چپتر 31: چپتر 31
0روز بعد، گروه تاجران باد‌زود پرنده روزشان را خیلی زودتر‌داشت از حد معمول شروع کردند.
دلیلش هم آن‌نیاز فاجعه‌ای بود که روز‌کسی قبل اتفاق افتاده بود.
خدمتکاران مشغول پاکسازی جنازه‌های‌زود داخل محوطه گروه تاجران‌اقامت و تعمیر ساختمان‌های آسیب‌دیده بودند.
«بیاید همه تلاشمون رو بکنیم!»
«پس من میرم سراغ‌می‌زد تعمیر عمارت، تو هم‌دید جنازه‌ها رو جمع کن.»
جوک گوم با خدمتکارانی که در گروه تاجران‌می‌توانست باد پرنده در رفت و آمد بودند سلام و‌کنیم احوال‌پرسی کرد و زیر لب با خودش زمزمه کرد:
«هوف، اوضاع حسابی پیچیده شده.»
در اصل، ماموریتی که فرقه کوه هوآشان‌آن‌ها به آن‌ها داده بود، محافظت از گروه تاجران‌مسیر باد پرنده در برابر فشارهای دروازه ظالم بود.
اما اوضاع‌افکارش مسیر عجیبی به‌زود خودش گرفته بود.
آن‌ها فهمیده بودند که قلعه شبح سفید پشت‌می‌توانست دروازه ظالم است و کاملاً روشن شده بود که‌کنیم با قدرت فعلی‌شان نمی‌توانند از پس این یکی بربیایند.
«یه نامه برای فرقه‌زود اصلی فرستادم، اما... تا‌اقامت اون موقع می‌تونیم دوام بیاریم؟»
آهی کشید.
با وجود دشمنی مثل قلعه‌زود شبح سفید، تقریباً غیرممکن بود‌داشت که با قدرت فعلی‌شان دوام بیاورند.
در نهایت،ارشدها آن‌ها به قدرت‌زمان ارشدها نیاز داشتند.
و تا آن زمان، تنها کسی‌اتاقی که می‌توانست از گروه تاجران باد پرنده‌صدای و خودشان محافظت کند، چون هوی بود.
«فقط می‌تونیم‌اصل به استاد‌فرقه ارشد تکیه کنیم.»
همان‌طور که غرق در افکارش قدم می‌زد،اتاقی خیلی زود خودش را جلوی اتاقی دید‌صدای که چون هوی در آن اقامت داشت.
در زد.
تق، تق.
«استاد ارشد، بیدارید؟»
پس از مکثی‌قدم کوتاه، صدای خش‌خشی از‌اتاقی داخل به گوش رسید.
سپس، در‌ارشدها با صدای‌داشتند غیژی باز شد.
چون هوی با ظاهری کاملاً‌جلوی ژولیده ظاهر شد و در‌بیدارید حالی که سرش را می‌خاراند گفت:
«خمیـازه... چیه؟ صبحونه حاضره؟»
جوک گوم لبخند معذبی زد.
«بله. همه‌چیز آماده‌ست.»
«جدی؟ حله.»
چون هوی‌اصل در را محکم‌کوه کوبید و بست.
جوک گوم با چهره‌ای درهم‌رفته‌زود به درِ بسته‌شده خیره ماند‌داشت و زیر لب غرغر کرد:
«...حالش خوبه، مگه نه؟»
لحظاتی بعد،قدم داخل عمارت گروه‌جلوی تاجران باد پرنده.
ملچ، ملوچ—
چون هوی با سرعت مشغول‌زود خوردن غذاهایی بود که با‌داشت دقت جلویش چیده شده بودند.
او به ویژه روی خوراک گوشت‌تنها خوک، خوک بریان و خوراک اردک،هوی اردک پخته‌شده در سویا تمرکز کرده بود.
«چاشنیش حسابی به خوردش رفته.»
حالش حسابی خوب بود.
غذا حتی از شام‌می‌زد دیشب هم مجلل‌تر بود‌دید و حسابی راضیش می‌کرد.
«گوشت برای صبحونه حرف نداره.»
محافظان شمشیر‌قدم شکوفه آلو‌زود لبخندهای معذبی زدند.
حتی یک تکه‌ماموریتی گوشت هم جلوی‌هوآشان آن‌ها نبود؛ فقط سبزیجات.
اما این عادی بود.
مگر اینکه کسی شاگرد‌داشتند نام‌دار می‌بود، بیشتر شاگردان‌می‌توانست فرقه اصلی همین‌طور غذا می‌خوردند.
در آن لحظه، جوک بی‌جلوی که واکنش بقیه را زیر نظر‌مکثی داشت، بی‌سروصدا چاپستیک‌هایش را دراز کرد.
درست زمانی که می‌خواست یواشکی‌کوه یک تکه خوک بریان کش برود،فشارهای جوک جه به او چشم‌غره رفت.
«برادر ارشد.»
«استاد ارشد‌ارشدها هم داره می‌خوره،زمان فقط یه تیکه...»
«این رو‌قدم به استاد‌زود گزارش می‌دم.»
جوک بی‌اصل فوراً چاپستیک‌هایش‌فرقه را عقب کشید.
«هاها، برادر اصغر،قدم بی‌خیال. فقط داشتم شوخی‌اتاقی می‌کردم. یه شوخی ساده.»
جوک بی در حالی که‌زمان این را می‌گفت خندید، اما‌کند از درون داشت خون گریه می‌کرد.
«عوضیِ عصاقورت‌داده.»
در حالی که جوک‌فرقه بی در دلش به‌داده جوک جه فحش می‌داد—
«من نامه‌ای به هوآشان‌می‌زد فرستادم. جوابش باید حدود‌دید ده روز دیگه برسه...»
گو گه-یونگ که زودتر از همه غذایش‌کسی را تمام کرده بود، به چون هوی‌استاد نگاه کرد و شروع به صحبت کرد.
اما ناگهان—
همهمه، همهمه—
سر و‌افکارش صدایی از‌می‌زد بیرون بلند شد.
سپس صدای قدم‌های شتاب‌زده‌ای به گوش‌تنها رسید و درِ بسته محکم باز‌هوی شد و مردی به داخل هجوم آورد.
«ر-رهبر!»
ابروهای گو‌اصل گه-یونگ در‌فرقه هم گره خورد.
او به آن‌ها گفته بود مزاحم ضیافتی‌اتاقی که برای ناجیانشان برگزار شده نشوند، اما‌صدای باز هم کسی سرزده وارد شده بود.
رفتار ملایمش ناپدید‌نیاز شد و بر‌تنها سر مرد فریاد زد:
«وسط غذا‌قدم خوردن این‌زود چه وضعشه؟!»
در حالت عادی، مرد باید‌کوه عذرخواهی می‌کرد و عقب می‌کشید،برابر اما کارش خیلی اورژانسی بود.
«د-دروازه ظالم...»
به محض اینکه کلمات‌داشتند «دروازه ظالم» به زبان آمد،خودشان چهره گو گه-یونگ خشن شد.
«دروازه ظالم حمله کرده؟»
با این حرف، محافظان‌فرقه شمشیر شکوفه آلو و یون‌محافظت سو-ران همگی از جا پریدند.
«ن-نه. دروازه ظالم...!»
مرد نفس‌نفس‌ارشدها می‌زد و نمی‌توانست‌زمان درست صحبت کند.
گو گه-یونگ که دیگر‌زود طاقت نیاورد، شانه‌های مرد‌اقامت را گرفت و فریاد زد:
«دروازه ظالم چی شده؟!»
صورت مرد زیر فشار گو گه-یونگ رنگ‌پریده‌اتاقی شد و بدنش شروع به لرزیدن کرد،صدای انگار که فشار برایش بیش از حد بود.
یون سو-ران و جوک گوم‌زمان با دیدن اینکه مرد در‌کند آستانه بیهوشی است، سریع مداخله کردند.
«پ-پدر!»
«این‌جوری می‌میره!»
به نظر رسید گو گه-یونگ که‌جلوی کنترلش را از دست داده بود، به‌کوتاه خودش آمد و مرد را رها کرد.
«ح-حالت خوبه؟»
«هـ-هاه! خوبم.»
مرد که گیج شده‌فرقه بود، با حرف گو‌داده گه-یونگ چشمانش را گشاد کرد.
در فضای حالا کمی‌می‌زد آرام‌تر، گو گه-یونگ برخلاف‌دید قبل با احتیاط دوباره پرسید:
«برای دروازه‌ارشدها ظالم چه‌داشتند اتفاقی افتاده؟»
چشمان مرد گشاد شد.
«د-دروازه ظالم نابود شده!»
«...!»
اتاق لرزید.
«چی؟»
«ن-نابود شده؟»
«منظورت چیه...؟»
گو گه-یونگ، محافظان شمشیر‌داشتند شکوفه آلو و یون‌می‌توانست سو-ران همگی شوکه شدند.
گو گه-یونگ‌قدم برای اطمینان‌زود دوباره پرسید.
«ا-این حقیقته؟»
«بله. منم نتونستم شایعات رو باور کنم، برای‌دید همین رفتم بررسی کنم. یه جمعیت اونجا جمع‌گوش شده بود. به نظر می‌رسه دیشب اتفاق افتاده.»
ذهن گو گه-یونگ خالی شد.
دروازه ظالم یکی از پنج فرقه‌اتاقی بزرگ برتر در استان شانشی بود‌کوتاه که بیش از پانصد شاگرد داشت.
و با این حال،فرقه در یک شب از‌داده روی زمین محو شده بودند؟
ناگهان، گو‌افکارش گه-یونگ به یاد‌زود یک نفر افتاد.
«چه... چه بلایی‌نیاز سر رهبر فرقه‌تنها دروازه ظالم اومده؟»
«فرض بر اینه که مرده.»
سکوت سنگینی‌اصل اتاق را‌فرقه فرا گرفت.
رهبر فرقه‌افکارش دروازه ظالم‌می‌زد چه کسی بود؟
او یک متخصص عالی‌رتبه بود که در استان شانشی‌خودشان رقیبی نداشت و مهارت و استراتژی لازم برای رساندن‌همان‌طور دروازه ظالم به جایگاه فعلی‌اش را در اختیار داشت.
و حالا مرده بود؟
اصلاً چه‌اصل کسی می‌توانست‌فرقه چنین کاری بکند...؟
همه افراد حاضر در اتاق دقیقاً‌جلوی به همین موضوع فکر می‌کردند. آن‌ها لرزیدند‌کوتاه و ناخودآگاه نگاهشان به یک سمت چرخید.
ملچ ملوچ—
چون هوی در حالی که‌جلوی زیر نگاه‌های خیره آن‌ها چشمانش را‌مکثی ریز کرده بود، به حرف آمد.
«به چی زل‌ماموریتی زدین؟ تا حالا غذا‌آن‌ها خوردن کسی رو ندیدین؟»
در مقر دروازه ظالم، مردی با‌تنها لباس فرم آبی و سفید طوری‌هوی قدم می‌زد که انگار خانه خودش است.
«پس شایعات حقیقت داشتن...»
چهره ها‌اصل وو-جین در‌فرقه هم رفت.
او با شنیدن خبر نابودی دروازه ظالم‌اتاقی با عجله خودش را به آنجا رسانده بود،خش‌خشی اما وضعیت بسیار بدتر از حد انتظارش بود.
اجساد مثل کوه روی هم تلنبار شده بودند‌می‌توانست و خونی که از آن‌ها ریخته بود، در خاک‌کنیم خشک شده و رنگی زرشکی به جا گذاشته بود.
«...این وحشیانه‌ست.»
او در حالی‌ماموریتی که این را می‌گفت،آن‌ها بینی‌اش را چین داد.
فقط با باز کردن دهانش،زود بوی تعفن اجساد در حال‌داشت پوسیدگی به حواسش هجوم آورد.
او بینی‌اش را‌نیاز گرفت و صحنه‌تنها را بررسی کرد.
اجساد در‌قدم وضعیت وحشتناکی‌زود قرار داشتند.
سر بعضی‌ها له‌ماموریتی شده بود و گردن‌آن‌ها بعضی دیگر شکسته بود.
بدن عده‌ای سوراخ‌سوراخ شده بود‌زود و در بدن عده‌ای دیگر،داشت قطعات تیز آهنی فرو رفته بود.
«سلاح‌های پنهان؟»
ها وو-جین یکی از‌زود قطعات آهنی را برداشت‌اقامت و آن را بررسی کرد.
برای اینکه یک‌ماموریتی سلاح پنهان باشد، بیش‌آن‌ها از حد زمخت بود.
در حالی که‌قدم با اخم به‌جلوی آن قطعه نگاه می‌کرد—
«چه چیزی ارباب‌نیاز شمشیر پرستوی پرنده رو‌کسی به همچین جایی کشونده؟»
صدایی آشنا‌قدم باعث شد‌زود سرش را برگرداند.
در آن سوی‌ماموریتی خیابان، مردی میان‌سال با‌آن‌ها لبخندی موذیانه ایستاده بود.
«...جلاد پنهان.»
ها وو-جین‌ارشدها قطعه آهنی را‌زمان انداخت و ایستاد.
«و تو برای چی اینجایی؟»
«هاهاها، داشتم برای انجام‌فرقه کاری از اینجا رد‌داده می‌شدم که شایعات رو شنیدم.»
«این دور‌افکارش و اطراف‌می‌زد کار داشتی؟»
چهره ها‌ارشدها وو-جین کمی‌داشتند منقبض شد.
جلاد پنهان یکی‌می‌زد از اربابان چهار جهت‌دید قلعه شبح سفید بود.
اگر کسی مثل او شخصاً‌کوه وارد عمل شده بود، قطعاً‌برابر مسئله‌ای عادی در میان نبود.
«نکنه...»
ها وو-جین‌ارشدها چشمانش را‌داشتند ریز کرد.
«این کار تو بود؟»
«کار من؟ هاهاها!»
جلاد پنهان زیر خنده زد.
ها وو-جین‌ارشدها به سرعت‌داشتند اضافه کرد:
«آیا قلعه شبح سفید برای‌جلوی سرکوب قدرت رو به رشد‌بیدارید دروازه ظالم دست به کار شده؟»
خنده بلافاصله قطع شد.
«داری زیاده‌روی می‌کنی.»
«فکر می‌کنی دارم شوخی می‌کنم؟»
چهره جلاد پنهان سرد شد.
«داری قلعه‌اصل شبح سفید‌فرقه رو دست‌کم می‌گیری؟»
«...فقط یه فرضیه‌ست.»
تنش عجیبی‌ارشدها فضا را‌داشتند پر کرد.
اما هیچ‌کدام‌قدم بیشتر از‌زود این پافشاری نکردند.
عبور از آن‌ماموریتی خط قرمز به معنای‌آن‌ها یک جنگ تمام‌عیار بود.
پس از یک رویارویی‌می‌زد کوتاه، جلاد پنهان به‌دید شکلی غیرمنتظره عقب‌نشینی کرد.
«اگه یه نگاهی به‌داشتند اطرافت انداخته باشی، باید بدونی‌خودشان که این کار من نبوده.»
«...»
ها وو-جین ساکت شد.
او خودش هم‌قدم می‌دانست که جلاد‌جلوی پنهان مقصر نیست.
او چنین‌ارشدها ردپاهایی از خودش‌زمان به جا نمی‌گذاشت.
ها وو-جین رویش را برگرداند.
هیچ نیازی به درگیری با کسی که‌آن‌ها مقصر نبود، نداشت و حتی نمی‌خواست با کسی‌مسیر از قلعه شبح سفید چشم در چشم شود.
«باید قبل از اینکه‌می‌زد جلاد پنهان مقصر واقعی‌دید رو پیدا کنه، پیداش کنم.»
در حالی که ها وو-جین‌زمان در میان اجساد به دنبال‌کند هرگونه ردی از هنرهای رزمی می‌گشت—
ووش—
جلاد پنهان نگاهش را چرخاند.
او به وحشتناک‌ترین‌قدم جسد در میان‌جلوی آن توده نگاه می‌کرد.
پوستش پاره‌پاره شده بود‌داشتند و چشم‌ها و اندام‌های‌می‌توانست داخلی‌اش بیرون ریخته بودند.
او به جسدی خیره شد‌جلوی که زمانی به عنوان تیغه چرخان‌مکثی شناخته می‌شد؛ مردی با شهرت فراوان.
«چه خبر شده؟ تیغه شیطان سردچهره‌هوآشان توی گروه تاجران باد پرنده کشته شد‌ظالم و حالا هم دروازه ظالم نابود شده؟»
با وجود شوخی‌قدم با ها وو-جین،جلوی ذهنش در آشوب بود.
او پس از مأموریت دروازه‌زمان ظالم به اینجا آمده بود‌کند تا مرحله بعدی را پیش ببرد.
«نابود شده...»
احساس کرد‌اصل گلویش خشک‌فرقه شده است.
مأموریتی که قرار‌قدم بود موفقیتش تضمین شده‌اتاقی باشد، شکست خورده بود.
تیغه شیطان سردچهره‌نیاز فقط یک مهره مصرفی‌کسی بود، پس اهمیتی نداشت.
اما دروازه ظالم چیزی‌زود بود که سرمایه‌گذاری زیادی‌اقامت روی آن کرده بودند.
همان‌طور که اطراف‌ماموریتی را بررسی می‌کرد،هوآشان اطلاعاتی به دست آورد.
«مقصر فقط یک نفر بوده...»
ابروهای جلاد‌ارشدها پنهان در‌داشتند هم گره خورد.
از ردپاهای اطراف مشخص بود‌جلوی که یک نفر به تنهایی‌بیدارید باعث این قتل‌عام شده است.
اما چیزهای‌اصل عجیب زیادی‌فرقه وجود داشت.
«حتی یک ردپا‌قدم از استفاده از‌جلوی هنرهای رزمی وجود نداره.»
سرش گیج می‌رفت.
دروازه ظالم فرقه کوچکی نبود.
حتی خود او هم اگر سعی می‌کرد‌آن‌ها این تعداد آدم را در یک شب‌اما نابود کند، ردپاهایی از خودش به جا می‌گذاشت.
«اصلاً چه‌افکارش کسی می‌تونسته‌می‌زد همچین کاری بکنه...؟»
در حالی که جلاد پنهان‌زمان در شناسایی مقصر ناتوان مانده بود،چون ها وو-جین نیز کاملاً سردرگم بود.
هیچ ردی از هنرهای رزمی‌جلوی وجود نداشت، اما علائم به‌بیدارید جا مانده روی اجساد وحشتناک بودند.
«اینکه کسی‌اصل بتونه تا این‌کوه حد بی‌رحم باشه...»
چهره‌اش در هم رفت.
نه فقط بی‌رحمی، بلکه وضعیت‌زمان رها شدن اجساد نشان می‌داد که‌چون این یک قتل‌عام یک‌طرفه بوده است.
«این کار‌قدم کسی از یک‌جلوی فرقه صالح نیست.»
او کاملاً مطمئن بود.
هر کسی که وضعیت‌می‌زد دروازه ظالم را می‌دید،دید همین فکر را می‌کرد.
با رسیدن به این‌داشتند نتیجه، برگشت تا دروازه‌می‌توانست ظالم را ترک کند.
هم‌زمان، جلاد‌قدم پنهان نیز‌زود به حرکت درآمد.
«باید این‌اصل رو به ارباب‌کوه قلعه گزارش بدم.»
دیگر ماندن‌افکارش در اینجا‌می‌زد هیچ فایده‌ای نداشت.
او باید خسارات‌نیاز ناشی از سقوط دروازه‌کسی ظالم را جبران می‌کرد.
خیلی زود، هر دو نفر‌جلوی دروازه ظالم را ترک کردند و‌مکثی در جهت‌های مخالف به راه افتادند.
هر دو به یک چیز‌کوه فکر می‌کردند—اینکه مقصر باید از یک‌فشارهای فرقه نامتعارف یا یک شیطان باشد.