چپتر 150: ورود به یئونان
0وقتی چون‌درست هوی به‌صدایشان اقامتگاهش برگشت...
«برگشتی؟»
«برادر ارشد، اومدی؟»
شین اوی و‌صدایشان دانموک لین به‌سسس او خوش‌آمد گفتند.
چون هوی نگاهی گذرا به آن دو انداخت و بعد دو شمشیری که‌رفت در گوشه اتاق گذاشته شده بود را برداشت. با دیدن این صحنه ناگهانی‌منتظرتون که او شمشیرهایش را برمی‌داشت، شین اوی و دانموک لین جا خوردند و پرسیدند:
«نکنه دوباره می‌خوای جایی بری؟»
«برادر ارشد، دوباره؟»
«یه ماموریت دارم.»
«تازه همین‌درست الان رسیدی، بازم‌بالا می‌خوای بزنی بیرون...؟»
«حتی تو‌می‌خواستند هم برادر ارشد،ببرند یه ماموریت دیگه...؟»
درست وقتی که‌تاتادات آن دو می‌خواستند‌شدند صدایشان را بالا ببرند...
سسس...
چون هوی رانش‌می‌خواستند رایحه پنهان را‌ببرند اجرا کرد و رفت.
او به سرعت از اقامتگاه خارج‌سسس شد و به دروازه اصلی رسید،رفت جایی که دو نفر منتظرش بودند.
آن دو نفر‌تاتادات جوک اون و‌شدند جو گو-ریول بودند.
«منتظرتون بودیم، استاد ارشد.»
«خودمون رو به شما می‌سپاریم.»
جو گو-ریول با چشمانی درخشان به چون هوی‌رایحه نگاه کرد و با احترام دستانش را به‌دروازه نشانه ادای احترام رزمی به هم گره زد.
«بسیار خب.»
آب دهان جو‌صدایشان گو-ریول با صدایی‌سسس قورت داده شد.
او خیلی جوان به نظر می‌رسید، اما هم جوک‌رایحه اون و هم رهبر فرقه هوآشان متقاعد شده بودند که‌رسید تا وقتی او اینجاست، دروازه ایلهوا در امان خواهد بود.
«اون دقیقا چه مهارت‌هایی داره...؟»
در همان لحظه...
تاتادات...
دو نفر دوان‌دوان نزدیک شدند.
یک مرد و یک زن که‌سسس بقچه‌های نسبتاً بزرگی حمل می‌کردند. با‌رفت دیدن آن‌ها، جو گو-ریول جا خورد.
«چرا اون تائوئیست‌ها این شکلی‌ان...؟»
وضعیتشان اصلاً خوب نبود.
یک چشم مرد کاملاً ورم کرده و‌سسس بسته شده بود، طوری که به نظر‌سرعت می‌رسید نمی‌تواند با آن جایی را ببیند.
و زن، با وجود زیبایی‌اش، کبودی‌های واضحی‌رانش روی دست‌ها و پشت گردنش داشت که‌اقامتگاه حتی لباس فرمش هم نمی‌توانست آن‌ها را بپوشاند.
«...واقعاً همین‌لحظه سه نفر‌دوان‌دوان کافی هستن؟»
درست زمانی که بذر کوچکی‌ببرند از شک در دل جو‌اجرا گو-ریول شروع به جوانه زدن کرد...
«استاد ارشد.»
«ما کاملاً آماده‌ایم.»
آن دو نفر، جوک گوم‌نزدیک و سول ران، جلوی چون هوی‌حمل ایستادند و بقچه‌هایشان را مرتب کردند.
«سریع جمع‌وجور کردین.»
چون هوی با رضایت گفت.
از زمان ورود به هفت‌ببرند دروازه شکوفه آلو، نگرش آن‌اجرا دو کمی تغییر کرده بود.
چون هوی پوزخندی زد.
«همون‌طور که فکر می‌کردم،بالا آدما باید حس بحران رو‌پنهان با تمام وجودشون لمس کنن.»
تا همین اواخر، جوک گوم‌بالا و سول ران دماغشان را‌پنهان بالا می‌گرفتند و خیلی مغرور بودند.
و دلیل خوبی هم داشتند؛ در میان شاگردان نسل دوم،اجرا آن‌ها مدت‌ها بی‌رقیب بودند و با افزایش نیروی درونی‌شان به لطف‌بودند مصرف قرص پلاتین، لابد احساس می‌کردند که دنیا در دستانشان است.
اما دیگر این‌طور نبود.
آن‌ها پس از دیدن‌بالا چون هیانگ و دانموک لین‌پنهان متوجه کاستی‌های خود شده بودند.
مهارت خردکننده چون هیانگ.
و تماشای صعود‌صدایشان سریع دانموک لین‌سسس با چشمان خودشان.
تازه آن موقع‌تاتادات بود که با‌شدند واقعیت کنار آمدند.
آن‌ها هنوز‌می‌خواستند خیلی تا سطح‌ببرند مطلوب فاصله داشتند.
چون هوی در حالی که به‌ببرند چشمانشان نگاه می‌کرد که اکنون با‌کرد اراده‌ای قوی‌تر از قبل می‌سوخت، لبخندی زد.
«حس کردین‌می‌خواستند تمریناتتون کافی‌بالا نبوده، نه؟»
«با تمام وجودمون حسش کردیم.»
«ما مست قدرت قرص پلاتین‌ببرند شده بودیم و یادمون رفت‌اجرا که نیروی درونی همه‌چیز نیست.»
«بالاخره سر عقل اومدین. پس‌بالا بیاین بریم اون چیزایی که‌پنهان کم دارین رو پر کنیم.»
جوک گوم و سول ران دقیقاً‌سسس نفهمیدند منظور چون هوی چیست، اما در‌سرعت پاسخ سرشان را بالا و پایین بردند.
«متوجه شدم.»
«بله، فهمیدم.»
با شنیدن پاسخ‌هایشان،می‌خواستند چون هوی راضی‌ببرند به نظر می‌رسید.
سپس رو‌می‌خواستند به جو گو-ریول‌ببرند کرد و گفت:
«پس راه بیفتیم.»
یئونان، در شانشی.
اینجا مدت‌ها مکانی پر از آثار باستانی بود‌رایحه که با رفت و آمد مردمی که برای‌دروازه گشت و گذار می‌آمدند، شلوغ و پرهیاهو می‌شد...
اما اکنون، خیابان‌های‌تاتادات یئونان به طرز عجیبی‌مرد سرد و ساکت بودند.
دلیلش ساده بود.
رزمی‌کارانی مسلح به شمشیر، تیغه و‌ببرند نیزه که از خود نیت قتل‌کرد ساطع می‌کردند، آزادانه در خیابان‌ها پرسه می‌زدند.
«اینجا عملاً یه میدون جنگه.»
چون هوی با رسیدن به یئونان، در‌مرد حالی که به افرادی که در حال‌خورد قدم زدن بودند نگاه می‌کرد، با تمسخر خندید.
رزمی‌کاران در خیابان با نگاه‌هایی تهدیدآمیز به یکدیگر‌رایحه خیره می‌شدند، هرگز گارد خود را پایین نمی‌آوردند‌دروازه و آماده بودند تا در هر لحظه حمله کنند.
فضا چنان متشنج بود که حتی‌ببرند یک برخورد کوچک شانه هم می‌توانست جرقه‌رفت یک مبارزه با شمشیر را روشن کند.
«جای تعجب‌می‌خواستند نیست که‌بالا این‌قدر عجله داشتن.»
درست زمانی که چون‌دوان‌دوان هوی داشت دلیل عجله‌بقچه‌های جو گو-ریول را درک می‌کرد...
«دوباره اون حرومزاده‌ها...»
جو گو-ریول‌درست لب پایینش‌صدایشان را گاز گرفت.
او از اینکه به لطف عجله کردنشان فقط در عرض‌اجرا پنج روز رسیده بودند احساس آرامش می‌کرد، اما وضعیت از‌منتظرش زمانی که او آنجا را ترک کرده بود، بدتر شده بود.
«حالا اون‌لحظه حرومزاده‌ها خیابون‌ها‌دوان‌دوان رو تصرف کردن.»
این آن‌می‌خواستند یئونانی نبود‌بالا که او می‌شناخت.
اینجا قبلاً مکانی لبریز‌صدایشان از جمعیت بود، پر‌رانش از خنده و پچ‌پچ...
حالا هیچ‌می‌خواستند اثری از‌بالا آن روزها نبود.
مردمی که روزگاری می‌خندیدند و صحبت می‌کردند، اکنون در‌نسبتاً خانه‌هایشان پنهان شده بودند، از محیط بیرون می‌ترسیدند و‌وضعیتشان رزمی‌کارانی را که خیابان‌ها را تسخیر کرده بودند، تماشا می‌کردند.
نقش‌ها کاملاً برعکس شده بود.
«اشکالی نداره. هنوز دیر‌صدایشان نشده. می‌تونیم همه‌چیز رو به‌رایحه همون شکلی که بود برگردونیم.»
جو گو-ریول به جوک‌بالا گوم، سول ران و‌رایحه چون هوی نگاه کرد.
«با حضور اینا اینجا...»
در حالی‌می‌خواستند که خشمش‌بالا را فرو می‌خورد...
«باورم نمیشه‌درست یئونان به این‌بالا روز افتاده باشه...»
جوک گوم‌می‌خواستند در کنار‌بالا او آهی کشید.
او در گذشته زمانی که به‌شدند گروه تاجران باد پرنده کمک می‌کرد،می‌کردند چند باری از یئونان دیدن کرده بود.
هرگز تصور نمی‌کرد‌صدایشان که اینجا به‌سسس چنین روزی بیفتد.
«این خیلی بده.»
سول ران‌می‌خواستند بینی‌اش را‌بالا چین داد.
آن‌ها هنوز حتی وارد خیابان‌نزدیک نشده بودند، اما نیت قتل از‌حمل همین حالا بدنش را سوراخ می‌کرد.
اگر او به عنوان یک رزمی‌کار‌سسس چنین حسی داشت، برای کسانی که مهارت‌های‌سرعت رزمی نداشتند اوضاع چقدر باید وحشتناک می‌بود؟
او با ترحم در چشمانش‌بالا به مردمی که در خانه‌هایشان‌پنهان پنهان شده بودند نگاه کرد.
«استاد ارشد.»
«دقیقاً.»
چون هوی‌می‌خواستند با حرف‌های‌بالا او موافقت کرد.
«برای همین اومدیم اینجا.»
سپس رو به جو‌بالا گو-ریول کرد که در‌رایحه حال فرو خوردن خشمش بود.
«دروازه ایلهوا کجاست؟»
«دنبال من بیاین.»
وقتی جو گو-ریول که با خشم به‌سسس افراد در حال پرسه زدن در خیابان‌ها‌سرعت خیره شده بود، قدمی به جلو برداشت...
«اون یارو از دروازه ایلهواست...»
«اونا...!»
«...از فرقه هوآشان هستن؟»
تمام نگاه‌ها‌درست به سمت‌صدایشان آن‌ها چرخید.
مخصوصاً رزمی‌کارانی که نیت قتل از خود ساطع‌رایحه می‌کردند؛ وقتی لباس‌های فرم فرقه هوآشان را دیدند،دروازه جا خوردند و کمی به عقب قدم برداشتند.
«همون‌طور که‌لحظه از فرقه‌دوان‌دوان هوآشان انتظار می‌رفت!»
جو گو-ریول احساس رضایت کرد.
این‌ها همان افرادی بودند که نیت‌ببرند قتل ساطع می‌کردند و آماده بودند تا‌رفت در لحظه ظهورش به او آسیب برسانند.
اما حالا، داشتند عقب‌نشینی می‌کردند.
«تصمیم درستی‌لحظه بود که‌دوان‌دوان درخواست کمک کردم.»
قدم‌های جو گو-ریول مطمئن‌تر شد.
بعضی از رزمی‌کاران اخم‌صدایشان کردند و به او خیره‌رایحه شدند، اما فقط همین بود.
وقتی چشمشان به دائوئیست‌هایی با‌ببرند لباس‌های هوآشان افتاد، خودشان را جمع‌وجور‌کرد کردند و راه را باز کردند.
با ادامه مسیر،تاتادات گروه خیلی زود‌شدند به دروازه ایلهوا رسید.
«...واقعاً همین‌جاست؟»
چون هوی اخم کرد.
دروازه ایلهوا‌می‌خواستند اصلاً وضعیت‌بالا خوبی نداشت.
دروازه اصلی خرد و خاکشیر شده بود،مرد انگار که درگیری‌های زیادی به خود دیده بود،چرا و صدای ناله از داخل به گوش می‌رسید.
«بله، همین‌جاست.»
جو گو-ریول‌درست با لبخندی‌صدایشان تلخ جواب داد.
«لطفاً یک‌می‌خواستند لحظه همین‌جا‌بالا منتظر بمونید.»
به محض اینکه حرفش تمام شد،شدند جو گو-ریول از میان دروازه شکسته داخل‌آن‌ها شد و با صدای بلند فریاد زد:
«پدر!»
یک نفر‌درست با عجله‌صدایشان به بیرون دوید.
او جو‌می‌خواستند سونگ بود،بالا ارباب دروازه ایلهوا.
«گو... گو-ریول؟!»
با دیدن جو گو-ریول،بالا طوری تلوتلو خورد که‌رایحه انگار پاهایش خالی کرده باشند.
«پـ... پدر! حالت خوبه؟»
وقتی جو گو-ریول نزدیک‌بالا شد، جو سونگ یقه او‌پنهان را چسبید و فریاد زد:
«پسره‌ی احمق!لحظه تا الان‌دوان‌دوان کجا بودی؟!»
«را... راستش...»
«یهو غیبت زد،می‌خواستند فکر کردم به‌ببرند دست اونا کشته شدی!»
ارباب دروازه‌می‌خواستند لبش را‌بالا محکم گاز گرفت.
اگر این کار را‌دوان‌دوان نمی‌کرد، هر لحظه ممکن‌بقچه‌های بود زیر گریه بزند.
با دیدن حلقه‌زدن اشک‌بالا در چشمان پدرش، بغض گلوی‌پنهان جو گو-ریول را هم فشرد.
«...متأسفم.»
وقتی جو گو-ریول سرش را‌ببرند پایین انداخت، ارباب دروازه یقه‌اش‌اجرا را رها کرد و پرسید:
«...کجا رفته بودی؟»
«رفتم هوآشان.»
«هوآ... هوآشان؟!»
ارباب دروازه از جا پرید.
«برای چی رفتی اونجا؟»
«درخواست کمک کردم.»
«پیش خودت چی فکر کردی! خودت‌ببرند می‌دونی هوآشان الان چقدر سرش شلوغه،کرد اون‌وقت رفتی این‌همه دردسر درست کردی...»
«پدر! واقعاً‌می‌خواستند الان این‌بالا چیزا مهمه؟»
این بار،لحظه جو گو-ریول صدایش‌نزدیک را بالا برد.
در حقیقت، این‌طور نبود که‌ببرند ارباب دروازه نتواند به هوآشان‌اجرا برود. او خودش نخواسته بود.
او زمانی توسط جاودانه هو گونگ نجات یافته‌رانش بود و از آن زمان با انجام وظایفش به‌عنوان‌دروازه یک فرقه سکولار، در حال ادای آن دین بود.
او باور‌می‌خواستند داشت که‌بالا این مسئولیت اوست.
به همین دلیل به شدت‌نزدیک بی‌میل بود که برای چنین‌بزرگی چیزی دست به دامن هوآشان شود.
اما نگاه‌می‌خواستند جو گو-ریول به‌ببرند قضیه فرق می‌کرد.
دروازه ایلهوا یک فرقه سکولار‌بالا زیرمجموعه هوآشان بود. قرض گرفتن‌پنهان قدرت آن‌ها چه ایرادی داشت؟
علاوه بر این...
«جون شاگردامون در خطره. واقعاً می‌خوای فقط‌مرد به خاطر اینکه نمی‌خوای بیشتر به هوآشان‌خورد مدیون بشی، روی این قضیه چشم ببندی؟»
دروازه ایلهوا‌می‌خواستند برای او‌بالا ارزشمند بود.
ارباب دروازه‌درست رویش را‌صدایشان برگرداند و گفت:
«...خودمون می‌تونیم از پسش بربیایم.»
«برای همینه‌لحظه که به‌دوان‌دوان این روز افتادیم؟»
درست زمانی که‌صدایشان بحث پدر و‌سسس پسر داشت بالا می‌گرفت...
«همم، اوضاع‌درست خراب‌تر از چیزیه‌بالا که فکر می‌کردم.»
صدایی آرام به گوش رسید.
ارباب دروازه‌لحظه با تعجب‌دوان‌دوان سرش را چرخاند.
بیرون از دروازه خردشده،بالا سه مرد و زن با‌پنهان لباس‌های فرم هوآشان ایستاده بودند.
«اون منگوله‌ها...»
چشمانش گشاد شد.
منگوله‌هایی به شکل شکوفه آلو که‌شدند از شمشیرهایشان آویزان بود، فقط می‌توانست‌می‌کردند متعلق به محافظان شمشیر شکوفه آلو باشد.
«...شما از هوآشان اومدید.»
«دقیقاً.»
چون هوی‌می‌خواستند با نیشخندی‌بالا وارد شد.
ارباب دروازه از دیدن مرد‌نزدیک جوانی که جلوتر از محافظان شمشیر‌حمل شکوفه آلو وارد شد، دستپاچه شد.
سپس محافظان‌می‌خواستند نیز به دنبال‌ببرند او وارد شدند.
«بودای بی‌کران.درست من جوک گوم‌بالا از هوآشان هستم.»
«بودای بی‌کران.می‌خواستند من سول‌بالا ران هستم.»
وقتی آن دو با تعظیم به‌شدند او ادای احترام کردند، ارباب دروازه‌می‌کردند با عجله متقابلاً ادای احترام کرد.
«من جو‌می‌خواستند سونگ هستم،بالا ارباب دروازه ایلهوا.»
در همان لحظه،می‌خواستند چون هوی نگاهی‌ببرند به اطراف انداخت.
ارباب دروازه‌می‌خواستند به سرعت او‌ببرند را برانداز کرد.
«کسی که محافظان‌تاتادات شمشیر شکوفه آلو‌شدند پشت سرش راه می‌رن...»
او بلافاصله‌می‌خواستند به کمر‌بالا جوان نگاه کرد.
اما دو شمشیری‌می‌خواستند که آنجا آویزان‌ببرند بودند، هیچ منگوله‌ای نداشتند.
«...تا حالا ندیده بودمش.»
حتی وقتی یک سال پیش‌نزدیک به هوآشان رفته بود، هرگز‌بزرگی چنین شخصی را ندیده بود.
«نام دائوئیستی‌می‌خواستند شما چیه،بالا قهرمان جوان؟»
«چون هوی.»
چون هوی‌می‌خواستند با بی‌خیالی‌بالا جواب داد.
«نسل چونجا؟»
ارباب دروازه نفسش را‌بالا حبس کرد و آب دهانش‌پنهان را به سختی قورت داد.
نسل چونجا به این معنا بود که او‌رانش یک شاگرد نسل اول هوآشان است، کسی که‌خارج مقدر شده در آینده فرقه را رهبری کند.
«تو این سن؟»
ارباب دروازه به سرعت‌دوان‌دوان دستانش را به نشانه‌بقچه‌های احترام به هم گره زد.
«به دروازه‌می‌خواستند محقر ما‌بالا خوش اومدید.»
او در حالی که‌صدایشان به آن‌ها خوش‌آمد می‌گفت،رانش لبخند تلخی به لب داشت.
اینکه یک شاگرد نسل اول و محافظان‌رانش شمشیر شکوفه آلو برای کمک آمده بودند افتخار‌خارج بزرگی بود، اما وضعیت فعلی اصلاً ایده‌آل نبود.
«عذرخواهی می‌کنم که به‌دوان‌دوان خاطر شرایط پیش‌اومده، نمی‌تونم استقبال‌نسبتاً شایسته‌ای از شما داشته باشم.»
«منم یه‌می‌خواستند کم تو‌بالا ذوقم خورده.»
چون هوی اصلاً‌می‌خواستند خودش را درگیر‌ببرند تعارفات رسمی نکرد.
او این‌همه راه را تا‌ببرند دروازه ایلهوا نیامده بود تا‌اجرا فقط گشت‌وگذار کند و استراحت کند.
اما حالا به‌تاتادات نظر می‌رسید که‌شدند همین هم غیرممکن باشد.
«کاریش نمیشه کرد.»
«شرمنده‌ام.»
ارباب دروازه‌می‌خواستند سرش را‌بالا پایین انداخت.
چون هوی‌لحظه نگاهی به او‌نزدیک انداخت و گفت:
«مهم‌تر از اون،صدایشان الان کیا به‌سسس دروازه ایلهوا گیر دادن؟»
«...نکنه قصد دارید باهاشون بجنگید؟»
با این سؤال،صدایشان نیشخندی روی لب‌های‌سسس چون هوی نشست.
«معلومه که قراره له‌شون کنم.»
«لـ... له‌شون کنید؟»
ارباب دروازه جا خورد.
نه تنها انتخاب کلماتش اصلاً‌ببرند در شأن یک دائوئیست نبود، بلکه‌کرد معنای پشت آن‌ها حتی تکان‌دهنده‌تر بود.
«...فقط سه نفر کافی نیست.»
چون هوی خندید.
«نیازی نیست‌درست نگران این‌صدایشان چیزا باشی.»
«امـ... اما اونا خطرناکن.»
«اونا؟»
چشمان چون هوی باریک شد.
«پس فقط یه گروه نیستن.»
ارباب دروازه اخم کرد.
اخیراً، چندین فرقه‌تاتادات جدید در یونان‌شدند سبز شده بودند.
«در مجموع سه تا هستن.»
«عالیه.»
برقی در‌می‌خواستند چشمان چون‌بالا هوی درخشید.
«کجان؟»
«خب...»
صدای ارباب دروازه ضعیف شد.
حتی اگر هوآشان محافظان شمشیر شکوفه‌سسس آلو را فرستاده بود، باز هم‌رفت برای فقط سه نفر خیلی زیاد بود.
«هوآشان همین تازگی‌ها تعداد زیادی‌نزدیک از محافظ‌هاش رو از دست‌بزرگی داده... و حالا قربانی‌های بیشتر...»
او نمی‌توانست خودش را‌بالا راضی کند که این‌رایحه را به زبان بیاورد.
«تالار ببر سیاه،می‌خواستند دروازه بید شبح‌ببرند و قلعه سوهونگ.»
جو گو-ریول‌می‌خواستند به جای‌بالا او جواب داد.
«گو-ریول!»
ارباب دروازه‌می‌خواستند او را‌بالا سرزنش کرد، اما...
«خوبه.»
چون هوی‌می‌خواستند راضی به‌بالا نظر می‌رسید.
حالا که تا اینجا‌دوان‌دوان آمده بودند، بهتر بود‌بقچه‌های سریع کلک کار را بکنند.
«می‌دونی کجان، درسته؟»
«البته.»
«پس از نزدیک‌ترین‌شون شروع می‌کنیم.»