چپتر 49: راز یین و یانگ
0«خیلی به خودت مطمئنی، بچه.»
شبح‌های قاتل سیاه و‌این سفید با نگاهی تحقیرآمیز‌مضحک به چون هوی خیره شدند.
از زمانی که قدم به دنیای رزمی‌حال گذاشته بودند، حتی یک نفر هم جرئت نکرده‌شایدم بود ادعا کند که می‌خواهد آن‌ها را بکشد.
مگر آن‌ها که بودند؟
هرچند حالا به عنوان شبح‌های قاتل سیاه و‌شایدم سفید شناخته می‌شدند، اما زمانی همان شیاطین دوقلوی یین‌نیلوفر یانگِ بدنام بودند که بر دنیای رزمی حکومت می‌کردند.
و حالا، یک جوانک خام که‌آن‌قدر تازه به سن بلوغ رسیده بود،سلاح‌هایشان ادعا می‌کرد که می‌خواهد جانشان را بگیرد.
از نگاه آن‌ها، این حرف‌قوی‌ترین آن‌قدر مسخره و مضحک بود‌سنگین که حتی نمی‌توانستند به آن بخندند.
جرنگ!
هر دو سلاح‌هایشان را محکم در دست‌هستن گرفتند و شمشیر و تیغه‌ای را که‌شمشیرش در زمین فرو رفته بود، بیرون کشیدند.
تکه‌های سنگ خردشده به‌این اطراف پاشید و شمشیر و‌نمی‌توانستند تیغه عظیم به دستانشان بازگشت.
با همان ژستی‌آزاد که در ابتدا‌نیروهایی ظاهر شده بودند.
اما فضا تغییر کرده بود.
برنده‌تر، سنگین‌تر و وحشیانه‌تر.
با احساس فشاری که آرام‌آرام‌حرف از سوی آن دو بالا می‌گرفت،جرنگ برقی در چشمان چون هوی درخشید.
‘بدک نیست.’
نیروی درونی‌ای که این دو پیرمرد آزاد می‌کردند،حال یکی از قوی‌ترین نیروهایی بود که تا به‌شایدم حال با آن روبرو شده بود؛ عمیق و سنگین.
‘در سطح‌عمیق ارشدها هستن؟‘در یا شایدم قوی‌تر؟’
در حالی که چون‌این هوی قدرت غیرمنتظره‌شان را‌مضحک می‌سنجید، شمشیرش را بیرون کشید.
لحظه‌ای که‌پیرمرد شمشیر نیلوفر‌یکی سفید ظاهر شد—
هووووش—
شبح‌های قاتل سیاه‌سنگین و سفید پهلوهای چون‌هستن هوی را هدف گرفتند.
شمشیر و تیغه‌شان با نیرویی وحشیانه به‌مسخره حرکت درآمد و تندبادی خشن ایجاد کرد که‌گرفتند چون هویِ ظاهراً بی‌دفاع را نشانه رفته بود.
«خیلی عجله دارین.»
چون هوی در حالی‌آزاد که چشمانش می‌درخشید، این را‌روبرو با لحنی تمسخرآمیز زمزمه کرد.
جرنگ!
‘اون دیگه چه جور شمشیریه؟!’
‘این دیگه چیه؟!’
شبح‌های قاتل‌درونی‌ای سیاه و سفید‌یکی شوکه شده بودند.
تکنیک‌هایی که همین الان استفاده‌سطح کرده بودند، تیغه شبح یین سفید‌قدرت و شمشیر قاتل یانگ سیاه بود.
با اینکه تمام توانشان را به کار نگرفته‌مضحک بودند، اما این‌ها سلاح‌های سنگینی بودند که می‌توانستند بیشتر‌تیغه‌ای متخصصان را تنها با یک ضربه از پا درآورند.
اما وقتی با شمشیر چون‌قوی‌ترین هوی برخورد کردند، سلاح‌هایشان با‌سنگین شدت به عقب پس زده شد.
وقتی به سرعت شمشیر و تیغه‌شان‌قوی‌ترین را جمع‌وجور کردند، دستانشان هنوز از‘در شدت ضربه می‌لرزید و نگاهشان جدی‌تر شد.
نیروی پس‌زنیِ باورنکردنی‌ای بود.
اما چیزی که حتی غافلگیرکننده‌تر بود، این‌مسخره بود که چون هوی آن نیرو را‌دست تنها در یک لحظه کوتاه آزاد کرده بود.
آن‌ها هم می‌توانستند از چنین نیرویی استفاده‌حال کنند، اما نمی‌توانستند ادعا کنند که قادرند‌هستن در یک چشم‌به‌هم‌زدن این کار را انجام دهند.
‘اون یه استاده.’
‘یه استاد واقعی…!’
با احساس خطر، آن‌این دو به طور غریزی‌مضحک نیروی درونی‌شان را بیرون کشیدند.
انرژیِ سیاه و‌آزاد سفیدِ شمشیر و تیغه‌حال از سلاح‌هایشان زبانه کشید.
‘یین و یانگ؟’
چشمان چون‌عمیق هوی با‘در علاقه روشن شد.
با اینکه آن دو کاملاً شبیه‌آن‌قدر به هم بودند، تکنیک‌های درونی‌ای که تمرین‌محکم می‌کردند کاملاً در تضاد با یکدیگر بود.
سیاه و‌پیرمرد سفید، یین‌یکی و یانگ.
لحظه‌ای که او انرژی‌های‌آزاد متضاد را دید که‌حال به سلاح‌هایشان تزریق می‌شد—
هووووش—
بادی سیاه و‌نگاه سفید از شمشیر‌آن‌قدر و تیغه‌شان برخاست.
ضربه‌ای مانند صاعقه بود.
بسیار سریع‌تر از‌پیرمرد دو حمله‌ای که‌قوی‌ترین قبلاً انجام داده بودند.
شمشیر و تیغه به فاصله‌سطح نزدیک چون هوی رسیدند و‌حالی نقاط حیاتی‌اش را هدف گرفتند.
شواااش!
با این‌پیرمرد حال، چون هوی‌قوی‌ترین کاملاً خونسرد ماند.
او خیلی ساده شمشیرش‌آزاد را به سمت سلاح‌های‌حال در حال نزدیک شدن چرخاند.
جرنگ!
هوا منفجر شد.
شمشیر و تیغه توسط‌یکی شمشیر چون هوی دفع شدند‌عمیق و دوباره به عقب برگشتند.
اما کار‌درونی‌ای به همین‌جا‌آزاد ختم نشد.
به دنبال پس زدن‘در سلاح‌هایشان، شبح‌های قاتل سیاه و‌قوی‌تر سفید یک دور کامل چرخیدند.
هوووش—
با ترکیب نیروی درونی، قدرت فیزیکی و نیروی چرخشی، شمشیر‌سنگین و تیغه‌شان با سرعتی که چشم قادر به دنبال کردنش‌می‌سنجید نبود، برش‌هایی ایجاد کردند که امواجی برنده به وجود آورد.
شش برش، مانند‌پیرمرد چنگال‌های یک جانور‌قوی‌ترین درنده، هوا را شکافتند.
شواش! شواش! شواش!
چون هوی با آرامش به‌حرف شش برشی که هیچ راه فراری‌جرنگ برایش باقی نگذاشته بودند، نگاه کرد.
با اینکه به نظر می‌رسید خشکش‌نیروهایی زده، در حال تحلیل تکنیک‌های شمشیر‌سطح و تیغه‌ای بود که آن‌ها استفاده می‌کردند.
‘شمشیر و تیغه، و‌آزاد انرژی متضاد یین و یانگ…روبرو ولی چرا این‌قدر شبیه همن؟’
با بررسی کوتاهی روی تکنیک‌هایشان، چون هوی‌هستن فهمید که چرا این‌قدر شبیه به هم‌شمشیرش به نظر می‌رسند و پوزخندی محو زد.
‘پس کل قضیه همینه.’
او شمشیرش را‌آزاد بالا آورد و‌نیروهایی ضرباتشان را مهار کرد.
جرنگ! جرنگ! جرنگ!
سریع و سنگین.
اما فقط همین بود.
بوم!
چون هوی نیروی درونی قدرتمندتری نسبت‌قوی‌ترین به آن‌ها تزریق کرد و تمام برش‌ها‌سطح را با یک ضربه در هم شکست.
قدرت در‌عمیق برابر قدرت، نیرو‌سطح در برابر نیرو.
این همان‌بگیرد روشی بود که‌حرف او همیشه می‌جنگید.
موج شوک عظیمی در‌یکی ساختمان پخش شد و آن‌عمیق را مانند یک زلزله لرزاند.
«آرغ!»
«آه!»
شبح‌های قاتل سیاه‌نگاه و سفید از‌آن‌قدر شدت ضربه تلوتلو خوردند.
چون هوی به آن‌ها که سینه‌هایشان را‌حال گرفته بودند و سعی می‌کردند جراحات داخلی‌شان را‌شایدم فرو دهند، نگاه کرد و با تمسخر گفت.
«ناامیدکننده بود. فکر می‌کردم چیز خاصی تو‌نیروهایی چنته دارین، ولی معلوم شد فقط یه‌ارشدها هنر رزمی رو برداشتین و دو تیکه‌اش کردین.»
چشمان شبح‌های قاتل‌سنگین سیاه و سفید‌ارشدها از تعجب گشاد شد.
فقط آن‌ها و استادشان می‌دانستند که‌آن‌قدر تکنیک درونی‌ای که تمرین می‌کردند، در‌سلاح‌هایشان اصل یک تکنیک واحد بوده است.
و با این حال این جوانک فقط‌حال بعد از چند رد و بدل کردن‌هستن ضربه به این موضوع پی برده بود؟
این غیرممکن بود.
آن‌ها می‌خواستند باور کنند که این فقط‌هستن یک حدس شانسی یا یک بلوف بوده،شمشیرش اما بعد چون هوی دوباره به حرف آمد.
«یین و یانگ… پس‌این باید یه هنر رزمی بر‌نمی‌توانستند پایه اصول تایجی بوده باشه.»
کلماتش همه‌چیز را تأیید می‌کرد.
شبح‌های قاتل سیاه‌پیرمرد و سفید دهانشان‌قوی‌ترین را محکم بستند.
او دستشان‌عمیق را کاملاً‘در خوانده بود.
هنر رزمی‌ای که این احمق‌ها در اصل‌مسخره قرار بود یاد بگیرند، تکنیک درونی بی‌نظیری بود‌گرفتند که به عنوان تکنیک تایجی نخستین شناخته می‌شد.
اما از آنجا که استعداد لازم برای‌حال تسلط بر آن را نداشتند، استادشان آن را‌شایدم به دو تکنیک درونی جداگانه تقسیم کرده بود.
تکنیک یین‌درونی‌ای سفید که بر‌یکی پایه یین بود.
و تکنیک یانگ‌سنگین سیاه که بر‌ارشدها پایه یانگ بود.
اما حالا که استادشان‌این مرده بود، فقط خودشان‌مضحک این حقیقت را می‌دانستند.
با اینکه لال‌مونی گرفته بودند،قوی‌ترین چون هوی از واکنش‌هایشان می‌فهمید‌سنگین که درست به خال زده است.
«دیگه برام مهم نیست اون‌یکی تکنیک اصلی چی بوده. بیاین‌عمیق فقط این مسخره‌بازی رو تمومش کنیم.»
همان‌طور که با سردی حرف می‌زد، هاله‌ای‌هستن قدرتمند از تمام بدن چون هوی فوران کرد‌کشید و آن دو را سر جایشان میخکوب کرد.
آن‌ها غریزتاً‌بگیرد یک قدم‌این به عقب برداشتند.
تا به حال در‌یکی عمرشان چنین فشار خردکننده‌ای‌روبرو را حس نکرده بودند.
حتی از استادشان یا‌آزاد خدای مرگ سفید هم‌حال چنین چیزی ندیده بودند.
بوم—
«……!»
«……!»
شبح‌های قاتل سیاه و سفید وقتی‌قوی‌ترین دیوار را پشت سرشان حس کردند، به‌سطح خودشان آمدند و به یکدیگر نگاه کردند.
هیچ‌کدام حرفی نزد،سنگین اما هر دو می‌دانستند‌هستن دیگری چه حسی دارد.
احساسی که‌بگیرد این‌همه تلاش کرده‌حرف بودند فراموشش کنند.
احساس شکست.
همان ناامیدی خردکننده‌ای که وقت باختن به خدای‌حال مرگ سفید حس کرده بودند، دوباره برگشت و‌شایدم چهره‌هایشان را به چیزی هیولاوار و کریه تبدیل کرد.
آن‌ها خشمگین بودند.
نه از دست چون هوی،حرف بلکه از دست خودشان؛ به‌بخندند خاطر اینکه دوباره ترسیده بودند.
غورررش—
نیروی درونی‌شان‌درونی‌ای با خشم‌آزاد منفجر شد.
آن‌قدر شدید که ساختمان‘در لرزید و گرد و‌شایدم خاک از سقف فرو ریخت.
چون هوی‌بگیرد با بی‌خیالی شمشیرش‌حرف را بالا آورد.
بوم!
شبح‌های قاتل سیاه و‌آزاد سفید با گام حقیقی‌حال به جلو یورش بردند.
پاهایشان ردهای عمیقی روی زمین به‌ارشدها جا گذاشت و مثل تیرهایی که‌غیرمنتظره‌شان هوا را می‌شکافند، به جلو پرتاب شدند.
با وجود هیکل‌های‌نگاه غول‌پیکرشان، حرکاتشان نرم‌آن‌قدر و سریع بود.
با استفاده از تکنیک حرکتی پرواز نخستین که به‌عمیق ساختن شهرت ترسناکشان کمک کرده بود، فاصله‌شان را با‌قدرت چون هوی پر کردند و سلاح‌هایشان را تاب دادند.
ووش!
شعله‌ها از شمشیر فوران‘در کردند و شبنم یخ‌شایدم روی تیغه شکل گرفت.
آن‌ها انرژی یین‌نگاه و یانگ خود را‌مسخره به نهایت رسانده بودند.
حمله ترکیبی‌شان انرژی وحشیانه و‌قوی‌ترین سنگینی ساطع می‌کرد که می‌توانست‌سنگین هر حریفی را له کند.
تکنیک‌های شمشیر و تیغه‌شان با سرعت و وزن وحشتناکی‌روبرو پایین آمد، انگار که می‌خواستند قلعه شبح سفید را به‌قدرت دو نیم کنند، و با شمشیر چون هوی برخورد کردند.
بوم!
کل قلعه به شدت لرزید.
«گااه!»
«اررغ!»
شبح‌های قاتل سیاه و‘در سفید خون سرفه کردند‌شایدم و تلوتلوخوران به عقب رفتند.
«ایـ... این‌بگیرد تکنیک کنترل‌این شمشیر بود؟!»
«غیرممکنه! محاله یه‌آزاد الف‌بچه بتونه از‌نیروهایی کنترل شمشیر استفاده کنه!»
در حالی که شکم‌های زخمی‌شان را‌قوی‌ترین چسبیده بودند و دندان‌قروچه می‌کردند، هر‘در دو به یک چیز فکر می‌کردند—
فش‌ش‌ش—
وقتی به زمین‌نگاه نگاه کردند، سایه‌ای‌آن‌قدر روی دیدشان افتاد.
با عجله سرشان را‌یکی بالا آوردند و با‌روبرو نگاه چون هوی روبه‌رو شدند.
چشمانش بی‌تفاوت بود.
مثل یک گودال بی‌انتها.
همان‌طور که به آن‌این چشم‌ها زل زده بودند،مضحک بدن چون هوی کج شد.
تکان ناگهانی—
«حمله؟!»
«باید دفاع کنیم...!»
آن‌ها سعی کردند‌نگاه دستانشان را برای‌آن‌قدر دفاع حرکت دهند.
اما یک جای کار می‌لنگید.
سعی کردند نیرو جمع‌آزاد کنند، اما در عوض، تمام‌روبرو قدرت از بدنشان خارج شد.
نه، اصلاً‌عمیق نمی‌توانستند هیچ چیزی‌سطح را حس کنند.
انگار داشتند‌بگیرد در خوابی‌این ابدی فرو می‌رفتند.
و تازه‌پیرمرد آنجا بود‌یکی که فهمیدند.
این بدن‌درونی‌ای چون هوی نبود‌یکی که کج می‌شد.
این زاویه دید خودشان بود.
شالاپ—
سرهای شبح‌های قاتل سیاه و سفید، با چشمانی‌روبرو از حدقه درآمده، روی زمین افتادند و خون‌قوی‌تر از گردن‌های بریده‌شان به هر طرف فواره زد.
فواره‌ای از‌درونی‌ای خون تا‌آزاد سقف بالا رفت.
با اینکه بی‌سر بودند، بدن‌هایشان همان‌طور‌ارشدها ایستاده باقی ماند، انگار آن‌قدر در شوک‌می‌سنجید و اندوه بودند که حتی نمی‌توانستند بیفتند.
چون هوی‌بگیرد از کنارشان‌این رد شد.
با وجود این‌همه‌آزاد هرج‌ومرج، درِ روبه‌رو همچنان‌حال محکم بسته مانده بود.
دستش را‌درونی‌ای روی آن گذاشت‌یکی و هل داد.
غییییژ—
نور از لای درز‌این به بیرون نشت کرد و‌نمی‌توانستند فضای داخل را نمایان ساخت.
صدایی از لای درز به‌قوی‌ترین گوش رسید: «شبح‌های قاتل سیاه‌سنگین و سفید شکست خوردن، هان.»
صدایی بم و مورمورکننده.
چون هوی‌عمیق سرش را‘در بالا آورد.
زیر درخشش یک مروارید شب‌تاب، مردی که کاملاً سفیدپوش‌نمی‌توانستند بود، با حالتی لم‌داده روی یک تخت یشمی مجلل‌زمین نشسته بود و از بالا به او نگاه می‌کرد.
«تحسین‌برانگیزه. تو این قلعه‌یکی هیچ‌کس جز من نمی‌تونست در‌عمیق برابر حمله ترکیبی‌شون مقاومت کنه.»
چون هوی‌درونی‌ای همان‌طور که آرام‌یکی جلو می‌رفت، پرسید:
«خدای مرگ سفید؟»
در حین‌بگیرد حرف زدن، به‌حرف پای پله‌ها رسید.
«...خیلی جوون‌تر‌پیرمرد از چیزی هستی‌قوی‌ترین که انتظار داشتم.»
مرد روی تخت‌پیرمرد به آرامی نگاهش‌قوی‌ترین را پایین آورد.
چشمانش مثل ماری مکار که به طعمه‌اش‌هستن زل زده باشد حرکت کرد و روی چون‌کشید هوی که روی پله‌ها ایستاده بود، قفل شد.
«یه تائوئیست‌بگیرد از فرقه‌این کوه هوآشان، درسته؟»
خدای مرگ سفید با نگاهی مشکوک چون هوی‌روبرو را برانداز کرد، سپس یکی از ابروهایش را بالا‌حالی انداخت و لب‌های قرمزش را از هم باز کرد.
«پس دلیل اینکه‌پیرمرد ارتباط زیردست‌هام قطع شد،نیروهایی فرقه کوه هوآشان بوده.»
«حداقل کاملاً شوت نیستی.»
با جواب چون هوی، چشمان‌حرف خدای مرگ سفید کاملاً سفید شد،جرنگ انگار که همه‌چیز را فهمیده باشد.
«می‌بینم که مهارت زیادی داری. اما هنوز جوونی.روبرو حتماً می‌دونی من کیم، و با این حال‌قوی‌تر تنهایی اومدی اینجا. برای جونت ارزش قائل نیستی—»
همان‌طور که‌درونی‌ای مردمک چشمانش‌آزاد عمیق‌تر می‌شد—
چون هوی که تا الان در‌ارشدها سکوت گوش داده بود، حرفش را‌غیرمنتظره‌شان قطع کرد: «چرا این‌قدر زر می‌زنی؟»
نه تنها حرف‌هایش ارزش شنیدن‌حرف نداشت، بلکه اصلاً برای این‌بخندند چرندیات تا اینجا نیامده بود.
«فکر کردی این‌همه‌آزاد راه اومدم تا‌نیروهایی با تو گپ بزنم؟»
با این حرف‌ها،پیرمرد چون هوی شمشیرش‌قوی‌ترین را بیرون کشید.
«وراجی بسه. بیا جلو.»