چپتر 105: آزمون محافظان شمشیر شکوفه آلو
0هفت شبانه‌روز از‌پذیرفته باز شدن دروازه‌های‌فرقه کوه هوآشان می‌گذشت.
غییییژ—بوم!
درست در لحظه‌ای که زمان مقرر‌فعلاً به پایان رسید، دروازه کوه هوآشان انگار‌گرفتیم که منتظر همین لحظه بود، بسته شد.
«در کل هفتاد نفر.»
هیون ریو، استاد تالار مالی، در‌فرقه حالی که به اسناد پیش رویش‌بی‌گل نگاه می‌کرد، اخم‌هایش در هم رفت.
با خودش‌همون فکر کرد: «نکنه‌تاجران زیادی طمع کردم...؟»
شاید به این خاطر بود که مدت زیادی از آخرین باری که شاگرد پذیرفته بودند‌چشم می‌گذشت. رهبر فرقه و هیون ریو بدون فکر کردن به عواقب کار، تالار تازه‌ساز بی‌گل‌چیه را تا خرخره پر کرده بودند تا شاگردان نسل سوم را در آن جا دهند.
«چقدر پول برامون مونده؟»
در حالی که‌پذیرفته پیشانی‌اش را می‌مالید و‌بدون حساب و کتاب می‌کرد—
بنگ.
در باز شد و چون‌هوف سو، معاون تالار، با چهره‌ای‌تاجران درهم و خسته وارد شد.
«همه‌شون رفتن تو تالار بی‌گل.»
«لباس‌ها چی؟»
«لباس‌ها، شمشیرهای چوبی‌آذوقه‌ای و همه وسایل‌باد مهم رو بهشون دادیم.»
«پس چی مونده...»
«هزینه غذا.»
هیون ریو اخم کرد.
مهم‌ترین چیز‌همون در اداره یک‌تاجران فرقه چه بود؟
هزینه شکم این جماعت.
هر دو نفرشان به مغزشان‌گرفتیم فشار آوردند تا راهی برای‌خاکی کاهش هزینه‌های غذا پیدا کنند.
«هوف، فعلاً همون آذوقه‌ای‌بودند که از گروه تاجران باد‌عواقب پرنده گرفتیم رو آماده کن.»
«چشم، فهمیدم.»
«بقیه‌اش رو یه‌پیدا خاکی تو سرم‌فعلاً می‌ریزم، فعلاً برو.»
با اینکه‌تاجران هیون ریو او‌گرفتیم را مرخص کرد—
«امم، استاد تالار.»
چون سو نرفت.آذوقه‌ای در عوض، او‌باد را صدا زد.
«دیگه چیه؟»
«دیگه کسی رو قبول نمی‌کنیم؟گرفتیم شنیدم تالار پزشکی این بار‌خاکی کلی شاگرد نسل دوم گرفته.»
هیون ریو لبخند تلخی زد.
تالار پزشکی در حال‌گروه تجربه رونقی بی‌سابقه در‌گرفتیم تاریخ کوه هوآشان بود.
بزرگ‌ترین دلیلش این بود—
«کاریش نمی‌شه‌تاجران کرد. پزشک الهی‌گرفتیم دست مقدس اونجاست.»
همان‌طور که انتظار می‌رفت،بودند همه چیز زیر سر‌کردن آن پزشک الهی بود.
پزشک الهی که به عنوان بزرگ‌ترین طبیب زیر آسمان شناخته می‌شد، خودش را در تالار پزشکی‌برو حبس کرده بود. به همین دلیل، بسیاری از شاگردان گمنام که هیچ علاقه‌ای به هنرهای رزمی‌کلی نداشتند و قصد داشتند به دنیای عادی برگردند، یواشکی جیم شدند و به تالار پزشکی رفتند.
البته، چون سو می‌فهمید.
حتی یادگیری مهارت‌های پزشکی معمولی هم برای گذران زندگی کافی‌خاکی بود. اما اگر کسی می‌توانست ادعا کند که شاگرد پزشک‌صدا الهی بوده، احترامی که در بیرون می‌دید اصلاً قابل مقایسه نبود.
خودش هم دلش می‌خواست تالار‌رهبر مالی را ول کند و‌کار برود پیش پزشک الهی شاگردی کند.
اما—
«نه، استاد تالار. تالار پزشکی همین الانش پنج نفر‌گروه جدید گرفته. پس ما چی؟ مگه فقط من و‌خاکی تو نیستیم که داریم همه کارها رو راست‌وریس می‌کنیم؟»
این خیلی بی‌انصافی بود.
این اصلاً درست نبود.
تالار مالی مسئول مدیریت‌گروه امور مالی کوه هوآشان‌گرفتیم بود—یکی از مهم‌ترین وظایف.
و با این‌پیدا حال، فقط دو نفر‌همون در آنجا جان می‌کندند!
در حالی که چون سو‌گرفتیم از عصبانیت جوش آورده بود،خاکی هیون ریو با صدای آرامی گفت.
«راستش، قراره به زودی‌بودند چند تا شاگرد نسل‌کردن دوم به ما ملحق بشن.»
«وا... واقعاً؟!»
چشمان چون سو گرد شد.
او با‌تاجران هیجان و‌پرنده تندتند گفت.
«چـ... چند‌شاگرد نفر؟ منظورم اینه‌رهبر که کِی میان؟»
«...باید یه هفته صبر کنی.»
«ها...؟ یه هفته؟»
با این جواب سرد،پرنده آن برق امید در‌فهمیدم چهره چون سو محو شد.
«آخه الان‌شاگرد کلی کار‌بودند ریخته سرمون.»
«رهبر فرقه اول باید‌گروه به یه کاری رسیدگی‌گرفتیم کنه، برای همین عقب افتاده.»
«کاری که‌هزینه‌های باید بهش‌کنند رسیدگی کنه...»
«احتمالاً همون.»
«آه...»
چون سو آهی کشید.
«پس تا اون‌پیدا موقع، فقط ما دو‌همون تا باید حمالی کنیم؟»
هیون ریو سر تکان داد.
خودش هم سردرد گرفته بود.
او لین را به عنوان شاگرد‌باد مستقیم خودش پذیرفته بود، اما حتی وقت‌خاکی نداشت به او هنرهای رزمی یاد بدهد.
«هوف.»
«آخ.»
هر دو همزمان آه کشیدند.
«فعلاً بیا فقط تحمل کنیم.»
«...فهمیدم.»
در همین حین، یک نفر دیگر هم‌چشم در کوه هوآشان بود که به همان‌اینکه اندازه—نه، حتی بیشتر از تالار مالی—سرش شلوغ بود.
«می‌خوای من ناظر‌پذیرفته آزمون انتخاب محافظان‌فرقه شمشیر شکوفه آلو باشم؟»
«دقیقاً.»
با این ملاقات ناگهانی رهبر‌هوف فرقه در کله سحر، چهره‌تاجران هیون چونگ در هم رفت.
محافظان شمشیر‌تاجران شکوفه آلو آبروی‌گرفتیم کوه هوآشان بودند.
به همین دلیل بود که آزمون‌ها‌فرقه و ارزیابی‌ها هر سال برگزار می‌شد‌بی‌گل و روند آن به شدت سختگیرانه بود.
قدرت رزمی، استعداد و شخصیت آن‌ها با‌پرنده دقت زیر نظر گرفته می‌شد تا مشخص شود‌می‌ریزم آیا لیاقت این عنوان را دارند یا نه.
برای همین نمی‌فهمید.
«چرا من؟»
ناظر باید کسی می‌بود که‌رهبر شخصیت، اخلاق و توانایی‌های رزمی‌کار شاگردان را به خوبی بشناسد.
اما او چی؟
«خودت که می‌دونی، من همش تو عمارت‌همون ده هزار کتیبه تمرگیده بودم. چیز زیادی‌آماده از شاگردها نمی‌دونم. چطور می‌تونم ناظر باشم؟»
هیون چونگ رد کرد.
«بهتر نیست از‌پذیرفته استاد تالار تمرین رزمی‌بدون یا هیون هو بخوای؟»
«استاد تالار تمرین رزمی‌گروه و هیون هو هر دو‌آماده شدیداً تو رو پیشنهاد دادن.»
اما رهبر‌هزینه‌های فرقه مخالفت‌کنند او را نپذیرفت.
«و من هم باور‌پرنده دارم که تو مناسب‌ترین‌فهمیدم شخص برای این نقشی.»
«...چرا همچین فکری می‌کنی؟»
«می‌دونی این بار‌آذوقه‌ای چند نفر تو‌باد آزمون شرکت می‌کنن؟»
صدای رهبر فرقه قاطع شد.
«در مجموع ده نفر.»
این غافلگیرکننده بود.
برای شرکت در آزمون،گروه فرد باید یک شرط را‌آماده برآورده می‌کرد—ساطع کردن رایحه شمشیر.
به این معنی که‌کنند آن‌ها باید حداقل به سطح‌گروه یک رزمی‌کار درجه یک می‌رسیدند.
سال گذشته،تاجران فقط چهار‌پرنده نفر بودند.
و همه آن‌ها قبول‌بودند شدند و به محافظان‌کردن شمشیر شکوفه آلو پیوستند.
به عبارت دیگر، ده شاگرد‌تاجران تنها در عرض یک سال‌چشم به سطح رایحه شمشیر رسیده بودند.
«و هشت نفر از اونا‌هوف شاگردان نسل دومی هستن که‌تاجران زیر نظر تو آموزش دیدن.»
«چون هوی بیشتر از من اعتبار این کار رو‌بقیه‌اش داره. اگه اون گروهی که با خوردن قرص رایحه‌نرفت تاریک قوی شدن رو نمی‌آورد، ما شاهد همچین نتایجی نبودیم.»
«اما این مهارت تو‌بودند بود که شاگردان نسل‌کردن دوم رو پرورش داد.»
رهبر فرقه کوتاه نیامد.
«...هوف. باشه. نظارتش با من.»
در نهایت،تاجران هیون چونگ‌پرنده تسلیم شد.
«ممنونم.»
چهره رهبر فرقه نرم‌تر شد.
«آزمون کِیه؟»
با این سوال،باد رهبر فرقه به‌آماده بالا نگاه کرد.
شکوفه‌های آلو که زمانی فقط‌رهبر غنچه بودند، اکنون کاملاً شکفته شده‌تازه‌ساز و کوه هوآشان را پوشانده بودند.
«فردا.»
همان روز، این خبر در سراسر‌فعلاً کوه هوآشان پیچید که آزمون محافظان‌پرنده شمشیر شکوفه آلو فردا برگزار خواهد شد.
و چون هوی، که به نظر می‌رسید هیچ ربطی‌بقیه‌اش به این آزمون ندارد، در حالی که از روی کلافگی‌عوض عرق می‌ریخت، داشت به توضیحات پرشور جوک گوم گوش می‌داد.
«...پس به‌شاگرد همین دلیل، چند‌رهبر روزی نمی‌تونم بیام.»
در حالی که جوک گوم داشت‌باد با جزئیات توضیح می‌داد، چون هوی حرفش‌خاکی را برید و رفت سر اصل مطلب.
«پس داری میگی چون‌کنند داور آزمون محافظان شمشیر‌آذوقه‌ای شکوفه آلو شدی، نمی‌تونی بیای؟»
جوک گوم‌تاجران با خجالت‌پرنده سرش را خاراند.
«بله.»
«سول ران چی؟»
«بله. با احتساب ایشون، این‌هوف بار همه محافظان شمشیر شکوفه‌تاجران آلو به عنوان داور خدمت می‌کنن.»
«فهمیدم.»
چون هوی‌شاگرد با خونسردی‌بودند جواب داد.
حیف شد که جوک گوم و سول‌پرنده ران که معمولاً کارهایش را راه می‌انداختند دور‌می‌ریزم و برش نبودند، اما چه کار می‌توانست بکند؟
این مسخره‌بازی‌ها‌هزینه‌های هر سال‌کنند برگزار می‌شد.
«وقتش رسیده بود.»
درست همان موقع،پذیرفته رایحه شکوفه‌های آلو‌فرقه از زیر بینی‌اش گذشت.
«امم، استاد ارشد.»
«بنال ببینم.»
«رهبر فرقه ازم‌باد خواستن پیامی رو‌آماده به شما برسونم.»
«چیه؟»
جوک گوم مکث‌آذوقه‌ای کرد و با‌باد من و من گفت.
«ایـ... ایشون گفتن... اگه‌کنند کاری ندارین، شاید بتونین‌آذوقه‌ای بیاین و تماشا کنین...»
صدایش به تدریج ضعیف شد،گرفتیم چون خوب می‌دانست چون هوی چقدر‌سرم از این دردسرهای بی‌خود متنفر است.
اما—
«باشه.»
چون هوی‌هزینه‌های این پیشنهاد‌کنند را قبول کرد.
«وا... واقعاً؟»
با دیدن واکنش‌پذیرفته متعجب جوک گوم،فرقه چون هوی پوزخندی زد.
«چرا؟ نباید بیام؟»
«نه! خواهش می‌کنم حتماً بیاین!»
«کِی هست؟»
«فردا صبح.»
«صبح، هه. فهمیدم.»
چون هوی سر تکان داد.
با خودش فکر کرد:پرنده «ضرر نداره، بذار ببینم‌فهمیدم این جوجه‌ها چطور انتخاب میشن.»
روز بعد، به محض اینکه خورشید‌باد به وسط آسمان رسید، چون هوی به‌خاکی سمت زمین تمرین نی‌زار رویا حرکت کرد.
معمولاً فقط چند تا از‌هوف شاگردان نسل اول اونجا تمرین‌تاجران می‌کردند، اما امروز قضیه فرق می‌کرد.
«فکر می‌کنی‌تاجران برادر ارشد‌پرنده از پسش برمیاد؟»
«معلومه که آره!»
شاگردان نسل دوم که معمولاً تو‌باد زمین تمرین جنگل هلو دیده می‌شدند، با‌خاکی استرس دور زمین تمرین جمع شده بودند.
سه نفر‌هزینه‌های در جایگاه‌کنند اصلی نشسته بودند.
رهبر فرقه،تاجران ناظر هیون چونگ،گرفتیم و چون هوی.
«کی شروع می‌شه؟»
«الان دیگه.»
هنوز حرف رهبر‌پیدا فرقه درست و حسابی‌همون تموم نشده بود که...
هوووش—
نسیم ملایمی وزید.
بعد، از اون‌طرف دیوارهای بلندی که‌باد زمین تمرین رو احاطه کرده بودند،بقیه‌اش ده تا سایه به هوا پریدند.
محافظان شمشیر شکوفه آلو، انگار‌هوف که می‌خواستند حسابی خودنمایی کنند، تکنیک‌های‌باد حرکتی خیره‌کننده‌ای رو به نمایش گذاشتند.
«اون اژدهای‌تاجران آسمانی در حال‌گرفتیم ظهور از ابرهاست!»
«ابر جوهری‌شاگرد تف‌کننده رعد‌بودند رو هم می‌بینم!»
شاگردان نسل دوم با دهان‌های باز و چشم‌های گرد‌آماده به محافظانی که با استفاده از تکنیک‌های حرکتی پیشرفته‌مرخص فرقه هوآشان از بالای سرشون پرواز می‌کردند، خیره شده بودند.
اژدهای آسمانی در حال ظهور از ابرها،همون ابر جوهری تف‌کننده رعد، قدم‌های گیج‌کننده حلقه توهم،چشم رانش پرشی ابر شناور، و کلی خزعبلات دیگه.
در حالی که‌باد اون‌ها مات و‌آماده مبهوت تماشا می‌کردند—
تق. تق.
محافظان شمشیر شکوفه آلو خیلی سبک‌باد روی زمین تمرین فرود اومدند و‌بقیه‌اش این نمایش خیره‌کننده رو تموم کردند.
«آه...»
شاگردان نسل‌تاجران دوم آهی از‌گرفتیم روی تحسین کشیدند.
اما در همین حین،بودند چون هوی به دلیل‌کردن کاملاً متفاوتی جا خورده بود.
«واو. عجب نمایش بی‌خودی.»
هرچند از بیرون پر زرق و برق‌همون به نظر می‌رسید، اما از درون کاملاً توخالی‌چشم بود؛ درست مثل یه میوه براق اما بی‌مزه.
«بهتر نیست به جای این‌گرفتیم مسخره‌بازی‌ها، برن چهار تا تکنیک‌خاکی حرکتی درست و حسابی یاد بگیرن؟»
«هاها، ولی‌شاگرد مگه روحیه‌شون‌بودند رو بالا نبرد؟»
«به نظر‌همون میاد یکم‌گروه هیجان‌زده شدن.»
در حالی که رهبر فرقه و‌فعلاً هیون چونگ در واکنش به تیکه‌پرنده تیز چون هوی لبخندهای معذبی می‌زدند...
«بذار ببینم.»
چون هوی نگاهش رو به‌رهبر زمین تمرین چرخوند و محافظان‌کار شمشیر شکوفه آلو رو برانداز کرد.
همون‌طور که انتظار می‌رفت، اولین‌تاجران کسایی که چشمش رو گرفتند‌چشم جوک گوم و سول ران بودند.
بعدی‌ها جوک اون، جوک جه، و‌فعلاً جوک بی بودند که توی گروه‌پرنده تاجران باد پرنده همراهیش کرده بودند.
و همین.
بقیه‌شون چهره‌های آشنایی بودند، اما‌رهبر نه اسمشون رو می‌دونست و نه‌تازه‌ساز اصلاً براش مهم بود که بدونه.
«حتی یه‌همون نفرشون هم چنگی‌تاجران به دل نمی‌زنه...»
همین‌طور که داشت براندازشون‌کنند می‌کرد، نگاهش روی زنی که‌گروه وسط ایستاده بود متوقف شد.
به نظر می‌رسید تو اواسط‌گرفتیم تا اواخر دهه بیست زندگیش‌خاکی باشه و قد نسبتاً بلندی داشت.
«حداقل یه نفر پیدا شد.»
آروم از‌همون سر تا پاش‌تاجران رو نگاه کرد.
آنچنان زیبا نبود، اما‌کنند اون‌قدر جذابیت داشت که‌آذوقه‌ای توجه آدم رو جلب کنه.
بدن خوش‌فرمی داشت.
و شاید چون هیچ تلاشی برای پنهان کردن نیروی درونی‌کار و حضورش نمی‌کرد، اون ژست با اعتماد به نفس و‌پول دست‌به‌سینه‌اش حسابی بهش می‌اومد، حتی اگه مغرورانه به نظر می‌رسید.
«این دیگه‌همون کی بود؟گروه قیافه‌اش آشناست.»
قدم—
درست همون‌تاجران موقع، زن یک‌گرفتیم قدم جلو اومد.
«خوش‌وقتم. من چون هیانگ هستم.»
چون هیانگ؟ آه! شاگرد ارشد؟
تازه اون موقع‌پیدا بود که چون هوی‌همون یادش اومد اون کیه.
اما بعد اخم کرد.
«مگه نگفته بود‌پذیرفته تو صخره شیر تو‌بدون تمرین درهای بسته است؟»
رهبر فرقه جواب‌آذوقه‌ای داد: «همین اواخر‌باد تمرینش رو تموم کرد.»
«بودای بی‌کران.»
یک تائوئیست‌تاجران جوان قدم به‌گرفتیم زمین تمرین گذاشت.
اون خیلی طبیعی تعظیم کرد و‌فرقه لقب افتخاری رزمی‌اش رو به زبون آورد،خرخره بعد مستقیم به چون هیانگ نگاه کرد.
«خیلی وقت گذشته، خواهر ارشد.»
چون هیانگ لبخند ملایمی زد.
«می‌خوای با کی روبرو بشی؟»
«دلم می‌خواد با‌پذیرفته برادر ارشد، جوک‌فرقه گوم مبارزه کنم.»
«خیلی خب.»
چون هیانگ‌هزینه‌های بدون هیچ‌کنند تردیدی عقب کشید.
کمی بعد، جوک گوم که‌گرفتیم از پشت داشت تماشا می‌کرد،خاکی جلو اومد و تعظیم کرد.
«خب خب. اصلاً انتظار‌بودند نداشتم من رو انتخاب‌کردن کنی، برادر کوچک‌تر، جوک یون.»
جوک یون لبخند کم‌رنگی زد.
«با خودم فکر کردم‌کنند شاید این تنها شانسم‌آذوقه‌ای برای مبارزه با تو باشه.»
«اگه فقط بحث‌باد مبارزه تمرینیه که‌آماده هر وقت بخوای می‌تونیم...»
«من یه مبارزه‌پذیرفته می‌خوام که جفتمون‌فرقه با تمام توان بجنگیم.»
جوک گوم‌همون جا خورد و‌تاجران با احتیاط پرسید:
«...تو می‌دونستی؟»
جوک یون‌تاجران در سکوت‌پرنده سر تکون داد.
«لطفاً این‌شاگرد بار خودت‌بودند رو نگه ندار.»
«باشه.»
با دیدن اینکه جوک یون هاله‌اش رو‌همون آزاد کرد، جوک گوم هم شمشیرش رو کشید‌چشم و تکنیک انرژی شکوفه آلو رو احضار کرد.
قبول شدن‌تاجران تو این آزمون‌گرفتیم خیلی ساده بود.
فقط کافی بود با یکی‌رهبر از محافظان شمشیر شکوفه آلو‌کار مبارزه کنی و ناظر تأییدت کنه.
در حالی‌همون که فضا‌گروه داشت متشنج می‌شد—
تق!
هر دو‌تاجران همزمان به سمت‌گرفتیم هم هجوم بردند.
وقتی دوئل جوک یون و‌رهبر جوک گوم شروع شد، رهبر‌کار فرقه آهی از روی تحسین کشید.
«هاها. از قبل می‌دونستم جوک گوم‌باد عالیه، اما انتظار نداشتم جوک یون تو‌خاکی این مدت کوتاه این‌قدر پیشرفت کرده باشه.»
جوک یون در‌پیدا بین شاگردان نسل‌فعلاً دوم چندان برجسته نبود.
در واقع،تاجران استعدادش زیر‌پرنده حد متوسط بود.
اما—
«با این حال،آذوقه‌ای جوک گوم تو‌باد یه سطح دیگه‌ست.»
جوک گوم داشت جوک‌کنند یون رو در هم‌آذوقه‌ای می‌کوبید. یه طرفهِ مطلق.
هیون چونگ با لحنی‌پرنده سرد ارزیابی کرد: «جوک‌فهمیدم یون هنوز آماده نیست.»
مهارت‌هاش قطعاً پیشرفت کرده بود، اما‌فرقه هنوز خیلی مونده بود تا بتونه‌بی‌گل یه محافظ شمشیر شکوفه آلو بشه.
مدت کوتاهی بعد،آذوقه‌ای جوک یون به شکست‌پرنده اعتراف کرد: «من باختم.»
هر دو با رضایت‌کنند به هم لبخند زدند و‌گروه زمین تمرین رو ترک کردند.
بعد چون‌تاجران هیانگ جلو اومد‌گرفتیم و صدا زد.
«نفر بعدی، بیاد جلو.»
یکی دیگه از شاگردان‌گروه نسل دوم جلو اومد‌گرفتیم و دوئل جدیدی شروع شد.
در همین حین، چون هوی که‌فعلاً هر دو دوئل رو تماشا کرده بود،گرفتیم با قیافه‌ای مات و مبهوت نگاه می‌کرد.
«همین؟ دارین‌تاجران با من‌پرنده شوخی می‌کنین دیگه.»
انتظار داشت آزمون محافظان شمشیر شکوفه‌فرقه آلو یه چیزی تو چنته داشته‌بی‌گل باشه، اما به طرز ناامیدکننده‌ای کسل‌کننده بود.
«همین بود؟»
«چرا؟ مشکلی هست؟»
مشکل؟ از‌تاجران سر و‌پرنده کولش مشکل می‌بارید.
محافظان شمشیر شکوفه آلو نیروی کلیدی‌فرقه فرقه هوآشان بودند، و با این حال‌خرخره فقط با یه مبارزه تمرینی انتخاب می‌شدند؟
تازه اونم‌همون یه مبارزه خشن‌تاجران و جدی نبود.
یه مبارزه تمرینی‌پیدا ساده بود که‌فعلاً هر جایی می‌شد دید.
چون هوی‌تاجران از رهبر‌پرنده فرقه پرسید.
«تو با‌شاگرد این مسخره‌بازی‌بودند راضی هستی؟»
رهبر فرقه با کنجکاوی‌گروه بهش نگاه کرد و‌گرفتیم بعد سر تکون داد.
«معلومه که‌هزینه‌های آره. بیشتر‌کنند از راضی‌ام.»
کاملاً هم جدی می‌گفت.
کی فکرش رو‌پذیرفته می‌کرد ده نفر تو‌بدون این آزمون شرکت کنن؟
حتی تو زمان‌آذوقه‌ای هیون گانگ هم‌باد همچین اتفاقی نیفتاده بود.
اما با شنیدن‌پیدا این حرف، چون‌فعلاً هوی اخم کرد.
«فرقه هوآشان با‌باد این وضعیت چطور‌آماده می‌خواد قوی بشه؟»
حتی برای یه‌پذیرفته فرقه تائوئیست هم این‌بدون دیگه خیلی زیاده‌روی بود.
اون‌ها گروه قرص رایحه‌گروه تاریک و هفت دروازه شکوفه‌آماده آلو رو آماده کرده بودند.
اما با این‌پیدا مدل آزمون‌ها، عمراً‌فعلاً رنگ قدرت رو می‌دیدند.
«تچ، بازم‌تاجران خودم باید دست‌گرفتیم به کار شم؟»
چرا همه‌شاگرد چی به دخالت‌رهبر اون نیاز داشت؟
احساس می‌کرد‌همون داره شیره جون‌تاجران خودش رو می‌کشه.
ولی چاره‌ای نبود.
برای اینکه فرقه هوآشان‌پرنده رو قوی کنه، باید این‌بقیه‌اش پیرمردهای امل رو متقاعد می‌کرد.
چون هوی که‌پذیرفته تصمیمش رو گرفته‌فرقه بود، به حرف اومد.
«یکم ناامیدکننده‌ست.همون اینکه فقط با‌تاجران همین راضی شدی.»
«کجاش ناامیدکننده‌ست؟»
«نگاه کن.» چون هوی به جوک‌آماده گوم و جوک یون که تازه‌می‌ریزم مبارزه‌شون رو تموم کرده بودند، اشاره کرد.
«تو اون دوئل هیچ اثری از استیصال و جون کندن نبود. خیلی تر‌خرخره و تمیز و شاد تموم شد. از چیزی که من دیدم، به نظر‌کتاب نمیاد جوک یون اصلاً علاقه‌ای به محافظ شمشیر شکوفه آلو شدن داشته باشه.»
آهی کشید‌همون و سرش‌گروه رو تکون داد.
«مگه قدرت حریفش‌پیدا رو قبول نکرد و‌همون به شکست اعتراف نکرد؟»
چون هوی زل‌باد زد تو چشم‌های‌آماده رهبر فرقه و گفت:
«اگه واقعاً می‌خواست یه محافظ‌رهبر شمشیر شکوفه آلو بشه، وسط‌کار کار بی‌خیال می‌شد و تسلیم می‌شد؟»
«خب این...»همون حرف تو دهن‌تاجران رهبر فرقه ماسید.
«همم. حرفت منطقیه.» هیون چونگ که‌فعلاً تا اون موقع ساکت داشت گوش‌پرنده می‌داد، با چون هوی موافقت کرد.
چون هوی از‌باد فرصت استفاده کرد‌آماده و ضربه رو زد.
«اگه قرار باشه فرقه‌مون دوباره سر پا بشه، مگه به متخصص‌های طراز‌بی‌گل اول بیشتری نیاز نداریم؟ اما وقتی این‌ها حتی حاضر نیستن برای محافظ شمشیر‌حساب شکوفه آلو شدن جونشون رو کف دستشون بذارن، ما چطوری می‌خوایم قوی‌تر بشیم؟»
«...با این حال،آذوقه‌ای ما تقریباً به‌باد شکوه سابق‌مون رسیدیم.»
«تو فقط‌هزینه‌های با همین‌کنند راضی هستی؟»
چشم‌های چون هوی باریک شد.
«من نیستم.»
مردمک چشم‌های رهبر فرقه لرزید.
«چه سطحی‌هزینه‌های تو رو‌کنند راضی می‌کنه؟»
«بزرگ‌ترین فرقه‌تاجران زیر آسمان.» چون‌گرفتیم هوی پوزخند زد.
«این کمترین‌شاگرد چیزیه که باید‌رهبر براش هدف‌گذاری کنیم.»