چپتر 272: چپتر 272
0مبارزه تمرینی ادامه داشت.
«بهت نگفتم‌خورده گاردت رو‌زیاد پایین نیار، هان؟»
یوک سه-گون که از حرف‌های تمسخرآمیز چون‌گره هوی لبش را گاز می‌گرفت، انگار که نمی‌خواست‌زیاد تسلیم شود، مشتش را با قدرت جلو آورد.
ضربه کفی که‌می‌زنم با هاله‌ای نجیب و‌زبانه قدرتمند آمیخته شده بود.
این «ضربه کف دست‌آن‌قدر اژدهای یشمی» بود، تکنیک‌خارج کف دست فرقه کونلون.
ضربه کف دست اژدهای یشمی، که با قدرت‘فقط مثل یک اژدهای در حال پیشروی باز شده‌اصلاً بود، شانه چون هوی را هدف گرفت، اما...
سوووش—
چون هوی فقط با یک‌آتش چرخش سبک بدن، به راحتی جاخالی‌نمی‌کرد داد و بعد لب باز کرد:
«خیلی تابلوئه.»
چون هوی دست چپش را به سمت یوک سه-گون‌بهش دراز کرد، که به خاطر اجرای ضربه کف دست اژدهای‌بتواند یشمی با تمام توانش، لحظه‌ای به جلو خم شده بود.
یک حرکت سبک دست،می‌شد جوری که انگار می‌خواست‌حالا یک حشره را بگیرد.
اما چهره یوک‌می‌زنم سه-گون با دیدن‌چشمانش آن، بی‌اختیار منجمد شد.
چون تا به‌خورده خودش بیاید، دست‌شمارش دقیقاً جلوی دماغش بود.
سرعتی خیره‌کننده و خردکننده بود.
‘خیلی دیره...!’
بام!
«کهوک!»
ضربه‌ای چنان قدرتمند که انگار شکمش را‌خارج سوراخ کرده بود، باعث شد دهانش باز‌زبانه شود و آب دهانش به بیرون بپرد.
درست در‌هوشیاری‌اش لحظه‌ای که هوشیاری‌اش‌چنگ داشت محو می‌شد.
چنگ!
مشتش را محکم گره کرد.
تا حالا چند بار این‌طوری‌شمارش کتک خورده بود؟ آن‌قدر زیاد‌می‌زنم که از شمارش انگشتانش خارج بود.
‘فقط یه ضربه بهش می‌زنم.’
شعله‌های آتش‌بهش در چشمانش‌شعله‌های زبانه کشید.
اصلاً فکر‌کتک نمی‌کرد که‌آن‌قدر بتواند پیروز شود.
فقط یک ضربه.
فقط می‌خواست یک‌محو ضربه درست و‌محکم حسابی به او بزند.
لحظه‌ای که با چشمان گشاد شده،چشمانش می‌خواست پایش را محکم به زمین بکوبد‌پیروز تا «مشت تعقیب‌کننده ابر» را اجرا کند...
ووش—
یک سایه‌خورده سیاه و تاریک‌شمارش دیدش را بلعید.
شمشیر چوبی بود.
‘لـ... لعنتی، بازم...’
کراک!
صدای واضح‌خورده شکستن به‌زیاد صدا درآمد.
یوک سه-گون بی‌حال به جلو‌چنگ مچاله شد و مثل یک‌بار قورباغه روی زمین پهن شد.
«با این حال، به‌شعله‌های نظر میاد یه کم‌کشید جیگر پیدا کردی، نه؟»
چون هوی که با شمشیر چوبی‌اش زیر‌انگشتانش بغل یوک سه-گونِ در حال سقوط را‌چشمانش گرفته بود، او را به گوشه‌ای پرت کرد.
در سمتی که یوک سه-گون پرت‌انگشتانش شد، یک پزشک در حال درمان‌آتش اعضای بیهوش شده جوخه نابودی بود.
چون هوی با‌محو گوشه چشم نگاهی به‌گره او انداخت و گفت:
«این یکی‌بهش هم بی‌زحمت‌شعله‌های جمع کن.»
پزشک، بک جا-مون، که‌آن‌قدر به دستور سول گوم‌خارج آمده بود، آهی کشید.
«هوو، فهمیدم.»
او با احتیاط یوک سه-گون‌چنگ را که با صدای تالاپ‌بار روی زمین افتاده بود، جابه‌جا کرد.
خستگی از‌بهش سر و‌شعله‌های رویش می‌بارید.
فقط نیمی از‌خورده یک ربع ساعت‌شمارش از آمدنش گذشته بود.
اما در همین مدت، دست‌هایش‌شمارش بیشتر از هر کس دیگری‌می‌زنم در اینجا کار کرده بود.
‘این چندمیه آخه؟’
فکر می‌کرد فقط باید مجروحان‌آتش و کسانی که جراحات داخلی دارند‌نمی‌کرد را درمان کند و بعد برود.
اما این چه وضعی بود؟
بیمارانی که از این کتک‌کاری، که تحت‌خارج عنوان تمرین انجام می‌شد، غش کرده بودند،زبانه پشت سر هم به سمتش فرستاده می‌شدند.
درست وقتی فکر می‌کرد آن‌ها را درمان کرده و به‌بار هوش آمده‌اند، آن مردی که به او قهرمان الهی شکوفه‌بهش آلو می‌گفتند، با دست‌های بی‌رحمش دوباره آن‌ها را بیهوش می‌کرد.
«تمومی نداره. اصلاً تمومی نداره.»
بک جا-مون که دزدکی به‌زیاد چون هوی نگاه می‌کرد، با‌بهش بی‌حالی سرش را تکان داد.
قصد داشت درمان را سریع تمام‌انگشتانش کند و برود، اما به نظر می‌رسید‌چشمانش تا مدتی نمی‌تواند از اینجا فرار کند.
‘آه، بی‌خیال.هوشیاری‌اش فقط کارم‌می‌شد رو می‌کنم.’
با یادآوری وظیفه‌اش، با‌شعله‌های متانت یوک سه-گون را‌کشید خواباند و نبضش را گرفت.
‘ولی واقعاً عجیبه.’
بک جا-مون با تایید نبضی‌شمارش که با وجود بیهوشی مرد به‌شعله‌های شدت می‌تپید، تمرکزش را جمع کرد.
معمولاً وقتی کسی غش‌می‌شد می‌کرد، نبضش آرام می‌شد، اما‌چند نبض یوک سه-گون این‌طور نبود.
و فقط او هم نبود.
تمام کسانی که اینجا غش‌زیاد کرده بودند، همین وضعیت را‌بهش داشتند، که واقعاً چیز شگفت‌انگیزی بود.
‘آخه چطور‌خورده این کار‌زیاد رو کرده...؟’
در حالی‌هوشیاری‌اش که داشت‌می‌شد تعجب می‌کرد...
«باید تکنیک‌های حرکتی‌تون رو با هم ترکیب کنید. اگه‌اصلاً قراره جداگانه ازشون استفاده کنید، اصلاً چرا با هم‌پایش یادشون گرفتید؟ باید اونا رو به هم وصل کنید...»
چون هوی در حالی که شمشیر چوبی‌اش‌انگشتانش را به شکلی خیره‌کننده حرکت می‌داد، داشت‌چشمانش به نقص‌های هنرهای رزمی اعضای جوخه اشاره می‌کرد.
اما.
بام! تق!
«کوک!»
«کک!»
چنین حرف‌هایی اصلاً‌آن‌قدر به گوش جوخه‌انگشتانش نابودی فرو نمی‌رفت.
آن‌ها فقط‌هوشیاری‌اش درگیر تلاش برای‌چنگ دفاع کردن بودند.
«نیروی درونی‌تون رو درست به شمشیر هدایت‌زبانه کنید، و وقتی پاهاتون رو به زمین‌حسابی می‌کوبید، به نوک انگشتان پاتون منتقلش کنید...»
چون هوی با جاخالی دادن از شمشیر‌انگشتانش ایم ها-یول، به وضعیت بدنی‌اش ایراد گرفت‌چشمانش و همزمان شمشیر چوبی‌اش را تاب داد.
«با یک‌خورده حرکت تابش‌زیاد بده. این‌طوری.»
«کیاااک!»
با یک جیغ،می‌زنم بدن ایم ها-یول‌چشمانش به عقب پرتاب شد.
«خب، خب، بیاین تمرکز کنیم.»
به خاطر اختلاف مهارت وحشتناک، چون هوی‌خارج در حال حاضر داشت با آن‌ها بازی‌زبانه می‌کرد و به تمام نقاط بدنشان ضربه می‌زد.
این کار تقریباً‌محو هیچ فرقی با‌محکم یک کتک‌کاری حسابی نداشت.
غیژ—
یکی از اعضای جوخه نابودی که دیگر‌انگشتانش نمی‌توانست این وضعیت را تحمل کند، دندان‌هایش را‌زبانه به هم سایید و به او خیره شد.
‘کدوم قهرمان‌خورده الهی شکوفه آلو!شمارش این یه شیطانه!’
‘اوااااه! کدوم قهرمان بزرگ!’
فقط نیمی از یک ربع ساعت‌چشمانش گذشته بود، اما دیدگاه آن‌ها نسبت به‌پیروز چون هوی به شدت تغییر کرده بود.
قابل درک بود.
وقتی مبارزه تمرینی فقط شامل‌شمارش یک کتک‌کاری مداوم و یک‌طرفه بود،شعله‌های چطور ممکن بود قلبشان جریحه‌دار نشود؟
چون هوی با دیدن نگاه چشمانشان،محکم که حالا فقط اراده‌ای وحشیانه در‌کتک آن موج می‌زد، با رضایت لبخند زد.
«حالا بالاخره‌بهش چشماتون زنده‌شعله‌های به نظر می‌رسه.»
در حالی‌کتک که زیر‌آن‌قدر لب زمزمه می‌کرد...
سوووش!
همه آن‌ها‌هوشیاری‌اش یک‌باره به‌می‌شد سمتش هجوم آوردند.
از طریق این مبارزه مداوم، به این نتیجه‌کشید رسیده بودند که اگر حمله نکنند به هر حال‌گشاد کتک می‌خورند، بنابراین امیدوارکننده‌ترین شکل حمله را انتخاب کردند.
هوویک—
چون هوی «تکنیک تیغه کنترل‌کننده باد» از‌خارج دان‌ری گوان‌چئون را که اولین نفر حمله‌زبانه کرده بود، منحرف کرد و دهان باز کرد:
«این تکنیک تیغه‌ایه که با قصد کشتار‌گره ذاتی سر و کار داره، اما نمی‌تونی‌آن‌قدر بذاری اون تو رو کنترل کنه، مگه نه؟»
با حرف‌های چون‌می‌زنم هوی، چشمان دان‌ری‌چشمانش گوان‌چئون گشاد شد.
چون حرف‌های او دقیقاً هم‌راستا با چیزی‌انگشتانش بود که استادش در گذشته هنگام آموزش‌چشمانش تکنیک تیغه کنترل‌کننده باد به او گفته بود.
‘اون ذات‌خورده تکنیک تیغه کنترل‌کننده‌شمارش باد رو خوند...؟’
در حالی‌هوشیاری‌اش که چشمانش‌می‌شد برای لحظه‌ای لرزید...
«منطقت رو سرد نگه دار.»
چون هوی در حالی که‌زیاد نیروی درونی هنر الهی شکوفه آلو‌می‌زنم را بالا می‌برد، این را گفت.
سپس، دوباره‌خورده لب به‌زیاد سخن گشود:
«حتی یه قصد کشتار‌می‌شد ذاتی، نه، حتی اگه سرنوشت‌چند باشه، ارباب هنرهای رزمی انسانه.»
چون هوی با به زبان آوردن این اصل عالی که نه تنها‌بتواند شامل ذات تکنیک تیغه کنترل‌کننده باد، بلکه شامل تمام هنرهای رزمی پراکنده در‌کند جهان می‌شد، دست چپش را که شمشیر چوبی در آن نبود، حرکت داد.
«ذهن و انسان نباید متزلزل‌زیاد بشن تا از غرق شدن‌بهش تو هنرهای رزمی خودشون جلوگیری کنن.»
دست چپش مثل یک موج به حرکت درآمد،‘فقط سوار بر هوا مثل یک نسیم بال‌زننده، و‌اصلاً سپس چند بار در فضای خالی سوسو زد.
هوواااک!
حرکات نرم و ظریف‌شعله‌های دست، مانند مدیریت گل‌های آشفته،اصلاً یک گرداب عظیم ایجاد کرد.
این تجلی «دست نقطه طب سوزنی شکوفه‌انگشتانش ارکیده» بود، تکنیکی از فرقه کوه هوآشان‌چشمانش که برای صدها سال گم شده بود.
«...!»
دان‌ری گوان‌چئون نفس عمیقی کشید.
بدنش داشت به درون‌شعله‌های گردابی کشیده می‌شد که‌کشید نیت خردکننده‌ای در خود داشت.
‘با این وضعیت...!’
درست زمانی که با‌زیاد عجله سعی کرد با اجرای‌بهش «سقوط هزار پوندی» مقاومت کند...
چنگ!
دست چپ‌بهش چون هوی دست‌آتش او را گرفت.
دستی که به نرمی شروع به پیچیدن دور‌خارج بازوی دان‌ری گوان‌چئون کرده بود، بازویش را قاپید‌کشید و با چرخاندن بدنش، او را پرت کرد.
«قهرمان جوان دان‌ری!»
«هوک!»
اعضای جوخه نابودی که از پشت‌چشمانش سر می‌آمدند، با دیدن دان‌ری گوان‌چئون که‌پیروز ناگهان به سمتشان پرواز می‌کرد، جا خوردند.
و در لحظه‌ای‌خورده که با عجله‌شمارش او را گرفتند...
«خوبه که‌خورده به فکر‌زیاد رفقاتون هستین، اما...»
چون هوی که پیش از آنکه‌محکم متوجه شوند کنارشان ظاهر شده بود، با‌خورده لبخندی به آن‌ها نگاه کرد و گفت.
لبخند ملایمی‌بهش روی لب‌هایش‌شعله‌های نقش بسته بود.
اما با نگاه کردن به‌زیاد آن، عرق سرد از پیشانی‌بهش اعضای جوخه نابودی سرازیر شد.
و درست در همان لحظه.
«نباید حریفت رو فراموش کنی.»
شمشیر چوبی‌اش به حرکت درآمد و‌چشمانش سایه‌های بی‌شماری از شمشیر خلق کرد‌بتواند که سپس روی سرشان آوار شد.
پاپاپاپاک!
«کوااااک!»
«و-وایسا!»
«رهبر جوخه!»
فریادها و صدای‌خورده برخورد ضربات، فضا‌شمارش را پر کرد.
اما چون هوی متوقف نشد.
برعکس، با چرخاندن محکم شمشیر‌چنگ چوبی‌اش، جوخه نابودی را با‌بار وحشی‌گری بیشتری تحت فشار قرار داد.
مدت کوتاهی بعد، حتی یک نفر از‌زبانه اعضای جوخه نابودی هم روی پاهایش نمانده‌حسابی بود؛ همه روی زمین پهن شده بودند.
چون هوی با‌خورده نگاهی به آن‌ها‌شمارش دهان باز کرد.
«هوووف، چقدر شماها ضعیفید آخه.»
ابروهای اعضای‌هوشیاری‌اش افتاده روی‌می‌شد زمین پرید.
'ضعیف؟'
'این تویی‌کتک که زیادی‌آن‌قدر قوی هستی هیولا!'
خشم در‌خورده درونشان به‌زیاد جوش آمد.
اما هیچ‌کس جرئت نکرد‌می‌شد نارضایتی‌اش را با صدای‌حالا بلند به زبان بیاورد.
چون نمی‌دانستند اگر‌می‌زنم این کار را بکنند‌زبانه چه بلایی سرشان می‌آید.
چون هوی با‌خورده تکان دادن سرش،شمارش دهان باز کرد.
«خب، یه کم‌آن‌قدر استراحت کنید تا‌انگشتانش دوباره شروع کنیم.»
دوباره شروع کنیم؟
رنگ از رخسار اعضای‌شعله‌های جوخه نابودی پرید و‌کشید مثل گچ سفید شدند.
همین الانش هم احساس می‌کردند دارند می‌میرند،انگشتانش و او تازه به فکر این بود‌چشمانش که بعد از یک وقفه دوباره ادامه دهد.
چون هوی‌خورده با دیدن‌زیاد قیافه‌هایشان لبخند زد.
«احتمالاً تو آینده‌محو به خاطر این‌محکم کار ازم تشکر می‌کنید.»
با این‌بهش حرف، برقی‌شعله‌های در چشمانش درخشید.
«چون حداقل‌کتک یک بار جونتون‌زیاد رو نجات میده.»
دنیای رزمی در‌محو حال فرو رفتن‌محکم در هرج‌ومرج بود.
آشوبی که با حمله راهزنان جنگل سبز‌زبانه به فرقه کوه هوآشان آغاز شده بود،حسابی مانند یک موج همه‌جا را فرا گرفت.
در میان این‌خورده هرج‌ومرج، بزرگ‌ترین موضوع‌شمارش بحث یک چیز بود.
شایعه‌ای مبنی بر اینکه درگیری‌شمارش بزرگی بین اتحاد رزمی و‌می‌زنم اتحادیه سیاه شرور رخ خواهد داد.
همه به این شایعه‌ی در حال‌محکم پخش علاقه نشان می‌دادند، اما اکثرشان‌کتک پیش‌بینی می‌کردند که هیچ اتفاقی نخواهد افتاد.
چون اگر این دو با هم‌چشمانش درگیر می‌شدند، تنها جامعه آسمان پرواز که‌پیروز دست روی دست گذاشته بود، سود می‌برد.
این یک فکر بدیهی‌آن‌قدر برای هر کسی بود که‘فقط ذره‌ای مغز در سرش داشت.
اما با شایعاتی که در‌شمارش پی آن آمد، همه نفس‌هایشان‌می‌زنم را در سینه حبس کردند.
«اتحاد رزمی به اتحادیه سیاه شرور اعلان جنگ‌حالا داده و حالا داره سعی می‌کنه تمام فرقه‌های‌شمارش غیرمتعارف رو تو شمال دنیای رزمی نابود کنه!»
«اتحاد رزمی برای زهرچشم‌شعله‌های گرفتن، قلعه ببر سرخ‌کشید رو با خاک یکسان کرده!»
در ابتدا،کتک نمی‌توانستند آن‌آن‌قدر را باور کنند.
اما وقتی مشخص شد که راهزنان‌انگشتانش قلعه ببر سرخ توسط مقامات دستگیر شده‌اند،چشمانش دنیا فهمید که این شایعه حقیقت دارد.
«اتحاد رزمی‌هوشیاری‌اش و اتحادیه سیاه‌چنگ شرور تو جنگن؟»
«چطور ممکنه همچین اتفاقی بیفته!»
این اتفاق آن‌قدر تکان‌دهنده بود که نه‌انگشتانش تنها افراد درگیر در دنیای رزمی، بلکه‌چشمانش افراد بی‌ربط به آن را هم زبان‌بسته می‌کرد.
این رویدادی بود که می‌توانست به‌انگشتانش دوران نه استان و سه قلمرو که‌چشمانش دهه‌ها به طول انجامیده بود، پایان دهد.
دنیای رزمی‌هوشیاری‌اش در غوغای بزرگی‌چنگ فرو رفته بود.
اثرات این اتفاق، مانند پرتاب شدن‌چشمانش یک تخته‌سنگ بزرگ، و نه یک‌بتواند سنگریزه، به درون یک دریاچه آرام بود.
«بالاخره دوران نه‌خورده استان و سه قلمرو‌انگشتانش داره به پایان می‌رسه!»
«این چیزیه که باید براش خوشحال‌انگشتانش باشیم؟ مگه قرار نیست یه طوفان‌آتش خونین تو دنیای رزمی به پا بشه؟»
«هاهاها! من همیشه فکر می‌کردم که دوران نه استان و سه قلمرو اصلاً به درد دنیای‌شمارش رزمی نمی‌خوره. صلح دیگه چه صیغه‌ایه! دنیایی از جنگل‌های تیغه و کوه‌های شمشیر، جایی که قوی‌ترین‌ها‌حسابی حکومت می‌کنن، دنیای رزمی واقعیه. دنیای رزمی جاییه که باید توش طوفان خون به پا بشه.»
با آشکار شدن درگیری بین این دو‌زبانه قدرت از نه استان و سه قلمرو،حسابی نظرات مردم به دو دسته تقسیم شد.
عده‌ای بودند که از این نسل جدید استقبال‌خارج می‌کردند، در حالی که بقیه نگران بودند یا‌کشید می‌ترسیدند که در آتش این جنگ گرفتار شوند.
اما یک چیز قطعی بود.
نظری وجود داشت‌محو که همه در‌محکم آن هم‌عقیده بودند.
اینکه عصر‌بهش هرج‌ومرج به‌شعله‌های زودی فرا می‌رسد!
درست در زمانی که همه‌زیاد با دقت به اتحاد رزمی که‌می‌زنم اعلان جنگ داده بود توجه می‌کردند.
کوگوگونگ—
دروازه غربی اتحاد رزمی که محکم‌محکم بسته شده بود، باز شد و‌کتک گروهی از سوارکاران از آن خارج شدند.
ظاهر آن‌ها واقعاً منحصربه‌فرد بود.
آن‌ها که کاملاً در رداهای سفید خالص پوشیده شده‘فقط بودند، تنها چشمانشان را نمایان می‌کردند و از آن‌فکر چشم‌ها، می‌شد نیت قتل وحشتناک و تیزی را احساس کرد.
درست در همان‌آن‌قدر لحظه، یک نفر‌انگشتانش با تأخیر بیرون آمد.
«دقیقاً چهار روز گذشت.»
او سول گوم بود،شعله‌های مردی که یک بادبزن‌کشید تاشو در دست داشت.
سول گوم به شخصی که‌زیاد در صف مقدم بود نزدیک‌بهش شد و سرش را بالا گرفت.
چهره‌ای که تنها‌آن‌قدر چشمانش مشخص بود،انگشتانش در مقابلش قرار داشت.
مردمک‌های سیاه و قیرگونش که خیره به جلو نگاه‌چند می‌کردند، چنان عمق بی‌انتهایی داشتند که فقط نگاه کردن‌خارج به آن‌ها حس کشیده شدن به درونشان را القا می‌کرد.
سول گوم دهان‌می‌زنم باز کرد و او‌زبانه را خطاب قرار داد.
«پس، برای این مأموریت‌آن‌قدر هم روت حساب می‌کنم،خارج قهرمان جوان چون هوی.»
چون هوی‌خورده کمی چشمانش‌زیاد را پایین انداخت.
نگاه آرام‌هوشیاری‌اش او هیچ نشانی‌چنگ از اضطراب نداشت.
'...یعنی فکر‌بهش می‌کنه این‌شعله‌های مأموریت هیچی نیست؟'
برعکس، در حالی که‌آن‌قدر سول گوم اضطرابش را‌خارج در درون فرو می‌داد.
سسسک—
یک دست سفید‌محو و خالص جلوی‌محکم صورتش دراز شد.
در حالی که سول گوم با چهره‌ای‌زبانه گیج به دستی که ناگهان جلو آمده‌حسابی بود نگاه می‌کرد، چون هوی دهان باز کرد.
«اگه چیزی داری که باید‌زیاد بهم بدی، زودتر ردش کن بیاد.می‌زنم تو هم باید سرت شلوغ باشه.»
«همون‌طور که از شما‌زیاد انتظار می‌رفت، قهرمان جوان.‘فقط که فوراً متوجه شدید.»
سول گوم با لبخندی درخشان، یک‌محکم دفترچه راهنما از جیب سینه‌اش بیرون‌کتک آورد و با احتیاط به او داد.
«این دفترچه حاوی اطلاعاتی‌شعله‌های در مورد قبیله شمشیر‌کشید باران خون، هدف این مأموریته.»
«خیلی قطوره.»
در حالی که چون هوی با نگاه‌خارج به دفترچه اخم‌هایش را در هم کشیده‌زبانه بود، سول گوم با صدای پایینی اضافه کرد.
«این شامل نمودار سازمانی،می‌شد تعداد متخصصان عالی‌رتبه و هنرهای‌چند رزمی‌ایه که توش تسلط دارن.»
«همم، که این‌طور؟»
چون هوی نگاهی گذرا به دفترچه انداخت، سر‌خارج تکان داد و سپس با کلافگی آن را در‌اصلاً باری که به پهلوی اسبش بسته شده بود، چپاند.
«بعداً یه نگاهی بهش میندازم.»
«...حتماً باید بخونیدش. همون‌طور که قبلاً گفتم، قبیله شمشیر باران‌بار خون خانواده‌ای از فرقه‌های غیرمتعارف با تاریخچه‌ای طولانیه. اونا حریف آسونی‌می‌زنم نیستن، پس باید تا حد امکان آماده باشید و احتیاط کنید.»
سول گوم در حالی‌شعله‌های که چشمانش را ریز‌کشید کرده بود، این را گفت.
قبیله شمشیر باران خون، یک فرقه غیرمتعارف، خانواده‌ای واقع در‌بهش مرز هوبی و سیچوان بود؛ خانواده‌ای که بیش از دویست‌بتواند سال در منطقه‌ای پر از فرقه‌های صالح سلطنت کرده بود.
حرف زدن از‌آن‌قدر قدرت آن‌ها، تنها‌انگشتانش هدر دادن نفس بود.
«اوه، و همچنین...»
سول گوم در حالی‌شعله‌های که حرفش را نیمه‌کاره رها‌اصلاً کرد، دفترچه دیگری بیرون آورد.
این یکی از دفترچه‌آن‌قدر اطلاعات قبیله شمشیر باران‌خارج خون هم قطورتر بود.
«این اطلاعات شخصی اعضای‌زیاد جوخه نابودیه که دفعه‘فقط قبل درخواست کرده بودید.»
با شنیدن این کلمات که با‌محکم صدای آرامی زمزمه شد، چون هوی‌کتک پوزخندی زد و دفترچه را گرفت.
«گفته بودی یکم‌می‌زنم طول می‌کشه، ولی‌چشمانش زود آمادش کردی.»
«قهرمان جوان، این‌طور نیست. مگه این درخواست رهبر‌خارج جوخه نابودی نبود؟ ما این رو بالاتر از‌کشید هر چیز دیگه‌ای، تو اولویت اولمون قرار دادیم.»
سول گوم عمداً روی‌زیاد کلمات «رهبر جوخه نابودی»‘فقط و «اولویت اول» تأکید کرد.
منظورش این بود که:می‌شد 'من سخت کار کردم،حالا پس لطفاً قدرش رو بدون.'
«خوبه. پس‌بهش به نظر می‌رسه‌آتش مقدمات کار کامله.»
چون هوی با تکان دادن‌زیاد سرش، با چهره‌ای راضی به عنوان‌می‌زنم پاسخ، به پشت سرش نگاه کرد.
اعضای جوخه نابودی، با رداهای‌شمارش سفیدی که حاشیه‌های خزدار داشتند، نیت‌شعله‌های قتل تیزی از خود ساطع می‌کردند.
سه شبانه‌روز مبارزه تمرینی مداوم.
به خاطر همین، اعصابشان‌شعله‌های به شدت متشنج شده‌کشید بود و نیتشان شعله‌ور بود.
چون هوی با تأیید‌آن‌قدر وضعیت آن‌ها، افسار اسب‌خارج را گرفت و گفت.
«دیگه وقتشه راه بیفتیم.»
سول گوم‌هوشیاری‌اش چند قدم‌می‌شد به عقب برداشت.
«لطفاً سفر بی‌خطری داشته باشید.»
به محض پایان حرف‌هایش، چون‌زیاد هوی بلافاصله رو به جوخه‌بهش نابودی لب به سخن گشود.
«همه آماده‌اید؟»
«ما آماده‌ایم!»
تمام اعضای جوخه‌می‌زنم نابودی با چشمانی‌چشمانش غضبناک خیره شدند.
چون هوی با شنیدن‌آن‌قدر پاسخ رعدآسای آن‌ها، لب‌هایش را‘فقط به لبخندی رضایت‌بخش کج کرد.
«پس بزنید بریم.»
به محض اینکه حرف‌هایش تمام شد، چهل‌گره و سه اسب با وحشی‌گری به سمت غرب‌زیاد تاختند و لرزش شدیدی روی زمین ایجاد کردند.
به سوی‌بهش مقصدشان، قبیله‌شعله‌های شمشیر باران خون.