چپتر 177: مسافرخانه شکوفه آلو
0«هاف، هاف! ا...جهنم ارشد اعظم. نمی‌تونیم‌حرف فقط یه کالسکه بگیریم؟»
چون ایگه با نگاهی تحقیرآمیز‌درگیری به جین گه خیره شد‌زنده و اخم‌هایش را در هم کشید.
«نوچ نوچ. این‌می‌شود بچه هوگه چقدر‌قبل ضعیف و بی‌عرضه‌ست.»
چون ایگه با‌می‌شود کلافگی زبانش را‌قبل روی سقف دهانش چرخاند.
در مقایسه با بقیه اعضای اتحاد نه فرقه، اتحادیه‌اخمی گدایان اهمیت چندانی به هنرهای رزمی نمی‌داد، اما این‌هستی به این معنی نبود که کاملاً آن را نادیده بگیرند.
به هر حال، وقتی پای جمع‌آوری اطلاعات وسط بود، درگیری‌زنده در دنیای رزمی اجتناب‌ناپذیر می‌شد و برای زنده ماندن در‌غرید این جهنم، در نهایت مهارت رزمی حرف اول را می‌زد.
چون ایگه‌مسافرخانه با اخمی‌دیگر غلیظ غرید:
«از رهبر شاخه شنیدم که تو بین هوگه‌ها تو جمع‌آوری اطلاعات بهترین‌جای هستی. ولی با این سطح از مهارتت، شانس بیاری تو یه مسافرخونه‌چشم‌های بین راهی سقط نشی، چه برسه به اینکه بخوای رهبر شاخه بشی.»
جین گه لب‌ولوچه‌اش را‌نهایت آویزان کرد و گفت:می‌زد «این دیگه خیلی بی‌انصافی نیست؟»
خودش هم خوب‌وسط می‌دانست که هنرهای رزمی‌اش‌اجتناب‌ناپذیر چنگی به دل نمی‌زند.
او یکی از هوگه‌ها‌دیگر بود، اما مهارت‌های رزمی‌اش‌بیشتر فرسنگ‌ها از هم‌رده‌هایش عقب‌تر بود.
با این حال، اینکه بگوید‌زیاده‌روی در یک مسافرخانه بین راهی‌شکایت سقط می‌شود، دیگر خیلی زیاده‌روی نبود؟
اما قبل از اینکه‌نهایت جین گه بتواند بیشتر از‌اخمی این گله و شکایت کند...
«بی‌انصافی؟ دنیای‌اطلاعات رزمی جای‌بود سوسول‌بازی نیست بچه.»
چون ایگه اصلاً قصد نداشت حرفش‌قبل را پس بگیرد. در واقع، لحنش‌جای حتی برنده‌تر و خشن‌تر هم شد:
«چشم‌های کورت رو باز کن و ببین. فقط به خاطر اینکه‌کند تکنیک حرکتی تو افتضاحه، داریم این‌همه وقت تلف می‌کنیم. اگه الان وضعِت‌خشن‌تر اینه، بعداً چطور می‌خوای تو جمع‌آوری اطلاعاتِ مهم از بقیه جلو بزنی؟»
«ا... اون که...»
«حتی اگه ما یه فرقه اطلاعاتی باشیم، اتحادیه‌می‌شد گدایان هنوزم بخشی از دنیای رزمیه. واقعاً فکر کردی‌می‌زد با این مهارت‌های درِ پیتِت می‌تونی رهبر شاخه بشی؟»
در برابر رگبار کلمات خردکننده‌زیاده‌روی چون ایگه، جین گه چاره‌ای‌شکایت جز پایین انداختن سرش نداشت.
هر کلمه‌ای که از‌دیگر دهان این پیرمرد خارج‌بیشتر می‌شد، حقیقت محض بود.
چون ایگه زیر لب غرغر کرد:حرف «چون به نظر می‌رسید رهبر شاخه حواسش‌شاخه بهت هست، یه امیدی بهت داشتم... نوچ!»
با وجود این غرغرها،بود او با قدم‌های سریع‌می‌شد به مسیرش ادامه داد.
زمان گران‌بها‌مسافرخانه بود و‌دیگر نباید هدر می‌رفت.
چقدر راه رفته بودند؟
چون ایگه و‌جهنم جین گه بالاخره‌حرف به کوه هوآشان رسیدند.
«بالاخره رسیدیم... هان؟ اون یارو...!»
چشمان چون ایگه با دیدن‌زیاده‌روی شخصی گشاد شد و بلافاصله‌شکایت پسِ گردن جین گه را چسبید.
«آخ! چـ... چیه؟»
«هیس! خفه شو.»
«هان؟ یهو چـ... ممف!»
چون ایگه دستش را محکم روی دهان جین گه کوبید‌شکایت و در حالی که نفسش را حبس کرده بود، به‌لحنش پیرمردی که با احتیاط در مسیر کوهستانی قدم برمی‌داشت خیره شد.
گوانگ‌هیولما؟
قطرات عرق‌ماندن سرد روی‌نهایت پیشانی‌اش نشست.
هرچند آن مرد حالا چین و چروک‌های بیشتری داشت و موها و ریشش کاملاً‌مهارت سفید شده بود، اما آن برق وحشیانه در چشمانش و حضور خفه‌کننده‌اش، دقیقاً با‌ولی تصویر همان هیولایی که زمانی دنیای رزمی را به لرزه درآورده بود، مطابقت داشت.
پس از لحظه‌ای، پیرمردی که چون‌قبل ایگه شک داشت همان گوانگ‌هیولما باشد،جای وارد مسافرخانه‌ای در امتداد مسیر کوهستانی شد.
اونجا دیگه کجاست...؟
چون ایگه دستش را از‌مهارت روی دهان جین گه برداشت‌غلیظ و به سمت مسافرخانه راه افتاد.
«دنبالم بیا.»
همین که‌مسافرخانه آن دو‌دیگر جلوی مسافرخانه ایستادند...
«اوووااااغ!»
یک رزمی‌کار از در به بیرون‌حرف پرتاب شد، روی زمین غلتید و‌رهبر درست جلوی پاهای آن‌ها از هوش رفت.
«این دیگه چـ...؟»
«یا خدا!»
در حالی که با شوک‌زیاده‌روی به رزمی‌کار بیهوش که چشمانش‌شکایت سفید شده بود خیره شده بودند...
«اگه فکر می‌کنی دفعه بعد که پات‌اول رو تو این مسافرخونه بذاری فقط با یه‌بین لگد سر و تهش هم میاد، کور خوندی.»
پیرمرد از مسافرخانه بیرون آمد.
او داشت با مرد بیهوش صحبت‌قبل می‌کرد، اما وقتی نگاهش با نگاه چون‌سوسول‌بازی ایگه تلاقی کرد، چهره‌اش در هم رفت.
دقیق‌تر بگویم، نگاهش روی گره‌ای‌زیاده‌روی که به کمر چون ایگه‌شکایت بسته شده بود، قفل شد.
«گیول؟ اتحادیه گدایان؟»
«...بله.»
درست زمانی که چون‌دیگر ایگه با احتیاط آماده‌بیشتر دفاع از خودش می‌شد...
«اگه بخوای دعوا راه بندازی، برام مهم نیست از‌گله اتحادیه گدایان هستی یا نه، پرتت می‌کنم بیرون. اما‌بگیرد اگه برای غذا خوردن اومدی، خفه خون بگیر و بشین.»
پیرمرد این هشدار‌جهنم را داد و‌حرف به داخل برگشت.
کار دیگری نکرد.
...همین‌طوری بی‌خیال شد؟
چشمان چون‌مسافرخانه ایگه از‌دیگر تعجب گرد شد.
گوانگ‌هیولما از آن دسته آدم‌هایی بود که اگر خون جلوی چشمانش‌غرید را می‌گرفت، مثل یک خروس جنگی دیوانه به هر کسی حمله‌شانس می‌کرد؛ حالا می‌خواست طرف از اتحاد نه فرقه باشد یا اتحاد رزمی.
او کسی‌اطلاعات نبود که این‌قدر‌درگیری راحت کوتاه بیاید.
نکنه اون گوانگ‌هیولما نیست...؟
چون ایگه در حالی که با گیجی‌بتواند به دری که پیرمرد از آن وارد شده‌قصد بود خیره مانده بود، سرش را تکان داد.
نه. با این‌جهنم حال، کار از‌حرف محکم‌کاری عیب نمی‌کنه.
حتی کوچک‌ترین شک و‌بود تردید هم نیازمند احتیاط‌می‌شد و هوشیاری کامل بود.
تا حالا چند بار‌دیگر به خاطر پایین آوردن‌بیشتر گاردش غافلگیر شده بود؟
دقیقاً مثل‌مسافرخانه همون ماجرای‌دیگر دانشمند قلم الهی.
در همان لحظه، جین گه‌مهارت که هنوز پسِ گردنش در چنگ‌غرید چون ایگه بود، لبخند معذبی زد:
«آمم، می‌شه حالا ولم کنی...؟»
چون ایگه‌مسافرخانه دستش را‌دیگر رها کرد.
«دنبالم بیا.»
چون ایگه وارد مسافرخانه‌نهایت شد و منظره‌ی روبه‌رویش‌می‌زد زبانش را بند آورد.
«بیا! اینم یه منگوله!»
«به منم یکی بفروش!»
مسافرخانه کیپ تا کیپ پر بود، اما نه از آدم‌هایی‌شکایت که مشغول غذا خوردن باشند، بلکه از جماعتی که برای خرید‌حتی منگوله‌های تزئین شده با شکوفه‌های آلوی آبی سر و دست می‌شکستند.
«ایـ... این دیگه چه بساطیه؟»
«چه خبره...»
جین گه هم که پشت‌زیاده‌روی سر او وارد شده بود، با‌کند دهانی باز و حیرت‌زده خشکش زد.
«اولین باره میاین اینجا، آقا؟»
یکی از پیشخدمت‌ها‌جهنم با لبخندی به‌حرف آن‌ها نزدیک شد.
چون ایگه پرسید:وسط «بـ... بله، ولی‌دنیای این مسخره‌بازیا چیه؟»
چشمان پیشخدمت در‌می‌شود حالی که با اشتیاق‌بتواند توضیح می‌داد، برقی زد:
«این محصول ویژه‌می‌شود مسافرخونه ماست، منگوله‌قبل شکوفه آلوی آبی!»
«منگوله شکوفه آلوی آبی؟»
«بله!» پیشخدمت‌اطلاعات با انرژی‌بود سر تکان داد.
«این منگوله‌ایه که‌می‌شود رسماً توسط فرقه‌قبل کوه هوآشان تایید شده!»
«چی...؟»
صدای مات‌ماندن و مبهوتی‌نهایت از دهانش پرید.
تایید شده توسط فرقه‌بود کوه هوآشان؟ این دیگه چه‌برای چرت و پرتیه... صبر کن.
چون ایگه چانه‌اش‌می‌شود را روی دستش گذاشت‌بتواند و چشمانش برقی زد.
خیلی هوشمندانه‌ست. فروختن‌می‌شود جنس با استفاده‌قبل از اسم یه فرقه؟
ذهنش با سرعت به کار افتاد.حرف هر چه بیشتر به آن فکر می‌کرد،شاخه این مدل تجاری درخشان‌تر به نظر می‌رسید.
پس اگه اتحادیه گدایانِ ما‌درگیری هم گیول می‌فروخت... می‌تونستیم یه‌زنده ثروت حسابی به جیب بزنیم...
اما ناگهان‌مسافرخانه اخم‌هایش در‌دیگر هم رفت.
نوچ! این یکی جواب نمی‌ده.
او فوراً‌ماندن این ایده‌نهایت را دور انداخت.
فرقه کوه هوآشان یه چیزی بود،دنیای اما دیدگاه مردم نسبت به اتحادیه‌جهنم گدایان چی بود؟ یه مشت گدای بوگندو.
کی حاضر بود‌می‌شود برای خریدن همچین چیزی‌بتواند سر و دست بشکنه؟
حتی خودم‌مسافرخانه هم حاضر‌دیگر نیستم بخرمش.
در حالی که چون ایگه با‌حرف کلافگی زبانش را روی سقف دهانش‌رهبر می‌چرخاند، پیشخدمت سرش را کج کرد:
«پس، برای غذا خوردن اومدین؟»
«آره.»
«پس لطفاً دنبالم بیاین!»
چون ایگه به راهنمایی‌نهایت پیشخدمت پشت میزی نشست‌می‌زد و نگاهی به اطراف انداخت.
«کاسبیشون حسابی گرفته.»
مسافرخانه کیپ‌مسافرخانه تا کیپ‌دیگر پر بود.
بیشتر مردم جنس می‌خریدند و می‌رفتند،قبل بنابراین این فقط یک کسب‌وکار خوب‌جای نبود... یک معدن طلای واقعی بود.
نکنه این مسافرخونه‌جهنم رو خود فرقه‌حرف کوه هوآشان ساخته؟
این فکر به طور طبیعی به ذهنش خطور کرد. اسم‌زنده «مسافرخانه شکوفه آلو» نشان‌دهنده ارتباط عمیقی با فرقه کوه هوآشان‌غرید بود و تازه داشتند منگوله‌های شکوفه آلوی آبی هم می‌فروختند.
آه، درسته!مسافرخانه الان این‌دیگر چیزا مهم نیست.
چون ایگه‌مسافرخانه سریعاً خودش‌دیگر را جمع‌وجور کرد.
او رفتن به کوه هوآشان را به تاخیر‌می‌زد انداخته بود تا به این مسافرخانه بیاید، فقط‌هوگه‌ها به این دلیل که شک داشت گوانگ‌هیولما اینجا باشد.
نگاهش روی پیرمردی‌وسط که مشکوک به‌دنیای گوانگ‌هیولما بود قفل شد.
سپس...
==SYSTEM==
«چی می‌خوای؟»
==SYSTEM==
یک انتقال صدا پرده گوشش را لرزاند.
یـ... یه استاد!
عرق سردی روی بدنش نشست.
برای ارسال پیام صوتی، طرف باید استاد مسلمی می‌بود.
همین باعث می‌شد احتمال اینکه او همان «گوانگ‌هیولما» باشد، بیشتر هم بشود.
『عذر می‌خوام. شبیه یکی از آشناهای قدیمی‌ام بودی.』
پیرمرد نگاهی هشدارآمیز به چون ایگه انداخت، بعد بطری‌اش را بالا برد و با ولع سر کشید.
چون ایگه سرش را کج کرد.
«واقعاً گوانگ‌هیولما نیست؟ ولی کپ خودشه که...»
ذهنش بیشتر درگیر شد.
درست در همان لحظه...
«ارباب جوان اومدن!»
«چه اتفاق مبارکی! ارباب جوان جاودانه که هیچ‌جا پیداش نبود، بالاخره اومد!»
«کـ-کی؟ همون یارو؟»
همهمه‌ای از هیجان در مسافرخانه به پا شد.
چون ایگه به سمت سر و صدا چرخید و چشمانش گرد شد.
«اون؟ اون ارباب جوان جاودانه‌ست؟»
«قهرمان جوان! خیلی وقته ندیدمتون.»
به محض اینکه چون هوی وارد مسافرخانه شکوفه آلو شد، مهماندار ارشد او با لبخندی گشاد به استقبالش آمد.
«کاسبی که ظاهراً سکه‌ست.»
«هاهاها، همه‌اش از صدقه‌سر شماست، قهرمان جوان.»
او از هر کسی در دنیا خوشحال‌تر بود. کاسبی حسابی رونق گرفته بود و اخیراً چند گروه تاجر حتی سفارش‌های عمده داده بودند.
بعد چون هوی به حرف آمد.
«همین الان یه سری خرت و پرت می‌خوام. می‌تونی برام جورشون کنی؟»
«همین الان؟»
«آره.»
«پس لطفاً یه لحظه صبر کنید.»
قیافه مهماندار ارشد او جدی شد.
نگاهی به اطراف انداخت و بعد در گوش چون هوی زمزمه کرد.
«لطفاً دنبالم بیاید.»
آن‌ها به طبقه بالا رفتند و پشت دنج‌ترین میز نشستند.
«...چه جور چیزایی می‌خواید؟»
«گیاهان دارویی و سم.»
چهره‌اش خشک شد.
گیاهان دارویی قابل درک بود، اما سم؟
با احتیاط پرسید.
«...سم هم می‌خواید؟»
«آره.»
مهماندار ارشد او آب دهانش را قورت داد.
پیدا کردن سم کار پردردسری بود.
اما نپرسید چرا.
او و چون هوی دیگر فقط متحد نبودند؛ آن‌ها هم‌رزمانی در یک کشتی بودند.
فقط یک چیز بود که باید می‌پرسید.
«چه نوعی می‌خواید؟»
«همه‌شون رو.»
چشمان چون هوی تاریک شد.
«هـ-همه‌شون رو؟»
«آره. هر کوفتی باشه قبوله، فقط زهرآگین باشه.»
مهماندار ارشد او سر تکان داد.
«فهمیدم. در سریع‌ترین زمان ممکن، هر چقدر بتونم براتون جمع می‌کنم.»
چون هوی پوزخند زد.
«پس حسابی روت حساب می‌کنم.»
چشمان مهماندار ارشد او کمی گرد شد.
«گفت روم حساب می‌کنه!»
این اولین باری بود که چنین حرفی از چون هوی می‌شنید.
با احساسی از سرگیجه و شعف، با صدایی هیجان‌زده جواب داد.
«هاهاها! بسپارش به من!»
در حالی که او می‌خندید و با چون هوی گپ می‌زد، ولوله‌ای در مسافرخانه به پا شد.
«اتفاقی برای هوآشان افتاده؟»
«قراره محصول جدیدی بیاد تو بازار؟»
در حالی که فضول‌های کنجکاو در حال گمانه‌زنی بودند...
«من همین الان کار رو شروع می‌کنم.»
مهماندار ارشد او بلند شد و رفت.
«بالاخره پیدات شد، هان؟»
به جای او، چون یانگ‌گونگ با قدم‌هایی سنگین نزدیک شد.
بطری‌ای را روی میز کوبید و با اخم نشست.
«کدوم گوری بودی؟»
«سر کار.»
«هوف، کار و زهر مار.»
چون یانگ‌گونگ پوزخند تمسخرآمیزی زد.
«مهم‌تر از اینا، کِی قراره ورد بعدی هنر آتش شیطانی نه جهان زیرین رو بهم بگی؟»
«با پیروی از فرمان زمین خطر آتش، شخص به شعله مقدس می‌رسه...»
چون هوی با بی‌حالی و به راحتی ورد را در فضای باز خواند.
«عوضی دیوونه!»
چون یانگ‌گونگ جا خورد، اما سریع سعی کرد آن را حفظ کند.
«همین‌قدر بسه، نه؟»
چون هوی مکث کرد.
«چی؟»
چون یانگ‌گونگ با ناباوری خیره شد و بعد اخم کرد.
«فقط یه خط...؟»
«من کِی گفتم قراره همه‌چیز رو یه جا بهت بگم؟»
«چی؟!»
چون یانگ‌گونگ از شدت کلافگی به لرزه افتاد.
«این دیگه خیلی خسیس‌بازیه...!»
«اوه؟ پس نمی‌خوای یادش بگیری؟»
چون هوی دستش انداخت.
لب‌های چون یانگ‌گونگ آویزان شد و چشمانش تیز گشت، اما...
«...»
هیچی نگفت.
نه، نمی‌توانست چیزی بگوید.
اگر چون هوی به او آموزش نمی‌داد، هرگز هنر آتش شیطانی نه جهان زیرین را یاد نمی‌گرفت.
«فعلاً به همین قانع باش.»
چون هوی به چون یانگ‌گونگ که دندان قروچه می‌کرد نگاه کرد و تک‌خنده‌ای زد.
«اگه همین‌طور خوب از مسافرخانه شکوفه آلو محافظت کنی، قسمت بعدی رو هم بهت می‌گم.»
وقتی چون هوی بلند شد تا برود، ابروی چون یانگ‌گونگ پرید.
«حالا کجا داری می‌ری؟»
«کجا رو دارم برم؟ هوآشان.»
چون هوی نگاهی سرد به او انداخت.
«خودت که گوش داری، مگه نه؟ می‌دونی اونجا چه خبره.»
«منظورت اون شایعه‌ست که می‌گه هوآشان شکست خورده؟»
«پس به گوشت رسیده.»
«...واقعیت داره؟»
«به نظرت دروغ می‌گم؟»
چین و چروک روی پیشانی چون یانگ‌گونگ نقش بست.
با ماندن در مسافرخانه شکوفه آلو، او بیشتر در جریان شایعات دنیای بیرون قرار گرفته بود.
شایعه‌ی شکست هوآشان را شنیده بود، اما...
باورش نکرده بود.
نه، نمی‌توانست باورش کند.
«با وجود اون هیولایی که اونجاست، شکست بخورن؟»
با وجود آن جانور در پوست انسان، هوآشان باید ترسناک‌ترین جای دنیا می‌بود.
چون هوی ایستاد.
«پس تو فقط حواست باشه اینجا امن بمونه.»
«...تچ.»
چون یانگ‌گونگ نوچی کرد.
«فهمیدم.»
«اگه وقتی برگردم اتفاقی افتاده باشه، یا کسی آسیب دیده باشه، خودت می‌دونی چی می‌شه، نه؟»
«نگران نباش. تا وقتی من اینجام، مسافرخانه شکوفه آلو امنه. مگه اینکه یه هیولایی مثل تو پیداش بشه.»
«پس هیچ مشکلی پیش نمیاد.»
چون هوی طوری این را گفت که انگار بدیهی‌ترین چیز دنیاست، و بعد از چند قدم برداشتن متوقف شد.
به میز خیره شد.
«شما اونجا دارین چه غلطی می‌کنین؟»
چون ایگه و جین گه که مخفیانه دنبال آن‌ها به طبقه بالا آمده و پنهان شده بودند، با نگاه چون هوی روبرو شدند و لبخندهای معذبی زدند.
«هـ-هاها. خیلی وقته ندیدیمت.»
«ا-اوه، خیلی وقته ندیدیمت، قهرمان جوان چون هوی.»
«اونقدرام نگذشته.»
با جواب بی‌تفاوت چون هوی، چون ایگه گلویش را صاف کرد و دهان باز کرد.
«اهم. مهم‌تر از اینا، باید یه چیزی ازت بپرسم...»
اما چون هوی اصلاً گوش نداد و راهش را کشید که برود.
«صـ-صبر کن ببینم، بچه! فقط می‌خوام یه چیزی بپرسم.»
همین که چون ایگه دست دراز کرد تا شلوار چون هوی را بگیرد...
«بنال ببینم چیه؟»
چون هوی با لحنی کلافه پرسید.
چون ایگه لبخندی زد و قبل از اینکه در گوش چون هوی زمزمه کند، نگاهی به چون یانگ‌گونگ انداخت.
«اون یارو کیه؟»
«همونیه که از مسافرخونه محافظت می‌کنه.»
چون ایگه سرش را کج کرد.
«محافظ مسافرخونه؟ پس واقعاً گوانگ‌هیولما نیست...؟»
چشمان چون هوی تاریک شد.
«گوانگ‌هیولما؟ اون دیگه کیه؟»
«یه استاد اعظم تزکیه شیطانی سابق. یه عوضی بی‌رحم که سه تا فرقه رو با خاک یکسان کرد...»
اوه؟ پس بالاخره بدنام بوده.
چون هوی نگاهی به چون یانگ‌گونگ انداخت.
با اون سطح از مهارت رزمی و یاد گرفتن بخشی از هنر آتش شیطانی نه جهان زیرین، عجیب بود اگه بدنام نمی‌شد.
«همم، ولی اگه حتی ارشد اعظم اتحادیه گدایان هم اونو نمی‌شناسه، حتماً خیلی وقته فراموش شده. پس اگه تو مسافرخونه بمونه هیچ‌کس اونو نمی‌شناسه.»
چون هوی پوزخند زد.
«اگه واقعاً اونقدر بدنام بود، تا الان وحشی‌بازیش رو درنیاورده بود؟ به نظرت این‌طوری ساکت و آروم از یه مسافرخونه محافظت می‌کرد؟»
«تچ. اینم حرفیه، اما...»
در حالی که چون ایگه همچنان با تردید به چون یانگ‌گونگ نگاه می‌کرد که مستقیم از بطری می‌نوشید...
«مهماندار ارشد او؟»
صدایی آشنا به گوش چون هوی رسید.
«این صدا...»
چون هوی چرخید و به طبقه اول نگاه کرد.
در ورودی، چهره‌ای آشنا ایستاده بود.
«رئیس گروه تاجران باد پرنده؟»