چپتر 45: چپتر 45
0جاده بین شهرستان هانیانگ تا شهرستان لو تیان به شکل اعصاب‌خردکنی باریک‌چنین و پرپیچ‌وخم بود. در آن مسیر متروکه که پرنده هم در آن‌ازش پر نمی‌زد، یک کالسکه تک و تنها بدون هیچ تردیدی به سرعت می‌تاخت.
تق‌تق—تق‌تق—
داخل کالسکه که خستگی‌ناپذیر با‌حالت ریتم سم اسب‌ها پیش می‌رفت،می‌کردند بحث گرمی در جریان بود.
«فکر می‌کنی چقدر طول بکشه؟»
در جواب سوال هیون دو که‌بزرگی پر از بی‌صبری بود، ها وو-جین‌چنین فاصله را تخمین زد و جواب داد.
«سه روزه باید برسیم.»
«سه روز؟ خیلی سریعه.»
«همه‌اش به خاطر لطف رئیس گروه‌گفته تاجران باد پرنده‌ست. اگه کمک اون‌آن‌ها نبود، تازه الان داشتیم دنبال اسب می‌گشتیم.»
هم ها وو-جین و هم هیون دو هم‌زمان به سمت پنجره برگشتند.چنین خورشید که از پشت یک قله بی‌نام سرک می‌کشید، مسیرشان را روشن‌ازش می‌کرد. هنوز اول صبح بود، مدرکی بر اینکه چقدر زود راه افتاده بودند.
«دلم برای رئیس گروه می‌سوزه.»
هیون دو لبخند تلخی زد.
کالسکه‌ای که سوارش بودند متعلق به گروه تاجران باد پرنده بود که مسئولیت حمل‌ونقل را بر عهده داشت. با وجود مشکلات‌نیت فعلی گروه، گو گه-یونگ با کمال میل کالسکه و اسب‌ها را در اختیارشان گذاشته و گفته بود که کمک بزرگی برای سفرشان‌بی‌حوصله خواهد بود. در حالت عادی، آن‌ها چنین لطفی را رد می‌کردند، اما با توجه به شرایط فعلی، این حسن نیت را پذیرفتند.
«بعداً باید‌میل حسابی ازش‌گذاشته تشکر کنم.»
«منم همین‌طور.»
در حالی که‌سفرشان آن دو به‌عادی گفتگوی کسل‌کننده‌شان ادامه می‌دادند—
«سه روز؟کمال عجب مسیر طولانی‌گذاشته و رو اعصابیه.»
چون هوی که روبروی آن‌ها نشسته بود، با چهره‌ای‌حالت بی‌حوصله به صندلی کالسکه‌چی نگاه کرد. آنجا، یک گدای‌این ژنده‌پوش افسار را در دست داشت و کالسکه را می‌راند.
او جین گه‌اون بود، یکی از‌الان اعضای اتحادیه گدایان.
در ابتدا، فقط قصد داشتند از او اطلاعاتی‌چنین درباره قلعه شبح سفید بگیرند، اما جین گه با‌پذیرفتند دیدن کالسکه خودش داوطلب شده بود که راننده باشد.
چون هوی نیت واقعی‌اش را مثل روز‌بزرگی روشن می‌دید. دقیق‌تر بگویم، او عادت‌های گداهای‌لطفی اتحادیه گدایان را مثل کف دستش می‌شناخت.
«حتماً فضولیش گل کرده.»
سفر مشترک فرقه کوه هوآشان و فرقه انتهای‌دنبال جنوبی با وجود درگیری‌های اخیرشان، شایعه‌ای بود که‌پشت هیچ‌کس در اتحادیه گدایان نمی‌توانست در برابرش مقاومت کند.
در همان لحظه—
ووش—
جین گه که با گوش‌های‌گفته تیز کرده مشغول استراق‌سمع بود، از‌آن‌ها روی کنجکاوی نگاهی به عقب انداخت.
«...!»
نگاه غافلگیرکننده و سرد چون هوی او را در جا‌می‌کردند خشک کرد؛ چشمان جین گه با دستپاچگی به این طرف‌ازش و آن طرف چرخید تا اینکه خنده معذبی سر داد.
«هاها...»
چون هوی پوزخندی زد.
«گفتی درباره‌کمک قلعه شبح سفید‌تازه خیلی می‌دونی، نه؟»
جین گه‌بزرگی بلافاصله با اشتیاقی‌حالت اغراق‌آمیز جواب داد.
«اوه، صد در صد! تو دنیای امروز، فقط‌سفرشان به اندازه انگشتای یه دست آدم پیدا می‌شه‌اما که بیشتر از من درباره قلعه شبح سفید بدونه.»
همان‌طور که از یک نفر از‌بزرگی اتحادیه گدایان انتظار می‌رفت، جین گه خیلی‌لطفی زود منظور پشت این سوال را فهمید.
«چیز خاصی‌کمک هست که‌نبود بخواین بدونین؟»
«می‌خوام از قدرت نظامی‌شون بدونم.»
«بله؟»
جین گه طوری جا خورد که‌بزرگی انگار اشتباه شنیده است. سپس، بعد از‌لطفی یک لحظه، چشمانش از تعجب گرد شد.
«مـ-منظورتون قدرت‌کمک نظامی قلعه‌نبود شبح سفیده؟»
«آره.»
جین گه که هنوز باورش نمی‌شد، نگاهی‌بزرگی به هیون دو و ها وو-جین انداخت. اما‌می‌کردند آن دو ساکت ماندند و فقط گوش می‌دادند.
«وقتی گفتن می‌ریم شهرستان لو تیان،بزرگی فهمیدم یه جای کار می‌لنگه... اما‌چنین واقعاً داریم می‌ریم قلعه شبح سفید؟!»
جین گه در‌اون کمال ناباوری آب‌الان دهانش را قورت داد.
«این دیگه‌بزرگی از حد و‌حالت توان من خارجه...»
پرس‌وجو درباره قدرت نظامی قلعه شبح‌گفته سفید اصلاً کار ساده‌ای نبود، به‌خصوص برای‌چنین فرقه کوه هوآشان و فرقه انتهای جنوبی.
لب‌هایش خشک شد.
«بالاخره می‌دونی یا نه؟»
صدایی خشن و بی‌تعارف در گوشش پیچید و او را‌می‌کردند از بهت بیرون آورد. جین گه با دیدن چون هوی‌ازش که خیره به او نگاه می‌کرد، با عجله سر تکان داد.
«بله، می‌دونم.»
نفس عمیقی کشید و پرسید:
«...دقیقاً چی می‌خواین بدونین؟ درباره بهترین‌الان مبارزهای قلعه شبح سفید می‌پرسین؟ یا‌سمت آمار تیپ‌ها و کل نیروهاشون رو می‌خواین؟»
«همه‌اش رو.»
با این جواب چون هوی،گذاشته جین گه با چهره‌ای رنگ‌پریده‌حالت لحظه‌ای به آسمان نگاه کرد.
«هوووف، باشه.»
نفسش را با‌اون صدا بیرون داد و‌داشتیم خودش را آرام کرد.
«قلعه شبح سفید توسط ارباب قلعه، خدای مرگ سفید، رهبری می‌شه. زیر دست اون،این یه استراتژیست هست که به مشاور شبح سفید معروفه و چهار تا متخصص عالی‌رتبه‌ادامه که بهشون میگن اربابان چهار جهت. اون استراتژیست هنرهای رزمی بلد نیست، پس ازش می‌گذرم.»
جین گه نگاهی به چون‌گذاشته هوی انداخت و بعد سریع‌حالت اطلاعات غیرضروری را فیلتر کرد.
«هر چهار ارباب جهت، متخصص عالی‌رتبه تو قلمرو نهایت‌حالت رزمی هستن. اگه وفاداریشون به قلعه شبح سفید نبود،این هر کدومشون می‌تونستن برای خودشون رهبر یه فرقه باشن.»
«متخصص عالی‌رتبه؟»
سه چهره‌بزرگی در ذهن چون‌حالت هوی جرقه زد.
«آها! پس اون‌میل احمق‌ها همون اربابان‌گفته چهار جهت بودن.»
«می‌شناسینشون؟»
چشمان جین گه از کنجکاوی برق زد،داشتیم اما چون هوی دستش را طوری تکان‌برگشتند داد که یعنی «خفه‌خون بگیر و نپرس.»
«...فهمیدم.»
جین گه‌کمال ناامید به‌اختیارشان نظر می‌رسید.
«بعداً یه‌میل فرصت دیگه‌گذاشته پیش میاد.»
داشت از فضولی می‌مرد که بداند چون‌داشتیم هوی به چه کسانی فکر کرده، اما‌برگشتند خودش را نگه داشت و ادامه داد.
«اربابان چهار جهتی که تا حالا شناخته شدن، شمشیر تنها قطع‌کننده‌اما دست، جلاد پنهان، و شاگرد ارباب قلعه، شبح سفید کوچک هستن. هویت‌منم نفر آخر برای مدت طولانی مخفی بود، اما من تازگی‌ها فهمیدم کیه.»
«تو فهمیدی؟»
«معلومه. هر چی باشه من‌گفته از اتحادیه گدایانم. دهه‌ها طول کشید،آن‌ها اما بالاخره حقیقت رو کشف کردم.»
هیون دو و ها وو-جین با تعجب واکنش نشان دادند. هر‌هم‌زمان دو فرقه اطلاعات زیادی درباره قلعه شبح سفید جمع‌آوری کرده بودند،روشن اما هرگز نتوانسته بودند هویت آخرین ارباب جهت را پیدا کنند.
و با‌بزرگی این حال جین‌حالت گه توانسته بود.
«اون شبح شمشیر شکسته است.»
«شبح شمشیر شکسته...!»
«اون حروم‌زاده‌ی وحشی هنوز زنده‌ست؟!»
هیون دو و‌سفرشان ها وو-جین کاملاً‌عادی شوکه شده بودند.
در حالی که آن‌ها با‌گذاشته وحشت واکنش نشان می‌دادند، چون‌حالت هوی با چهره‌ای بی‌حوصله پرسید:
«شبح شمشیر‌میل شکسته؟ دیگه‌گذاشته کدوم خریه؟»
جین گه دستپاچه شد.
«شـ-شما نمی‌دونین‌بزرگی شبح شمشیر‌خواهد شکسته کیه؟»
«اگه می‌دونستم که نمی‌پرسیدم، احمق.»
«اون یه بار رهبر فرقه‌گفته شمشیر بی‌رقیب رو مسموم کرد‌عادی و تکنیک‌های شمشیرشون رو دزدید.»
هیون دو ناگهان پرید‌نبود وسط حرفش و با‌دنبال چهره‌ای درهم‌کشیده زیر لب گفت:
«شنیده بودم‌بزرگی فرقه شمشیر بی‌رقیب‌حالت انتقامشون رو گرفتن...»
«ما هم همین فکر رو می‌کردیم.گفته اما نه تنها زنده‌ست، بلکه به‌آن‌ها قلعه شبح سفید هم ملحق شده.»
«همم...»
«اگه به تکنیک‌های شمشیری‌نبود که دزدیده مسلط شده‌دنبال باشه، می‌تونه خطرناک باشه.»
در حالی که هیون‌خواهد دو و ها وو-جین‌چنین تو سکوت فرو رفته بودن...
«بقیه نیروهاشون چی؟»
چون هوی‌میل حرفشون رو‌گذاشته قطع کرد.
اصلاً براش مهم نبود که شبح شمشیر شکسته‌دنبال کیه یا تکنیک‌های فرقه شمشیر بی‌رقیب چیه. تنها چیزی‌قله که براش اهمیت داشت، قدرت قلعه شبح سفید بود.
جین گه نگاهی به هیون دو و‌آن‌ها ها وو-جین انداخت، اما زیر نگاه سنگین و‌حسن خیره چون هوی تسلیم شد و ادامه داد.
«معروف‌ترین واحدهای رزمی قلعه شبح سفید، سه جوخه شبح سفید هستن: جوخه شبح‌چنین سفید، جوخه قطع‌کننده دست، و جوخه قاتل روح که البته هنوز وجودش قطعی‌تشکر نیست. تو دنیای رزمی، این سه تا با همین اسم کنار هم شناخته می‌شن.»
«به جز این‌اختیارشان سه تا، جوخه‌های‌بزرگی دیگه‌ای هم دارن؟»
«هفت تای دیگه هم هستن. اونا کارهای مالی، پاکسازی و بقیه وظایف‌سمت رو انجام می‌دن. با اینکه زیر سایه اون سه جوخه اصلی هستن،هنوز اما میگن قدرت هر کدومشون با واحد رزمی اصلی یه فرقه برابری می‌کنه.»
«تعداد کلشون چقدره؟»
«بین پونصد تا هفتصد نفر.»
چون هوی با شنیدن‌گذاشته جواب سریع جین گه،خواهد چونه‌اش رو نوازش کرد.
«پونصد تا هفتصد تا...»
«اکثر فرقه‌های بزرگ هم همین تعداد نیرو دارن. اگه‌لطفی قلعه شبح سفید خیلی قوی‌تر از بقیه شش دروازه امپراتور‌حسابی بود، تا الان یکی از جایگاه‌های برتر رو گرفته بودن.»
جواب منطقی و حساب‌شده‌ای بود.
«اطلاعاتت بدک نیست.»
«اونجا یکی از شش‌نبود دروازه امپراتوره. معلومه که‌دنبال توجه ویژه‌ای بهش دارم.»
جین گه شونه‌ای بالا انداخت.
اونجا یه فرقه معمولی نبود، یکی از شش دروازه امپراتور بود. حتی‌آن‌ها تو دوران نسبتاً آرومِ نه استان و سه قلمرو، جنگ سرد بین‌حسابی فرقه‌ها به این معنی بود که جنگ اطلاعاتی شدیدتر از همیشه جریان داشت.
«نیروهای مخفی‌شون چی؟»
«مطلقاً هیچی.»
جین گه‌بزرگی با قاطعیت‌خواهد جواب داد.
«اگه واحدهای رزمی مخفی داشتن، خدای مرگ سفید ساکت نمی‌موند.حالت همون لحظه‌ای که قلعه شبح سفید به پایین‌ترین رده تو‌حسن شش دروازه امپراتور سقوط کرد، اون جنگ رو شروع می‌کرد.»
پوزخندی رو‌میل لب‌های چون‌گذاشته هوی نشست.
از ذات رک‌اون و راست خدای‌الان مرگ سفید خوشش می‌اومد.
«آدم جسوریه.»
به دلایلی،کمال او رو یاد‌گذاشته گذشته‌ی خودش می‌انداخت.
«خب، در بهترین حالت،گذاشته شاید یکی دو تا‌خواهد متخصص مخفی داشته باشن.»
با شنیدن این‌اون حرفِ جین گه، چون‌داشتیم هوی نگاهش رو برگردوند.
انتظار بیشتری از‌سفرشان قلعه شبح سفید داشت،آن‌ها اما نیروهاشون ناامیدکننده بود.
«تقریباً تو همون‌میل سطح فعلی فرقه‌گفته کوه هوآشان هستن.»
سکوت روی کالسکه سایه انداخت.
هیون دو و ها وو-جین که تا اون لحظه در حال صحبت بودن، با شنیدن‌خورشید قدرت نیروهای قلعه شبح سفید تو فکر فرو رفتن. جین گه هم که داشت به‌راه سوالات چون هوی جواب می‌داد، حالا به اون دو نفر که ساکت گوش می‌دادن نگاه کرد.
«فکر می‌کردم‌بزرگی یکی از‌خواهد اونا سوال بپرسه...»
ذهن خودش‌کمال پر از‌اختیارشان سوال بود.
وقتی از روی صحبت‌هاشون فهمید که‌بزرگی اونا کی هستن—اولین شمشیر هوآشان و ارباب‌لطفی شمشیر پرستوی پرنده—تقریباً نفسش بند اومده بود.
اونا آدم‌های معمولی‌ای‌اون نبودن. هویتشون خیلی‌الان فراتر از انتظاراتش بود.
اما چیزی که‌سفرشان حتی بیشتر شوکه‌اش‌عادی کرد این بود که...
«باید بیشتر درباره‌میل چون هوی بفهمم. اون‌بزرگی یه آدم معمولی نیست.»
تائوئیست جوانی‌میل که روبه‌روش‌گذاشته نشسته بود.
مشخصاً یکی از شاگردان فرقه کوه هوآشان‌داشتیم بود، اما هر حرفی که می‌زد و‌برگشتند هر کاری که می‌کرد، غیرقابل درک بود.
«به نظر می‌رسه این‌خواهد جوون داره کل بحث و‌لطفی تمام اوضاع رو هدایت می‌کنه...»
دست‌هاش که افسار‌میل رو محکم گرفته بود،بزرگی غرق عرق شده بود.
سوالاتش بی‌جواب‌میل موند، اما غریزه‌اش‌گفته کاملاً روشن بود.
این سفر یه فرصت‌نبود تکرارنشدنی تو زندگی بود،دنبال هدیه‌ای از طرف آسمان‌ها.
خورشید غروب کرد‌میل و تاریکی همه‌جا‌گفته رو فرا گرفت.
وقتی دید به صفر رسید،گفته کالسکه متوقف شد و اون چهار‌آن‌ها نفر برای اتراق شبانه آماده شدن.
می‌تونستن به راهشون ادامه بدن، اما‌الان اسب‌ها خسته بودن و سفر تو تاریکی‌پنجره خطر واژگونی کالسکه رو به همراه داشت.
به خاطر مسیری‌سفرشان که در پیش‌عادی داشتن، باید استراحت می‌کردن.
به محض اینکه جین گه از کالسکه پیاده شد، با‌حالت مهارت یه آتش روشن کرد. با اینکه هوا در طول‌حسن روز گرم بود، اما سوز شبانه هوا رو سرد کرده بود.
تق... تق...
همین‌طور که‌کمک شعله‌های آتش‌نبود جون می‌گرفت...
«همم؟»
چون هوی‌کمال چشم‌هاش رو‌اختیارشان ریز کرد.
حس کرد‌میل کسی از دور‌گفته داره نزدیک می‌شه.
ووش...
نفر بعدی هیون دو بود که متوجه شد.چنین سرش رو به سمت منبع حضور چرخوند، به‌نیت تاریکی خیره شد و با صدای آرومی گفت:
«یکی داره میاد.»
«...!»
«...!»
ها وو-جین و جین‌خواهد گه که هیچ‌چیزی حس‌چنین نکرده بودن، یک‌دفعه جا خوردن.
«خب، این دیگه غیرمنتظره بود.»
مردی از دل تاریکی‌گذاشته بیرون اومد. نور آتش چهره‌ی‌حالت نسبتاً عجیبی رو نمایان کرد.
لباس‌های کهنه و ریشی نامرتب.
اما لبخند آرومی رو لب‌هاش‌حالت بود که باعث می‌شد بیشتر‌می‌کردند بی‌خیال به نظر برسه تا ژولیده.
مرد با دیدن حالت‌اختیارشان دفاعی بقیه، بدون هیچ‌سفرشان نشونه‌ای از خصومت جلو اومد.
«اشکالی نداره‌میل منم کنار این‌گفته آتیش گرم بشم؟»
«...بیا.»
هیون دو اولین‌سفرشان کسی بود که‌عادی گاردش رو پایین آورد.
هیچ قصد کشتار‌میل یا خشونتی از‌گفته اون مرد حس نمی‌شد.
«خیلی ممنون.»
مرد روبه‌روی هیون دو نشست.
«هاهاها! شب حسابی سرد‌خواهد شده. این آتیش دقیقاً همون‌لطفی چیزی بود که لازم داشتم.»
خنده‌ی از ته‌دلش باعث‌اختیارشان شد تنش ها وو-جین‌سفرشان و جین گه کمتر بشه.
«اما چه گروه عجیبی هستین.»
مرد با چشم‌های کنجکاو نگاهی‌تازه به دور آتش انداخت و‌می‌گشتیم تک‌تک اونا رو برانداز کرد.
حدس زدن‌بزرگی هویتشون کار‌خواهد سختی نبود.
طرح ابر‌کمال روی ردای‌اختیارشان آبی و سفید.
نشان شکوفه‌میل آلو روی ردای‌گفته قرمز و سفید.
و پنج گره‌ای که‌نبود از لباس‌های کثیف و پاره‌اسب در قسمت کمر آویزون بود.
هر کسی که حتی‌خواهد ذره‌ای از دنیای رزمی سر‌لطفی درمی‌آورد، این نمادها رو می‌شناخت.
«فرقه کوه هوآشان،میل فرقه انتهای جنوبی،گفته و اتحادیه گدایان...»
در حالی که حرف می‌زد، نگاهش از روی‌خواهد هیون دو، ها وو-جین و جین گه گذشت‌توجه تا در نهایت روی چون هوی ثابت موند.
«...؟»
ساکت شد‌بزرگی و سرش‌خواهد رو کج کرد.
حتی هیون دو هم حضور ضعیفی‌گفته از خودش ساطع می‌کرد، اما از‌آن‌ها طرف چون هوی مطلقاً هیچی حس نمی‌شد.
انگار که یه شبح بود.
درست همون لحظه‌اون که جرقه‌ی کنجکاوی‌الان تو چشم‌های مرد درخشید...
«جالبه.»
چون هوی همون‌طور که‌اختیارشان نگاهش با مرد گره‌سفرشان خورده بود، لبخندی زد.
این برخورد‌میل غیرمنتظره براش‌گذاشته سرگرم‌کننده بود.
«فکر نمی‌کردم بتونم اینجا‌نبود تو دشت‌های مرکزی، ردی‌دنبال از شیطان شمشیر پیدا کنم.»