چپتر 271: درخواست‌های بی‌پایان شیطان آسمانی
0«چه بلایی‌فکر سر ارباب قلعه‌جالب ببر سرخ اومد؟»
«مُرد.»
«بقیه اعضا چی...»
یک گزارش ساده، رد و بدل‌شمشیر کردن یک‌سری سوال و جواب پیش‌پاافتاده، نه‌نبرد چیزی بیشتر و نه کمتر، بینشان گذشت.
بعد از‌فکر حدود نیم ساعت‌جالب از این وضعیت.
تق.
سول گوم قلم‌مویی‌کشیدی که در دست‌نوشته داشت را پایین گذاشت.
با نگاه به کاغذی که‌زخم جوهرش هنوز خشک نشده بود،بدتر گوشه‌های لبش کمی بالا رفت.
لبخند محوی بود‌وضعیتشان که از رضایت‌نبود پر شده بود.
«زحمت کشیدی.»
این را آرام گفت و‌گفت کاغذی را که پر از نوشته‌هوی بود، به یک طرف هل داد.
سپس، به‌جالب چون هوی‌خیلی خیره شد.
چون هوی که روبه‌رویش‌چندان نشسته بود، قیافه‌ی کلافه‌ای‌زخم به خود گرفته بود.
البته حق هم داشت.
سوال و‌زحمت جواب‌های بی‌معنی‌آرام و فرمالیته.
مگر تا الان فقط‌خیلی همین‌ها را پشت سر‌داخلی هم تکرار نکرده بودند؟
سول گوم که خودش را به کوچه علی‌چپ زده بود و وانمود‌برداشته می‌کرد از افکار درونی چون هوی خبر ندارد، به او خیره شد‌اما و پرسید: «چقدر زمان نیاز داری تا برای اعزام بعدی آماده بشی؟»
«تو فکرم سه چهار‌روزی روزی استراحت کنم و‌بزنم بعد دوباره بزنم بیرون.»
در حالی که چون‌آرام هوی این را می‌گفت، به‌سپس اعضای جوخه نابودی فکر می‌کرد.
وضعیتشان چندان جالب نبود.
خیلی از اعضا‌وضعیتشان زخم شمشیر و‌نبود جراحات داخلی برداشته بودند.
بدتر از آن، شوک‌روزی اولین نبرد واقعی‌شان، حسابی‌بزنم روحیه‌شان را متزلزل کرده بود.
'درمان مهمه، اما اول از‌گفت همه باید خودشون رو جمع‌وجور کنن‌هوی و از نظر روانی آماده بشن.'
آن‌ها به زمان‌نبود نیاز داشتند تا‌شمشیر قلب‌هایشان را آرام کنند.
«همم، سه یا چهار روز...»
سول گوم بادبزن آهنی‌اش‌روزی را در دست گرفت‌بزنم و با آن بازی کرد.
وضعیت جنگی بود‌کشیدی و هر لحظه‌نوشته ارزش طلا را داشت.
در چنین شرایطی،نبود سه چهار روز‌شمشیر زمان خیلی زیادی بود.
مخصوصاً در وضعیت فعلی که جوخه ویژه کیلین‌زخم یشمی هنوز سازماندهی نشده بود، به قدرت چون‌نبرد هوی و جوخه نابودی بیشتر از قبل نیاز بود.
با این حال،چهار خیلی زود سرش‌کنم را تکان داد.
اختیار فرماندهی جوخه نابودی دست‌گفت او نبود، بلکه دست چون هوی‌هوی بود که دقیقاً روبه‌رویش نشسته بود.
«می‌فهمم.»
چواک!
سول گوم‌فکرم بادبزن آهنی‌اش را‌استراحت کاملاً باز کرد.
نقاشی آب‌مرکبی که روی بادبزن‌گفت کشیده شده بود نمایان شد و‌هوی چشمانش از بالای آن هلالی‌شکل شدند.
«مهم‌تر از اون، برای درمان اعضای جوخه نابودی‌داخلی چه برنامه‌ای داری؟ خودتون می‌رید تالار پزشکی؟ یا‌روحیه‌شان بگم یه پزشک رو جداگانه بفرستن عمارت شما؟»
در جواب سوال سول گوم، چون هوی‌خیلی با قیافه‌ای که انگار داشت می‌گفت "این‌شوک دیگه چه سوال احمقانه‌ایه"، دهان باز کرد:
«معلومه که‌فکرم اونا بیان‌روزی اینجا راحت‌تره.»
«پس خودم‌زحمت جداگانه به تالار‌گفت پزشکی خبر می‌دم.»
با شنیدن این جواب،خیلی سول گوم با یک‌داخلی صدای "تق" بادبزنش را بست.
«اگه چیز دیگه‌ای هم نیاز داری، بهم‌خیلی بگو. هر چی که از دستم بربیاد‌شوک رو در سریع‌ترین زمان ممکن آماده می‌کنم.»
«اوهو، که این‌طور؟»
چون هوی به‌کشیدی سول گوم نگاه‌نوشته کرد و پوزخند زد.
خب که این‌طور.
به این‌فکر یاروی طمع‌کار‌چندان نگاه کن.
افکار درونی‌اش‌فکرم مثل روز‌روزی روشن بود.
نه، اصلاً به نظر نمی‌رسید‌گفت که از همان اول هم‌چون قصد پنهان کردنشان را داشته باشد.
'حالا که این‌طوره...'
چون هوی به سول گوم که‌نبود چشمانش از جاه‌طلبی برق می‌زد نگاه کرد‌بدتر و آرام گوشه‌های لبش را بالا برد.
طرف مقابل داشت سعی می‌کرد‌استراحت از او سوءاستفاده کند، پس چطور‌می‌گفت می‌توانست همین‌طوری از این قضیه بگذرد؟
برعکس، قصد داشت تا‌آرام جایی که جا دارد‌داد او را تلکه کند.
بلافاصله، دهان‌جالب چون هوی‌خیلی به حرکت درآمد.
«پس اول از همه، برای جراحات داخلی دارو‌زخم می‌خوام و پماد زخم طلایی، و از اونجایی‌نبرد که هوا حسابی سرد شده، لباس‌های بادگیر و...»
او لیست بلندبالایی از‌روزی وسایل مورد نیازش را‌بزنم پشت سر هم ردیف کرد.
نه تنها چیزهای ضروری، بلکه هر چیزی که‌داد ممکن بود محض احتیاط به درد بخورد، حتی‌کلافه‌ای اگر قرار نبود به‌طور مرتب از آن‌ها استفاده کنند.
«یه مقدار نمک هم‌خیلی بدی بد نیست. خوبه‌داخلی که غذای خودمون رو بپزیم...»
درست زمانی که سول گوم از‌نبود این ضیافت درخواست‌های بی‌پایان که مثل‌برداشته آبشار روی سرش می‌ریخت، داشت شاخ درمی‌آورد.
«...همین‌ها باید کافی باشه.»
بالاخره حرف‌های‌زحمت چون هوی‌آرام تمام شد.
«ها، هاها.جالب اینا که‌خیلی خیلی زیادن.»
سول گوم که اقلام درخواستی چون هوی را‌زخم در ذهنش حک کرده بود، با خنده‌ای معذب‌گونه‌نبرد نشان داد که تهیه این‌ها اصلاً کار آسانی نیست.
چون هوی در واکنش به‌استراحت او، شانه‌هایش را بالا انداخت،حالی انگار که این طبیعی‌ترین چیز دنیاست.
«هی، وقتی پای‌کشیدی جون آدم وسطه، بهتره‌طرف که کاملاً مجهز باشی.»
چون هوی بعد از گفتن این حرف، نگاهی به بیرون پنجره انداخت و‌نبرد گفت: «به هر حال تو می‌تونی این‌قدر رو آماده کنی، مگه نه؟ حتی‌جمع‌وجور با این همه خرت‌وپرت، بازم خرجش از اون یکی جوخه ویژه کمتر درمیاد.»
سول گوم به همان جایی بیرون‌نبود پنجره که چون هوی نگاه می‌کرد، خیره‌بدتر شد و در سکوت سر تکان داد.
با اینکه اقلام‌چهار درخواستی زیاد بودند، اما‌دوباره تهیه‌شان کار سختی نبود.
تعداد اعضای جوخه نابودی، با‌گفت احتساب خود چون هوی، فقط‌چون چهل و سه نفر بود.
در مقایسه با جوخه ویژه کیلین یشمی‌جراحات که داشت سعی می‌کرد ظرفیت پانصد نفره‌اش‌واقعی‌شان را پر کند، این کار خیلی راحت‌تر بود.
'این بهای ناچیزیه.
اما مهم‌تر از اون...'
نگاه سول گوم سنگین شد.
اقلامی که او درخواست‌خیلی کرده بود، بدون استثنا، برای‌برداشته این عملیات کمین ضروری بودند.
حتی چیزهایی در بینشان بود که‌نبود یک نفر تا زمانی که خودش این‌کاره‌بدتر نبود، نمی‌توانست از وجودشان خبر داشته باشد.
'یعنی قبلاً‌فکرم هم از‌روزی این کارا کرده؟'
درست در همان لحظه که‌گفت این سوال در ذهنش شکل گرفت‌هوی و می‌خواست در افکارش غرق شود.
«کِی می‌تونی آمادشون کنی؟»
چون هوی خیلی‌وضعیتشان راحت و بی‌تفاوت این‌خیلی سوال را پرتاب کرد.
«اگه زودتر‌فکرم ردیفش کنی‌روزی خیلی خوب می‌شه.»
با شنیدن این حرف، سول گوم مسیر‌طرف افکارش را تغییر داد و به مغزش‌نشسته فشار آورد تا زمان تقریبی را تخمین بزند.
«دو روز باید کافی باشه.»
این زمانی بود که‌چندان او با بیشترین فشار‌زخم ممکن محاسبه کرده بود.
اما.
«دو روزِ آزگار طول می‌کشه؟»
چون هوی‌جالب قیافه‌ی ناراضی‌ای‌خیلی به خود گرفت.
'چرا این‌قدر طولش می‌ده؟'
در زندگی قبلی‌اش در فرقه شیطان‌کنم آسمانی، چنین چیزهایی در همان لحظه‌ای‌اعضای که لب تر می‌کرد، جلویش حاضر می‌شدند.
'تچ، تچ، تچ، چقدر بی‌خیال.
خیلی بی‌خیال.'
در دلش نوچی کرد،چندان سرش را تکان داد‌زخم و آه کوچکی کشید.
«حیف شد،فکرم ولی خب‌روزی انگار چاره‌ای نیست.»
با این حرف‌ها،کشیدی چون هوی از‌نوشته جایش بلند شد.
«خب دیگه، من رفتم.»
«به سلامت.»
این بار، سول گوم سعی‌استراحت نکرد او را نگه دارد‌حالی و با او خداحافظی کرد.
درست همان موقع،کشیدی چون هوی نگاهی‌نوشته به سقف انداخت.
بعد خندید.
«به نظر‌فکر میاد اون موش‌جالب کوچولو جیم شده.»
«...»
با شنیدن‌زحمت این حرف، سول‌گفت گوم ساکت شد.
«خب دیگه، دفعه بعد می‌بینمت.»
چون هوی که انگار‌چندان اصلاً منتظر جوابی نبود،زخم از اتاق بیرون رفت.
کمی بعد، وقتی کاملاً از تالار خارج‌دوباره شد، چون هوی به اتاقی که نور‌نابودی چراغ نفتی در آن سوسو می‌زد نگاه کرد.
'چقدر دردسر.'
مردمک‌های جستجوگرش، سردتر‌نبود از هوای شب‌شمشیر زمستانی، تاریک شدند.
'با این‌فکر حال، اون‌چندان یه استراتژیست نظامیه.
اینکه یه نفر رو که با یه‌دوباره جاسوس ارتباط داره اختصاصاً برای من گذاشته،نابودی نشون می‌ده یکم از مغزش کار کشیده.'
در حالی که به استراتژیست نظامی فکر می‌کرد، چون هوی‌چون خاموش شدن چراغ نفتی و بلعیده شدن اتاق در تاریکی‌جواب‌های را تماشا کرد، سپس نگاهش را برگرداند و به راه افتاد.
صبح روز بعد.
چون هوی که برای تنوع خواب‌کنم عمیقی کرده بود، از تختش بلند‌اعضای شد و پنجره‌ی بسته را باز کرد.
نور گرم‌زحمت خورشید به‌آرام داخل نفوذ کرد.
سووش—
در تضاد با‌وضعیتشان آن، باد خنکی‌نبود به داخل وزید.
یک هوای زمستانیِ بی‌نقص بود.
هنوز برفی نباریده بود، اما باد‌نوشته به شدت سرد بود، انگار می‌خواست‌خیره فصل فعلی را به رخ بکشد.
درست در همان لحظه.
«هااپ!»
«هاپ!»
فریادهای قدرتمندی‌زحمت با صدای‌آرام بلند طنین‌انداز شد.
چون هوی‌جالب به پایین‌خیلی نگاه کرد.
در حیاطی که پر از‌جالب علف‌های هرز بود، تمام اعضای‌جراحات جوخه انهدام به سختی تمرین می‌کردند.
یعنی از‌فکرم کله سحر‌روزی داشتند تمرین می‌کردند؟
لباس‌ها و موهایشان‌کشیدی از همین حالا کاملاً‌طرف خیس عرق شده بود.
چون هوی پوزخندی زد.
انگار بالاخره‌فکر خودشون رو جمع‌جالب و جور کردن.
بعد از اینکه لحظه‌ای تماشایشان کرد، چون هوی‌بزنم نگاهش را از پنجره گرفت و لباسی را که‌چندان قبل از خواب گوشه اتاق آویزان کرده بود، پوشید.
سپس دو شمشیرش را برداشت.
و بلافاصله‌جالب از اتاق‌خیلی بیرون زد.
در راهروی ساکت، تنها‌چندان صدای قدم‌های چون هوی‌زخم به بلندی طنین‌انداز می‌شد.
لحظه‌ای بعد، چون هوی به حیاط‌کنم رسید و در حالی که به‌اعضای آن‌ها نگاه می‌کرد، لب به سخن گشود.
«چه عجب،زحمت کله سحر‌آرام دارید تمرین می‌کنید؟»
«فرمانده!»
«بیدار شدید؟»
چند نفر از آن‌ها به چون هوی‌دوباره سلام کردند، در حالی که همزمان، چند‌نابودی نفر دیگر از ترس گردنشان را جمع کردند.
هنوزم می‌ترسن.
چون هوی نگاهی به آن‌هایی که‌شمشیر از ترس قالب تهی کرده بودند‌اولین انداخت، سپس سرش را چرخاند و گفت:
«به نظر‌فکر میاد همه‌تون‌چندان هول کردید.»
بدن همه برای لحظه‌ای لرزید.
چون دقیقاً‌زحمت زده بود‌آرام به هدف.
حالا که بدن‌شون استراحت‌خیلی کرده، حتماً دارن اون‌داخلی اتفاقات رو به یاد میارن.
دلیل اینکه از‌وضعیتشان کله سحر این‌طور بیرون‌خیلی زده بودند، ساده بود.
وقتی بدنشان خسته بود، فرصت و توانایی این را نداشتند که‌می‌گفت اولین نبرد واقعی‌شان را به یاد بیاورند، اما بعد از بازگشت،شمشیر درمان شدن و استراحت، ذهنشان حتماً درگیر و آشفته شده بود.
«خب، کورکورانه شمشیر زدن‌آرام بهتر از هیچ کاری‌داد نکردنه... ولی خیلی بی‌فایده‌ست.»
چون هوی‌جالب نگاهی آرام‌خیلی به آن‌ها انداخت.
«خودم تو‌فکر تمرین بهتون‌چندان کمک می‌کنم.»
با این حرف،چهار با انگشت اشاره‌اش‌کنم به آن‌ها اشاره کرد.
«بیاین جلو.»
یک تحریک آشکار.
اما هیچ‌کس تکان نخورد.
چون آن‌ها از قبل‌روزی به وضوح شاهد قدرت‌بزنم رزمی چون هوی بودند.
در حالی که‌کشیدی همه با معذبیت‌نوشته آنجا ایستاده بودند.
تات!
کسانی بودند که دل‌چندان به دریا زدند و‌زخم به جلو هجوم آوردند.
آن‌ها دان‌ری گوان‌چئون،چهار هو گوانگ‌گه و‌کنم مو هونگ بودند.
دیگه همچین فرصتی گیرمون نمیاد.
برای سرشاخ شدن با‌خیلی قهرمان الهی شکوفه آلو،داخلی هیچ‌چیزی بهتر از این نیست!
قدرت رزمی اون...
روحیه رقابت‌فکرم در چشمانشان‌روزی شعله‌ور شد.
«خوبه.»
چون هوی طوری‌نبود که انگار راضی‌شمشیر شده بود، گفت.
بدون روحیه جنگندگی،وضعیتشان رشد یک هنرمند‌نبود رزمی همان‌جا متوقف می‌شد.
برای پیشروی، فرد باید همان‌استراحت نگرشی را می‌داشت که این‌حالی سه نفر هنگام هجوم آوردن داشتند.
دان‌ری گوان‌چئون شمشیر‌کشیدی چوبی‌اش را محکم‌نوشته در دست فشرد.
یه ضربه، همه‌چیز‌نبود رو روی یه‌شمشیر ضربه شرط می‌بندم.
افکارش به دانتیان پایینی‌اش منتقل شد‌نبود و نیروی درونی هنر الهی دالو‌برداشته مانند آتش شروع به جوشیدن کرد.
بخاری سفید و خالص‌روزی در یک چشم به‌بزنم هم زدن پخش شد.
نیروی درونی هنر الهی دالو، که در‌طرف حال انجام یک گردش بزرگ در رگ‌های‌نشسته خونی‌اش بود، در سراسر بدنش پخش شد.
به زودی،جالب نیروی درونی به‌زخم پایین‌تنه‌اش منتقل شد.
کوادودوک—
عضلاتش به‌فکرم نشانه اعتراض‌روزی فریاد کشیدند.
نیروی درونی بیش از حد هنر‌نوشته الهی دالو باعث شد ران‌ها و‌خیره ساق‌های پایش تا حد ممکن متورم شوند.
شاید به همین دلیل بود که درد شدیدی در پهلویش، همان جایی که در مبارزه‌حسابی با ارباب قلعه ببر سرخ آسیب دیده بود، پیچید و همزمان، به نظر می‌رسید جراحت‌بشن داخلی تثبیت‌شده‌اش در حال عود کردن است، چرا که کانال‌های انرژی‌اش جریان ناپایداری را نشان می‌دادند.
اما او متوقف نشد.
او باید‌فکرم این کار را‌استراحت به سرانجام می‌رساند.
فقط با یک ضربه.
دان‌ری گوان‌چئون، در حالی که با رانش جهش ابر‌برداشته شناور به جلو می‌رفت، وقتی تنها چهار ژانگ با‌کرده چون هوی فاصله داشت، قدم بزرگی با پای چپش برداشت.
کونگ.
گرد و غبار از‌روزی این قدم محکم و‌بزنم خشن به هوا برخاست.
همزمان، بالاتنه دان‌ری گوان‌چئون طوری‌گفت به شدت به جلو خم‌چون شد که انگار داشت می‌افتاد.
در همان‌جالب لحظه، دست‌خیلی راستش ناپدید شد.
حرکتش آن‌قدر سریع بود که‌جالب این توهم را ایجاد کرد‌جراحات که دستش غیب شده است.
و لحظه‌ای بعد.
درخشش!
پرتوی خیره‌کننده‌ای‌جالب از نور، هوای‌زخم خالی را شکافت.
فرم سوم تکنیک‌وضعیتشان تیغه کنترل باد،نبود تیغه رعد و باد.
تیغه، که مانند رعدی در حال‌کنم شکافتن باد به نظر می‌رسید، در یک‌جوخه لحظه گردن چون هوی را هدف گرفت.
این تکنیک تیغه، برای اینکه فقط یک مبارزه‌داد تمرینی نامیده شود، بیش از حد خطرناک بود‌کلافه‌ای و با نیت قتل شدیدی آمیخته شده بود.
بهش برس!
دان‌ری گوان‌چئون‌فکر دندان‌هایش را‌چندان روی هم فشرد.
اما درست در همان زمان.
سوویش—
مردمک‌های چون هوی که‌خیلی مستقیم به جلو خیره شده‌برداشته بودند، به سمت پایین افتادند.
و در آن لحظه.
کوانگ!
دیدش سیاه شد.
«حمله‌ت بد‌جالب نبود، ولی خیلی‌زخم خودتو باز گذاشتی.»
چون هوی که سر دان‌ری گوان‌چئون را گرفته‌زخم و به زمین کوبیده بود، در حالی که‌نبرد این حرف را می‌زد، سرش را کمی کج کرد.
هوویک!
یک شمشیر‌زحمت چوبی تیز از‌گفت کنارش رد شد.
چون هوی خیره به مو هونگ‌شمشیر که شمشیر چوبی را چرخانده بود‌اولین نگاه کرد و لب به سخن گشود.
«یه کم دیر نجنبیدی؟چندان اگه می‌خواستی ضربه بزنی،زخم باید همون موقع اقدام می‌کردی.»
قبل از اینکه حرفش تمام شود،کنم هو گوانگ‌گه ناگهان از پشت ظاهر‌اعضای شد و دستش را دراز کرد.
ضربه کف‌زحمت دست الهی‌آرام صد گره.
تکنیک کف دست اتحادیه گدایان‌زخم دقیقاً پشت چون هوی را‌بدتر که کاملاً بی‌دفاع بود، هدف گرفت.
لحظه‌ای که‌فکر کف دست‌چندان به پشتش رسید.
موفق شدم...
هو گوانگ‌گه‌زحمت نفسش را‌آرام حبس کرد.
دستش مستقیماً از‌نبود درون چون هوی‌شمشیر رد شده بود.
«جایگزینی توهم؟!»
لحظه‌ای که فریاد زد.
«این یکیتون بدک نبود.»
صدایی از‌جالب درست پشت‌خیلی سرش آمد.
هو گوانگ‌گه که‌وضعیتشان جا خورده بود،نبود سرش را چرخاند.
چون هوی با لبخندی بر‌استراحت لب آنجا ایستاده بود و کف‌می‌گفت دست چپش را دراز کرده بود.
«ولی اگه می‌خوای‌کشیدی شبیخون بزنی، باید این‌طوری‌طرف حضورت رو مخفی کنی.»
پوک!
کمر هو‌فکر گوانگ‌گه مثل‌چندان داس خم شد.
«که‌اوک!»
در حالی که هو گوانگ‌گه‌گفت در حالی که کمرش را‌چون گرفته بود، به عقب می‌رفت.
پوک!
صدای برخورد دیگری شنیده شد.
چون هوی که با سرعتی مثل‌کنم برق به مو هونگ نزدیک شده بود،جوخه حالا شمشیر چوبی را در دست داشت.
«... کـ-کی؟!»
مو هونگ وحشت کرده بود.
شمشیر چوبی‌ای که در دستان‌جالب خودش بود، حالا بدون هیچ ردی‌داخلی در دستان چون هوی قرار داشت.
آن‌قدر سریع بود که‌روزی اگر آن را نمی‌دید، حتی‌بیرون نمی‌فهمید شمشیرش گرفته شده است.
«این همون تکنیک‌کشیدی شمشیری بود که‌نوشته دفعه پیش دیدم؟»
چون هوی در حالی‌خیلی که این را می‌گفت،داخلی شمشیر چوبی را چرخاند.
«چی!»
مو هونگ‌فکرم با دیدن‌روزی آن، مبهوت ماند.
چیزی که در برابر چشمانش‌گفت می‌دید، همان تکنیک شمشیری بود که‌هوی یاد گرفته بود، تکنیک شمشیر تمام‌آسیب.
«تو هنرهای رزمی، مهم‌خیلی کپی کردن نیست، مهم‌داخلی اینه که مال خودت کنی.»
کلمات چون‌فکر هوی در‌چندان گوشش طنین‌انداز شد.
و در آن لحظه.
«نذار هنر رزمی تو رو‌گفت با خودش ببره، سبک خودت‌چون رو بهش تزریق کن. این‌طوری.»
در حین صحبت، تکنیک شمشیر‌زخم جدیدی متفاوت از تکنیک شمشیر‌بدتر تمام‌آسیب که او می‌شناخت، ظاهر شد.
این...
در آن لحظه، در حالی که مو هونگ‌بزنم با چشمانی مات و مبهوت به تکنیک شمشیری‌وضعیتشان که در دستان چون هوی اجرا می‌شد نگاه می‌کرد.
پوک!
دردی در سرش پیچید.
چون هوی به مو هونگ که‌نبود بیهوش شده بود نگاه کرد و‌برداشته شمشیر چوبی را روی شانه‌اش انداخت.
سپس، یکی‌یکی به اعضای خشک‌شده جوخه انهدام‌دوباره خیره شد، انگشت اشاره‌اش را دراز کرد‌نابودی و دوباره با خونسردی به آن‌ها اشاره کرد.
«خب حالا،زحمت بقیه‌تون هم‌آرام می‌تونید بیاید جلو.»