چپتر 241: چپتر 241
0رهبر فرقه به شاگردان پرشمار فرقه کوه‌می‌زدند هوآشان که در زمین تمرین جنگل هلو‌ساده‌ای جمع شده بودند نگاه کرد و دهان گشود.
«ارباب تالار بی‌گل.»
«هاها، صدام زدید؟»
با این صدا،ساده‌ای هیون چونگ قدمی‌درگیری به جلو برداشت.
رهبر فرقه به هیون‌حالتی چونگ خیره شد و پیش‌گرفته از صحبت، لبخند ملایمی زد.
«لطفاً شاگردان نسل سوم‌اما و شاگردان دنیوی را‌نداشتند به غار سویو راهنمایی کنید.»
با شنیدن‌ارشدها این حرف،تمرینات همه جا خوردند.
غار سویو یکی از چهار غار بزرگ کوه‌خود هوآشان بود؛ غاری عمیق و پنهان که عمدتاً‌کند توسط ارشدها برای تمرینات درهای بسته استفاده می‌شد.
اینکه به آن‌ها‌می‌رسید گفته می‌شد به‌فریاد آنجا بروند، یعنی...
«منظورتان این‌حساب است که‌اما مخفی شویم.»
«دقیقاً.»
هیون چونگ سر تکان داد.
او هم به‌می‌رسید خوبی دلیل این تصمیم‌می‌زدند رهبر فرقه را می‌دانست.
شاگردان نسل سوم، پسران‌اما و دختران جوانی بودند که‌قدرت تازه به فرقه پیوسته بودند.
علاوه بر این،برای شاگردان دنیوی جاهایی برای‌استفاده بازگشت داشتند، مگر نه؟
با این حال، شاگردان‌نبودند دنیوی به شدت با‌خود تصمیم رهبر فرقه مخالفت کردند.
«این چه حرفیه؟!»
«ما هم‌حساب شاگردان فرقه‌اما کوه هوآشان هستیم!»
شاید آن‌ها نیروی عظیمی به حساب نمی‌آمدند،استفاده اما اگر همین‌ها هم حضور نداشتند، قدرت‌یعنی کوه هوآشان به کمتر از صد نفر می‌رسید.
آن‌ها با‌حریفان حالتی التماس‌گونه‌نبودند فریاد می‌زدند.
«تصمیم از‌نفر قبل گرفته‌حالتی شده است.»
رهبر فرقه تزلزل‌ناپذیر بود.
راهزنان جنگل‌ارشدها سبز حریفان‌تمرینات ساده‌ای نبودند.
ممکن بود در‌ساده‌ای این درگیری جان خود‌جان را از دست بدهند.
چگونه می‌توانست چنین‌می‌رسید فداکاری‌ای را به‌فریاد آن‌ها تحمیل کند؟
«اما رهبر فرقه...!»
درست زمانی‌ارشدها که اعتراض شاگردان‌درهای دنیوی بالا گرفت.
«آرام باشید.»
هیون چونگ مداخله کرد.
او از قبل تغییر مکان داده بود و داشت سر‌کمتر شاگردان نسل سوم را که از تحمل تغییر ناگهانی جو‌راهزنان ناتوان شده و شروع به هق‌هق کرده بودند، نوازش می‌کرد.
«بچه‌ها ترسیده‌اند.»
در حالی که شاگردان‌نبودند دنیوی دستپاچه و با‌خود دهان‌های باز ایستاده بودند.
«پس، با اجازه؟»
هیون چونگ در‌نمی‌آمدند حالی که به رهبر‌حضور فرقه نگاه می‌کرد، پرسید.
رهبر فرقه سر تکان داد.
«خب، خب، گریه‌ساده‌ای رو بس کنید و‌جان بیاید با هم بریم.»
هیون چونگ با لبخندی پهن بر لب برای آرام کردن شاگردان‌راهزنان نسل سوم که به نظر می‌رسید هر لحظه ممکن است زیر‌چگونه گریه بزنند، بچه‌ها را دور هم جمع کرد و به راه افتاد.
لحظه‌ای بعد، هیون چونگ و شاگردان نسل سوم زمین‌قدرت تمرین جنگل هلو را ترک کردند، اما شاگردان دنیوی‌گرفته حتی یک قدم هم از جای خود تکان نخوردند.
رهبر فرقه‌ارشدها به آن‌ها نگاه‌درهای کرد و پرسید.
«چرا با آن‌ها نرفتید؟»
«گرچه ما شاگردان دنیوی هستیم، اما ما هم شاگرد فرقه‌تزلزل‌ناپذیر کوه هوآشانیم. چطور می‌توانیم مخفی شویم در حالی که برادران‌دست ارشد و خردسالمان جانشان را برای جنگیدن به خطر می‌اندازند؟»
«آیا چون شاگرد‌نمی‌آمدند دنیوی هستیم، بین‌همین‌ها ما تبعیض قائل می‌شوید؟»
رهبر فرقه در پاسخ‌تمرینات به سؤال یکی از‌می‌شد شاگردان دنیوی سر تکان داد.
«من کِی تبعیض قائل شده‌ام؟»
«پس چرا‌نفر به ما‌حالتی می‌گویید مخفی شویم؟»
«این برای مخفی شدن‌اما نیست، بلکه برای حفظ‌نداشتند آینده فرقه کوه هوآشان است.»
رهبر فرقه با ملایمت گفت.
«من بچه‌ها‌حریفان را به‌نبودند شما می‌سپارم.»
چشمان شاگردان دنیوی لرزید.
با شنیدن چنین حرف‌هایی،اما اصرار بر جنگیدن چیزی‌نداشتند جز لجبازی کودکانه‌ای نبود.
«پس زودتر‌ارشدها گورتونو گم کنید‌درهای برید دیگه، نه؟»
لب‌های چون هوی در حالی‌ممکن که نگاهی به آن چند‌بدهند شاگرد دنیوی می‌انداخت، کج شد.
«با این سطح مهارتتون، اینجا فقط‌فریاد دست‌وپا گیر می‌شید. جنگیدن وقتی مجبوری‌سبز از بقیه محافظت کنی، بدجور رو اعصابه.»
«...»
«آهان، نکنه نگرانید تو غار خفه‌بسته شید؟ غمتون نباشه. این قضیه رو‌آنجا سه‌سوته جمع می‌کنیم و میایم دنبالتون.»
با کلمات پر از اعتماد‌ممکن به نفس چون هوی، شاگردان‌بدهند دنیوی برای لحظه‌ای زبانشان بند آمد.
در آن لحظه، شاگردان نام‌دار، از‌فریاد جمله هیون یانگ و جوک گوم،سبز نزدیک شدند و دستانشان را محکم گرفتند.
شاگردان دنیوی با چشمان ارشدها‌اگر و برادران ارشد و خردسالشان که‌نفر دستانشان را گرفته بودند، تلاقی کردند.
«ما بچه‌ها‌ارشدها رو به‌تمرینات شما می‌سپاریم.»
«ما به‌حریفان شما ایمان‌نبودند داریم، برادر ارشد.»
«از پس همین‌می‌رسید یه کار که‌فریاد برمیاید، نه؟ مگه نه؟»
با دیدن کلمات و نگاه‌های‌اگر صادقانه، شاگردان دنیوی به خود آمدند‌نفر و لب‌هایشان از هم باز شد.
«...فهمیدیم. ما حتی به قیمت‌درهای جان خودمان از هم‌شاگردی‌هایمان محافظت‌آن‌ها خواهیم کرد. پس لطفاً، سالم برگردید.»
در پاسخ به کلمات سونگ یانگ-جونگ، شاگرد نسل دومی‌دست که در میان شاگردان دنیوی بیشترین زمان را در کوه‌اعتراض هوآشان گذرانده بود، هیون یانگ لبخند ملایمی زد و گفت.
«نگران نباشید.»
«متوجهم.»
سونگ یانگ-جونگ‌ارشدها بدنش را‌تمرینات چرخاند و گفت.
«ما هم بریم.»
چند شاگرد دنیوی هنوز ناراضی‌التماس‌گونه به نظر می‌رسیدند، اما آن‌ها‌تزلزل‌ناپذیر هم خیلی زود سر تکان دادند.
و به‌حساب آرامی سرهایشان‌اما را خم کردند.
«ما در‌ارشدها غار سویو‌تمرینات منتظر می‌مانیم.»
«لطفاً زود برگردید.»
پس از یک تعظیم عمیق، شاگردان دنیوی‌می‌زدند به سرعت به دنبال هیون چونگ و‌ساده‌ای شاگردان نسل سوم که رفته بودند، حرکت کردند.
مدت کوتاهی پس‌نمی‌آمدند از آنکه آن‌ها‌همین‌ها از دید خارج شدند.
لبخند رهبر‌ارشدها فرقه محو‌تمرینات شد و گفت.
«باور دارم که همه‌تان می‌دانید.»
اگرچه این یک حرف ناگهانی و‌فریاد بدون هیچ توضیحی بود، اما حس‌سبز تنش در زمین تمرین موج می‌زد.
به زودی،حساب دهان رهبر فرقه‌اگر دوباره باز شد.
«گروه پست راهزنان جنگل سبز در حال بالا‌می‌شد آمدن هستند تا کوه مقدس هوآشان را که‌است اجدادمان از آن محافظت کرده‌اند، زیر پا لگدمال کنند.»
شاگردان مشت‌هایشان را گره کردند.
این داستانی‌نفر بود که از‌التماس‌گونه قبل شنیده بودند.
اما شنیدن آن به طور‌اگر مستقیم از زبان رهبر فرقه، فشاری‌نفر که احساس می‌کردند را متفاوت می‌ساخت.
رهبر فرقه‌ارشدها نگاهی به‌تمرینات شاگردانش انداخت.
تعداد آن‌ها‌حریفان حتی به صد‌ممکن نفر هم نمی‌رسید.
تعداد کمی در مقایسه با‌التماس‌گونه راهزنان جنگل سبز که اکنون‌تزلزل‌ناپذیر در حال بالا آمدن بودند.
«اگر فقط هیون دو و هیون‌همین‌ها جین، و چون یو و بچه‌هایی‌می‌رسید که در اتحاد رزمی هستند اینجا بودند...»
احساس حسرت در او بیدار‌درهای شد، اما به سرعت آن‌آن‌ها را از خود دور کرد.
«چگونه رهبر‌حریفان فرقه می‌تواند‌نبودند متزلزل شود؟»
رهبر فرقه چشمانش را بست و‌فریاد دوباره باز کرد و با شاگردانی‌سبز که به او نگاه می‌کردند سخن گفت.
«آیا در میان‌نمی‌آمدند شما کسی هست‌همین‌ها که نخواهد بجنگد؟»
«هیچکس!»
فریادی رعدآسا طنین‌انداز شد.
احساسات مختلفی‌نفر از چشمانشان‌حالتی سرازیر بود.
اضطراب، بی‌قراری، ترس و غیره.
برخی احساسات منفی وجود داشت، اما‌بسته آنچه بیشتر چشمان آن‌ها را پر‌آنجا کرده بود، عزم و روحیه جنگندگی بود.
رهبر فرقه با‌ساده‌ای خواندن نگاه چشمان شاگردانش،جان به نرمی زمزمه کرد.
«خوب است.»
شریییینگ—
با این‌ارشدها کلمات، شمشیرش‌تمرینات را بیرون کشید.
در آن‌حریفان لحظه، تغییر‌نبودند حیرت‌انگیزی رخ داد.
هووااااک—
درخشش ضعیفی شبیه به غروب خورشید از شمشیری که‌قدرت در آسمان برافراشته شده بود شروع به پخش شدن‌گرفته کرد و به سرعت آسمان آبی صاف را رنگ‌آمیزی کرد.
هیون سانگ، که هنر الهی مه بنفش‌استفاده خود را هدایت کرده بود، به شاگردان پیش‌منظورتان رویش نگاه کرد و با قاطعیت فریاد زد.
«پس همه، شمشیرهایتان را بیرون بکشید! و هرچه در توان‌بدهند دارید بیرون بریزید! وقت آن است که قدرت خود را به‌گرفت آن موجودات پستی که کوه هوآشان را دست‌کم می‌گیرند نشان دهیم!»
به فرمان‌نفر او، شاگردان هماهنگ‌التماس‌گونه شمشیرهایشان را کشیدند.
و مانند رهبر فرقه، شمشیرهایشان‌اگر را رو به آسمان بردند‌کمتر و با قدرت فریاد زدند.
«بله! رهبر فرقه!»
«کوه هوآشان سقوط نخواهد کرد!»
فریادهای پی‌درپی‌نفر با صدای‌حالتی بلندی طنین‌انداز شد.
در همین حال، چون هوی که بی‌تفاوت‌حضور در گوشه‌ای از زمین تمرین جنگل هلو‌التماس‌گونه ایستاده بود، چهره‌ای بی‌خیال به خود گرفت.
«این‌همه شلوغ‌بازی واسه‌برای یه مشت راهزن‌بسته جنگل سبز... هان؟»
ناگهان، سر‌حریفان چون هوی به‌ممکن یک سمت چرخید.
«به‌به؟ این دیگه چیه؟»
چشمان چون هوی باریک شد.
نیت قتلی که به تدریج به دروازه اصلی‌می‌شد نزدیک می‌شد، با شدتی در حال شکوفایی بود‌است که گویی می‌خواست کوه هوآشان را به آتش بکشد.
«همچین استاد‌حریفان خفنی از‌نبودند جنگل سبز اومده؟»
چون هوی با‌می‌رسید چشمانی متعجب به‌فریاد دروازه اصلی نگاه کرد.
«شنیده بودم ممکنه از یه جوی آب‌حضور کوچیک هم اژدها بلند شه، ولی عمراً‌التماس‌گونه فکر نمی‌کردم از جنگل سبز یه اژدها دربیاد.»
در آن لحظه.
کواااانگ!
صدای انفجار‌نفر مهیبی به‌حالتی گوش رسید.
گرد و غبار از جایی که دروازه اصلی‌نداشتند در دوردست قرار داشت به هوا برخاست و از‌قبل میان آن، سایه‌های افراد متعددی به تدریج نزدیک‌تر شدند.
و لحظه‌ای بعد.
بام— بام—
مردی با‌نفر شکافتن گرد و‌التماس‌گونه غبار ظاهر شد.
با دیدن مرد میانسالی که با موهای بلند و ژولیده‌اش که‌نفر رگه‌هایی از سفیدی در آن دیده می‌شد، شبیه به یک جانور وحشی‌ساده‌ای بود، شاگردان از هاله خفه‌کننده‌ای که از او ساطع می‌شد، منقبض شدند.
«هوا که خیلی خوبه.»
مرد میانسال، امپراتور جنگل سبز، با دستانی که پشت سرش گره کرده‌می‌توانست بود به آسمان نگاه کرد و سپس نگاهش را به سمت شاگردان فرقه‌تغییر کوه هوآشان پایین آورد. گوشه لبش با پوزخندی به سمت بالا کج شد.
تاپ.
قلب شاگردان فرو ریخت.
لحظه‌ای که آن مردمک‌های قیرگون‌درهای به آن‌ها خیره شد، احساس‌آن‌ها کردند تمام بدنشان خشک شده است.
در همان لحظه،ساده‌ای رهبر فرقه جلو آمد‌جان و مقابل شاگردان ایستاد.
«دروازه رو ساختن که بازش کنن،فریاد اما تو این‌طوری خردش می‌کنی. حتی‌سبز این اصول اولیه رو هم یادت ندادن؟»
او در حالی که با کلماتش‌همین‌ها نیروی درونی «هنر الهی مه بنفش» را‌حالتی پخش می‌کرد، قدم بلندی به جلو برداشت.
در آن‌ارشدها واحد، طوفانی بنفش‌رنگ‌درهای به پا خاست.
هووواک!
نیت قتلی که شاگردان را احاطه‌فریاد کرده بود، در یک چشم به‌سبز هم زدن پراکنده و محو شد.
«اوهو.»
لبخند امپراتور‌ارشدها جنگل سبز‌تمرینات عمیق‌تر شد.
زیر این آسمان، تنها یک چیز‌درگیری وجود داشت که چنین انرژی بنفش‌می‌توانست و زنده‌ای از خود ساطع می‌کرد.
«هنر الهی‌نفر مه بنفش‌حالتی فرقه کوه هوآشان...!»
چشمان امپراتور‌حساب جنگل سبز برقی‌اگر زد و گفت:
«تو باید‌ارشدها رهبر فرقه‌تمرینات کوه هوآشان باشی.»
«و تو‌حریفان هم حتماً‌نبودند امپراتور جنگل سبزی؟»
«هاهاها، با‌نفر یه نگاه‌حالتی نمی‌تونی بفهمی؟»
امپراتور جنگل سبز‌نمی‌آمدند پس از خنده‌ای، دست‌حضور چپش را تکان داد.
در همان لحظه، بادی‌تمرینات سبزرنگ از آستینش وزیدن‌می‌شد گرفت و خیلی زود...
هووووش!
گردبادی وحشی به پا خاست و‌فریاد گرد و غبار غلیظی را که پشت‌حریفان سرش را پوشانده بود، به آسمان فرستاد.
«...»
در آن‌ارشدها لحظه سکوتی‌تمرینات سنگین حاکم شد.
با فرو نشستن و پاک شدن آن‌جان غبار غلیظ، راهزنان بی‌شمار جنگل سبز که با‌تحمیل نظم و ترتیب صف کشیده بودند، نمایان شدند.
حتی با یک حساب سرانگشتی‌التماس‌گونه هم می‌شد فهمید که تعدادشان‌تزلزل‌ناپذیر خیلی بیشتر از صد نفر است.
علاوه بر این،نمی‌آمدند نیت قتل تک‌تک‌همین‌ها آن‌ها اصلاً عادی نبود.
ابروهای رهبر‌ارشدها فرقه در‌تمرینات هم گره خورد.
«یعنی قدرت جنگل‌ساده‌ای سبز تا این‌درگیری حد زیاد بود؟»
هر چقدر هم که جنگل سبز‌فریاد بزرگ شده بود، او فکر می‌کرد‌سبز تعداد متخصصان عالی‌رتبه آن‌ها انگشت‌شمار باشد.
هر چه نباشد،نمی‌آمدند آن‌ها فقط یک‌همین‌ها مشت راهزن کوهستانی بودند.
اما واقعیتی که اکنون‌تمرینات با آن روبه‌رو بود،می‌شد کاملاً با انتظاراتش فرق داشت.
«حتی در مقایسه با شاگردان فرقه کوه‌جان هوآشان هم چیزی کم ندارن. مخصوصاً اون‌فداکاری‌ای دو نفر، حتی اگه با ارشدها مقایسه‌شون کنی...»
رهبر فرقه به سرعت مرد میانسال سفیدپوش‌می‌زدند و پیرمرد ژنده‌پوشی را که در دو طرف‌نبودند امپراتور جنگل سبز جای گرفته بودند، برانداز کرد.
نیت قتل آن‌ها ضعیف‌تر از امپراتور‌همین‌ها جنگل سبز بود، اما به هیچ وجه‌حالتی در سطحی نبودند که بشود دست‌کمشان گرفت.
در همین حین، امپراتور‌تمرینات جنگل سبز نگاهی به اطراف‌اینکه انداخت و دهان باز کرد.
«چه منظره‌حریفان باشکوهی. واقعاً برازنده‌ممکن اسم کوه هوآشانه.»
او با چنان آرامشی از منظره لذت‌می‌زدند می‌برد که انگار برای گشت و گذار به‌نبودند کوه هوآشان آمده بود، و سپس ادامه داد:
«اما حیف شد. باید‌اما وقتی می‌اومدم که شکوفه‌های‌نداشتند آلو باز شده بودن.»
نگاهش به سمت قله‌های‌تمرینات صخره‌ای غول‌پیکری که سر‌می‌شد به فلک کشیده بودند، چرخید.
امپراتور جنگل سبز با نگاه به آن‌جان قله‌ها که شبیه به گل‌های کاملاً شکفته‌فداکاری‌ای بودند، گوشه لبش را بسیار آرام کج کرد.
«چون دیگه هیچ‌وقت قرار‌حالتی نیست شکوفه آلویی روی‌قبل کوه هوآشان باز بشه.»
«فکر کردی اینجا‌نمی‌آمدند کجاست که داری‌همین‌ها این مزخرفات رو می‌بافی؟!»
«این یارو!»
در حالی که‌ساده‌ای شاگردان از کوره در‌جان رفته و فریاد می‌زدند...
امپراتور جنگل سبز‌می‌رسید با لحنی سرد فرمان‌می‌زدند داد: «همه‌شون رو بکشید.»
«هه هه‌حساب هه، منتظر‌اما همین حرف بودم.»
«همه‌شون رو بکشید!»
«وقتشه قدرت‌حریفان جنگل سبز رو‌ممکن بهشون نشون بدیم!»
با پیش‌گامی ارشد گی‌ریون، راهزنان‌التماس‌گونه جنگل سبز به سمت شاگردان‌تزلزل‌ناپذیر فرقه کوه هوآشان هجوم بردند.
رهبر فرقه به راهزنان جنگل سبز‌همین‌ها که در حال یورش بودند خیره‌می‌رسید شد و آرام شمشیرش را بالا آورد.
«شکست نخورید!»
به محض‌حریفان پایان یافتن‌نبودند این کلمات...
«بله! رهبر فرقه!»
شاگردان فرقه کوه هوآشان بدون درنگ‌همین‌ها خود را به جلو پرتاب کردند‌می‌رسید و با راهزنان جنگل سبز درگیر شدند.
چون هوی که در گوشه‌ای از زمین‌جان تمرین جنگل هلو ایستاده و بی‌سر و‌فداکاری‌ای صدا مبارزه را تماشا می‌کرد، لبخند زد.
«مهارت‌هاشون دقیقاً برای به‌حالتی دست آوردن یه کم‌قبل تجربه مبارزه واقعی جون می‌ده.»
در حال حاضر، مهارت‌اما شاگردان فقط کمی بالاتر‌نداشتند از راهزنان جنگل سبز بود.
با این حال، تعداد بسیار بیشتر‌بسته راهزنان این برتری را خنثی می‌کرد و‌بروند یک تعادل نسبی به وجود آورده بود.
«همم، فقط کافیه وقتی‌نبودند اوضاع خطرناک شد، خودم‌خود دست به کار بشم.»
در حالی که چون هوی غرق‌فریاد در افکارش بود و به اطراف‌سبز نگاه می‌کرد، سایه‌ای روی سرش افتاد.
«چطور جرئت‌حساب می‌کنی روت‌اما رو برگردونی!»
راهزن جنگل سبز تبری را‌درهای که با هر دو دست گرفته‌گفته بود، با خشونت تمام فرود آورد.
درست زمانی که تبر، همچون صاعقه‌ای‌درگیری که به زمین می‌خورد، در آستانه‌می‌توانست رسیدن به فرق سر چون هوی بود...
چاک!
صدای مورمورکننده‌ای طنین‌انداز شد.
«ها؟ چرا آسمون یهو...؟»
راهزن جنگل‌حریفان سبز کاملاً‌نبودند گیج شده بود.
او به وضوح تبرش را به‌فریاد سمت آن تائوئیست جوان و احمقی که‌حریفان مات و مبهوت ایستاده بود، چرخانده بود.
اما ناگهان دیدش به سمت‌اگر بالا پرت شد و آسمان‌کمتر صاف و آبی را دید.
«نکنه ضربه خوردم...؟»
در حالی که راهزن جنگل سبز با‌جان تأخیر متوجه وخامت اوضاع شد، آسمان آبی‌فداکاری‌ای در زاویه دیدش شروع به سرخ شدن کرد.
و درست‌نفر به همین سادگی،التماس‌گونه هوشیاری‌اش قطع شد.
بام، بام—
«خودش با‌ارشدها پای خودش‌تمرینات اومد که بمیره.»
چون هوی در حالی که به سری که با تأخیر روی زمین‌می‌توانست افتاده بود و می‌غلتید و بدنی که هنوز فرو نریخته بود نگاه‌مداخله می‌کرد، این را زیر لب گفت و خون روی تیغه‌اش را تکاند.
شلپ—
قطرات خون به هر سو پاشید و‌حضور راهزنان جنگل سبز که در حال هجوم‌التماس‌گونه به جلو بودند، سر جایشان خشکشان زد.
چون هوی به آن‌ها که مثل‌بسته درخت خشک شده بودند نگاه کرد‌آنجا و لب‌هایش از هم باز شد.
«چیه؟ شماها‌حریفان هم می‌خواید‌نبودند بیاید جلو؟»
قورت—
سیب آدم راهزنان جنگل سبز در‌همین‌ها حالی که آب دهانشان را به‌می‌رسید سختی قورت می‌دادند، به شدت تکان خورد.
«چطور کشتش؟»
«اصلاً الان چه اتفاقی افتاد؟»
آن‌ها نمی‌توانستند درک کنند.
تائوئیست جوانی که فکر می‌کردند به زودی به دست رفیقشان‌کمتر کشته می‌شود، حالا شمشیری در دست داشت و رفیقشان که‌راهزنان به او یورش برده بود، بدون سر روی زمین افتاده بود.
همه چیز در‌برای یک چشم به هم‌استفاده زدن رخ داده بود.
اما آن‌ها‌حریفان هیچ چیز‌نبودند ندیده بودند.
نه تاب دادن شمشیرش‌حالتی را، و نه حتی‌قبل بیرون کشیدنش از غلاف را.
این فقط یک معنی داشت.
«یه متخصص عالی‌رتبه...»
«کسی که نمی‌تونیم باهاش دربیفتیم...»
عرق سرد‌نفر از پیشانی‌شان‌حالتی سرازیر شد.
آن‌ها نمی‌توانستند‌حساب در اینجا‌اما به عقب برگردند.
نشان دادن پشتشان به‌تمرینات چنین متخصص عالی‌رتبه‌ای، معادل‌می‌شد دعوت کردن مرگ بود.
در آن لحظه، چون هوی‌ممکن ناگهان سرش را به یک طرف‌چگونه خم کرد و چشمانش برقی زد.
«اوه؟ بالاخره دارن جدی می‌شن؟»
راهزنان جنگل سبز از این حرکت‌همین‌ها بی‌دفاع او که ناگهان به جای‌می‌رسید دیگری نگاه کرد، دستپاچه شدند، اما...
این فقط‌ارشدها برای یک‌تمرینات لحظه بود.
بوم!
راهزنان جنگل سبز، بدون اینکه‌التماس‌گونه کسی پیش‌قدم شود، همه با هم‌راهزنان به سمت چون هوی هجوم بردند.
«همین الان وقتشه!»
«یا الان یا هیچ‌وقت!»
لحظه‌ای که تمام قدرتشان را در پاهایشان‌جان جمع کردند و از زمین کنده شدند، طوفان‌تحمیل بزرگی از گرد و غبار به پا خاست.
«هان؟»
چون هوی با‌نمی‌آمدند شنیدن این سر و‌حضور صدا سرش را چرخاند.
اما پیش از آنکه سرش کاملاً‌بسته بچرخد، در مجموع هشت راهزن جنگل سبز‌بروند به فاصله یک قدمی او رسیده بودند.
هووووش!
راهزنان جنگل سبز تبرها و شمشیرهایشان را‌می‌زدند با چنان خشونتی تاب دادند که گویی می‌خواستند‌نبودند چون هوی را در همان لحظه قیمه‌قیمه کنند.
تق—
آن‌ها چنان وحشیانه‌برای ضربه زدند که‌بسته عضلاتشان به فریاد درآمد.
در نهایت، لحظه‌ای که نیت قتل تیز‌جان و برنده از هر هشت جهت هوا را‌تحمیل شکافت و بر سر چون هوی فرود آمد...
درخشش!
برقی از‌حساب نور، دیدشان‌اما را بلعید.
و سپس.
شلپ—
بارانی از خون‌می‌رسید در اطراف چون‌فریاد هوی باریدن گرفت.
«وقت ندارم با‌نمی‌آمدند آشغالایی مثل شما‌همین‌ها سر و کله بزنم.»
چون هوی بدون اینکه حتی نگاهی‌بسته به اجساد افتاده روی زمین بیندازد،آنجا بلافاصله شروع به راه رفتن کرد.
تق—
فقط یک قدم.
اما با همان یک قدم، چون هوی در یک چشم به هم‌می‌رسید زدن فاصله‌ای بیش از ده یارد را طی کرد و حالا از‌نبودند گوشه‌ای از زمین تمرین جنگل هلو، وضعیت پیش رویش را تماشا می‌کرد.
در میان نبرد پرهرج و مرجی که راهزنان بی‌شمار‌اینکه جنگل سبز و شاگردان هوآشان در آن درگیر بودند،شویم منظره‌ای وجود داشت که چشم‌ها را به خود خیره می‌کرد.
امپراتور جنگل‌حریفان سبز و رهبر‌ممکن فرقه کوه هوآشان.
این دو استاد که نماینده جنگل سبز‌می‌زدند و فرقه کوه هوآشان بودند، حالا به یکدیگر‌نبودند خیره شده و آرام‌آرام قدرتشان را بالا می‌بردند.
یک قدرت سبزرنگ‌نمی‌آمدند که با روحیه مبارزه‌طلبی‌حضور شدیدی آمیخته شده بود.
و در تضاد با آن،درهای «هنر الهی مه بنفش» که فضا‌گفته را به شکلی محو رنگ‌آمیزی می‌کرد.
ترک، ترک، ترک!
چون هوی با تماشای این‌التماس‌گونه دو انرژی متضاد که بر‌تزلزل‌ناپذیر کوه هوآشان سایه می‌انداختند، پوزخندی زد.
«قراره حسابی هیجان‌انگیز بشه.»