چپتر 112: چپتر ۱۱۲
0«استاد!»
پسرک، جونگ‌هیون، دوان‌دوان آمد‌اما و خودش را در‌دست‌های آغوش ها وو-جین انداخت.
به زور ده سالش می‌شد. جونگ‌هیون که قدش فقط کمی از‌قدرتمند کمر ها وو-جین بالاتر بود، برای لحظه‌ای صورتش را در سینه‌گرد او فرو برد و بعد آرام سرش را بلند کرد و پرسید:
«همه‌چی خوب پیش رفت؟»
ها وو-جین به چشمان درخشان جونگ‌هیون نگاه کرد و‌حرکات برای اولین بار، لبخندی روی لبانش نشست؛ چیزی که‌پرت چون هوی تا به حال از او ندیده بود.
«آره، همه‌چی به خیر گذشت.»
لبخند از‌همون روی لب‌های ها‌آسمان وو-جین پاک نمی‌شد.
پس واسه‌همون‌طوری همینه که می‌گن‌هنگام شاگرد بزرگ کنید.
او همیشه عمداً از گرفتن شاگرد‌قدرتمند طفره می‌رفت، چون فکر می‌کرد هنوز آماده‌نمایش نیست و توانایی آموزش دادن را ندارد.
این باورش برای مدت طول
اما—
تق.
دوباره با‌همون‌طوری انگشت اشاره چون‌هنگام هوی دفع شد.
«یه نمه بهتر شد، ولی‌نبود—شمشیر هنوز خیلی کار داره. شاید‌خیره بهتر باشه خودم نشونت بدم.»
قبل از اینکه جونگ‌هیون‌فولاد اصلاً بفهمه چی شده، شمشیر‌کرده تو دست چون هوی بود.
اما شمشیر‌همون‌طوری خودش نبود—شمشیر‌کرده جونگ‌هیون بود.
«...!»
جونگ‌هیون نفسش برید‌دست و به دست‌های‌نفسش خالیش خیره شد.
«چطور؟!»
چون هوی‌همون‌طوری پوزخندی زد: «چطور‌هنگام نداره که. این‌طوری.»
چون هوی‌همون‌طوری شمشیر رو‌کرده آروم حرکت داد.
همون تکنیک شمشیر فولاد‌اما آسمان بزرگ بود، دقیقاً همون‌طوری‌خالیش که جونگ‌هیون اجرا کرده بود.
هنگام اجرا، قدرتمند بود؛ و‌آسمان در زمان تغییر حرکات، روان‌هنگام و در عین حال وحشیانه.
بعد از نمایش تکنیک، چون هوی‌قدرتمند شمشیر رو به سمت جونگ‌هیون که چشماش‌نمایش از تعجب گرد شده بود، پرت کرد.
«خوب دیدیش؟»
«آ-آره!»
جونگ‌هیون با‌همون دستپاچگی شمشیر‌فولاد پرتاب‌شده رو گرفت.
«پس حالا امتحانش کن.»
«ا-اونو؟»
«نکنه از پس‌دست یه کار به‌نفسش این سادگی هم برنمیای؟»
«ن-نه! می‌تونم!»
جونگ‌هیون که حالا حسابی رام‌هنگام شده بود، آب دهانش رو قورت‌عین داد و شمشیرش رو بالا آورد.
او دوباره تکنیک‌اجرا شمشیر فولاد آسمان‌قدرتمند بزرگ رو اجرا کرد.
اما—
تق.
وسط کار متوقف شد.
«هنوز به جریانش‌اجرا عادت نکردی. ولی‌قدرتمند از قبل خیلی بهتره.»
«واقعاً؟»
«آره.»
جونگ‌هیون که حسادت قبلی‌اش رو‌هنگام کاملاً فراموش کرده بود، با چشمانی‌عین درخشان به چون هوی نگاه کرد.
سپس چون‌همون‌طوری هوی دستش‌کرده رو بالا آورد.
«حالا، سعی کن دفاع کنی.»
«ها...؟ هاه!»
جونگ‌هیون نفسش بند اومد.
چون هوی که حدود‌کرده سه قدم باهاش فاصله داشت،حرکات ناگهان درست روبروش ظاهر شد.
هم‌زمان—
بام!
با صدای خفه‌ای، ضربه‌کرده عظیمی بهش برخورد کرد‌تغییر و ذهنش کاملاً سفید شد.
«آخ!»
بام! بام! بام!
جونگ‌هیون بر اثر شدت ضربه روی‌دقیقاً زمین غلت خورد و با دست‌زمان و پای باز روی زمین افتاد.
«جونگ‌هیون!»
ها وو-جین با عجله به‌هنگام سمتش دوید، پلک‌هاش رو باز‌روان کرد و نبضش رو گرفت.
«هوف.»
نفس راحتی کشید. با‌فولاد اینکه چشماش برگشته بود،اجرا اما نبضش قوی می‌زد.
«فقط غش کرده.»
عرق سرد رو از‌کرده پیشونیش پاک کرد و‌تغییر به چون هوی نگاه کرد.
'خدا رو‌شمشیر شکر که خودش‌نبود—شمشیر رو کنترل کرد.'
اگه هر کس دیگه‌ای بود،آسمان به خاطر اینکه شاگردش این‌طوری‌هنگام ناک‌اوت شده قشقرق به پا می‌کرد.
اما ها‌همون‌طوری وو-جین این‌کرده کار رو نکرد.
دلیلش ساده بود.
طرف مقابلش چون هوی بود.
با در نظر گرفتن اختلاف فاحش‌دقیقاً در سطح قدرتشان، این در واقع‌زمان یه نوازش ملایم به حساب می‌اومد.
«شاید این‌طوری بهتر شد.»
او جونگ‌هیون‌همون‌طوری رو از روی‌هنگام زمین بلند کرد.
اخیراً جونگ‌هیون‌شمشیر خیلی مغرور‌اما شده بود.
به هر حال، او توسط ها وو-جین که هیچ‌وقت شاگردی قبول‌قدرتمند نمی‌کرد انتخاب شده بود و حمایت کامل فرقه انتهای جنوبی رو هم‌پرت پشت سرش داشت. هر کسی جای او بود باد به غبغب می‌انداخت.
'امیدوارم این‌همون‌طوری اتفاق سر‌کرده عقل بیارتش.'
پس از خواباندن‌اجرا جونگ‌هیون، ها وو-جین‌قدرتمند از چون هوی پرسید:
«نظرت در موردش چی بود؟»
«استعداد داره.»
فیزیک بدنیش عالی بود و نیروی‌قدرتمند درونی فراوانی داشت—که احتمالاً به خاطر‌وحشیانه تمام اکسیرهایی بود که مصرف کرده بود.
اما—
«تکنیک شمشیرش افتضاحه.»
ها وو-جین لبخند تلخی زد.
حقیقت داشت.
جونگ‌هیون استعداد‌همون‌طوری و پتانسیل‌کرده فوق‌العاده‌ای داشت.
اما مهارت شمشیرزنی‌اش لنگ می‌زد.
نمی‌تونست درست‌همون از شمشیر‌فولاد استفاده کنه.
یادگیری حرکات پا سخت‌کرده بود، اما این یکی‌تغییر واقعاً مشکل جدی‌تری بود.
ها وو-جین‌همون‌طوری با تلخ‌کامی‌کرده لبخند زد.
نیروی درونی و سایر مهارت‌های رزمی‌نفسش جونگ‌هیون روز به روز بهتر می‌شد،پوزخندی اما تکنیک شمشیرش هیچ پیشرفتی نمی‌کرد.
«به نظرت باید‌تکنیک یه تکنیک شمشیر‌دقیقاً دیگه بهش یاد بدم؟»
«هاها، همین‌همون‌طوری الانش هم‌کرده شروع کردم.»
اخیراً چند‌همون‌طوری تکنیک جدید بهش‌هنگام یاد داده بود.
اما شاید به خاطر سنش بود که جونگ‌هیون‌دست‌های شیفته‌ی قدرت تکنیک شمشیر فولاد آسمان بزرگ شده‌حرکت بود و از یادگیری تکنیک‌های دیگه امتناع می‌کرد.
'امیدوارم امروز‌همون چیزی یاد‌فولاد گرفته باشه.'
ها وو-جین آخرین ضربه‌ای‌کرده که چون هوی نشون داده‌حرکات بود رو به یاد آورد.
نرمی بر سختی غلبه می‌کنه.
شمشیر ملایمی که چون هوی‌نبود—شمشیر به کار گرفت، شمشیر قدرتمند‌خیره جونگ‌هیون رو در هم شکسته بود.
«اون تکنیک‌همون شمشیری که الان‌آسمان زدی چی بود؟»
چون هوی شانه‌ای‌اجرا بالا انداخت: «راستش‌قدرتمند اسم خاصی نداره.»
او فقط همون‌جا تکنیک شمشیر‌هنگام فولاد آسمان بزرگ رو معکوس‌روان کرده و اجرا کرده بود.
اما ها وو-جین که‌اما از این موضوع بی‌خبر‌دست‌های بود، سر تکون داد.
'لابد یه‌همون تکنیک مخفیه که‌آسمان نمی‌تونه فاشش کنه.'
با این سوءتفاهم کامل،کرده در حالی که به چون‌حرکات هوی نگاه می‌کرد لبخندی زد.
'دقیقاً مثل هیون گانگه.'
ها وو-جین‌شمشیر برای لحظه‌ای در‌نبود—شمشیر خاطراتش غرق شد.
اولین برخوردش‌همون با هیون گانگ‌آسمان اصلاً خوب نبود.
به هر حال، هیون گانگ بعد از شنیدن شایعاتی‌حرکات در مورد ها وو-جین، به تنهایی به فرقه انتهای جنوبی‌دیدیش اومده بود و او رو به دوئل دعوت کرده بود.
اما همه‌چیز تغییر کرد—
'وقتی که‌شمشیر یه شاگرد‌اما قبول کرد.'
از اون روز‌تکنیک به بعد، هیون‌دقیقاً گانگ همیشه لبخند می‌زد.
تضاد شدیدی با گذشته داشت،هنگام زمانی که حتی روزی یک‌روان بار هم به ندرت لبخند می‌زد.
'شاگرد قبول کردی؟'
'آره.'
'این‌قدر حس خوبیه؟'
'معلومه. هنوز خیلی کوچیکه،کرده ولی فقط گرفتن دستای کوچیک‌حرکات هوی باعث می‌شه لبخند بزنم.'
او هر روز در حالی‌هنگام که تمرین کردن ها وو-جین رو‌عین تماشا می‌کرد، پز شاگردش رو می‌داد.
'چند سالشه؟'
'فکر کنم هشت.'
'هشت، هان. بزرگ شده.'
'هاها، آره. بزرگ شده.کرده چرا یه وقت نمیای‌تغییر به هوآشان سر بزنی؟'
'همم، اگه وقت کنم.'
'بی‌خیال، تو‌همون کی تا‌فولاد حالا وقت داشتی؟'
'اگه وقت‌همون‌طوری کنم، منم یه‌هنگام شاگرد بزرگ می‌کنم.'
'باید این کار‌اجرا رو بکنی. زندگیت‌قدرتمند رو عوض می‌کنه.'
'فقط با همین یه کار؟'
'خودت می‌بینی. اوه، راستی اگه شاگرد‌دقیقاً قبول کنی، شاگردای ما هم می‌تونن مثل‌تغییر ما با هم رفیق بشن. عالی نیست؟'
آیا هیون گانگ‌اجرا از همون موقع‌قدرتمند یه چیزایی می‌دونست؟
او اصرار داشت که شاگرداشون با‌قدرتمند هم ملاقات کنن و بعد از‌وحشیانه گرفتن قول، از هم جدا شدن.
اون آخرین دیدار اونا بود.
'هیون گانگ،همون حق با‌فولاد تو بود.'
اون زمان،همون‌طوری ها وو-جین‌کرده درک نکرده بود.
اینکه قبول کردن‌اجرا یه شاگرد می‌تونه‌قدرتمند زندگیت رو عوض کنه.
اما حالا، کاملاً می‌فهمید.
'زندگی من واقعاً عوض شده.'
او فقط‌همون‌طوری برای قوی‌تر شدن‌هنگام زندگی کرده بود.
اما حالا، با حضور جونگ‌هیون‌هنگام در زندگیش، احساس می‌کرد بعد‌روان از یه خشک‌سالی طولانی بارون باریده.
'هرچند باید‌شمشیر زودتر دست‌اما به کار می‌شدم.'
با یادآوری لبخند هیون گانگ‌آسمان در اون روز آخر، لبخند تلخی‌قدرتمند روی لبان ها وو-جین نقش بست.
اگه فقط زودتر دست‌کرده به کار شده بود، شاید‌حرکات هیون گانگ هنوز اینجا بود.
ها وو-جین که در خاطرات قدیمی‌قدرتمند غرق شده بود، به چون هوی‌وحشیانه نگاه کرد و به آرامی زمزمه کرد:
«امیدوارم با هم صمیمی بشن...»
'مثل من و هیون گانگ.'
بقیه حرف‌هاش رو قورت داد.
نمی‌خواست هیچ‌چیزی رو‌اجرا بین اونا به‌قدرتمند زور تحمیل کنه.
فقط می‌خواست‌شمشیر همه‌چیز طبیعی‌اما پیش بره.
بله، دقیقاً‌همون مثل خودش‌فولاد و هیون گانگ.
فقط امیدوار بود‌اجرا که اونا با‌قدرتمند هم دوست بشن.
ها وو-جین به آرامی‌کرده جونگ‌هیون رو خوابوند و‌تغییر دستش رو روش گذاشت.
با تزریق نیروی‌دست درونی، جونگ‌هیونِ بیهوش‌نفسش چشماش رو باز کرد.
«...استاد؟»
جونگ‌هیون با تعجب به ها‌هنگام وو-جین نگاه کرد و بعد‌روان کم‌کم قیافه‌اش در هم رفت.
«...باختم.»
لبش رو گاز گرفت.
ها وو-جین با‌تکنیک نگاهی رضایت‌بخش بهش‌دقیقاً خیره شد و گفت:
«ناراحتی؟»
«آره.»
با وجود اینکه آروم‌اما حرف می‌زد، جونگ‌هیون ناخودآگاه‌دست‌های مشت‌هاش رو گره کرده بود.
نگاه ها وو-جین نرم شد.
«اگه به درک این احساس‌هنگام رسیدی، پس این شکست از‌روان صد تا پیروزی هم باارزش‌تره.»
«اون حس رو فراموش نکن.»
«می‌فهمم. ولی، اون یارو...»
سریع به اطراف نگاه‌فولاد کرد و با دیدن‌اجرا چون هوی، چشماش برق زد.
بعد، از‌همون‌طوری ناکجاآباد، لقبی رو‌هنگام به زبون آورد.
«هیونگ-نیم!»