اصرار کرد‌عمو تا زودتر هنرهای رزمی رو بهش یاد بدن.
«نه، عمو.»
دانموک لین دستش رو گرفت.
«خودمم می‌خواستم‌انگشت هنرهای رزمی‌آستینش رو یاد بگیرم.»
سعی کرد بهش دلداری بده.
بعد رو‌بود کرد به چون‌بدون هوی و پرسید:
«...هیچ راه دیگه‌ای نیست؟»
«مطمئن نیستم، ولی اگه بتونیم تمام‌عمو انرژی یین رو که تو بدنت‌آشفته رسوخ کرده بیرون بکشیم، حالت خوب می‌شه.»
چون هوی‌صداش با قطعیت‌شرایطی حرف نزد.
اون فقط درباره ساختار‌بی‌خبر یین خالص سه روح‌نیروی می‌دونست، نه نحوه درمانش.
'پزشک دیوانه مرگ و‌شرایطی زندگی اون رو با‌استیصال هدف درمان ننوشته بود.'
«فقط انرژی یین رو؟»
«...این غیرممکنه.»
هر دوشون‌بود با شک و‌بدون تردید جواب دادن.
هدف گرفتنِ فقط همون انرژی‌محکم یین که تو بدن رسوخ‌بالا کرده، یه ایده کاملاً مضحک بود.
مگه اینکه کسی تو کنترل‌کشید نیروی درونی به قلمرو الهی‌جلوی رسیده باشه، وگرنه تقریباً غیرممکن بود.
ولی اونا نمی‌دونستن.
که کسی که قادر‌بی‌خبر به انجام همچین کاریه،نیروی درست همین الان جلوشون ایستاده.
ترق و تروق.
صدای سوختن‌انگشت هیزم‌های آتش تو‌کشید فضا پخش شد.
با جایگزین شدن روز‌شرایطی با شب، گروه تو‌استیصال یه دشت آروم اردو زد.
پنج تا‌بود رختخواب پهن‌بی‌خبر شده بود.
ولی یکیشون خالی بود.
در حالی که همه خواب بودن،عمو چون هوی به سمت یه فضای‌آشفته باز تو همون نزدیکی قدم زد.
خش... خش...
اون در حالی که‌بی‌خبر صدای حشرات از همه‌طرف همراهیش‌درونی‌ت می‌کرد، به راهش ادامه داد.
زیر نور ملایم مهتاب، دنیا کاملاً‌باصلابت با طول روز فرق داشت؛ پر‌انگشت از یه سرزندگی و انرژی خاص بود.
«یه جای‌انگشت درست و‌آستینش حسابی پیدا نمی‌شه...»
چون هوی با پیدا‌شرایطی کردن یک فضای باز‌استیصال با علف‌های تنک، نشست.
«هووو.»
او به‌صداش آرامی تنفسش‌شرایطی را تنظیم کرد.
در آن فضای باز و ساکت‌عمو که فقط صدای حشرات به گوش می‌رسید،گرفت هوای سرد شب ریه‌هایش را خنک کرد.
بد نیست.
با این‌بود فکر، چشمانش به‌بدون آرامی بسته شد.
انرژی‌ای که محیط اطراف را پر‌باصلابت کرده بود، شروع به جریان کرد و‌استخوانی به تدریج او را در بر گرفت.
در حالی که‌استخوانی چون هوی مشغول تمرین‌لطفاً تکنیک تنفس خود بود...
خش‌خش...
دانموک لین‌بود از خواب‌بی‌خبر بیدار شد.
چیزی که خوابش را به‌محکم هم زده بود، نور ملایم‌بالا مهتاب بود که روی گونه‌اش می‌تابید.
...ساختار یین خالص سه روح.
با نگاه به ماه،شرایطی انگار که در خلسه‌استیصال باشد، از جا بلند شد.
نور مهتاب بر او می‌تابید.
موهای منحصربه‌فردش که نیمی سیاه و‌باصلابت نیمی سفید بود، زیر نور ماه‌انگشت می‌درخشید و هاله‌ای مرموز به او می‌بخشید.
پس یه بیماری ناشناخته نبود،کشید بلکه رگ‌های خونی‌ام به خاطر‌جلوی انرژی یین یخ زده بودن...
دانستن اینکه از همان‌شرایطی ابتدا یک مشکل جسمی‌استیصال بوده، قلبش را سنگین کرد.
در حالی که‌روز دستش را روی‌هیچ سینه‌اش فشرده بود...
ووش...
سرش به سرعت چرخید.
«اون...»
او انرژی‌بود قدرتمندی را در‌بدون دوردست حس کرد.
انرژی وسیع و اقیانوس‌مانندی‌شرایطی که اگر حواسش را جمع‌داشت نمی‌کرد، می‌توانست او را ببلعد.
این دقیقاً مثل همون دفعه‌ست...
او به سرعت کلاهی‌شرایطی را که کنار گذاشته‌استیصال بود، روی سرش گذاشت.
موهای درخشان سیاه و سفیدش در‌هیچ نقاب متصل به لبه کلاه ناپدید‌بشه شد و چهره‌اش را پنهان کرد.
با کلاهی که پایین‌شرایطی کشیده بود، بی‌سروصدا به‌استیصال سمت آن انرژی قدم برداشت.
قدم... قدم...
هرچه انرژی‌صداش قوی‌تر می‌شد، قدم‌هایش‌محکم هم تندتر می‌شد.
طولی نکشید که متوقف شد.
اینجا...
در آن‌انگشت فضای باز، چون‌کشید هوی حضور داشت.
و در همان‌همیشه نزدیکی، منظره‌ای باورنکردنی در‌روی برابر چشمانش نقش بست.
شکوفه‌های آلو؟
نفس در سینه‌اش‌همیشه حبس شد و‌باصلابت لرزی بر اندامش افتاد.
فضای بازی که تا همین چند لحظه پیش‌آروم خالی بود، حالا شبیه به کوه هوآشان شده‌چونه‌اش بود؛ درست همان‌طور که در شایعات توصیف می‌شد.
انگار دنیا در اطراف او‌محکم شکافته شده بود و دختر‌بالا با شیفتگی به او خیره ماند.
«آه...»
صدای ضعیفی‌صداش از لبانش‌شرایطی خارج شد.
با قدم گذاشتن در منظره‌ای که او خلق کرده بود،جلوی احساس کرد از مجازات آسمانی که او را به بند‌جوان کشیده بود رها شده و آزادی‌اش را به دست آورده است.
جرئت نمی‌کنه جلوتر بیاد.
چون هوی که مشغول تمرین تکنیک‌هیچ تنفس خود بود، نزدیک شدن دانموک لین‌ذهنش را حس کرد و چشمانش را گشود.
خش‌خش...
او به آرامی‌استخوانی پاهایش را باز‌عمو کرد و ایستاد.
در همان لحظه...
«آه.»
دانموک لین‌صداش آهی از‌شرایطی روی حسرت کشید.
آن شیرینی رؤیاگونه‌استخوانی مانند برفی در حال‌لطفاً ذوب شدن ناپدید شد.
با به خود‌همیشه آمدن، چشمانش را‌باصلابت باز و بسته کرد.
سپس با احساس نگاه‌بی‌خبر چون هوی، گونه‌هایش سرخ‌نیروی شد و تعظیم عمیقی کرد.
«متأسفم.»
«مهم نیست.»
چون هوی‌صداش عذرخواهی او‌شرایطی را نادیده گرفت.
تا زمانی که در حین‌بدون تمرین تکنیک تنفس به او‌یهو دست نمی‌زد، مشکل خاصی نبود.
درست زمانی‌صداش که برگشت‌شرایطی تا دوباره بخوابد...
«قهرمان جوان!»
سرش را برگرداند.
دختری که حتی‌روز تا شانه‌اش هم نمی‌رسید،هشداری به او نگاه کرد.
«خواهش می‌کنم کمکم کنید.»
به محض اینکه چشمانشان‌آستینش به هم گره خورد،آروم صدای دانموک لین بلند شد.
آن انرژی قدرتمندی‌همیشه که همین چند لحظه‌روی پیش حس کرده بود...
اگر او می‌توانست چنین چیزی را‌هیچ کنترل کند، قطعاً می‌توانست انرژی یین درون‌ذهنش بدن او را هم از بین ببرد.
در حالی که‌همیشه منتظر پاسخش بود،باصلابت نگاهی به او انداخت.
آه...
با وجود گذشت‌همیشه زمان، چهره چون‌باصلابت هوی همچنان بی‌تفاوت بود.
با دیدن‌بود این صحنه، ناخودآگاه‌بدون آستینش را فشرد.
این حرکت غریزی و ناامیدانه کسی بود که‌استیصال در آستانه مرگ قرار داشت و به تنها‌عمو کسی که ممکن بود نجاتش دهد، چنگ می‌انداخت.
«...خواهش می‌کنم، کمکم کنید.»
دوباره درخواست کرد.
صدایش آن‌قدر گرفته بود که ممکن بود دیگران‌نیروی را به اخم وا دارد، اما چون هوی‌جسمیه اندوه عمیق نهفته در آن را حس کرد.
کمکش کنم؟
اما فقط همین بود.
چون هوی‌صداش هیچ دلسوزی‌ای برای‌محکم او احساس نمی‌کرد.
اینکه زنده بماند‌روز یا بمیرد... اصلاً چه‌هشداری ربطی به او داشت؟
«چرا باید بهت کمک کنم؟»
«آه...»
با پاسخ سرد‌همیشه او، بدن نحیف‌باصلابت دانموک لین لرزید.
چون هوی به او که به نظر‌هشداری می‌رسید هر لحظه ممکن است از حال‌می‌رسه برود نگاه کرد و در فکر فرو رفت.
راستش را‌صداش بخواهید، درمان او‌محکم کار سختی نبود.
اما این کار نیازمند بیرون کشیدن نیروی‌لطفاً درونی‌اش و استفاده دقیق از آن بود‌بعد که دردسر داشت، برای همین رد کرده بود.
همم، اون‌صداش از قبیله‌شرایطی دانموک بود، نه؟
پس از‌بود لحظه‌ای تفکر،بی‌خبر به حرف آمد.
«همم، باشه. کمکت می‌کنم.»
دانموک لین‌انگشت فوراً سرش‌آستینش را بالا آورد.
«واقعاً؟»
«اما مجانی نیست.»
حرفش را قطع کرد.
«اگه درمانت‌انگشت کنم، چی‌آستینش بهم می‌دی؟»
چهره‌اش که روشن‌همیشه شده بود، به سرعت‌روی در تفکر فرو رفت.
چی می‌تونم بهش بدم...
چشمانش لرزید.
اولین چیزهایی که به‌آستینش ذهنش رسید، نام قبیله‌آروم دانموک و ارزش خودش بود.
اما این‌ها چه فایده‌ای داشت؟
برای لحظه‌ای فراموش کرده‌بی‌خبر بود، اما او یک تائوئیست‌درونی‌ت از فرقه کوه هوآشان بود.
قبیله دانموک متعلق به جامعه آسمان‌باصلابت پرواز بود، یکی از فرقه‌هایی که‌انگشت با اتحاد نه فرقه در تضاد بود.
حتی نام قبیله‌استخوانی دانموک هم برای‌عمو او جذابیتی نداشت.
و نمی‌تونم‌صداش فقط بهش‌شرایطی پول پیشنهاد بدم.
باید چیزی مثل نیلوفر‌بی‌خبر آتشین ده‌هزار ساله یا‌نیروی جینسینگ برفی ده‌هزار ساله باشه...
لبش را گاز گرفت.
وضعیت مالی قبیله‌استخوانی دانموک در حال‌عمو حاضر اصلاً خوب نبود.
و او‌صداش نمی‌توانست با پول‌محکم هزینه‌اش را بپردازد.
قیمت گذاشتن روی‌روز جانش فقط ارزش‌هیچ او را پایین می‌آورد.
...کاش اون‌صداش همه اکسیر‌شرایطی رو نخریده بودم.
پشیمانی دیگر سودی نداشت.
او اکسیرها و هسته‌های‌شرایطی درونی بی‌شماری مصرف کرده بود،داشت اما چیزی باقی نمانده بود.
اما چه کار می‌توانست بکند؟
کار از کار گذشته بود.
در نهایت، تنها چیزی‌آستینش که برای ارائه داشت،آروم نام خانوادگی‌اش و خودش بود.
«هزینه‌اش...»
در حالی‌بود که دهان باز‌بدون می‌کرد، مردد بود.
اما خیلی زود، سرش‌شرایطی را تکان داد و‌استیصال با چهره‌ای مصمم گفت:
«هر چیزی‌انگشت که دارم‌آستینش رو بهتون می‌دم.»