چپتر 225: تالار مهمان شائولین
0چکه، چکه—
چون هوی به وون گیون‌بدک خیره شد که داشت برگ‌های‌فقط چای ناشناخته‌ای را داخل فنجان می‌ریخت.
«این یارو‌ترجیح واقعاً رهبر‌رهبرهای فرقه شائولینه؟»
در دشت‌های مرکزی، رهبر فرقه شائولین به عنوان شخصیتی بسیار‌ظالم محترم شناخته می‌شد. هر چه نباشد، او راهب اعظم فعلی‌لحظه شائولین بود که مسئولیت دروازه‌های فرقه را بر دوش می‌کشید.
«ولی اون‌قدرها هم‌توسط که فکر می‌کردم‌خریده قوی به نظر نمی‌رسه.»
البته که قوی بود. حتی بدون‌جوابی بیرون کشیدن نیروی درونی‌اش، سنگینی حضورش‌آورد غیرقابل انکار بود. با این حال—
«در مقایسه‌ترجیح با ارباب‌رهبرهای ظالم، هیچی نیست.»
از زمان ملاقات با‌حضورش ارباب ظالم، استانداردهای چون‌مقایسه هوی حسابی بالا رفته بود.
در همان لحظه، وون گیون فنجان‌خریده چای را به دست چون هوی‌اضافه داد؛ سطح چای تازه‌دم در فنجان می‌لرزید.
«این‌ها برگ‌هایی هستند که خودم‌بدک برای اوقات فراغت خشک کرده‌ام. نمی‌دانم‌خندید با ذائقه‌تان جور درمی‌آید یا نه.»
«قبلاً از‌ترجیح اینا زیاد خوردم.خیلی بهش عادت دارم.»
چون هوی با بی‌خیالی جواب داد و به رهبر فرقه‌ظالم خودش فکر کرد که او هم چای خشک‌شده توسط خودش را‌دست به هر چیز دیگری که از بیرون خریده می‌شد، ترجیح می‌داد.
«این رهبرهای‌خشک‌شده فرقه خیلی‌چیز وقت اضافه دارن؟»
چون هوی این فکر‌بی‌تفاوت بی‌معنی را پس زد، فنجان‌اما را گرفت و جرعه‌ای نوشید.
وون گیون با‌می‌داد لحنی پر از‌وقت انتظار پرسید: «چطور بود؟»
چون هوی با‌سنگینی چهره‌ای بی‌تفاوت جواب‌انکار داد: «بدک نیست.»
این جوابی بود که انتظارات را‌خریده در هم شکست، اما وون گیون فقط‌دارن خندید و فنجان خودش را بالا آورد.
«همان‌طور که از دوجانگ جوان‌بدک انتظار می‌رفت. با این حال،فقط طعم تمیز و خالصی ندارد؟»
«اکثر آدما‌ترجیح به این‌رهبرهای می‌گن بی‌مزه.»
«هاها، فکر‌درونی‌اش کنم بشود این‌طور‌غیرقابل هم برداشت کرد.»
چون هوی در حالی که‌دیگری به خندیدن او نگاه می‌کرد،خیلی فنجان چایش را پایین گذاشت.
«خب، در‌چطور مورد چی‌بی‌تفاوت می‌خواستی حرف بزنی؟»
وون گیون در حالی که فنجانش را‌اضافه پایین می‌گذاشت، گفت: «چیز مهمی نیست. فقط‌انتظار می‌خواستم به‌طور شایسته‌ای از شما تشکر کنم.»
«ها؟ تشکر؟»
«هاها، نیازی نیست به‌چیز تظاهر کردن ادامه دهید. کس‌رهبرهای دیگری اینجا نیست، مگر نه؟»
«چی؟»
«این پیرمرد‌ترجیح داره در مورد‌خیلی چی بلغور می‌کنه؟»
با دیدن چهره‌ی پر‌حضورش از گیجیِ چون هوی، چشمان‌ارباب وون گیون از رضایت درخشید.
«هنوز هم‌خشک‌شده وانمود می‌کند‌چیز که نمی‌داند، هاه.»
وقتی به چون‌چهره‌ای هوی نگاه کرد، چشمانش‌انتظارات عمق بیشتری پیدا کرد.
وقتی وون هو کنترلش را از دست داد و نیت‌گرفت قتل از خود ساطع کرد، چون هوی واکنش عجولانه‌ای نشان نداد.انتظارات نه تنها این، بلکه حتی از او دفاع و محافظت کرد.
همان یک مورد به تنهایی می‌توانست باعث ایجاد اصطکاک‌ارباب با شائولین شود. با این حال، چون هوی آن‌رفته را با صبری به وسعت اقیانوس تحمل کرده بود.
اگر من در‌توسط آن موقعیت بودم،خریده همین کار را می‌کردم؟
با رسیدن به این فکر، وون گیون‌انتظارات سرش را تکان داد. مهم نبود چقدر‌دوجانگ به آن فکر می‌کرد، نمی‌توانست بگوید بله.
«من هنوز راه‌می‌داد درازی در تزکیه‌ام‌وقت در پیش دارم.»
او با‌درونی‌اش تلخی به‌حضورش خودش خندید.
اگر همین اتفاق در‌چیز یکی دیگر از فرقه‌های‌می‌داد اتحاد نه فرقه رخ می‌داد...
ممکن بود رفتار‌چهره‌ای او را بهانه‌ای‌جوابی برای توبیخ قرار دهند.
نه، به‌ترجیح احتمال زیاد همین‌خیلی کار را می‌کردند.
اما این تائوئیست جوانِ‌حضورش روبه‌رویش، این خطر را‌مقایسه به جان خریده بود.
و حالا، نه تنها شایستگی خودش را‌ترجیح نادیده می‌گرفت، بلکه از مسیرش خارج می‌شد‌بی‌معنی تا طوری رفتار کند که انگار چیزی نمی‌داند.
«برای کسی‌چطور به این جوانی،بدک واقعاً قابل‌توجه است.»
این سطحی از روشن‌فکری‌رهبرهای بود که بسیار فراتر‌دارن از سنش به نظر می‌رسید.
با وجود اینکه او قبلاً نشان داده بود که‌ارباب نیت پنهان چون هوی را درک کرده است، چون‌رفته هوی هنوز هم اصرار داشت خودش را به نادانی بزند.
دلیلش احتمالاً این بود—
«برای محافظت‌چطور از غرور‌بی‌تفاوت وون هو.»
برای لحظه‌ای، چین‌می‌داد و چروک‌های دور چشمان‌اضافه وون گیون عمیق‌تر شد.
حتی زمانی که وون هو حضور نداشت، چون‌مقایسه هوی باز هم مراعات او را می‌کرد. چند‌حسابی نفر در شائولین چنین شرافت و خویشتن‌داری‌ای داشتند؟
«...نمی‌دانم.»
در همین حین، چون هوی که‌جوابی در حال تماشای تغییرات مداوم چهره‌ی‌آورد وون گیون بود، چایش را سر کشید.
عطر ضعیف چای برای لحظه‌ای در‌وقت دهانش باقی ماند، سپس بدون تردید‌نوشید همه‌ی آن را یک‌جا قورت داد.
«اگه حرفت‌درونی‌اش تموم شده،حضورش من دیگه می‌رم.»
چون هوی که هنوز مطمئن نبود‌خریده چرا احضار شده است، در دلش‌اضافه غرولند کرد و خواست بلند شود.
«برای لحظه‌ای‌چطور غرق در‌بی‌تفاوت افکارم شدم.»
وون گیون بالاخره به خودش آمد.وقت خواست چیز دیگری بگوید، اما سرش‌نوشید را تکان داد و منصرف شد.
«قصد داشتم پاداشی به‌حضورش او پیشنهاد دهم، اما‌مقایسه او قبول نخواهد کرد.»
با این فکر که چون هوی احتمالاً با گفتن‌رهبرهای «این چرت و پرتا چیه» جوابش را می‌دهد، وون گیون‌انتظار فقط کف دست‌هایش را به نشانه‌ی احترام به هم چسباند.
«آمیتابها. وقتی تالار مهمان را‌بدک ترک کنید، کسی شما را‌فقط به اتاقتان راهنمایی خواهد کرد.»
«اوه؟ پس‌ترجیح از قبل‌رهبرهای یکی آماده کردی.»
وون گیون سر‌سنگینی تکان داد و سپس‌حال— با صدایی آرام پرسید.
«راستی، قصد‌خشک‌شده دارید چه‌چیز مدت اینجا بمانید؟»
«راستش هنوز بهش فکر نکردم.»
«پس ممکن است‌می‌داد در نظر بگیرید‌وقت که کمی بیشتر بمانید؟»
«همم. بهش فکر می‌کنم.»
«می‌فهمم.»
بدون هیچ حرف‌چهره‌ای اضافه‌ای، چون هوی تالار‌انتظارات مهمان را ترک کرد.
وقتی در پشت سر او بسته شد، وون‌دارن گیون در سکوت به جایی که چون هوی ایستاده‌چهره‌ای بود خیره شد و به آرامی چشمانش را بست.
کلمات چون هوی دقیقاً‌حضورش به قلب وضعیت فعلی‌مقایسه شائولین نفوذ کرده بود.
«قورباغه‌ای در چاه، این‌طور نبود؟»
آیا عبارت بهتری‌چهره‌ای برای توصیف شائولینِ‌جوابی امروز وجود داشت؟
شائولین دچار رکود شده بود.
سال‌ها پیش، در طول سفرهای جمع‌آوری صدقه، آن‌ها مأموریت‌هایی‌ارباب برای از بین بردن پیروان تزکیه‌کنندگان شیطانی بر عهده‌رفته می‌گرفتند—و در این فرآیند تجربه‌ی نبرد واقعی به دست می‌آوردند.
اما حالا،خشک‌شده این کار روزبه‌روز‌دیگری دشوارتر شده بود.
«این دورانِ‌چطور نه استان و‌بدک سه قلمرو است.»
با تداوم صلح، فعالیت‌های فرقه‌ی شیطانی کاهش‌اضافه یافته بود. در نتیجه، شانس مبارزه در‌انتظار نبردهای واقعی تقریباً از بین رفته بود.
حتی مأموریت اخیر در مورد صحت‌انکار هویت دزد الهی بی‌سایه، بیش از‌نیست یک سال پیش اتفاق افتاده بود.
تنها تعداد انگشت‌شماری از راهبان آرهات‌خریده که در آن مأموریت شرکت کرده بودند،دارن به نظر می‌رسید که احساس فوریت می‌کنند.
اما بیشترشان این‌طور نبودند.
و در میان آن اکثریت...
«شاگرد خودم هم بود.»
وون گیون،خشک‌شده وون هو را‌دیگری به یاد آورد.
کسی که در اوایل چهل‌بدک سالگی‌اش، به مقام استاد تالار‌فقط آرهات رسیده بود—نابغه‌ای در میان نوابغ.
اما...
«او در یک‌سنگینی دهه‌ی گذشته دچار‌انکار رکود شده است.»
او به‌خشک‌شده یک دیوار نامرئی‌دیگری برخورد کرده بود.
اطمینانش از اینکه قدرت‌بی‌تفاوت فعلی‌اش کافی است، مانع‌شکست رشد خودش شده بود.
و این‌ترجیح یک مشکل‌رهبرهای جدی بود.
اگر او همین‌طور می‌ماند،حضورش در نهایت حتی یک نابغه‌ارباب هم پشت سر گذاشته می‌شد.
اما وون‌خشک‌شده هو متوجه‌چیز این خطر نبود.
احساس اینکه او از قبل به اندازه‌ی کافی‌شکست قوی است و داشتن عنوان استاد تالار آرهات، تنها‌حال باعث تشویق غرور و رضایت از خودِ او می‌شد.
سپس، فرصتی به‌موقع پدیدار شد.
یک تائوئیست‌درونی‌اش جوان به‌حضورش نام چون هوی.
از ظاهرش به سختی می‌شد گفت که بیش از‌رهبرهای بیست سال دارد، اما از نظر حضور و رفتار،لحنی هیچ‌چیز کم نداشت تا یک جاودانه‌ی واقعی نامیده شود.
«ای کاش‌چطور شاگردم به‌بی‌تفاوت خودِ سابقش برمی‌گشت.»
یک فکر طبیعی بود.
او وون هوی جوان‌تر را به یاد آورد‌مقایسه که هیچ غروری نداشت و خود را کاملاً‌حسابی وقف هنرهای رزمی و مسیر بودایی کرده بود.
با باز کردن دوباره‌ی چشمانش، وون گیون تنها‌می‌داد عطر ملایم چای را یافت که در سکوت تالار‌نوشید مهمان باقی مانده بود. ظریف، اما دارای عمقی عظیم.
بسیار شبیه به چون‌بی‌تفاوت هوی، که تازه آنجا‌شکست را ترک کرده بود.
«این اولین باری‌می‌داد است که به فرقه‌اضافه کوه هوآشان حسادت می‌کنم.»
پس از گفتگوی کوتاه با وون‌خریده گیون، چون هوی از تالار مهمان بیرون‌دارن آمد و دو راهب آشنا را دید.
«اون آرهات‌ها؟»
آن‌ها گونگ‌مون و گونگ‌جین بودند—دو نفر‌وقت از آن سه نفری که جریان‌نوشید آرایش هجده آرهات را شکسته بودند.
به محض اینکه چون‌حضورش هوی را دیدند، چهره‌شان روشن‌ارباب شد و به سمتش شتافتند.
«آمیتابها. مدتی می‌گذرد.»
«آمیتابها.»
هر دو راهب با دست‌های‌خیلی به هم چسبیده و لبخندی‌گرفت مؤدبانه به او سلام کردند.
«ما منتظر بودیم تا‌حضورش شما را به اقامتگاهتان برای‌ارباب ماندن در شائولین راهنمایی کنیم.»
صدای گونگ‌مون‌خشک‌شده پر از‌چیز نشاط بود.
«اما این واقعاً ما را شگفت‌زده کرد.انتظارات چه کسی می‌توانست حدس بزند که شما‌دوجانگ یک تائوئیست از فرقه کوه هوآشان هستید...»
او حرفش را نیمه‌کاره رها کرد،وقت چرا که با تمام سؤالاتی که‌نوشید در ذهن داشت، متوقف شده بود.
سپس گونگ‌جین با احتیاط پرسید: «احیاناً...انکار آیا نام گویون نام شما قبل‌نیست از دریافت عنوان تائوئیست بوده است؟»
«درسته.»
چون هوی بدون هیچ نگرانی‌ای‌بدک جواب داد—هر چه نباشد، آن‌فقط نام او در زندگی قبلی‌اش بود.
با دیدن چشمان دو راهب‌خیلی که از کنجکاوی می‌درخشید، چون‌گرفت هوی چهره‌ای خسته به خود گرفت.
«خب، کِی قراره بریم اونجا؟»
«آه! عذر می‌خواهیم.»
آن دو با به خود آمدن، به‌انتظارات سرعت شروع به حرکت در جلو کردند تا‌جوان چون هوی را به اقامتگاه راهبان راهنمایی کنند.
«...همینجاست؟»
چون هوی با نگاهی‌حضورش به اطراف اتاقی که به‌ارباب آن رسیده بودند، اخم کرد.
برخلاف نمای بیرونی‌توسط کلاسیک آن، فضای داخلی‌ترجیح خالی و فرسوده بود.
احساس می‌کرد که‌چهره‌ای دوباره به اقامتگاه‌های فرقه‌انتظارات کوه هوآشان برگشته است.
«چی شده؟»
«همیشه این‌قدر داغونه؟»
گونگ‌مون طوری سر‌توسط تکان داد که‌خریده انگار طبیعی‌ترین چیز دنیاست.
«بله، همین‌طور است.»
پول اون‌ترجیح همه نذورات‌رهبرهای کجا می‌ره؟
چون هوی با یادآوری انبوه زائرانی که‌حال— به شائولین سرازیر می‌شدند، سرش را تکان‌ملاقات داد و آهی کشید. درست در همان لحظه...
«پس ما‌خشک‌شده دیگر رفع‌چیز زحمت می‌کنیم.»
«تا بعد.»
گونگ‌مون و گونگ‌جین با کف‌خیلی دست‌های به هم چسبیده ادای‌گرفت احترام کردند و آرام خارج شدند.
از آنجا که دیگر کسی نمانده بود تا‌مقایسه از او اتاق دیگری بخواهد، چون هوی به سادگی‌بالا شمشیرش را باز کرد و به دیوار تکیه داد.
در آن لحظه...
غیژژژ...
صدای گوش‌خراشی هوا را شکافت‌خیلی و درِ اقامتگاه باز شد.گرفت وون اوم قدم به داخل گذاشت.
«چیه؟»
وون اوم بلافاصله گفت: «عذر می‌خواهم.خریده شما را دعوت کردم و بعد‌اضافه همه‌چیز را به حال خود رها کردم.»
او به اشتباهش اعتراف کرد.
به عنوان میزبان، وظیفه او‌خیلی بود که مداخله کند و جلوی‌جرعه‌ای آنچه رخ داده بود را بگیرد.
اما این‌درونی‌اش کار را‌حضورش نکرده بود.
اگر بخواهم دقیق‌تر‌توسط بگویم، کنجکاوی‌اش بر‌خریده او غلبه کرده بود.
او بی‌صبرانه می‌خواست ببیند‌بی‌تفاوت چون هوی چگونه با‌شکست آرایش هجده آرهات مقابله می‌کند.
و به همین دلیل، به خاطر‌وقت کوتاهی او در اقدام به موقع،نوشید اوضاع از کنترل خارج شده بود.
چون هوی با دیدن‌حضورش چهره پر از عذاب وجدان‌ارباب وون اوم، چانه‌اش را خاراند.
با اینکه وون اوم‌چیز داشت عذرخواهی می‌کرد، اما برای‌رهبرهای چون هوی اصلاً مهم نبود.
هرچه نباشد، او از‌بی‌تفاوت تجربه رویارویی با آرایش هجده‌اما آرهات چیزهایی یاد گرفته بود.
حتی اگر نتیجه‌اش ناامیدکننده بود.
سپس...
آهان!
فکری از ذهن‌چهره‌ای چون هوی گذشت‌جوابی و چشمانش برقی زد.
او با پوزخندی گفت: «اگه واقعاً‌وقت احساس بدی داری، بدم نمیاد یه‌نوشید وقت مشت الهی صد قدم رو ببینم.»
او ردپاهای قدرتمندی را که‌غیرقابل در مخفیگاه دزد الهی بی‌سایه‌ظالم دیده بود، به یاد آورد.
«نظرت چیه؟»
چشمان وون اوم گشاد شد.
«همین کافی است؟»
«اگه تکنیک‌های دیگه شائولین رو هم نشونم بدی‌مقایسه که خیلی بیشتر خوشحال می‌شم. هر چی باشه، شائولین‌بالا به عنوان بزرگترین فرقه رزمی زیر آسمان شناخته می‌شه.»
چون هوی با لحنی نرم و روان‌ترجیح صحبت می‌کرد و عمداً شائولین را تحسین‌بی‌معنی می‌کرد تا حال وون اوم را بهتر کند.
حالا که تا‌چهره‌ای اینجا اومدم، بهتره یه‌انتظارات سودی هم ازش ببرم.
او به حرفش ادامه داد.
«این همه راه تا شائولین‌غیرقابل بیای و هنرهای رزمی معروفش‌ظالم رو نبینی، واقعاً ضرر بزرگیه...»
«هاهاها!»
دقیقاً همان‌طور که انتظار می‌رفت،بدک وون اوم زد زیر خنده؛ مشخص‌خندید بود که حسابی کیف کرده است.
«بسیار خب.»
او با‌درونی‌اش لحنی خوشحال‌حضورش صحبت کرد.
البته که خوشحال بود. مرد جوان‌خریده روبه‌رویش، متخصص نوظهوری بود که به‌اضافه عنوان قهرمان الهی شکوفه آلو شناخته می‌شد.
از این گذشته،چهره‌ای قدرت و شخصیت‌جوابی او استثنایی بود.
پس وقتی چنین شخصی با‌خیلی اشتیاق می‌خواست تکنیک‌های شائولین را‌گرفت ببیند، چطور می‌توانست خوشحال نشود؟
«این کار را‌سنگینی برای فردا می‌گذاریم. امشب‌حال— فقط کمی استراحت کنید.»
«ها؟ الان نه؟»
«امروز روز طولانی‌ای داشتید، این‌طور‌بدک نیست؟ درست نیست که همین‌فقط الان هنرهای رزمی را نشانتان دهم.»
«تچ، راست می‌گی.»
وون اوم در میانه جمله‌اش مکث کرد‌حال— و حرفش را اصلاح کرد: «پس فردا‌ملاقات من... صبر کنید. موقع شام می‌آیم دنبالتان.»
چون هوی‌خشک‌شده نگاهی به‌چیز پشت سرش انداخت.
از میان پنجره باز،بی‌تفاوت رنگ‌های ملایم غروب آرام‌آرام‌شکست اقامتگاه راهبان را پر می‌کرد.
فقط شام، هاه...
چون هوی اخم کرد.
اِه، حداقل‌خشک‌شده از فرقه‌چیز کوه هوآشان بهتره.
او وعده‌های بی‌پایان سبزیجات افتضاح در فرقه‌انتظارات کوه هوآشان را به یاد آورد و دعا‌جوان کرد که غذای شائولین حداقل کمی بهتر باشد.
اما وقتی عصر فرا‌رهبرهای رسید، چون هوی چاره‌ای‌دارن جز تغییر نظرش نداشت.
اینم که همون سبزیجات لعنتیه.
فرقه کوه هوآشان‌توسط یا شائولین... هیچ‌خریده فرقی با هم نداشتند.
فقط می‌بینم چه تکنیک‌هایی‌بی‌تفاوت دارن و سریع از‌شکست این خراب‌شده می‌زنم بیرون.
او سبزیجات بی‌مزه‌ای را که هنوز‌وقت در کاسه‌اش باقی مانده بود جوید و‌لحنی قورت داد و عزمش را جزم کرد.
او در طول‌سنگینی سفرهایش به غذاهای‌انکار خوب عادت کرده بود.
حالا اینکه دوباره مجبور بود‌دیگری سبزیجات ساده بخورد... طعم خشک و‌وقت تلخی در دهانش به جا می‌گذاشت.
درست در همان لحظه...
«کجا به سلامتی؟»
چون هوی با شنیدن این صدا برگشت و دید‌ارباب که وون اوم یقه چون ایگه را گرفته است؛ کسی‌همان که ناگهان بلند شده و غذایش را رها کرده بود.
«...باید برم‌خشک‌شده خودم رو‌چیز سبک کنم.»
«اول غذایت را تمام کن.»
چهره چون‌ترجیح ایگه در‌رهبرهای هم رفت.
«بقیه که...»
او سعی کرد به چون هوی‌خریده و دانموک لین اشاره کند، اما‌اضافه در میانه راه دهانش را بست.
وون اوم با لبخندی‌بی‌تفاوت ملایم پاسخ داد: «آنها‌شکست غذایشان را کامل خورده‌اند.»
هر دو کاسه‌هایشان‌می‌داد را تمیز کرده‌وقت و ایستاده بودند.
آه، اونا تائوئیست هستن!
چون ایگه که این موضوع را فراموش کرده‌می‌داد بود، با یادآوری آن نتوانست زیر نگاه غضبناک وون‌نوشید اوم مقاومت کند و دوباره روی صندلی‌اش ولو شد.
کمی بعد، پس از اینکه بالاخره‌جوابی غذا را تمام کرد، چون ایگه‌آورد دید که چون هوی جلویش ایستاده است.
«حالا چیه؟»
لحن او به طور طبیعی خشن‌انکار بود؛ با توجه به اینکه معده‌اش‌نیست هنوز احساس افتضاحی داشت، قابل درک بود.
سبزیجات لعنتی.
«غیرقابل خوردن بود، نه؟»
«معلومه که آره!»
«می‌خوای یه‌درونی‌اش چیز درست‌حضورش و حسابی بخوری؟»
«چی؟»
چون هوی پوزخند موذیانه‌ای زد.
«می‌تونی با چند تا‌رهبرهای قدم سبک یواشکی جیم‌دارن بشی، مگه نه، ارشد؟»
«خب، خب.»
چون ایگه که متوجه منظور‌دیگری چون هوی شده بود، او‌خیلی نیز شروع به پوزخند زدن کرد.
«پیشنهاد می‌دی بریم‌چهره‌ای بیرون یه دلی‌جوابی از عزا دربیاریم؟»
«نه.»
چون هوی‌درونی‌اش قاطعانه حرفش‌حضورش را قطع کرد.
«حوصله ندارم تا اونجا برم.»
«پس...؟»
«برو یه چیزی بگیر بیار.»
«چی؟ دیوونه شدی؟»
چون ایگه‌خشک‌شده مات و‌چیز مبهوت مانده بود.
آوردن غذای‌چطور بیرون به‌بی‌تفاوت داخل شائولین؟
این دیگه چه مزخرفی بود...
ولی می‌تونه باحال باشه.
تنها برای یک لحظه ناباوری‌دیگری در چهره‌اش نمایان شد؛ کمی‌خیلی بعد، لبانش به پوزخندی باز شد.
«اگه گیر بیفتیم چی؟»
«پس فقط حواسمون‌می‌داد رو جمع می‌کنیم‌وقت که گیر نیفتیم.»
وون هو با قلبی‌چیز بی‌قرار به سمت اقامتگاه‌می‌داد راهبان به راه افتاد.
اون از من محافظت کرد؟
او همین الان با رهبر‌خیلی فرقه صحبت کرده بود و‌گرفت افکارش در هم گره خورده بود.
او چون هوی را یک بچه‌انکار گستاخ و بی‌احترام می‌دانست... اما در‌نیست حقیقت، او مردی با شخصیتی بزرگ بود.
لحن و اعمال او‌چیز تند بود، اما نیت‌می‌داد پشت آن‌ها عمق زیادی داشت.
یعنی من خیلی مغرور بودم؟
او به گذشته‌اش فکر کرد.
پس از تبدیل شدن به‌غیرقابل استاد تالار آرهات، تمرینات رزمی‌اش سست‌هیچی شده و غرورش متورم شده بود.
ابروهایش در هم گره خورد.
شاید حق‌چطور با اون‌بی‌تفاوت تائوئیست جوان بود.
او در سکوت از‌رهبرهای کنار ردیف اقامتگاه‌های راهبان‌دارن گذشت و سپس متوقف شد.
از لای در،سنگینی نور از داخل‌انکار به بیرون می‌تابید.
او در زد.
تق تق.
«دوجانگ جوان، آنجا هستید؟»
به زودی‌درونی‌اش صدایی از‌حضورش داخل پاسخ داد.
«چیه؟»
«آمده‌ام تا عذرخواهی کنم.»
«این وقت شب؟»
«متوجه چیزی‌درونی‌اش شدم و می‌خواستم‌غیرقابل فوراً عذرخواهی کنم.»
«تچ، باشه.»
لحظه‌ای بعد در باز‌بی‌تفاوت شد و وون هو‌شکست ساکنان اتاق را دید.
«اهم، اهم.»
«از دیدنت خوشحالم.»
در داخل، همان افرادی‌چیز بودند که قبلاً با‌می‌داد آن‌ها روبه‌رو شده بود.
چون ایگه نشسته‌چهره‌ای بود و چای‌جوابی می‌نوشید، درست روبه‌روی...
چشمان وون هو گشاد شد.
زیر نور‌درونی‌اش ماه، زن‌حضورش زیبایی آنجا بود.
همون زن نقاب‌دار؟
چون هوی با دیدن اینکه او با‌انتظارات چهره‌ای مات و مبهوت به دانموک لین‌دوجانگ خیره شده است، قیافه‌ای کلافه به خود گرفت.
یارو راهبه،ترجیح اونوقت نمی‌تونه خودش‌خیلی رو کنترل کنه؟
چون هوی با آهی گفت.
«منتظر چی هستی؟»
«اهم. اهم.»
وون هو که دستپاچه شده‌خیلی بود، سریع در مشتش سرفه‌گرفت کرد و خودش را جمع‌وجور کرد.
سپس دست‌هایش را به هم‌غیرقابل چسباند و کمی به نشانه‌ظالم احترام برای چون هوی خم شد.
«به خاطر اتفاقات قبل عذرخواهی‌دیگری می‌کنم. من در برابر حرف‌های شما‌وقت واکنش بیش از حدی نشان دادم.»
«آره، آره، باشه.»
چون هوی با خوش‌رویی دستش را‌وقت تکان داد و به وضوح نشان داد‌لحنی که نمی‌خواهد روی این موضوع تمرکز کند.
وون هو‌درونی‌اش در سکوت تحت‌غیرقابل تأثیر قرار گرفت.
بخشندگیِ بی‌نظیر.
حالا می‌فهمید چرا‌چهره‌ای رهبر فرقه این‌قدر از‌انتظارات چون هوی تعریف می‌کرد.
سپس...
«همم؟ فین، فین.»
بینی وون هو تکان خورد.
«این... بوی شرابه؟»
او اخم کرد و رد‌خیلی بو را تا چون ایگه دنبال‌جرعه‌ای کرد و چهره‌اش در هم رفت.
فنجانی که فکر می‌کرد‌حضورش چای است، به وضوح بوی‌ارباب مشروب از خود ساطع می‌کرد.
سپس رو‌خشک‌شده به دانموک‌چیز لین کرد.
«چیزی شده؟»
دانموک لین‌ترجیح با کمی‌رهبرهای دستپاچگی پرسید.
وون هو با دیدن چربی گوشه‌انکار لبانش، سریع سرش را چرخاند... و‌نیست سپس کاسه‌ای را در گوشه اتاق دید.
چشمانش گشاد شد...
«گوشت خوک پنج ادویه...؟»
«تچ، لو رفتیم.»
چون هوی نوچ‌نوچ کرد‌حضورش و به چشمان خشمگین‌مقایسه وون هو خیره شد.
«این چه معنی‌ای‌توسط دارد؟! شراب و گوشت‌ترجیح در زمین‌های مقدس شائولین...!»
درست زمانی‌چطور که وون هو‌بدک می‌خواست فریاد بزند...
پلوپ!
چیزی به‌درونی‌اش زور در‌حضورش دهانش چپانده شد.
صبر کن... این...
به نرمی روی زبانش‌بی‌تفاوت آب شد. حالت چهره‌اش‌شکست به طور غریزی آرام گرفت.
این دیگه چه طعم بهشتی‌ایه؟
وون هو در‌سنگینی حالی که بی‌اختیار می‌جوید،حال— ناگهان از جا پرید.
«صبر کن!خشک‌شده من الان‌چیز چی خوردم...؟!»
«خوشمزه‌ست، نه؟»
چهره خندان چون‌می‌داد هوی تمام دیدش‌وقت را پر کرد.
«حالا دیگه شریک جرمی.»