چپتر 76: رودخانه یانگ‌تسه
0رودخانه یانگ‌تسه.
معمولاً، مردم فکر می‌کنند یانگ‌تسه‌آهنین همان رودخانه بزرگی است که‌وارد دشت‌های مرکزی را قطع می‌کند.
اما در دنیای رزمی‌خوبی فعلی، معنی یانگ‌تسه مهم‌تر‌متوسط از هر زمان دیگری بود.
این رودخانه مرز‌می‌کرد بین فرقه‌های راستین‌کارهایی و غیرمتعارف بود.
و دلیلش‌وارد هم به طرز‌وقتی مسخره‌ای ساده بود.
در شمال رودخانه، اتحاد‌خون رزمی قرار داشت و‌جنگی‌ای در جنوب، اتحاد سیاه شرور.
«هوو... امروز‌هدفش هم قراره‌خوبی مکافات داشته باشیم.»
یون اون-گی در حالی که به‌کارهایی یک قایق مسافربری پهلوگرفته در ساحل‌می‌دهد شمالی یانگ‌تسه تکیه داده بود، آهی کشید.
الان پانزده‌وارد روز از رسیدنش‌وقتی به یانگ‌تسه می‌گذشت.
و در تمام‌مثل این مدت، فقط یک‌واحد کار انجام داده بود.
مبارزه با راهزن‌های رودخانه.
اما هر بار که سوار قایق می‌شد، دریازدگی‌قهرمان‌ها چنان به او فشار می‌آورد که حتی شکست‌شنیده دادن دشمنانش هم برایش به یک عذاب تبدیل می‌شد.
«هعی، اگه می‌دونستم کار‌می‌کرد نیروی ویژه قهرمانان این‌جوریه، این‌قدر‌قهرمان‌ها برای ورود بهش جون نمی‌کندم...»
در حالی که غر‌خون می‌زد، گردنش را به‌جنگی‌ای چپ و راست چرخوند.
نیروی ویژه‌هدفش قهرمانان از مدت‌ها‌عنوان پیش هدفش بود.
و دلیل خوبی هم داشت.
به عنوان یک رزمی‌کار از یک فرقه متوسط‌اسکورت مثل فرقه خون آهنین، این بزرگ‌ترین واحد جنگی‌ای بود‌شنیده که می‌توانست در اتحاد رزمی به آن وارد شود.
فکر می‌کرد وقتی عضو شود، کارهایی مثل اسکورت‌جنگی‌ای قهرمان‌ها یا شکار تزکیه‌کننده‌های شیطانی را انجام می‌دهد؛ همان‌قهرمان‌ها مأموریت‌هایی که فقط در داستان‌ها در موردشان شنیده بود.
'اما حالا اینجام، فقط‌خوبی دارم با یه مشت راهزن‌مثل رودخونه سر و کله می‌زنم.'
اولین مأموریتی که بعد از‌عضو پیوستن به نیروی ویژه قهرمانان به‌شیطانی او دادند، ساده و سرراست بود.
اسکورت گروه‌های تجاری‌شود و آژانس‌های محافظتی که‌کارهایی از یانگ‌تسه عبور می‌کردند.
'خب، حداقل دشمنمون هر راهزن بی‌سروپایی نیست، بلکه‌جنگی‌ای قلعه اژدهای آبه. اگه می‌تونستم اون پیرمرد رو‌اسکورت زمین بزنم، برای خودم اسمی دست و پا می‌کردم...'
یون اون-گی به آن پیرمردی‌عنوان در بین راهزن‌ها فکر کرد که‌آهنین شدیدترین حضور و ابهت را داشت.
'اما این غیرممکنه.'
با تلخی نوچی‌شود کشید، اما مجبور‌عضو بود اعتراف کند.
با مهارت‌های فعلی‌اش، حتی نمی‌توانست خواب شکست دادن‌جنگی‌ای آن پیرمرد را ببیند. همین که تا الان سرش‌قهرمان‌ها را روی تنش نگه داشته بود، شانس آورده بود.
'اگه تنها اومده‌دلیل بودم، تا الان‌رزمی‌کار صد بار مرده بودم.'
دوباره گردنش را‌می‌کرد چرخوند، این بار‌کارهایی با صدای بلندتر.
شنیدن صدای تق‌تق‌شود استخوان‌هایش حس عجیبی از‌کارهایی آرامش به او می‌داد.
«هاااه، اصلاً حس‌مثل و حال این‌بزرگ‌ترین کار رو ندارم.»
«چی داری‌هدفش واسه خودت‌خوبی بلغور می‌کنی؟»
صدای تیزی‌شود از کنارش‌وقتی به گوش رسید.
«اوه، تو اینجایی؟»
یون اون-گی سرش را‌خون خاروند و به کسی که‌می‌توانست سرزنشش کرده بود نگاه کرد.
«یادت که نرفته‌دلیل قرار بود چه‌رزمی‌کار کار کنیم، نه؟»
«هاها، معلومه که نه. فقط‌عضو داشتم غر می‌زدم چون این‌تزکیه‌کننده‌های وضعیت خیلی رو اعصابه، بانو چونگ‌هوا.»
«پس خوبه.»
زنی با موهای پرکلاغی و چهره‌ای‌بزرگ‌ترین سرد، هیوک ریون چونگ‌هوا، با شک‌می‌کرد و تردید به او نگاه کرد.
اما فقط برای یک لحظه.
«خب، در‌شود مورد امروز‌وقتی چی فکر می‌کنی؟»
آرام پرسید.
یون اون-گی به او نگاه کرد‌بزرگ‌ترین و متوجه شد که چطور شمشیرش را‌وقتی محکم در بغلش گرفته، و جواب داد:
«همم، خب، از اونجایی که‌عنوان دیروز پیداشون نشد، احتمالاً امروز‌خون سر و کله‌شون پیدا می‌شه، نه؟»
شانه‌ای بالا انداخت.
بعد، در حالی‌شود که خودش را از‌کارهایی دیوار جدا می‌کرد، گفت:
«به هر‌متوسط حال، بیا‌خون بریم بالا.»
«باشه.»
هر دو نفرشان آرام سوار‌عضو یک کشتی قدیمی شدند که‌تزکیه‌کننده‌های همان نزدیکی پهلو گرفته بود.
وقتی روی تخته‌های چوبی غژغژکنان قدم گذاشتند‌کارهایی و به عرشه رسیدند، با کسانی که‌مأموریت‌هایی از قبل آنجا بودند سلام و احوالپرسی کردند.
«من یون‌متوسط اون-گی هستم، اعزامی‌آهنین از طرف اتحاد.»
«من هیوک ریون چونگ‌هوا هستم.»
یک مرد‌شود میانسال تپل دوان‌دوان‌عضو به سمتشان آمد.
مرد با قدم‌های سنگینش به‌وقتی آن‌ها رسید و با لبخندی‌شکار گشاد به آن‌ها خوش‌آمد گفت.
«از دیدنتون خوشحالم.مثل من سون وی هستم،واحد رئیس آژانس اسکورت دانچونگ.»
«هاها، از‌هدفش آشناییتون خوشبختم. من‌عنوان یون اون-گی هستم.»
«من هیوک ریون چونگ‌هوا هستم.»
«امیدوارم همکاری خوبی داشته باشیم.»
«هاها، تمام تلاشم رو می‌کنم.»
بعد از رد و بدل‌عنوان کردن اسم‌ها و احوالپرسی، تازه‌خون می‌خواستند بیشتر حرف بزنند که—
«این از اون کشتی‌ها‌وقتی نیست که هر کی سرش‌شکار رو بندازه پایین بیاد بالا!»
سر و‌وارد صدایی پایین کشتی‌وقتی به پا شد.
«اما به‌متوسط من گفتن سوار‌آهنین این کشتی بشم.»
«کی همچین حرفی زده؟»
«سول گوم.»
همان لحظه‌وارد که این اسم‌وقتی به زبان آمد—
«چی...؟»
«منظورت معاون استراتژیسته؟»
یون اون-گی و هیوک‌وقتی ریون چونگ‌هوا از این‌قهرمان‌ها سر و صدا جا خوردند.
«چـ... چی شده؟»
رئیس آژانس اسکورت از واکنش آن‌ها جا‌واحد خورد، اما قبل از اینکه بتواند حرف‌عضو دیگری بزند، آن دو نفر به حرکت درآمدند.
«یه لحظه ببخشید.»
«بعداً حرف می‌زنیم.»
آن‌ها سریع از کنار‌می‌کرد رئیس اسکورت رد شدند‌اسکورت و به پایین نگاه کردند.
آنجا، یک جوان با چشم‌های‌آهنین تیزبین و لباس رزمی مشکی داشت‌شود با یکی از محافظ‌ها بحث می‌کرد.
«تا حالا‌هدفش ندیدمش. تو‌خوبی می‌شناسیش، یون اون-گی؟»
«نه، این‌شود اولین باریه‌وقتی که می‌بینمش...»
همان‌طور که یون اون-گی‌می‌کرد سرش را تکان می‌داد،اسکورت صدای مرد جوان طنین‌انداز شد.
«...به من گفتن از‌خون این کشتی در برابر‌جنگی‌ای قلعه اژدهای آب محافظت کنم.»
مدت کوتاهی‌شود بعد، کشتی‌وقتی راه افتاد.
«هاهاها، پس تو قهرمان جوان،وقتی چون هوی هستی. از دیدنت‌شکار خوشحالم. من یون اون-گی هستم.»
در عقب کشتی، یون اون-گی‌آهنین با لبخندی درخشان به چون هوی‌شود که تازه رسیده بود، خوش‌آمد گفت.
«از معاون استراتژیست هم همین‌عنوان انتظار می‌رفت. اینکه وقتی نیروی‌خون کم داریم، فوراً نیروی کمکی بفرسته.»
صورتش روشن شد.
این مأموریت هنوز حتی یک مأموریت درست و حسابی‌قهرمان‌ها به حساب نمی‌آمد، برای همین تعداد آدم‌هایی که به'اما اینجا اعزام شده بودند به زور به دوازده نفر می‌رسید.
اما یانگ‌تسه رودخانه‌ی باریکی نبود.
خیلی پهناورتر از آن‌خوبی بود که بشود با این‌مثل تعداد کم از پسش برآمد.
برای همین یون اون-گی و‌عضو هیوک ریون چونگ‌هوا مجبور بودند‌تزکیه‌کننده‌های هر روزِ خدا مأموریت انجام دهند.
اما حالا‌وارد که نیروی‌می‌کرد کمکی رسیده بود—
«راستی، می‌دونی‌متوسط چند نفر‌خون باهات اومدن؟»
با چهره‌ای امیدوار پرسید،خوبی اما جوابی که شنید‌متوسط تمام انتظاراتش را نابود کرد.
«تنها اومدم.»
«...چی؟»
صورت یون اون-گی خالی‌خون از حس شد و صدای‌می‌توانست وا رفتن از خودش درآورد.
بعد سریع سرش‌دلیل را تکان داد‌رزمی‌کار تا به خودش بیاید.
«امکان نداره،شود نمی‌تونی تنها‌وقتی اومده باشی...»
در حالی که حرف می‌زد دستش را تکان‌اسکورت داد، اما وقتی چهره‌ی بی‌تفاوت چون هوی را‌موردشان دید، آب دهانش را به سختی قورت داد.
«تـ-تو واقعاً تنها اومدی؟»
«آره.»
«...»
چهره‌ی یون‌وارد اون-گی فوراً‌می‌کرد تاریک شد.
«هاا...»
آه عمیقی کشید‌دلیل و با بی‌حالی به‌فرقه نرده کشتی تکیه داد.
«لعنتی! درست وقتی فکر کردم‌عضو بالاخره می‌تونم یه نفسی بکشم، دوباره‌شیطانی باید کل روز جون بکنم. هعی...»
چون هوی‌وارد با سرگرمی به‌وقتی او نگاه کرد.
بیشتر آدم‌های فرقه‌های راستین که‌آهنین تا حالا دیده بود، یا‌وارد تائوئیست بودند یا از قبیله‌های اشرافی.
برای همین‌هدفش این‌جور واکنش‌ها‌خوبی برایش تازگی داشت.
فقط با‌شود یک نگاه می‌شد‌عضو فهمید—کاملاً کلافه بود.
'حداقل از‌وارد اون احمق‌های‌می‌کرد عصاقورت‌داده بهتره.'
در حالی که به یون اون-گی نگاه‌واحد می‌کرد، چون هوی هدفش از آمدن به اینجا‌کارهایی را به یاد آورد و به حرف آمد.
«می‌دونی قلعه اژدهای آب کجاست؟»
«پایگاهشون مشخص نیست.»
این جواب از طرف‌می‌کرد یون اون-گی نبود، بلکه‌اسکورت یکی دیگر جواب داد.
چون هوی نگاهش را‌خون به سمت هیوک ریون‌جنگی‌ای چونگ‌هوا چرخاند و پرسید:
«چندین بار حمله‌دلیل کردن و شما بی‌عرضه‌ها‌فرقه هنوز نمی‌دونین پایگاهشون کجاست؟»
اخم‌های دختر تو هم رفت.
«...مقابله با‌وارد اونا به‌می‌کرد این سادگی‌ها نیست.»
'چی؟ ساده نیست؟'
از روی‌هدفش ناباوری پوزخند‌خوبی خشکی زد.
قلعه اژدهای آب، راهزن‌های رودخونه‌عضو یانگ‌تسه... مگه یه مشت دزد‌تزکیه‌کننده‌های و راهزن دوزاری بیشتر بودن؟
«وقتی جلوی یه مشت‌می‌کرد راهزن این‌جوری به تقلا می‌افتن،قهرمان‌ها دیگه اصلاً جای بحثی نمی‌مونه.»
چون هوی درجا هرگونه‌خون علاقه‌ای به آن دو‌جنگی‌ای نفر را از دست داد.
هیوک ریون چونگ-هوا‌دلیل هم ساکت شد‌رزمی‌کار و حرفی نزد.
در حالی که‌می‌کرد فضا حسابی سرد‌کارهایی و سنگین شده بود...
«هاها، بانو چونگ-هوا. حالا که قراره‌عضو از این به بعد با هم کار‌می‌دهد کنیم، چطوره یکم با هم راه بیاییم؟»
یون اون-گی که می‌خواست جو‌آهنین رو عوض کنه، سعی کرد‌وارد سرِ صحبت رو دوستانه باز کنه.
اما...
«فقط چون داریم با‌وقتی هم کار می‌کنیم، قرار‌قهرمان‌ها نیست با هم رفیق بشیم.»
دخترک قاطعانه‌وارد دست رد‌می‌کرد به سینه‌اش زد.
«اوهو! دقیقاً‌متوسط حرف دل‌خون من رو زدی.»
چون هوی‌هدفش بلافاصله حرفش‌خوبی رو تأیید کرد.
«به هر‌شود حال که جفتشون‌عضو یه مشت بی‌عرضه‌ان.»
اصلاً دلش نمی‌خواست وقت‌می‌کرد و اعصابش رو سر‌اسکورت این مأموریت مسخره هدر بده.
«هـ-هاها...»
این یون اون-گی بود‌خوبی که ضایع شد و‌متوسط معذب همون‌جا خشکش زد.
«هعی. با خودم گفتم‌وقتی یه نفر بهمون اضافه‌قهرمان‌ها بشه کارمون راحت‌تر می‌شه...»
درست وقتی که‌شود با کلی حسرت‌عضو می‌خواست آهی بکشه...
شلپ!
ناگهان آب رودخانه متلاطم شد.
کشتی روی جریان تند آب به شدت‌اسکورت تکان خورد. یون اون-گی که متوجه این‌داستان‌ها فضای شوم شده بود، سریع از جایش پرید.
هم‌زمان...
«اینا مال‌متوسط قلعه اژدهای‌خون آب هستن!»
فریاد بلندی‌هدفش از جلوی کشتی‌عنوان به گوش رسید.
«بانوی جوان! قهرمان جوان!»
یون اون-گی‌وارد سریع فریاد زد‌وقتی و برگشت، اما...
«...»
اون دو‌هدفش نفر از قبل‌عنوان غیبشان زده بود.
«خب، از بانو‌می‌کرد چونگ-هوا یه همچین‌کارهایی انتظاری داشتم، اما...»
با دیدن اینکه هر دو نفر‌عضو قبل از اینکه حتی متوجه بشه‌شیطانی غیبشون زده، سرش رو تکون داد.
«قهرمان جوان،متوسط چون هوی‌خون هم واقعاً کارکشته‌ست.»
با تمام وجود احساس کرد که فقط‌فرقه یه رزمی‌کار معمولیه. آهی کشید و لگدی‌جنگی‌ای به عرشه‌ی در حال تکان خوردن زد.
«هعی، بهتره‌شود فقط حواسم به‌عضو کار خودم باشه.»
در همین حین، هیوک ریون چونگ-هوا‌عضو که زودتر از همه حرکت کرده‌شیطانی بود، به پیرمرد لاغراندام روبه‌رویش خیره شد.
«بازم تویی، هوک یانو؟»
«و تو دختره،دلیل با اینکه هر دفعه‌فرقه کتک می‌خوری بازم برمی‌گردی.»
چونگ-هوا با شنیدن لحن نیش‌دار‌عضو پیرمرد اخم کرد، نگاهی به‌تزکیه‌کننده‌های پشت سرش انداخت و گفت:
«همه برین‌وارد پشت سر‌می‌کرد من پناه بگیرین.»
صدایش آرام بود،مثل اما واضح و رسا‌واحد در گوش همه پیچید.
«آه، چشم.»
«همه عقب‌نشینی کنین!»
وقتی محافظان و نگهبانان آژانس‌وقتی اسکورت با عجله عقب کشیدند،شکار چشمان هوک یانو گشاد شد.
«هه هه هه، فکر‌خون کردی می‌ذارم به این‌جنگی‌ای راحتی قسر در برین؟»
دستش را بالا برد.
«حمله!»
در همان لحظه، آب آرام رودخانه‌عضو به بالا فوران کرد و پیکرهای‌شیطانی خیس از همه طرف بیرون پریدند.
«همه چیز رو غارت کنین!»
«هیچی رو جا نذارین!»
راهزن‌ها سلاح‌های عجیب‌وغریبشان‌می‌کرد را بیرون کشیدند‌کارهایی و یک‌باره هجوم آوردند.
هوک یانو زد زیر خنده.
«هوهو، می‌خوای همون‌جا خشکِت بزنه؟»
«حریف من تویی.»
هیوک ریون‌شود چونگ-هوا شمشیرش‌وقتی را بیرون کشید.
هم‌زمان که تیغه شفاف شمشیر به آرامی‌کارهایی بیرون می‌آمد، نور خورشید روی آن بازتاب‌مأموریت‌هایی پیدا کرد و مستقیم توی چشم‌های پیرمرد تابید.
«آخ! دختره عوضی! چقدر نامردی!»
در حالی‌هدفش که داشت‌خوبی چشم‌هایش را می‌مالید...
«تو خودت همیشه نامرد بودی.»
صدای سرد‌وارد دخترک در‌می‌کرد فضا پیچید.
جرنگ!
اما به جای صدای‌خوبی پاره شدن گوشت، صدای‌متوسط برخورد فلز به گوش رسید.
«همف! فکر‌شود کردی گول همچین‌عضو حقه‌ای رو می‌خورم؟»
هوک یانو ضربه‌ی او را با پهنای‌کارهایی تیغه‌اش دفع کرد و با پوزخندی دندان‌های‌مأموریت‌هایی زرد و کثیفش را به نمایش گذاشت.
هاله‌ای لزج و چسبناک‌خون از بدنش بیرون تراوید و‌می‌توانست به آرامی دورش را گرفت.
«این دفعه،هدفش دیگه کارِت‌خوبی رو یکسره می‌کنم.»
«نه. تو‌شود کسی هستی‌وقتی که قراره بمیره.»
هم‌زمان که دخترک انرژی‌اش را آزاد می‌کرد،کارهایی یون اون-گی که در حال محافظت از‌مأموریت‌هایی عقب کشتی بود، دندان‌هایش را روی هم فشرد.
«لعنتی! چقدر از‌مثل این جونورا می‌ریزه‌بزرگ‌ترین بیرون! تمومش کنین!»
بوم! بوم!
او با چوب‌دستی‌اش به سختی‌عضو تقلا می‌کرد تا راهزنانی را‌تزکیه‌کننده‌های که تمامی نداشتند، یکی‌یکی زمین بزند.
سریع نگاهی به‌شود پشت سرش انداخت‌عضو و فریاد زد:
«اگه کسی اینجا‌مثل هنرهای رزمی بلده،بزرگ‌ترین یه کمکی برسونه!»
محافظان آژانس اسکورت دانچونگ‌خوبی کمی تردید کردند، اما بعد‌مثل یکی‌یکی شمشیرهایشان را بیرون کشیدند.
با درگیر شدن هر کدام از‌کارهایی آن‌ها با یک دشمن، یون اون-گی‌می‌دهد بالاخره فرصتی برای نفس کشیدن پیدا کرد.
«پوف. بالاخره‌وارد یه نفس‌می‌کرد راحت کشیدم.»
شاید چون کمی خیالش راحت‌آهنین شده بود، ناگهان یاد کسی افتاد‌شود و رو به آسمان فریاد زد:
«قهرمان جوان! چون هوی!»
ناگهان سایه‌ای‌شود از کنارش‌وقتی رد شد.
بوم!
راهزن‌هایی که هجوم‌مثل آورده بودند، به‌بزرگ‌ترین هوا پرتاب شدند.
«چته؟»
یون اون-گی که از ظاهر شدن‌کارهایی شبح‌وار چون هوی جا خورده بود،می‌دهد سریع خودش را جمع‌وجور کرد و گفت:
«باید کارت‌وارد رو انجام‌می‌کرد بدی دیگه!»
«همم، فکر‌متوسط کنم حق‌خون با توئه...»
چون هوی چانه‌اش را خاراند.
در همین حین، فقط‌وقتی با حرکات جزئی بدنش از‌شکار تمام حملات راهزن‌ها جاخالی می‌داد.
حرکاتش تقریباً ماورایی بود.
«اینا همیشه این‌جوری حمله می‌کنن؟»
احساس آشناپنداری‌هدفش عجیبی به‌خوبی او دست داد.
«داره باهاشون بازی می‌کنه.»
اختلاف قدرت کاملاً واضح بود.
اول از همه،مثل از نظر تعداد‌بزرگ‌ترین توی اقلیت بودن.
دو نفر آدم محال‌خوبی بود بتونن از پس نزدیک‌مثل به چهل تا راهزن بربیان.
مگر اینکه‌شود اون دو نفر‌عضو متخصص عالی‌رتبه باشن.
«که نیستن.»
قضیه فقط این نبود.
اون پیرمرد، هوک یانو چطور؟
اون‌قدر مهارت داشت که بتونه‌عضو زنی که جلوشه رو به‌تزکیه‌کننده‌های راحتی آب خوردن شکست بده.
نه، حتی اگه بدون زیردست‌هاش‌وقتی و تنهایی هم می‌اومد، راحت‌شکار می‌تونست کشتی رو تصرف کنه.
اما داشت خودش‌مثل رو کنترل می‌کرد و‌واحد با تمام قدرت نمی‌جنگید.
«چرا داره این کار‌خوبی رو می‌کنه؟ نگو که‌متوسط این حمله فقط یه...»
در حالی که‌می‌کرد چون هوی غرق‌کارهایی در افکارش بود...
«اینا همیشه این‌جوری حمله می‌کنن؟»
چشمان یون‌متوسط اون-گی به اطراف‌آهنین دو دو زد.
او غریزه تیزی داشت و‌عنوان متوجه شد که چون هوی‌خون بی‌دلیل این سؤال را نپرسیده است.
«قهرمان جوان، متوجه چیزی شدی؟»
«همم، به‌وارد نظر میاد هدف‌وقتی دیگه‌ای تو سرشونه.»
«چی؟»
چون هوی بلافاصله‌دلیل بعد از گفتن‌رزمی‌کار این حرف غیبش زد.
«...قهرمان جوان؟»
یون اون-گی با گیجی‌می‌کرد به اطراف نگاه کرد، اما‌قهرمان‌ها چون هوی دیگر آنجا نبود.
«غـ-غیبش زد!»
«این بهترین فرصته! حمله کنین!»
راهزن‌هایی که با دیدن قدرت‌نمایی چون‌کارهایی هوی جا خورده بودند، حالا مثل‌می‌دهد ماهی در آب دوباره هجوم آوردند.
«قـ-قهرمان جوان! کجا رفتی؟!»
یون اون-گی‌متوسط فریاد زد، اما‌آهنین چون هوی برنگشت.
«لعنت بهش!»
او خیلی‌شود زود دوباره‌وقتی درگیر مبارزه شد.
«اوواااه!»
در همین حین، چون هوی‌آهنین که حضورش را مخفی کرده بود،شود مبارزان را یکی‌یکی زیر نظر گرفت.
«نمی‌دونم دارن چه غلطی می‌کنن.»
برای یه مشت راهزن، حملاتشون‌عضو زیادی ضعیف بود و هیچ‌تزکیه‌کننده‌های درندگی و وحشی‌گری توش دیده نمی‌شد.
در همان‌وارد لحظه هوک‌می‌کرد یانو فریاد زد:
«عقب‌نشینی!»
با وجود اینکه‌دلیل دست بالا را‌رزمی‌کار داشتند، دستور عقب‌نشینی داد.
اصلاً با عقل جور درنمی‌آمد.
«یعنی دارن منو‌شود به سمت قلعه‌عضو اژدهای آب می‌کشونن؟»
چون هوی‌متوسط با رضایت‌خون پوزخندی زد.
او سریع خودش را بین‌عنوان راهزن‌های در حال عقب‌نشینی جا‌خون داد و همراه آن‌ها حرکت کرد.
هوووش...
کمی بعد، روی کشتی قلعه اژدهای آب، به‌اسکورت قسمت‌های عمیق‌تر نفوذ کرد و دری را پیدا‌موردشان کرد که رویش نوشته شده بود: «اتاق سکان».
«همین‌جا می‌مونم.»
به محض‌هدفش اینکه در‌خوبی را باز کرد...
«ما تازه می‌خواستیم راه بیفتیم...»
یکی از راهزن‌ها با‌می‌کرد چهره‌ای کلافه برگشت، اما ناگهان‌قهرمان‌ها چشمانش از تعجب گشاد شد.
«تـ-تو، تو دیگه کی هستی...»
اما نتوانست‌هدفش جمله‌اش را‌خوبی تمام کند.
نه، حتی نتوانست‌می‌کرد کوچک‌ترین صدایی از‌کارهایی گلویش خارج کند.
چون هوی از قبل به‌وقتی نقطه فشارش ضربه زده و صدایش‌تزکیه‌کننده‌های را مهر و موم کرده بود.
«تو مال‌متوسط قلعه اژدهای‌خون آبی، مگه نه؟»
در حالی که راهزنِ وحشت‌زده با ترس‌فرقه و لرز سرش را به نشانه تأیید‌جنگی‌ای تکان می‌داد، چون هوی با لحنی آمرانه گفت:
«منو ببر‌شود به قلعه اژدهای‌عضو آب. همین الان.»