چپتر 237: رسیدن گروه چون هوی به هوآشان
0به محض اینکه پای گروه چون هوی به‌شما هوآشان رسید، به جای اینکه یک‌راست بروند سراغ خود‌عاقل‌اندر‌سفیه فرقه، مسیرشان را کج کردند سمت مسافرخانه شکوفه آلو.
«بچه‌های فرقه کوه هوآشانن!»
«اوووف!»
مردمی که توی مسافرخانه لم داده بودند، با دیدن جوخه هواریونگ که‌می‌زد لباس‌های فرقه کوه هوآشان را پوشیده بودند، شروع کردند به هورا کشیدن. اولش‌کالسکه با ذوق و شوق دویدند سمتشان، اما یک‌دفعه جا خوردند و ترمز بریدند.
ریخت و قیافه‌ی‌درست این‌هایی که داشتند نزدیک‌اونوقت می‌شدند، بدجوری عجیب بود.
لباس‌هایشان پاره‌پوره و داغان بود و جای کبودی‌های گنده روی صورت‌مثل و بدنشان داد می‌زد که بدجوری کتک خورده‌اند. در حالی که‌پرید جماعت مات و مبهوت سعی می‌کردند سر از این وضعیت دربیاورند...
شیههههه!
کالسکه با یک‌لباس‌هایشان تکان وحشتناک ترمز‌کبودی‌های کرد و ایستاد.
همان موقع...
«بالاخره... بالاخره می‌تونیم استراحت کنیم!»
«دیگه از‌درست تمرین رزمی‌پامون خبری نیست... آخیش!»
اعضای جوخه هواریونگ دست‌هایشان را رو‌کبودی‌های به آسمان دراز کردند و همان‌جا روی‌کتک زمین ولو شدند. اما درست همان موقع...
«هنوز پامون به هوآشان‌هنوز نرسیده، اونوقت شما نفله‌ها‌شما به فکر استراحت افتادین؟»
چون هوی بی‌سروصدا از کالسکه‌ببینم پایین پریده بود و داشت‌خشکشان با نگاهی عاقل‌اندر‌سفیه براندازشان می‌کرد.
«صاف وایسین ببینم.»
بلافاصله، اعضایی که در حال‌داغان غش کردن بودند خشکشان زد‌بدنشان و مثل مجسمه سیخ ایستادند.
«بله، قربان!»
«چشم، استاد ارشد!»
رنگ از رخسارشان‌هنوز پرید و از‌اونوقت ترس قالب تهی کردند.
'نباید رو‌بود سگش رو‌پاره‌پوره بالا بیاریم!'
'فقط هر‌شدند چی میگه‌هنوز بگین چشم!'
عرق سرد از پیشانی‌هایشان شُره می‌کرد؛ یادگار آن تمرینات‌کردن جهنمی و خردکننده‌ای که به خوردشان داده بود. تمریناتی که‌ارشد حتی از زمان رفتنشان به مجمع بزرگ هم وحشتناک‌تر بود.
جماعت دور و بر با‌نرسیده تعجب نگاه می‌کردند و با چشمانی‌بی‌سروصدا کنجکاو به چون هوی خیره شدند.
«اون... اون یارو کیه...؟»
«هنوز نمی‌شناسیش؟ همون ارباب جوان خوش‌تیپ‌نرسیده با شمشیرهای دوقلو! اون قهرمان الهی‌بی‌سروصدا شکوفه آلو، ارباب جوان چون هویه!»
با فریاد یک نفر، صدای نفس‌های‌بلافاصله حبس شده در میان جمعیت پیچید. همه‌سیخ با چشمانی درخشان به او خیره شدند.
«پس اون قهرمان‌هنوز بزرگ از قهرمانان‌اونوقت الهی شکوفه آلوئه...؟»
«اینکه تو این‌لباس‌هایشان سن کم همچین کارای‌گنده بزرگی کرده... واقعاً حیرت‌انگیزه!»
صدای تحسین‌شدند از همه جا‌پامون به گوش می‌رسید.
اما این اراجیف و تحسین‌های توخالی پشیزی برای چون هوی‌خشکشان ارزش نداشت. او فقط رویش را برگرداند سمت مهماندار ارشد‌رنگ او، که تازه پشت سرش از کالسکه پایین آمده بود.
«گفتی اون چیزی که‌پامون از کارگاه بنیاد آهنین‌نفله‌ها سفارش داده بودیم رسیده؟»
مهماندار ارشد‌بود او سر‌پاره‌پوره تکان داد.
«گفتم ببرنش تو حیاط پشتی.»
«همم، حیاط پشتی... هاه.»
چون هوی جواب را با‌نرسیده صدای بلند تکرار کرد و‌افتادین پوزخند محوی روی لب‌هایش نشست.
همان لحظه‌ای که آن پوزخند شیطانی روی لب‌هایش‌روی نقش بست، اعضای جوخه هواریونگ که داشتند او را‌مات می‌پاییدند، سرمای مرگباری را توی ستون فقراتشان حس کردند.
«از این طرف.»
کوتاه گفت و‌صاف با دست به‌بلافاصله آن‌ها اشاره کرد.
اعضای جوخه هواریونگ که نمی‌دانستند قضیه از چه‌نفله‌ها قرار است، چاره‌ای نداشتند جز اینکه با عجله‌عاقل‌اندر‌سفیه به دنبال مرد جوانی که جلوتر می‌رفت راه بیفتند.
خیلی زود به حیاط پشتی مسافرخانه‌کبودی‌های شکوفه آلو رسیدند و با دیدن‌می‌زد صحنه روبه‌رویشان سرشان را کج کردند.
«اونا... چه حلقه‌هایین؟»
«ها؟ اونا... شمشیرن؟»
روی زمین حلقه‌های آهنی بی‌شماری افتاده بود‌شما و در کنارشان، حدود پنجاه شمشیر به‌داشت طور مرتب روی خاک چیده شده بود.
چون هوی‌بود به سمت نزدیک‌ترین‌داغان حلقه آهنی رفت.
«اوهو، چه تمیز درآوردنش.»
خم شد و‌صاف با یک دست‌بلافاصله آن را برداشت.
چون هوی در حالی که حلقه‌اونوقت تیره و سنگین را نزدیک صورتش‌پایین بررسی می‌کرد، آن را دور انگشتانش چرخاند.
«حسابی جون‌داره.»
لبخند رضایت‌بخشی روی لب‌هایش نشست.
«وزنش هم بد‌صاف نیست. خب، پول خوبی‌اعضایی هم پاش دادم. می‌ارزه.»
بعد از اینکه حلقه را چند بار‌شما سبک‌سنگین کرد و بالا انداخت، ناگهان آن‌داشت را به سمت چون هیانگ پرت کرد.
«بگیرش.»
«ها؟»
لحظه‌ای که‌می‌کرد چون هیانگ‌وایسین حلقه را گرفت...
«...!»
دستش درجا افتاد پایین.
«ایـ... این دیگه چیه؟!»
از وزن غیرمنتظره حلقه آهنی‌ببینم جا خورد و با زور‌خشکشان و زحمت دستش را بالا آورد.
چون هوی‌درست در حالی که‌نرسیده نگاهش می‌کرد پرسید:
«چطوره؟ زیاد سنگین نیست؟»
ابروهای چون هیانگ در هم گره خورد. سبک نبود، اما بیش‌افتادین از حد هم سنگین نبود. فقط در حدی بود که بشود‌ببینم گفت... «قابل تحمل». پس اشتباه نبود اگر وزنش را «مناسب» می‌خواند.
اما به جای جواب دادن،ببینم ترجیح داد سوالی که ذهنش‌خشکشان را درگیر کرده بود بپرسد.
«خب... چرا‌درست اینا رو‌پامون دادی به ما؟»
«واقعاً نمی‌دونی یا‌لباس‌هایشان داری خودتو می‌زنی‌کبودی‌های به اون راه؟»
«...»
او ساکت شد.
راستش را‌درست بخواهید، یک‌پامون حدس‌های محوی می‌زد.
فقط از روی طراحیشان هم کاملاً‌کبودی‌های مشخص بود که اندازه‌شان برای بستن دور‌کتک مچ دست و پا ساخته شده است.
فقط او نبود. دانموک لین و اعضای جوخه‌شما هواریونگ هم با یک نگاه، نیت پشت این‌نگاهی وسایل را فهمیدند و رنگ از رخسارشان پرید.
در آن لحظه،صاف چون هوی نگاهی به‌اعضایی اطراف انداخت و گفت:
«خب دیگه، معطل چی هستین؟ برین‌اونوقت جلو و اون حلقه‌های آهنی رو‌پایین ببندین به مچ دست و پاهاتون.»
این حرف را‌لباس‌هایشان با یک لبخند ملیح‌گنده و کاملاً دوستانه زد.
«...»
دانموک لین و بقیه که می‌دانستند مقاومت‌اعضایی بی‌فایده است، با قدم‌های سنگین به سمت‌ایستادند تپه حلقه‌ها رفتند و هر کدام یکی برداشتند.
و بعد...
«آخ! چقدر سنگینه...»
«خیلی... سنگینه!»
صورت‌هایشان از شوک جمع شد. حلقه‌ها خیلی سنگین‌تر‌حال از چیزی بودند که انتظار داشتند. با نگاهی به‌چشم چون هوی، ناامیدانه به دنبال رحم و مروت بودند.
«دارین چه‌درست غلطی می‌کنین؟پامون وقت نداریم.»
اما تنها چیزی که‌پاره‌پوره نصیبشان شد، یک تشر‌روی خشک و خالی بود.
با دندان‌های به هم کلید‌پامون شده، با بی‌میلی حلقه‌های سنگین را‌افتادین دور مچ دست و پاهایشان بستند.
«ایـ... این دیگه چه وزنیه؟!»
«استخونام داره می‌شکنه!»
ناله‌های درد‌بود از همه‌پاره‌پوره طرف بلند شد.
کمی بعد...
«این خیلی بزرگه...» چون هیانگ اخم‌بلافاصله کرد، مشخص بود که از گشاد‌مجسمه بودن حلقه روی مچش کلافه شده است.
چون هوی‌درست قدم‌زنان به‌پامون سمتش رفت.
«همم؟ انگار یه کم گشاده.»
با اینکه قفلش را‌هنوز محکم بسته بود، حلقه‌شما آهنی هنوز لق می‌زد.
«با این اندازه،صاف حتی شمشیر زدن‌بلافاصله هم سخت میشه.»
چون هیانگ‌درست با اشتیاق‌پامون تایید کرد.
حتی در دلش پوزخند زد.
'الان میگه‌شدند درش بیارم،هنوز مگه نه؟'
اما چون‌می‌کرد هوی سر‌وایسین تکان داد.
«همم. درسته. اگه بخوای‌پامون با این وضعیت شمشیر بزنی،فکر فقط به خودت آسیب می‌زنی.»
چون هیانگ‌بود در دلش فریاد‌داغان شادی سر داد.
'آره!'
سریع گفت:
«درسته؟ پس‌درست فعلاً درش بیاریم‌نرسیده و بعداً درستش—»
اما درست وقتی‌لباس‌هایشان که صورتش داشت‌کبودی‌های از خوشحالی باز می‌شد...
«ها؟ ما‌شدند کِی وقتِ این‌پامون مسخره‌بازیا رو داریم؟»
چون هوی حرفش را‌وایسین در نطفه خفه کرد‌حال و مچ دستش را گرفت.
چون هیانگ که از این‌نرسیده حرکت ناگهانی جا خورده بود،افتادین با گیجی به او نگاه کرد.
«بـ... برادر ارشد؟»
غرررژ—
صدای خرد شدن تیزی به گوش رسید‌اعضایی و حلقه آهنی شروع به جمع شدن‌ایستادند کرد... تا اینکه کاملاً اندازه مچ دستش شد.
«بفرما. حالا بهتر شد، نه؟»
وقتی دستش را ول‌پاره‌پوره کرد، حلقه کاملاً کیپِ‌روی مچ دستش شده بود.
«آه... آره.»
با این حرف،صاف سرش را از‌بلافاصله روی تسلیم پایین انداخت.
چون هوی بدون اینکه حتی یک‌اونوقت نگاه دیگر به او بیندازد، رفت تا‌پریده بقیه حلقه‌های گشاد را هم تنظیم کند.
در حالی که هر‌پاره‌پوره کدام را با دقت بیشتری‌صورت سفت می‌کرد، سر تکان داد.
«از این به بعد،هنوز حتی فکر درآوردن اینا رو‌نفله‌ها هم از سرتون بیرون کنین.»
جوخه هواریونگ که‌صاف از این حرف جا‌اعضایی خورده بودند، فریاد زدند.
«چی؟!»
«یعنی... باید‌بود همیشه اینا‌پاره‌پوره رو بپوشیم؟!»
«معلومه که آره.درست پس واسه چی‌نرسیده اینا رو دادم بهتون؟»
اعضای جوخه‌می‌کرد با ناامیدی لب‌هایشان‌ببینم را گاز گرفتند.
'باید همیشه اینا رو بپوشیم؟'
'با این‌بود وضعیت حتی‌پاره‌پوره نمی‌تونیم غذا بخوریم!'
سریع با‌شدند هم رد و‌پامون بدل نگاه کردند.
'بعداً درشون میاریم!'
'آره!'
همان موقع...
«خب، باشه.شدند اگه می‌تونین‌هنوز درشون بیارین، بفرمایین.»
چون هوی با‌صاف یک پوزخند شانه‌هایش‌بلافاصله را بالا انداخت.
چشم‌های همه برق زد.
«واقعاً؟!»
«پس اجازه داریم امتحان کنیم؟»
«اگه فکر‌می‌کرد می‌کنی از‌وایسین پسش برمیای.»
آن‌ها نیروی درونی‌شان را‌پامون بالا بردند و با تمام‌فکر قدرت حلقه‌های آهنی را چسبیدند.
«رررغ!»
«یالا... هنننگ!»
هر چقدر هم که زور زدند...بلافاصله هر چقدر هم که تلاش کردند،مجسمه حلقه‌ها حتی یک میلی‌متر هم تکان نخوردند.
چون هوی که داشت‌پامون زور زدن‌های بی‌فایده‌شان را‌نفله‌ها تماشا می‌کرد، پوزخند زد.
«اینا از آهن جنوبی ساخته شدن... آهن گون. اگه‌صورت مهارت و زورتون اونقدری بود که بتونین اینا رو‌مبهوت دربیارین... اصلاً از همون اول نیازی نبود همچین چیزایی بپوشین.»
با دیدن آن لبخند‌هنوز شیطانی‌اش، همه در وسط‌شما زور زدن خشکشان زد.
«آ... آهن گون؟!»
می‌گفتند این آهن حتی‌پامون از فولاد سیاه ده‌نفله‌ها هزار ساله هم سخت‌تر است.
«اصلاً چطوری‌بود از همچین‌پاره‌پوره چیزی حلقه ساختین...؟»
«کارگاه بنیاد‌شدند آهنین زحمتش‌هنوز رو کشید.»
با شنیدن این حرف،وایسین همه از روی ناامیدی‌حال چشم‌هایشان را محکم بستند.
اگر هر کارگاه دیگه‌ای بود، شاید غیرممکن‌شما به نظر می‌رسید... اما کارگاه بنیاد آهنین؟داشت اونا خیلی بیشتر از این حرف‌ها مهارت داشتن.
«یعنی رفته اینا رو به‌داغان کارگاه بنیاد آهنین سفارش داده... فقط‌داد برای اینکه ما رو زجرکش کنه؟»
«این یارو‌شدند واقعاً قصد‌هنوز جونمون رو کرده.»
هیچ امیدی نبود.
هنرهای رزمی و نیروی‌پامون درونی‌شون حتی نمی‌تونست یه خراش‌فکر کوچیک روی آهن گون بندازه.
و بدتر از همه... چون هوی‌کبودی‌های شخصاً این حلقه‌ها رو دقیقاً به‌می‌زد اندازه بدن خودشون قالب‌گیری کرده بود.
فقط یه نتیجه‌گیری باقی می‌موند.
تنها کسی که می‌تونست‌وایسین این حلقه‌ها رو دربیاره...حال خود چون هوی بود.
«...کارمون تمومه.»
«کاش حداقل‌بود یه قفلی‌پاره‌پوره چیزی داشت...»
چون هوی با بی‌خیالی به‌پامون چهره‌های غرق در ناامیدی‌شون نگاه‌فکر کرد و بعد آروم دست زد.
تق! تق!
بلافاصله توجه همه‌هنوز رو جلب کرد و‌شما دوباره به حرف اومد:
«خب، حالا‌بود که همه‌تون حلقه‌های‌داغان آهنی رو پوشیدین...»
به شمشیرهایی که‌درست هنوز تو حیاط‌نرسیده افتاده بودن اشاره کرد.
«برین اونا رو‌صاف هم بردارین. قراره با‌اعضایی اونا هم تمرین کنین.»
همه آب‌درست دهنشون رو‌پامون قورت دادن.
شمشیرها هم؟!
با چشم‌های ملتمسانه به چون‌پامون هوی خیره شدن... اما اون‌فکر فقط با لحنی سرد گفت:
«خب؟ معطل‌می‌کرد چی هستین؟وایسین یالا یکی بردارین.»
لحن بی‌تفاوتش‌درست هیچ جای‌پامون بحثی باقی نذاشت.
«معلومه که همینه...»
با چهره‌هایی درهم‌کشیده، در حالی که دست‌هاشون‌اونوقت زیر وزن حلقه‌های آهنی می‌لرزید، با تردید‌پریده دست دراز کردن تا شمشیرها رو بلند کنن.
«هوک!»
«این لعنتی... خیلی سنگینه...!»
همه‌چیز خیلی‌بود سنگین‌تر از‌پاره‌پوره حد انتظار بود.
اما چون‌شدند هوی اصلاً‌هنوز اهمیتی نمی‌داد.
«آها راستی، بقیه‌شون رو هم‌ببینم با خودتون بیارین. باید همه‌شون‌خشکشان رو ببریم بالای کوه هوآشان.»
رنگ از رخسارشون‌هنوز پرید و مثل‌اونوقت گچ سفید شدن.
همین الانش هم زیر بار‌داغان چهار تا حلقه و یه‌بدنشان شمشیر برای هر نفر زاییده بودن.
حالا انتظار داشت هر‌هنوز کدوم سه برابر این‌شما مقدار رو با خودشون ببرن؟!
درست وقتی که‌صاف مردد بودن... چون هوی‌اعضایی با بی‌خیالی اضافه کرد:
«نمی‌خواین؟ برای من که فرقی نداره. پس‌شما فعلاً فقط جوخه هوار یونگ تمرین می‌کنه... بقیه‌نگاهی می‌تونن تو صف منتظر بمونن تا نوبت‌شون بشه.»
«...؟!»
چشم‌هاشون از حدقه زد بیرون.
«فقط ما؟!»
«عمراً تنهایی‌درست زیر بار‌پامون این شکنجه بریم!»
چشم‌هاشون از خشم شعله‌ور شد.
اگه قرار بود خودشون به‌پامون خاک سیاه بشینن، بقیه رو‌فکر هم با خودشون پایین می‌کشیدن.
«ما می‌بریمشون!»
«هاهاها، آخه چطور می‌تونیم‌پامون همچین تمرین فوق‌العاده‌ای رو‌نفله‌ها فقط برای خودمون نگه داریم؟!»
در حالی که دندون‌هاشون رو به‌کبودی‌های هم می‌ساییدن، حلقه‌ها و شمشیرهای اضافی‌می‌زد رو هر طور که می‌تونستن برداشتن.
«آآآرغ!»
زیر اون وزن وحشتناک تلوتلو‌ببینم می‌خوردن، اما همچنان با عزمی‌خشکشان راسخ تو چشم‌هاشون ایستاده بودن.
«آمـ... آماده‌ایم!»
چون هوی لبخند رضایتمندانه‌ای زد.
«پس راه بیفتین.»
اون قدم به جلو برداشت و جوخه هوار یونگ‌کردن در حالی که حلقه‌های آهنی و شمشیرها رو فقط با‌ارشد نیروی اراده خالص حمل می‌کردن، تلوتلوخوران به دنبالش راه افتادن.
صعودشون به کوه هوآشان شروع شد...اونوقت و با هر قدم، ردپاهای عمیق و‌پریده سنگینی روی مسیر کوهستانی به جا می‌ذاشتن.
در عمارت‌شدند مه بنفشِ‌هنوز کوه هوآشان.
چکه... چکه...
جریان ملایمی از‌هنوز آب، فنجان خالی‌اونوقت چای رو پر کرد.
همین‌طور که چای زردِ کم‌رنگ آروم‌آروم تا‌گنده لبه فنجان بالا می‌اومد، عطر ملایم و‌خورده‌اند خوشبوش تقریباً بلافاصله فضای اتاق رو پر کرد.
خیلی زود، جریان‌درست آب با آخرین‌نرسیده قطره متوقف شد.
توی فنجانِ پر شده،وایسین چای قبل از اینکه کاملاً‌کردن بی‌حرکت بشه، موج ملایمی برداشت.
«این چای‌درست من رو یاد‌نرسیده چون هوی می‌ندازه.»
هیون سانگ در حالی که به‌کبودی‌های فنجان نگاه می‌کرد، از عطری که‌می‌زد بینیش رو نوازش می‌کرد لذت برد.
یه فنجان کوچیک که در‌پامون بهترین حالت فقط یک یا‌فکر دو جرعه توش جا می‌گرفت.
با این حال، عطری که ازش ساطع‌اعضایی می‌شد کل تالار رو در بر گرفته‌ایستادند بود... و همه‌چیز رو در آغوش می‌کشید.
«دقیقاً مثل اینکه چطور چون‌نرسیده هوی به تنهایی فرقه کوه‌افتادین هوآشان رو سر پا نگه داشته...»
با این‌بود فکر، نگاهش‌پاره‌پوره نرم‌تر شد.
نتونست جلوی لبخندش رو بگیره.
«به لطف‌می‌کرد اون، کوه هوآشان‌ببینم خیلی تغییر کرده.»
کارهایی که چون هوی انجام‌نرسیده داده بود دیگه با انگشتان‌افتادین دو دست قابل شمارش نبود.
از احیای هنرهای رزمیِ از دست‌رفته و تأسیس جوخه‌صورت رایحه تاریک گرفته تا سرنگونی قلعه شبح سفید و بیرون‌سعی راندن فرقه‌های غیرمتعارف از شانشی... این لیست سر دراز داشت.
به خاطر اون، کوه هوآشان‌پامون به سطح جدیدی از شهرت‌فکر و قدرت دست پیدا کرده بود.
در حالی که هیون‌وایسین سانگ غرق در افکار‌حال مربوط به اون بود...
«عطر چای دلپذیریه، رهبر فرقه.»
صدای آرومی به گوش رسید.
از رویا بیرون اومد و سرش‌نرسیده رو بلند کرد تا هیون چونگ‌بی‌سروصدا رو ببینه که با ملایمت لبخند می‌زنه.
«کمی نگران بودم چون شما‌ببینم چای پررنگ‌تر رو ترجیح می‌دین... اما‌مثل خوشحالم که می‌شنوم ازش خوشتون اومده.»
«هاهاها، برعکس. به نظر می‌رسه الان این رو‌نفله‌ها ترجیح می‌دم. شاید به خاطر بالا رفتن سن‌عاقل‌اندر‌سفیه باشه، اما این روزها چای‌های سنگین‌تر به من نمی‌سازن.»
هیون چونگ با خنده‌ای ریز،داغان دستش رو دراز کرد و فنجان‌داد چای رو با انگشتان چروکیده‌اش برداشت.
«همم.»
چشم‌هاش رو‌می‌کرد بست تا طعمش‌ببینم رو مزه‌مزه کنه.
برخلاف چای‌های معروف دنیا،پامون این یکی سبک، شفاف...نفله‌ها و فاقد عمق بود.
اما تمیز بود. طراوت‌بخش بود.داغان و عطر ماندگارش تا مدت‌ها‌بدنشان بعد حواسش رو قلقلک می‌داد.
سخت بود که لبخند نزنه.
چشم‌هاش رو‌می‌کرد باز کرد‌وایسین و گفت:
«شنیده بودم که تو خشک کردن برگ‌های‌شما چای مهارت دارین، رهبر فرقه... اما هرگز‌داشت تصور نمی‌کردم تا این حد استاد باشین.»
هیون سانگ در‌لباس‌هایشان برابر این تعریف‌کبودی‌های متواضعانه لبخند زد.
«هنوز راه‌شدند درازی در‌هنوز پیش دارم.»
«احیاناً برگ‌های بیشتری دارین؟وایسین دلم می‌خواد اونا رو‌حال با شاگردام شریک بشم.»
«حتماً مقدار زیادی آماده می‌کنم.»
لبخندش عمیق‌تر شد.
همچین چیزی تا همین چند سال پیش غیرقابل تصور بود. هر چی‌بی‌سروصدا باشه، تا همین اواخر هیون چونگ خودش رو تو عمارت ده هزار‌اعضایی کتیبه حبس کرده بود و تمام روابطش رو با دنیا قطع کرده بود.
اما حالا؟ داشت به‌وایسین شاگردها آموزش می‌داد و‌حال حتی به نیازهاشون رسیدگی می‌کرد.
این یه تغییر فوق‌العاده بود.
«ممنونم.»
«کاری نکردم.»
هیون سانگ‌می‌کرد سپس به‌وایسین نرمی پرسید:
«وضعیت شاگردها چطوره؟»
«به شکل‌بود قابل قبولی‌پاره‌پوره دارن پیشرفت می‌کنن.»
برخلاف جواب‌شدند مبهمش، چهره‌اش لبریز‌پامون از رضایت بود.
با دیدن حالت‌صاف چهره‌اش، هیون سانگ احساس‌اعضایی کرد قلبش روشن شد.
اگه هیون چونگ همچین قیافه‌ای‌نرسیده به خودش می‌گرفت، یعنی شاگردها فقط‌بی‌سروصدا «قابل قبول» نبودن... بلکه داشتن می‌درخشیدن.
«این عالیه.»
همه‌چیز داشت‌شدند سر جای‌هنوز خودش قرار می‌گرفت.
از شاگردان نسل اول گرفته تا‌بلافاصله نسل دوم، و حالا حتی نسل سوم...سیخ همگی داشتن به طرز چشمگیری پیشرفت می‌کردن.
نگاهی به بیرون پنجره انداخت.
تابستان گرم بالاخره رو‌پاره‌پوره به پایان بود و نسیم‌صورت خنکی گونه‌اش رو نوازش کرد.
تابستان می‌رفت‌شدند و پاییز‌هنوز از راه می‌رسید.
آسمان به خاطر نبودِ‌وایسین ابرها، حتی بلندتر از‌حال همیشه به نظر می‌رسید.
در حالی که به‌پامون بالا خیره شده بود،نفله‌ها با نگرانی زمزمه کرد:
«بیشتر از چیزی که‌پاره‌پوره فکر می‌کردم طول کشید...روی امیدوارم اتفاقی نیفتاده باشه...»
«مگه نگفتین چون‌درست هوی همراهشونه؟ بعید می‌دونم‌اونوقت اتفاق جدی‌ای افتاده باشه.»
«...درسته.»
با وجود اینکه‌هنوز هنوز نگران بود،اونوقت سر تکون داد.
همون موقع...
«هاا... هاف! رهبر فرقه!»
صدای بلندی‌می‌کرد تو عمارت‌وایسین طنین‌انداز شد.
هر دو سرشون رو برگردوندن.
در فاصله‌ای دور، چون‌پاره‌پوره سو، معاون تالار مالی،روی داشت دوان‌دوان به سمت‌شون می‌اومد.
«چی شده؟»
«رسیدن!»
چون سو که سریع‌پامون نفسش رو تازه کرده بود،فکر چشم‌هاش برقی زد و گفت:
«چون هوی، لین‌لباس‌هایشان و جوخه هوار یونگ‌گنده به کوه هوآشان برگشتن!»
هیون سانگ و هیون‌هنوز چونگ نگاهی به هم انداختن‌نفله‌ها و از جاشون بلند شدن.
لحظاتی بعد...
به همراه چون سو، به دروازه‌اونوقت اصلی فرقه رسیدن؛ جایی که صفی‌پایین از شاگردها برای خوش‌آمدگویی ایستاده بودن.
جوخه تیغه پرنده و جوخه شکوفه رزمی،گنده به رهبری جوک گوم و سول ران،خورده‌اند همگی داشتن به پایین کوه نگاه می‌کردن.
بعد از یه انتظار کوتاه...
بوم. بوم.
صدای قدم‌های‌درست سنگینی از پایین‌نرسیده به گوش رسید.
«این دیگه چه صداییه؟»
با دقت به پایین شیب‌پامون نگاه کردن... و از چیزی‌فکر که دیدن زبونشون بند اومد.
جوخه هوار یونگ که‌وایسین داشت نزدیک می‌شد، هیچ‌حال شباهتی به حالت همیشگی‌شون نداشتن.
لباس‌های فرم‌شون از چند جا پاره شده بود...نفله‌ها و در حالی که حلقه‌های آهنی سیاه و شمشیرها‌براندازشان رو تو بغلشون گرفته بودن، به سختی قدم برمی‌داشتن.
«اونا... وزنه‌ست؟»
«شمشیر هم هست؟»
در حالی که‌صاف همه با گیجی‌بلافاصله خیره شده بودن...
«دروازه اصلی!»
چون هیانگ فریاد زد.
در یک لحظه، اعضای جوخه هوار‌نرسیده یونگ در حالی که زیر بار‌بی‌سروصدا سنگین‌شون جون می‌کَندن، سرهاشون رو بالا آوردن.
همه نفسشون‌می‌کرد رو تو‌وایسین سینه حبس کردن.
چشم‌هاشون گشاد و پر‌پامون از خون بود... نگاه‌شون‌نفله‌ها وحشتناک به نظر می‌رسید.
«آخ، بیاید تمومش کنیم!»
«دیگه نمی‌تونم بکشم!»
«من عمراً تنهایی بمیرم!»
در حالی که از دهنشون کف‌اونوقت بیرون می‌زد، اعضای جوخه‌ای که زمانی‌پایین مغرور بودن، حالا شبیه دیوونه‌ها شده بودن.
زمزمه‌های وحشت‌زده بین تماشاچی‌ها پیچید.
«بریمممممم!»
با فریاد دیوانه‌وار چون‌وایسین هیانگ، جوخه مثل مجنون‌ها به‌کردن سمت بالای مسیر هجوم آورد.
بوم! بوم!
در حالی که ردپاهای طنین‌اندازی روی‌کبودی‌های مسیر کوهستانی به جا می‌ذاشتن، حتی هیون‌کتک سانگ و هیون چونگ هم خشکشون زد...
و پشت سرشون، چون هوی که‌نرسیده با آرامش قدم می‌زد، همه این‌ها رو‌پایین تماشا کرد و با لحنی ملایم گفت:
«آه، چقدر باشکوه. دیدن اینکه‌ببینم همه برای قوی‌تر شدن این‌طور جون‌مثل می‌کنن... واقعاً قلبم رو گرم می‌کنه.»