چپتر 266: چپتر 266
0دان‌ری گوان‌چئون با احتیاط پرسید:آن‌ها «...یعنی نمی‌تونم با میل خودم‌نکردند جوخه ویژه رو ترک کنم؟»
چون هوی‌خطر با بی‌خیالی‌شهرت جواب داد: «دقیقاً.»
چون هوی نگاهی به پشت‌افراد سرش انداخت و گفت: «فقط تو‌هدف نیستی. هیچ‌کس اینجا دیگه نمی‌تونه بره.»
«نکنه پیش خودتون فکر کردید جوخه ویژه‌شوند یه جور مسافرخونه‌ست که هر وقت دلتون‌خجالت خواست بیاید و هر وقت خواستید برید؟»
بیشترشان در دل لرزیدند.
چون هوی که واکنش‌هایشان‌شهرت را مثل روز روشن‌بیشتر می‌دید، پوزخند سردی زد.
«این یه جوخه ویژه‌ست که قراره تو خط مقدم جنگ علیه اتحاد سیاه شرور‌نگاهش ماموریت انجام بده. به عبارت دیگه، این یگانیه که ممکنه هر لحظه و هر‌حداقل جایی توش بمیرید. اون‌وقت شما می‌خواید هر وقت دلتون خواست ول کنید و برید...»
سنگینی کلمات چون هوی که با لحنی بی‌تفاوت بیان می‌شد، به شدت‌حداقل روی دوششان سنگینی کرد و چهره کسانی که همین حالا هم برای‌اگه همگام شدن با تکنیک حرکتی او به نفس‌نفس افتاده بودند، رنگ‌پریده شد.
«چتونه؟ نکنه امید داشتید بدون اینکه‌چرخاند جونتون رو به خطر بندازید، یه شهرت‌عوض نصفه و نیمه دست و پا کنید؟»
دان‌ری گوان‌چئون و‌بندازید بیشتر افراد دیگر، مثل‌دست صدف دهانشان را بستند.
حرف‌هایش دقیقاً‌نیمه به هدف‌بیشتر خورده بود.
چون هوی‌حال نگاهش را یکی‌یکی‌نکردند روی آن‌ها چرخاند.
با این حال، هیچ‌کدام جرأت‌آن‌ها نکردند با نگاهش روبه‌رو شوند و‌روبه‌رو در عوض چشم‌هایشان را پایین انداختند.
پس حداقل‌خطر می‌دونن خجالت‌شهرت کشیدن چیه.
پوزخندی روی لبان چون‌بیشتر هوی نقش بست و‌دهانشان دوباره به حرف آمد:
«اگه این‌طوره، دارید‌هیچ‌کدام دنیای رزمی رو‌روبه‌رو خیلی دست‌کم می‌گیرید.»
کلمات چون هوی مثل خنجرهایی‌آن‌ها تیز، سینه دان‌ری گوان‌چئون و‌نکردند چند عضو دیگر را شکافت.
درست در همان‌بندازید لحظه، هو گوانگ‌گه‌نیمه از ته دل خندید:
«هاهاها! درسته. کی بدون همچین‌افراد اراده‌ای وارد یه جوخه ویژه‌حرف‌هایش مثل این می‌شه؟ مگه نه؟»
مو هونگ با نگاه هو گوانگ‌گه‌روبه‌رو که داشت با او صحبت می‌کرد‌حداقل روبه‌رو شد و سر تکان داد:
«...من از قبل تصمیمم رو‌آن‌ها گرفتم که استخون‌هام رو تو‌نکردند همین جوخه ویژه دفن کنم.»
در حالی که مو‌شهرت هونگ این جواب را‌بیشتر می‌داد، چشمانش باریک شد.
برای او،نیمه این یک‌بیشتر فرصت باورنکردنی بود.
دلیلش این بود که‌جرأت جایگاه او در فرقه انتهای‌چشم‌هایشان جنوبی تا حدودی مبهم بود.
به همین خاطر، مو هونگ امیدوار بود از‌هیچ‌کدام طریق ماموریت‌های این جوخه ویژه، شهرتی برای خودش دست‌حداقل و پا کند و هنرهای رزمی‌اش را صیقل دهد.
سپس، مو هونگ چیزی را‌نصفه که مدتی بود می‌خواست بپرسد به‌صدف یاد آورد و دهان باز کرد:
«اما، رهبر جوخه.دست من یه سوال‌دیگر دارم، می‌تونم بپرسم؟»
چون هوی به مو هونگ‌نکردند که با چهره‌ای جدی این را‌انداختند می‌پرسید نگاه کرد و تک‌خنده‌ای زد:
«بپرس.»
«الان داریم‌خطر برای چه‌شهرت ماموریتی می‌ریم؟»
بلافاصله، همه‌نیمه گوش‌هایشان را‌بیشتر تیز کردند.
این سوالی بود که از وقتی گفته بود باید‌چشم‌هایشان کار کنند، ذهن همه را درگیر کرده بود، اما به‌نقش خاطر جو سنگین حاکم، هیچ‌کس نتوانسته بود آن را بپرسد.
چون هوی که متوجه این حال‌چرخاند و هوا شده بود، فقط با‌شوند دقت به مو هونگ خیره شد.
«وقتی رسیدیم می‌فهمی.»
ابروهای مو هونگ‌دست با شنیدن این اعلام‌صدف یک‌طرفه کمی پرید، اما...
«...فهمیدم.»
او به سرعت سر‌یکی‌یکی تکان داد و یک‌هیچ‌کدام قدم به عقب برداشت.
در حال حاضر،بندازید او فقط یک‌نیمه عضو جوخه بود.
و چون هوی‌دست که روبه‌رویش ایستاده‌دیگر بود، رهبر جوخه بود.
اوهو، از این خوشم میاد.
چون هوی از‌نگاهش اطاعت فوری مو‌چرخاند هونگ کاملاً راضی بود.
در حالت عادی، جانشین‌شهرت یکی از فرقه‌های بزرگ آن‌قدر‌افراد پافشاری می‌کرد تا جوابی بگیرد.
اما مو هونگ فرق داشت.
او جایگاه‌حال فعلی‌اش را‌جرأت درک می‌کرد.
می‌دانست که در حال حاضر، او‌چرخاند جانشین فرقه انتهای جنوبی نیست، بلکه فقط‌عوض یک عضو ساده در جوخه ویژه است.
«تچ، با‌خطر این وضعیت‌شهرت دیر می‌رسیم.»
چون هوی بابت سرعتشان که در حین‌صدف صحبت کردن کم شده بود، نوچ‌نوچ کرد‌نگاهش و سپس اعضای جوخه را خطاب قرار داد:
«سرعت رو می‌برم بالا.»
به محض اینکه حرفش تمام شد،چرخاند چون هوی با خشونت به زمین‌شوند لگد زد و به جلو پرید.
ووش— ووش—
گروه با تمام‌دست توان تلاش کرد‌دیگر تا به دنبالش برود.
آن‌ها تاریکی عمیق‌هیچ‌کدام را شکافتند و‌روبه‌رو به مسیرشان ادامه دادند.
تاپ-تاپ-تاپ—
«هاه... هاه...»
در میان سکوت، تنها صدای‌افراد کوبیده شدن پاها بر زمین‌حرف‌هایش و نفس‌های بریده‌بریده در گوششان می‌پیچید.
چند نفری آن‌قدر خسته به نظر می‌رسیدند‌شوند که هر لحظه ممکن بود از حال‌خجالت بروند، اما حتی یک نفر هم شکایتی نکرد.
زمان به‌بود گذر خود‌یکی‌یکی ادامه داد.
چقدر دویده بودند؟ خورشیدی که هنگام‌نیمه ترک اتحاد رزمی ناپدید شده بود،دهانشان حالا داشت از شرق طلوع می‌کرد.
«یعنی نصف روز گذشته؟»
مو هونگ که این‌جرأت را زمزمه کرده بود،عوض سرش را تکان داد.
بدنش از پا درآمده بود.
راهپیمایی‌ای که‌خطر تمام طول شب‌نصفه طول کشیده بود.
چطور می‌توانست خسته نباشد، وقتی‌افراد بدون حتی یک لحظه استراحت،حرف‌هایش مدام راه رفته و دویده بودند؟
هو گوانگ‌گه که چهره‌اش به همان اندازه‌شوند غرق در خستگی بود، به جلو نگاه‌خجالت کرد و زبانش را روی سقف دهانش چرخاند:
«...خدای من.بود رهبر جوخه که‌آن‌ها انگار نه انگار.»
قامت چون هوی که در‌نصفه خط مقدم به جلو می‌تاخت،دیگر هیچ نشانه‌ای از تزلزل نداشت.
حتی آن‌قدر سرحال به نظر‌افراد می‌رسید که انگار تازه استفاده از‌هدف تکنیک حرکتی‌اش را شروع کرده است.
و چقدر هم بی‌رحمه.
نگاهش روی‌بود پشت چون‌یکی‌یکی هوی ثابت ماند.
او واقعاً شخصیت سرسختی بود.
چند نفر از کسانی که‌افراد دنبالش می‌آمدند، بارها با خطر‌حرف‌هایش جا ماندن روبه‌رو شده بودند.
و هر بار، چون‌جرأت هوی تکنیک حرکتی‌اش را‌عوض متوقف می‌کرد و راه می‌رفت.
سپس، وقتی تشخیص می‌داد که اعضای خسته‌حال تا حدودی توانشان را به دست آورده‌اند، دوباره‌پایین استفاده از تکنیک حرکتی‌اش را از سر می‌گرفت.
یعنی داره همه‌چیز رو می‌بینه؟
در ابتدا‌نیمه فکر می‌کرد این‌افراد یک اتفاق است.
درک وضعیت نیروی‌هیچ‌کدام درونی این همه آدم‌شوند غیرممکن به نظر می‌رسید.
اما وقتی این اتفاق نه یک بار، بلکه دو‌جرأت بار و سپس سه بار تکرار شد، متوجه شد که‌خجالت این وضعیت تصادفی نیست، بلکه نتیجه مهارت چون هوی است.
...پس شایعات واقعاً حقیقت دارن.
درست در‌نیمه همان لحظه، چون‌افراد هوی متوقف شد.
او قدم‌های آسمان پرواز را‌نکردند متوقف کرد، به کوه روبه‌رویش‌پایین نگاهی انداخت و سر تکان داد.
«همین‌جاست؟»
نگاه چون هوی روی‌شهرت نور ضعیفی که به آرامی‌افراد کوه را روشن می‌کرد، چرخید.
«زودتر از‌نیمه چیزی که‌بیشتر فکر می‌کردم رسیدیم.»
چهره چون هوی‌هیچ‌کدام حالتی از رضایت‌روبه‌رو به خود گرفت.
شاید این به لطف دویدن با تکنیک حرکتی‌هیچ‌کدام در تمام طول شب و ادامه دادن به‌انداختند راه رفتن بدون توقف، حتی در زمان خستگی بود.
آن‌ها توانسته بودند خیلی سریع‌تر‌نصفه به مقصدشان برسند، چیزی که در‌صدف حالت عادی زمان بسیار بیشتری می‌برد.
چون هوی برگشت‌دست و به پشت‌دیگر سرش نگاه کرد.
وضعیت چهره اعضایی که‌جرأت یکی‌یکی می‌رسیدند و متوقف‌عوض می‌شدند، اصلاً خوب نبود.
چون هوی با نگاه‌یکی‌یکی به آن‌ها، با لحنی‌هیچ‌کدام خشک و بی‌روح گفت:
«یه ساعت استراحت می‌کنیم.»
در همان لحظه.
بوم—
اعضای جوخه که تا آن‌آن‌ها لحظه سعی داشتند ایستاده نفسشان را‌روبه‌رو چاق کنند، روی زمین ولو شدند.
چند نفری دست و پا‌نصفه باز روی زمین افتادند و‌دیگر برای گرفتن هوا لهله می‌زدند.
«هاه... هاه...نیمه فـ... فکر‌بیشتر کردم قراره بمیرم.»
«این اولین باریه‌هیچ‌کدام که تا این‌روبه‌رو حد خسته می‌شم.»
چون هوی نگاهش را از‌آن‌ها آن‌ها گرفت و نیروی درونی هنر‌روبه‌رو الهی شکوفه آلو را بیرون کشید.
حواس او در یک‌شهرت چشم به هم زدن‌بیشتر در محیط پخش شد.
در میان حواس به شدت تیزشده‌اش،دیگر چشمان چون هوی در حالی که‌خورده کوه روبه‌رویش را بررسی می‌کرد، برقی زد.
تچ، تعدادشون کمه.
حضور افرادی‌بود که در‌یکی‌یکی کوه احساس می‌کرد.
تعدادشان فقط‌خطر کمی بیشتر از‌نصفه صد نفر بود.
با این حال، برای‌بیشتر اینا خوبه که یه‌دهانشان مبارزه واقعی رو تجربه کنن.
پس از بررسی دقیق‌جرأت حضور آن‌ها، چون هوی‌عوض نیروی درونی‌اش را آرام کرد.
پس از آرام کردن نیروی درونی که تازه‌هیچ‌کدام پس کشیده بود، چون هوی به اعضای جوخه‌انداختند ویژه که حالا زیردستانش محسوب می‌شدند، نگاه کرد.
به جز حدود ده نفر،نصفه بقیه یا از حال رفته بودند‌صدف یا نشسته بودند تا استراحت کنند.
«باز جای شکرش باقیه‌بیشتر که چند تا آدم‌دهانشان تیزبین بینشون پیدا می‌شه.»
او کسانی را دید که در‌روبه‌رو حالی که بقیه مشغول استراحت راحت‌حداقل بودند، داشتند تکنیک تنفس را تمرین می‌کردند.
آن‌ها همان کسانی بودند که با‌چرخاند زیرکی فهمیده بودند معیار چون هوی‌شوند برای انتخاب، رد پاها بوده است.
«خیلی راحت‌تر بود که فقط‌نصفه بهشون بگم تکنیک تنفس رو تمرین‌صدف کنن چون قراره مبارزه کنیم، اما...»
چون هوی عمداً چیزی نگفت.
این یک مبارزه‌هیچ‌کدام واقعی بود. گفتن با‌شوند کلمات هیچ معنایی نداشت.
باید مستقیم درگیر‌نگاهش می‌شدند و خودشان‌چرخاند این را می‌فهمیدند.
فقط در آن‌بندازید صورت بود که می‌فهمیدند‌دست چه کار احمقانه‌ای کرده‌اند.
«هیچ راهی بهتر‌دست از این برای‌دیگر یاد گرفتن نیست.»
در همین حین، کسانی که به‌روبه‌رو لطف استراحت حالشان خیلی بهتر شده بود،می‌دونن شروع کردند به پچ‌پچ کردن با یکدیگر.
«...مقصد ما اینجاست؟»
«قراره اینجا چیکار کنیم؟»
گیج شده بودند. بدون استراحت دویده بودند،صدف فقط برای اینکه به یک تپه جنگلی‌نگاهش معمولی برسند، پس طبیعی بود که سردرگم باشند.
اما در آن لحظه.
«...فهمیدم.»
یک تائوئیست که لباس فرم خاکستری‌نیمه به تن داشت، طوری که انگار متوجه‌بستند چیزی شده باشد، زیر لب زمزمه کرد.
نگاه همه روی او قفل شد.دیگر در میان آن‌ها تائوئیست‌های دیگری با‌خورده همان لباس فرم پشت سرش ایستاده بودند.
«برادر ارشد، متوجه چیزی شدی؟»
با شنیدن حرف‌های برادر کوچکترش،آن‌ها چول-هو، تائوئیست فرقه کونلون، یوک‌نکردند سه-گون، لب به سخن گشود.
«می‌دونی اونجا کجاست؟»
وقتی چول-هو در برابر این‌افراد سؤال که به کوهی ناشناس‌حرف‌هایش اشاره داشت، سرش را کج کرد...
«قلعه ببر سرخ.»
پاسخی ناگهان‌بود از کنارشان‌یکی‌یکی به گوش رسید.
در جایی که صدا از آن آمد، شمشیرزنی ایستاده‌افراد بود که سربند قهرمانی سفید خالصی روی پیشانی‌اش بسته‌نگاهش بود و ردای بلند سبز روشنش در باد تکان می‌خورد.
او سونگ ده-گوک بود،بیشتر پسر نامشروع و شاگرد‌دهانشان چهارم رهبر فرقه سونگ‌مو.
«الهی شکوفه آلو... نه. به‌نکردند نظر می‌رسه رهبر جوخه قصد داره‌انداختند به قلعه ببر سرخ حمله کنه.»
«...!»
«حـ-حمله به قلعه ببر سرخ؟»
چند نفری که بالاخره وضعیت را درک‌صدف کردند، از روی شوک نفسشان را حبس کردند‌یکی‌یکی و آب دهانشان را به سختی قورت دادند.
همزمان، موجی از‌هیچ‌کدام اضطراب در وجودشان‌روبه‌رو به خروش آمد.
«زـ-زنده می‌مونیم؟»
«حمله به‌خطر قلعه ببر سرخ‌نصفه بدون هیچ آموزشی...»
تنها یک روز از تشکیل جوخه‌دیگر ویژه می‌گذشت. نه، اگر بخواهیم دقیق باشیم،بود حتی یک روز کامل هم نشده بود.
همین حالا هم از اینکه بلافاصله یک مأموریت را شروع‌پایین کرده بودند سرشان گیج می‌رفت، چه برسد به اینکه فکر کنند‌دوباره این مأموریت حمله به یکی از قلعه‌های راهزنان جنگل سبز است.
درست در همان لحظه.
«خب، همه‌خطر استراحت کردین‌شهرت دیگه، نه؟»
چون هوی‌نیمه در میان‌بیشتر آن‌ها ظاهر شد.
«کِی؟!»
«چطور ممکنه!»
یوک سه-گون و سونگ ده-گوک‌نصفه شوک خود را از تکنیک‌دیگر حرکتی معجزه‌آسای چون هوی پنهان کردند.
اما چون هوی حتی نیم‌نگاهی هم‌دیگر به آن‌ها نینداخت و در حالی‌خورده که اطراف را برانداز می‌کرد، گفت:
«خب پس، بریم سر کارمون؟»
چشمان چون هوی با برقی‌آن‌ها فولادین درخشید. برقی سردتر و مورمورکننده‌تر‌روبه‌رو از باد شمالی که اکنون می‌وزید.
«پس توی‌نیمه قلعه هنگشان‌بیشتر دودستگی پیش اومده.»
ارباب قلعه ببر سرخ این را‌روبه‌رو زیر لب با خودش زمزمه کرد و‌می‌دونن بطری شراب توی دستش را سر کشید.
درونش می‌سوخت.بود درست مثل ذهن‌آن‌ها آشفته‌ی این روزهایش.
«آخه چطور همچین اتفاقی افتاد؟»
دستش را روی‌دست سرش که تیر‌دیگر می‌کشید فشار داد.
تا همین اواخر،هیچ‌کدام راهزنان جنگل سبز‌روبه‌رو روی غلتک بودند.
آن‌ها به اتحاد سیاه شرور پیوسته‌چرخاند بودند و در حد و اندازه‌ی‌شوند دروازه‌های پنج امپراتور با آن‌ها رفتار می‌شد.
اما همه‌خطر این‌ها در یک‌نصفه لحظه فرو ریخت.
«باورم نمی‌شه‌نیمه که رهبر قلعه‌افراد شکست خورده باشه.»
غیرقابل باور بود. این امپراتور‌نکردند جنگل سبز و نخبگانش بودند که‌انداختند به فرقه هوآشان حمله کرده بودند.
آن‌ها مخفیانه حرکت‌نگاهش کرده و در یورش‌حال خود موفق شده بودند.
اما شکست خوردند. بدتر از آن، رهبر قلعه‌بیشتر کاملاً ناپدید شده بود، بنابراین طبیعی بود که‌خورده در قلعه اصلی، هنگشان، دودستگی به وجود بیاید.
«اسمش قهرمان‌نیمه الهی شکوفه‌بیشتر آلو بود؟»
با فکر کردن‌هیچ‌کدام به وضعیت فعلی،روبه‌رو ابروهایش در هم رفت.
شایعاتی که پخش شده بود‌آن‌ها را شنیده بود، اما آن‌ها را‌روبه‌رو باور نمی‌کرد. نه، نمی‌توانست باور کند.
او به خوبی از میزان‌نصفه قدرت رزمی رهبر قلعه جنگل سبز،صدف یعنی امپراتور جنگل سبز، آگاه بود.
قلمرویی رفیع که دست‌نیافتنی‌بیشتر بود. او هیچ تفاوتی‌دهانشان با یک موجود الهی نداشت.
اما اینکه او از یک تائوئیست جوان‌شوند که هنوز به سی سالگی نرسیده شکست‌خجالت بخورد؟ چطور می‌توانست این را باور کند؟
«...خیلی پیچیده‌ست، خیلی پیچیده.»
در حالی که‌بندازید شیار روی پیشانی‌اش‌نیمه عمیق‌تر می‌شد، صدایی آمد:
«ارباب قلعه!»
در ناگهان با شدت باز شد. ارباب قلعه‌عوض ببر سرخ که غرق در افکارش بود، با‌چیه دیدن زیردستی که ناگهان ظاهر شده بود، اخم کرد.
«چته؟»
زیردست زیر نگاه تیز ارباب قلعه ببر سرخ‌بیشتر لرزید و خودش را جمع کرد، اما به‌خورده زور لب‌های لرزانش را از هم باز کرد.
«بـ-بهمون حمله شده!»
«حمله...؟ کار کیه؟»
«خـ-خب، مطمئن نیستم، اما‌یکی‌یکی بینشون لباس‌های فرم اتحاد‌هیچ‌کدام نه فرقه دیده می‌شه...»
«چی گفتی؟!»
ارباب قلعه ببر سرخ از روی صندلی‌اش‌صدف پرید. زیردستی را که دم در ایستاده‌نگاهش بود کنار زد و با عجله بیرون رفت.
و با دیدن منظره‌ی‌جرأت پیش رویش، چهره‌اش در‌عوض هم رفت و سفت شد.
چهره‌هایی که به سرعت از‌آن‌ها مسیر کوهستانی منتهی به قلعه ببر‌روبه‌رو سرخ بالا می‌آمدند، افراد معمولی نبودند.
هاله‌ی کنترل‌شده، تکنیک‌های حرکتی سبک و‌نیمه سریع. او می‌توانست بفهمد که همه آن‌ها‌بستند به درستی در هنرهای رزمی آموزش دیده‌اند.
«کونلون؟ اتحادیه‌نیمه گدایان؟ فرقه صدای‌افراد پاک هم هست؟»
با شناسایی سریع لباس‌های‌جرأت فرم آن‌ها، ابروهای ارباب‌عوض قلعه ببر سرخ لرزید.
«اونا از اتحاد رزمی هستن؟»
او با گیجی فریاد زد.
راهزنان جنگل سبز در حال حاضر بخشی از‌دهانشان اتحاد سیاه شرور بودند. اینکه اتحاد رزمی به‌آن‌ها آن‌ها حمله کند به این معنا بود که...
«نکنه قصد‌حال دارن یه‌جرأت جنگ راه بندازن؟»
فکری از ذهنش عبور کرد، اما سرش‌حال را تکان داد. مگر اینکه دیوانه شده‌چشم‌هایشان باشند، وگرنه امکان نداشت چنین کاری کنند.
ارباب قلعه ببر سرخ لبش‌نصفه را گاز گرفت و سپس پایش‌صدف را به شدت روی زمین کوبید.
ترک!
با کوبیدن پا روی زمین، با‌روبه‌رو یک جهش روی صخره‌ای در بالای‌حداقل کوه پرید و به آن‌ها نگاه کرد.
سپس نفس عمیقی کشید.
«فکر کردید‌خطر دارید چه‌شهرت غلطی می‌کنید!»
او یک‌نیمه غرش شیر‌بیشتر رعدآسا رها کرد.
مهاجمان که بی‌امان در‌جرأت حال پیشروی بودند، برای‌عوض لحظه‌ای مکث کردند، اما...
«چقدر سر و صدا می‌کنی.»
صدایی کلافه‌خطر از میان آن‌ها‌نصفه به گوش رسید.
ارباب قلعه ببر سرخ با شنیدن این‌صدف صدا اخم‌هایش را در هم کشید و‌نگاهش به کسی که حرف زده بود نگاه کرد.
«فرقه هوآشان؟»
ابروهایش پرید.
«از هوآشان‌خطر اومدن، یعنی برای‌نصفه انتقام اینجا هستن؟»
او فوراً وضعیت را‌بیشتر درک کرد. اما نمی‌توانست به‌بستند همین راحتی از آن بگذرد.
«حمله به این قلعه در حال حاضر به معنای‌چشم‌هایشان حمله به اتحاد سیاه شرور است. آیا اتحاد رزمی‌لبان قصد داره با اتحاد سیاه شرور وارد جنگ بشه؟»
او عمداً ماجرای بین فرقه هوآشان و‌حال راهزنان جنگل سبز را نادیده گرفت و‌چشم‌هایشان به تائوئیست هوآشان، چون هوی، خیره شد.
درست در همان‌بندازید لحظه، دهان چون‌نیمه هوی باز شد.
«چرا دوزاری‌نیمه این عوضی‌ها‌بیشتر انقدر دیر میفته؟»
صدایی گزنده به گوشش خورد.
همزمان، گوشه لب چون هوی که‌چرخاند به ارباب قلعه ببر سرخ خیره‌شوند شده بود، به پوزخندی کج شد.
«جنگ همین الانشم شروع شده.»