چپتر 362: چپتر 362
0همین که چون هوی‌آن‌ها تصمیمش را گرفت، بلافاصله‌خیره دست به کار شد.
حالا که تصمیم گرفته بود اتحاد‌دور رزمی را ترک کند، دیگر دلیلی‌آن‌ها برای تلف کردن وقت وجود نداشت.
اول از همه، چون‌دوخت هوی قلم‌موی روی میز را‌دور برداشت و روی کاغذ کشید.
حرکت قلم‌مویش‌سراسر سریع و‌پخش بی‌نقص بود.
بعد از اینکه با‌آن‌ها ظرافت تمام فقط دو کلمه‌آنجا روی کاغذ نوشت، بلافاصله برگشت.
خیلی طبیعی به سمت جایی که تیغه‌عمارت میونگ‌ول و شمشیر شیطانی قرار داشتند رفت‌بی‌صدا و هر دو را به کمرش بست.
بعد، یک کیسه‌پنجره پول کوچک را‌بعدازظهر داخل لباسش گذاشت.
تمام آماده‌سازی‌هایش‌سراسر برای رفتن،پخش فقط همین بود.
«مگه چقدر‌شده خرت‌وپرت برای‌آن‌ها جمع کردن هست؟»
این یک سفر به‌روشنی دنیای رزمی بود، هیچ فرقی‌زیادی با یک گشت‌وگذار تفریحی نداشت.
همین‌قدر کافی بود.
«پولم یه کم کمه،پخش ولی اگه کم آوردم،نگاهش همیشه می‌تونم بازم گیر بیارم.»
البته، پولی که برای این سفر‌بی‌صدا آماده کرده بود کم بود، اما این‌بزنم موضوع اصلاً دغدغه مهمی به حساب نمی‌آمد.
به هر حال، مگر این‌پایین روزها شعبه‌های اتحاد تاجران جهان‌شده در سراسر دنیا پخش نشده بودند؟
چون هوی که تمام کارهایش‌هنوز را برای رفتن تمام کرده بود،رزمی‌کاران نگاهش را به بیرون پنجره دوخت.
هنوز بعدازظهر روشنی بود.
و آن پایین، دور‌آن‌ها و بر عمارت، هنوز‌خیره رزمی‌کاران زیادی جمع شده بودند.
چون هوی هیچ اهمیتی‌روشنی به آن‌ها نداد و بی‌صدا‌زیادی به سمت شرق خیره شد.
آنجا سمت‌بیرون اقامتگاه یونگ‌دوخت جو گه بود.
«قبل از اینکه از اتحاد‌نشده بزنم بیرون، بهتره تا جایی‌پنجره که می‌تونم اطلاعات جمع کنم، نه؟»
کار آسانی نبود.
او داشت سعی می‌کرد اطلاعاتی‌پایین درباره چیزی پیدا کند که‌شده سیصد سال پیش اتفاق افتاده بود.
تازه، این اطلاعات مربوط به فرقه‌بعدازظهر مخفی‌کار شیطان آسمانی بود، پس چطور‌زیادی ممکن بود پیدا کردنش راحت باشد؟
اما نمی‌توانست کاملاً مطمئن باشد.
اگر کسی در دنیای رزمی وجود داشت‌شرق که بیشتر از هر کس دیگری درباره‌بهتره اطلاعات می‌دانست، شاید سرنخی در دست داشت.
«همین الان از هم جدا شدیم،دور برای همین یه کم ضایع است‌آن‌ها که دوباره برم دیدنش، ولی خب...»
لبه شلوار‌بیرون چون هوی‌دوخت کمی لرزید.
نیروی درونی هنر‌دنیا الهی شکوفه آلو‌بودند در حال جریان بود.
و در لحظه‌ای که اتاق از انرژی‌شرق او پر شد، فرم چون هوی، مانند‌بهتره یک سراب، شروع به تار شدن کرد.
هوووف.
او ناگهان ناپدید شد،دوخت درست مثل شمعی که‌پایین با فوت خاموش شده باشد.
همه‌چیز در یک‌دنیا چشم به هم‌بودند زدن رخ داد.
در اتاقی که چون هوی‌نداد تازه ترکش کرده بود، تنها‌اقامتگاه سکوتی آرام و سنگین باقی ماند.
رانش رایحه پنهان،بعدازظهر درست همان‌طور که‌دور از نامش پیدا بود.
تنها عطر محو‌پنجره شکوفه‌های آلو را از‌روشنی خود به جا گذاشت.
«چی شده؟»
یونگ جو گه با‌روشنی دیدن ملاقات ناگهانی چون‌رزمی‌کاران هوی، با چهره‌ای متعجب پرسید.
مکالمه آن‌ها همین‌پنجره چند لحظه پیش‌بعدازظهر تمام شده بود.
او تازه می‌خواست آماده شود تا در گذشته رهبر اتحاد‌پنجره رزمی کندوکاو کند، بنابراین اینکه چون هوی درست بعد از اتمام‌اهمیتی حرف‌هایشان دوباره به دیدنش بیاید، از نظر او چیز عجیبی بود.
«دارم به این فکر‌آن‌ها می‌کنم که یه مدت‌خیره کوتاه از اتحاد رزمی برم.»
چون هوی با خونسردی گفت.
صدایش بسیار سبک و آرام‌هنوز بود، انگار که فقط می‌خواست برای‌رزمی‌کاران قدم زدن به همین حوالی برود.
«از اتحاد رزمی بری؟»
یونگ جو‌شده گه اخم‌هایش را‌نداد در هم کشید.
بعد از اینکه یک لحظه‌پایین وضعیت فعلی چون هوی را‌شده به یاد آورد، بلافاصله پرسید:
«به خاطر‌بیرون اون احمق‌هاییه که‌هنوز مدام میان سراغت؟»
«دقیقاً.»
با دیدن اینکه چون هوی در جواب سرش‌خیره را بالا و پایین می‌کند، یونگ جو گه‌کنم به آرامی ریش چربش را با انگشتانش تاب داد.
«همم.»
بعد از اینکه لحظه‌ای با‌هنوز چشمان ریز شده به فکر فرو‌رزمی‌کاران رفت، بالاخره سرش را تکان داد.
سپس دندان‌های‌سراسر زردش را نمایان‌نشده کرد و گفت:
«خب، مهم نیست. نه، اتفاقاً شاید این‌طوری‌شرق بهتر هم باشه. اگه من و تو‌بهتره همه‌ش با هم باشیم، ممکنه باعث سوءتفاهم بشه.»
او و چون هوی تنها‌پایین کسانی بودند که متوجه نشانه‌های‌شده عجیب رهبر اتحاد رزمی شده بودند.
در چنین وضعیتی، بهتر بود جداگانه حرکت کنند تا‌دور حتی اگر او توسط رهبر اتحاد لو رفت، رهبر فکر‌خیره کند که چون هوی هیچ ربطی به این قضیه ندارد.
«نباید همچین اتفاقی‌دنیا بیفته، ولی خب کار‌کارهایش از محکم‌کاری عیب نمی‌کنه...»
یونگ جو گه‌اهمیتی در دل سرش‌بی‌صدا را تکان داد.
این بدترین سناریوی ممکن بود.
اینکه امیدوار باشد او و چون هوی بی‌ارتباط به هم دیده‌رزمی‌کاران شوند، به این معنی بود که فرض کند هدف رهبر اتحاد‌یونگ ناپاک است و خودش هم در این مسیر لو خواهد رفت.
یونگ جو گه برای اینکه احساس ناخوشایندی‌کارهایش را که آرام‌آرام در قلبش ریشه می‌دواند‌روشنی از خود دور کند، لب به سخن گشود:
«ولی اگه این‌طور بشه،آن‌ها اطلاعات دیر به دستت می‌رسه.آنجا مشکلی با این قضیه نداری؟»
«به هر حال قراره خیلی طول‌دور بکشه تا از هدف رهبر اتحاد‌آن‌ها رزمی سر در بیاری، مگه نه؟»
«...تچ.»
یونگ جو گه نوچ کرد.
برای او که رهبر اتحادیه گدایان بود،شرق چنین حرف‌هایی ضربه‌ای به غرورش محسوب می‌شد،بهتره اما چاره‌ای جز اعتراف به آن نداشت.
«باشه، هر کار دوست داری بکن. در عوض،رزمی‌کاران هر جا که می‌ری اگه یکی از اعضای‌خیره اتحادیه گدایان رو دیدی، سعی کن باهاش حرف بزنی.»
چون هوی‌بیرون سرش را‌دوخت کج کرد.
«ها؟ اصلاً‌سراسر نیازی به‌پخش این کار هست؟»
«این‌طوری می‌فهمم کجایی و هر وقت لازم شد می‌تونم سریع‌اقامتگاه اطلاعات رو به دستت برسونم، مگه نه؟ مگه اینکه خودت‌سعی اول باهام تماس بگیری، وگرنه پیدا کردن جات زمان می‌بره.»
حرف‌های یونگ‌هنوز جو گه‌روشنی منطقی بود.
مهم نبود اتحادیه گدایان چقدر در زمینه‌روشنی اطلاعات مهارت داشت، آن‌ها باز هم باید‌اهمیتی برای پیدا کردن او وقت صرف می‌کردند.
«ولی ترجیح می‌دم‌دنیا همین‌طوری الکی جام‌بودند رو جار نزنم.»
چشمان چون‌شده هوی به باریکی‌نداد یک خط شد.
او می‌خواست تا‌بعدازظهر جای ممکن حرکاتش‌دور را مخفی نگه دارد.
به هر حال، چیزی که اکنون سعی‌روشنی در فهمیدنش داشت مربوط به فرقه شیطان‌اهمیتی آسمانی بود، آن هم اطلاعاتی بسیار حساس.
«اگه واقعاً‌سراسر دلت نمی‌خواد، مجبور‌نشده نیستی بهم بگی.»
یونگ جو گه که حالت‌نداد چهره چون هوی را خوانده‌اقامتگاه بود، با چشمانی افتاده گفت.
«اگه اطلاعات دیر برسه، کسی‌پایین که ضرر می‌کنه و ناامید‌شده می‌شه هیچ‌کس نیست جز خودت.»
چون هوی‌بیرون خنده کوتاهی‌دوخت سر داد.
دقیقاً همان‌طور که او می‌گفت، اگر‌بودند این اطلاعات به تأخیر می‌افتاد، او‌هنوز تنها کسی بود که ضرر می‌کرد.
«خب، اگه بتونم‌اهمیتی سعی می‌کنم همین‌بی‌صدا کار رو بکنم.»
«خیلی مبهم حرف می‌زنی.»
یونگ جو‌بیرون گه سرش‌دوخت را تکان داد.
سپس خندید و پرسید:
«خب حالا بعد از اینکه از‌بی‌صدا اتحاد رفتی می‌خوای چی کار کنی؟قبل تو فکر اینی که برگردی به هوآشان؟»
«نه، فقط قصد‌بعدازظهر دارم یه کم این‌طرف‌عمارت و اون‌طرف سفر کنم.»
«چی؟ سفر؟»
انگار که حرفی کاملاً غیرمنتظره شنیده‌بودند باشد، چشمان یونگ جو گه گشاد شد‌بعدازظهر و خیلی زود شروع به غرولند کرد:
«این پیرمرد از حالا به بعد باید مثل خر حمالی کنه‌یونگ تا استخوناش خرد بشه، اونوقت یه بچه پررو می‌گه می‌خواد با‌اطلاعاتی خیال راحت بره سفر. خدای من، چرا سرنوشت من این‌طوری شد؟»
چون هوی در حالی که‌پایین به غرولندهای یونگ جو گه‌شده گوش می‌داد، با صدایی آرام گفت:
«آها راستی، یه‌پنجره سری اطلاعات هست که‌روشنی می‌خوام به دست بیارم.»
انگار که تازه یادش افتاده باشد، در‌کارهایش حالی که خبر رفتنش را می‌داد، چون‌روشنی هوی هدف اصلی‌اش را با چهره‌ای بی‌تفاوت پرسید:
«می‌تونم یه سری‌اهمیتی اطلاعات درباره فرقه‌بی‌صدا شیطان آسمانی گیر بیارم؟»
در یک لحظه، چهره‌روشنی یونگ جو گه در‌رزمی‌کاران هم رفت و جدی شد.
«چرا یهو افتادی‌پنجره دنبال اطلاعات گرفتن‌بعدازظهر درباره فرقه شیطان آسمانی؟»
صدای یونگ‌سراسر جو گه‌پخش سنگین شد.
قضیه تا‌شده این حد‌آن‌ها جدی بود.
فرقه شیطان آسمانی.
نامی بود که داشت به فراموشی‌بعدازظهر سپرده می‌شد، تا جایی که دیگر‌زیادی تقریباً هیچ‌کس حرفی از آن نمی‌زد.
بیش از چند صد سال از‌بودند آخرین باری که خودی نشان داده بودند‌بعدازظهر می‌گذشت، پس این موضوع کاملاً طبیعی بود.
اما وزنی که این نام به دوش می‌کشید،خیره سنگین‌تر از نُه استان و سه قلمرویی بود‌کنم که در حال حاضر بر دشت‌های مرکزی حکومت می‌کردند.
نه، شاید حتی از مجموع‌پایین تمام آن نه استان و‌شده سه قلمرو هم سنگین‌تر بود.
کوه اصلی تزکیه شیطانی.
چون فرقه‌سراسر شیطان آسمانی‌پخش چنین چیزی بود.
یعنی فرقه شیطان‌اهمیتی آسمانی خودش رو تو‌شرق دشت‌های مرکزی نشون داده؟
برای لحظه‌ای، قلب‌بعدازظهر یونگ جو گه‌دور به تپش افتاد.
اگر فرقه شیطان آسمانی که فقط‌بعدازظهر در داستان‌ها درباره‌اش شنیده بود ظهور می‌کرد،شده از هر مشکل فعلی دیگری خطرناک‌تر بود.
«فقط کنجکاوم.»
«...»
با شنیدن صدای همچنان‌روشنی آرام او، چشمان یونگ‌رزمی‌کاران جو گه عمیق شد.
دو مردمک زیر ابروهای سفیدش،هنوز چون هوی را طوری برانداز‌عمارت کردند که انگار دنبال چیزی می‌گشتند.
«اون حرومزاده‌های‌سراسر فرقه شیطانی که‌نشده پیداشون نشده، نه؟»
«اگه اون عوضی‌ها پیداشون می‌شد‌نداد که تا الان دنیا به‌اقامتگاه هم ریخته بود، مگه نه؟»
یونگ جو‌هنوز گه دهانش‌روشنی را بست.
همان‌طور که او می‌گفت، اگر فرقه‌بعدازظهر شیطان آسمانی خودش را نشان داده‌زیادی بود، دنیا غرق در آشوب می‌شد.
«واقعاً فقط کنجکاوی؟»
«آره. شنیدم خیلی قوی‌آن‌ها بودن. برای یه رزمی‌کار‌خیره طبیعی نیست که کنجکاو بشه؟»
«...»
وقتی دید هر چقدر هم که زل بزند تغییری‌دور در چهره چون هوی ایجاد نمی‌شود، یونگ جو گه‌شرق نگاهش را دزدید و سرش را به طرفین تکان داد.
«یه جای کار می‌لنگه، ولی باشه. با‌کارهایش این حال، تنها اطلاعاتی که از فرقه شیطان‌پایین آسمانی داریم مال خیلی وقت پیشه. مشکلی نداره؟»
«همونم کافیه.»
چون هوی با همان‌روشنی نگرش آرام جواب داد‌رزمی‌کاران و در دلش پوزخند زد.
در واقع، این‌پنجره دقیقاً همان چیزی‌بعدازظهر بود که می‌خواست.
در این صورت،دنیا حتماً اطلاعاتی درباره‌بودند مغز شیطانی پیدا می‌شه.
او کسی نبود‌اهمیتی جز مغز متفکر فرقه‌شرق شیطانی، یعنی مغز شیطانی.
باورش سخت بود که‌روشنی اتحادیه گدایان حرکات او‌رزمی‌کاران را ردیابی نکرده باشد.
«پس به آدم‌هام می‌گم‌دوخت اطلاعات فرقه شیطان آسمانی‌پایین رو جمع و جور کنن.»
«خوبه.»
با حرف یونگ جو گه،نداد چون هوی سر تکان داد‌اقامتگاه و از جایش بلند شد.
«فکر کردی قراره کجا بری؟»
یونگ جو گه‌پنجره با دیدن اینکه او‌روشنی آماده رفتن است، پرسید.
«راستش هنوز بهش فکر نکردم...»
چون هوی برای‌اهمیتی لحظه‌ای به فضای‌بی‌صدا خالی خیره شد.
اگر دست خودش بود، مستقیم به‌دور کوه‌های آسمانی می‌رفت تا دنبال اطلاعات‌آن‌ها بگردد، اما این کار غیرممکن بود.
فاصله خیلی زیاد بود.
گذشته از این، تو زندگی‌نشده قبلیم قضیه فرق می‌کرد، اما رفتن‌دوخت با این وضعیت فعلیم یکم زیاده‌رویه.
در زندگی قبلی‌اش، او شیطان آسمانی‌بی‌صدا مطلق، دوکگو گویون بود، اما حالا‌قبل چون هوی از فرقه کوه هوآشان بود.
اگر با این ظاهر مستقیم به‌دور فرقه شیطان آسمانی می‌رفت، مثل روز‌آن‌ها روشن بود که دردسرهای زیادی درست می‌شد.
به هیچ چیز دیگه‌ای نیاز‌هنوز ندارم، فقط باید بفهمم چرا‌عمارت مغز شیطانی اون کار رو کرد.
یعنی تو دشت‌های‌دنیا مرکزی هیچ‌چیزی در‌بودند این باره نیست... آه!
در همان‌شده لحظه، اتفاقی از‌نداد ذهنش عبور کرد.
اخیراً یه موردی بود.
چشمان چون هوی باریک شد.
سیصد سال پیش، بعد از رفتن او،کارهایش مگر اخیراً با کسی که اطلاعات زیادی‌روشنی درباره فرقه شیطان آسمانی داشت روبه‌رو نشده بود؟
بی ما.
چون هوی به طور خلاصه افکار به جا مانده‌زیادی از بی ما را به یاد آورد، کسی که‌اقامتگاه گفته بود آن غار مخفی را برای او ساخته است.
یعنی ممکنه مغز‌پنجره شیطانی از موقعیت‌بعدازظهر بی ما خبر نداشته؟
بعید بود.
مهم نبود تکنیک حرکتی بی ما چقدر ماهرانه بود،آنجا و حتی با اینکه تکنیک‌های حرکتی جدیدی در دشت‌های‌نبود مرکزی نشان داده بود، اما حریفش مغز شیطانی بود.
جاسوسان و مأموران بی‌شماری که در‌دور سراسر دشت‌های مرکزی پخش شده بودند، قطعاً‌نداد اطلاعاتی درباره بی ما جمع‌آوری کرده بودند.
با این حال‌پنجره او را به حال‌روشنی خود رها کرده بودند.
فکر می‌کردم شاید‌دنیا عمداً بی ما رو‌کارهایش دستگیر نکرده باشه، اما...
نوری سرد‌شده در چشمان‌آن‌ها چون هوی درخشید.
برخلاف قبل، حالا که اعتمادش به مغز شیطانی از‌زیادی بین رفته بود، این کار که عمداً بی ما را‌یونگ دستگیر نکرده بود، به نظر می‌رسید انگیزه پنهانی داشته باشد.
اگه این‌طور باشه، حتماً‌دوخت وقتی بی ما اون غار‌دور مخفی رو می‌ساخته، کاری کرده.
مغز شیطانی‌سراسر مردی دقیق‌پخش و حسابگر بود.
بنابراین، اگر قصد خیانت به او را‌شرق داشت، قطعاً تحقیق می‌کرد تا بفهمد بی ما‌اطلاعات در حال ساخت چه نوع غار مخفی‌ای است.
باید دوباره‌هنوز برم اونجا‌روشنی رو ببینم.
چون هوی بلافاصله‌پنجره چانه‌اش را عقب کشید‌روشنی و دهان باز کرد.
«استان شانشی.»
«استان شانشی؟»
یونگ جو‌هنوز گه با‌روشنی تعجب پرسید.
استان شان‌شی‌بیرون نزدیک استان‌دوخت شانشی بود.
«همم، می‌فهمم. پس می‌گم‌پخش اطلاعات رو به تمام‌نگاهش شعبه‌های استان شانشی بفرستن.»
چون هوی سر تکان داد.
سپس به نشانه تأیید سرش را برای‌عمارت یونگ جو گه تکان داد و بلافاصله‌بی‌صدا قدمی به جلو برداشت تا حرکت کند.
مقصدش مشخص شده بود.
کوه فانگ در استان شانشی.
به غار مخفی‌اهمیتی دزد الهی بی‌سایه،بی‌صدا نه، غار بی ما.
تق، تق.
ایم ها-یول در زد.
اما داخل اتاق ساکت بود.
معمولاً باید جوابی می‌آمد،روشنی اما با این سکوت،رزمی‌کاران او سرش را کج کرد.
تق، تق.
«مهمون دارید.»
او یک بار‌اهمیتی دیگر در زد و‌شرق حرفش را گفت، اما...
«...»
اتاق همچنان‌بیرون در سکوت‌دوخت فرو رفته بود.
تازه آن موقع بود‌پخش که او هم احساس‌نگاهش کرد یک جای کار می‌لنگد.
«ببخشید که مزاحم می‌شم!»
ایم ها-یول‌هنوز بلافاصله در‌روشنی را باز کرد.
در آن‌بیرون لحظه، زبانش‌دوخت بند آمد.
هیچ‌کس در اتاق نبود.
در اتاق خالی، تنها ردای رزمی سفیدی که‌خیره به دیوار آویزان بود در بادی که از شکاف‌آسانی پنجره می‌وزید تکان می‌خورد و حضورش را اعلام می‌کرد.
در همین حین، کاغذی‌روشنی که روی میز بود‌رزمی‌کاران به شدت تکان می‌خورد.
ایم ها-یول‌بیرون آب دهانش‌دوخت را قورت داد.
«نکنه...»
او با عجله دوید‌آن‌ها و با دستی لرزان‌خیره کاغذ روی میز را برداشت.
وقتی کاغذ را خواند...
«...!»
چشمانش از تعجب گرد شد.
چون چند کلمه‌اهمیتی با خطی روان روی‌شرق کاغذ نوشته شده بود.
قدم گذاشتن در دنیای رزمی.
تاپ، تاپ.
چون هوی‌سراسر افسار اسبی را‌نشده در دست داشت.
ظاهرش با همیشه فرق می‌کرد.
او یونیفرم سیاه و قرمز فرقه کوه هوآشان را درآورده‌شده بود و ردای رزمی زرد بسیار سبک‌تری پوشیده بود، و‌قبل حتی یک کلاه حصیری بامبو هم روی سرش گذاشته بود.
دردسره، ولی چاره‌ای نیست.
شهرت او در‌دنیا دنیا بیش از‌بودند حد زیاد شده بود.
به همین دلیل، ظاهرش هم کاملاً شناخته‌شرق شده بود، پس برای اینکه بتواند درست و‌اطلاعات حسابی سفر کند، باید آن را تغییر می‌داد.
«حالا که دارم‌بعدازظهر می‌رم، بهتر نیست‌دور از سفرم لذت ببرم؟»
اسب‌ها و‌بیرون کالسکه‌های بی‌شماری‌دوخت در مسیر بودند.
چون هوی با‌دنیا خونسردی در میان‌بودند آن‌ها جا گرفت.
کسانی که سعی داشتند وارد ووهان شوند‌شرق از کنارش می‌گذشتند و او شانه به‌بهتره شانه کسانی که قصد خروج داشتند حرکت می‌کرد.
چون هوی با نگاهی نسبتاً راضی‌دور در چشمانش، به جاده رسمی که‌آن‌ها تا بی‌نهایت امتداد داشت خیره شد.
این جاده‌ای‌بیرون بود که به‌هنوز شانشی ختم می‌شد.