چپتر 262: تشکیل جوخه‌های ویژه
0«فورا کبوترهای نامه‌بر رو بفرستید!»
«به تمام شاگردایی که‌بکشند برای ماموریت بیرون رفتن‌خام پیام بدید که برگردن!»
اتحاد رزمی‌لبریز غرق در آشوب‌نکنند و هیاهو بود.
جنگ با اتحاد سیاه شیطانی.
همان‌طور که در نشست بزرگ‌بالاخره دنیای رزمی تصمیم‌گیری شده بود،بدم هیچ‌کس چاره‌ای جز عجله نداشت.
به‌ویژه رزمی‌کاران فرقه‌هایی که در مجاورت اتحاد سیاه شیطانی بودند،لبریز در حالی که اضطراب از سر و رویشان می‌بارید، کبوترهای‌چشمانشان نامه‌بر خود را سریع‌تر از هر کس دیگری به پرواز درآوردند.
اما همه هم این‌طور نبودند.
برخی از رزمی‌کارانی که در‌جاه‌طلبی اتحاد رزمی اقامت داشتند، نمی‌توانستند خوشحالی‌شان‌جوانی‌شان را از وضعیت فعلی پنهان کنند.
«بالاخره وقتش‌فعلی رسید که مهارت‌هام‌بالاخره رو نشون بدم.»
«این همون فرصتیه که‌بکشند می‌تونم واسه خودم اسم‌خام و رسمی به هم بزنم!»
آن‌هایی که از شنیدن خبر‌نکنند جنگ قند تو دلشان آب‌بعدی می‌شد، بیشتر رزمی‌کاران جوان بودند.
آن‌ها که در دوران طولانی صلح و رکود نه استان‌غرور و سه قلمرو گیر افتاده بودند، خسته و بی‌حوصله شده‌شمشیرش و بیشتر از هر کسی از این جنگ استقبال می‌کردند.
این فرصتی بود تا قدرت و هنرهای‌رسید رزمی‌شان را که مدت‌ها برای پرورش آن‌می‌تونم عرق ریخته بودند، به رخ جهانیان بکشند.
چطور ممکن بود این جوان‌های‌چطور خام که از جاه‌طلبی لبریز‌لبریز بودند، از چنین چیزی استقبال نکنند؟
در حالی که با غرور‌نکنند جوانی‌شان لاف می‌زدند، با شنیدن‌بعدی خبر بعدی، برقی در چشمانشان درخشید.
«جوخه‌های ویژه...»
«اتحاد بالاخره‌فعلی شمشیرش رو‌کنند از رو بست.»
همه سراپا گوش شدند.
هرچند این واحدها با عجله‌نکنند تشکیل شده بودند، اما دامنه‌بعدی فعالیت و ترکیبشان چشمگیر بود.
واحدهایی که‌ممکن کاملاً مستقل‌خام عمل می‌کردند.
از همه مهم‌تر، رهبران این جوخه‌های ویژه، کیلین یشمی‌نشون و قهرمان الهی شکوفه آلو بودند؛ دو نفری که‌رسمی در دنیای رزمی فعلی، شهرت و آوازه‌ای درخشان داشتند.
«برادر کانگ، نظرت چیه؟»
«معلومه که می‌خوام داوطلب بشم.نکنند چطور آدمایی مثل ما می‌تونن‌بعدی همچین فرصتی رو از دست بدن؟»
با شنیدن این‌جوان‌های خبر، چشمان عده‌ای‌لبریز از شوق برق زد.
آن‌ها همان کسانی بودند که در‌وقتش آزمون‌های ورودی سه جوخه جدید و چهار‌فرصتیه واحد مبارزاتی اتحاد رزمی رد شده بودند.
البته که این ماموریت قطعاً پرخطر و مرگبار بود،جاه‌طلبی اما برای رزمی‌کارانی که نتوانسته بودند وارد آن واحدهای‌بعدی اصلی شوند، مثل یک فرصت طلایی به نظر می‌رسید.
با پخش شدن خبر تشکیل جوخه‌های‌غرور ویژه، رزمی‌کاران جوان و بدون وابستگی،چشمانشان دسته‌دسته شروع به جمع شدن کردند.
در همین حال، چون هوی، که به عنوان یکی از‌غرور رهبران این دو جوخه ویژه انتخاب شده بود و حسابی‌شمشیرش در اتحاد رزمی سر و صدا به پا کرده بود...
«چی؟ از من‌پنهان می‌خوای رهبر یه‌وقتش جوخه ویژه بشم؟»
او از حرف‌های استراتژیست نظامی که‌ممکن دست‌کمی از یک ابلاغیه ناگهانی و‌چیزی زورکی نداشت، مات و مبهوت مانده بود.
«نمی‌خوای؟»
«معلومه که نه.»
استراتژیست نظامی‌فعلی با چهره‌ای‌کنند مشکوک پرسید:
«دلیلی داره؟»
«خب، دلیل که زیاد داره، ولی‌غرور بزرگ‌ترین دلیلی که دلم نمی‌خواد این‌چشمانشان کار رو بکنم احتمالا اینه که...»
چون هوی لحظه‌ای مکث کرد، مستقیم‌لبریز به چشمان استراتژیست نظامی خیره شد‌لاف و اخم‌هایش را در هم کشید.
«دردسر محضه‌فعلی و حوصله‌اش‌کنند رو ندارم.»
«دردسر...؟»
ابروی استراتژیست نظامی پرید.
«فقط به خاطر‌جوان‌های همین داری این‌لبریز جایگاه رو رد می‌کنی؟»
«همین یه‌فعلی دلیل واسه‌کنند خودش کافیه.»
استراتژیست نظامی با دیدن چهره‌ی‌چطور کاملاً کلافه و بی‌حوصله‌ی چون‌لبریز هوی، چشمانش را ریز کرد.
«فرقه‌های دیگه واسه به‌چیزی دست آوردن این جایگاه‌لاف دارن خودشون رو می‌کشن.»
با شنیدن این حرف، چون‌جاه‌طلبی هوی انگار که منتظر همین‌غرور جمله باشد، بلافاصله جواب داد:
«خب پس بذار همونایی که دلشون می‌خواد این‌مهارت‌هام کار رو بکنن. کسی رو که نمی‌خواد به‌خودم زور مجبور نکن. این‌جوری واسه همه بهتره، مگه نه؟»
«اما این‌طوری نمیشه.»
«چرا نمیشه؟»
نگاه استراتژیست نظامی آرام شد.
«می‌دونی رهبر‌فعلی اون یکی‌کنند جوخه ویژه کیه؟»
چون هوی با‌جهانیان پوزخندی تمسخرآمیز به این‌جوان‌های سوال واکنش نشان داد.
«من تازه همین الان فهمیدم‌نکنند که قراره رهبر یه جوخه‌بعدی ویژه باشم. از کجا باید بدونم؟»
«اینم حرفیه.»
استراتژیست نظامی‌فعلی با خونسردی‌کنند سر تکان داد.
«اون یکی، کیلین یشمیه.»
«کیلین یشمی؟ آه! همون یارو‌نکنند که بهش میگن بزرگ‌ترین جانشین‌بعدی فرقه وودانگ یا یه همچین خزعبلاتی...»
اون پسره‌ی‌ممکن احمق رهبر‌خام اون یکی جوخه‌ست؟
او کیلین‌فعلی یشمی را‌کنند خیلی خوب می‌شناخت.
طبیعی هم بود، چون او یکی از‌جوان‌های آن سه جانشینی بود که آن‌قدر اسمشان را‌جوانی‌شان شنیده بود که گوش‌هایش دیگر درد گرفته بود.
«و تازگیا، خیلیا دارن‌چیزی من و اون رو‌لاف با هم مقایسه می‌کنن.»
در حالی که داشت مقایسه‌هایی که اخیراً‌چنین با او به خاطر شهرت تازه‌اش می‌شد را‌برقی به یاد می‌آورد، استراتژیست نظامی به حرف آمد.
«بله. خودشه.»
سپس توضیحی‌ریخته به حرفش‌بکشند اضافه کرد:
«در دنیای رزمی فعلی، کمتر کسی پیدا میشه که بتونه با مهارت و شهرت کیلین یشمی رقابت‌بست کنه. یاکشا سیاه، جوون‌ترین شاگرد رهبر اتحاد سیاه شیطانی، یا چئون‌ریونگ، پسر ارشد قبیله جگال، تقریباً تنها‌کیلین کسایی هستن که تو این سطحن. اما اخیراً، یه اسم دیگه هم داره به همین سطح می‌رسه.»
استراتژیست نظامی با نگاهی‌خام نافذتر به چون هوی‌چیزی خیره شد و گفت:
«اون شخص تویی.»
نگاهشان به هم گره خورد و‌ممکن چون هوی در حالی که سرش‌چیزی را می‌خاراند، با کلافگی آهی کشید.
پس چون شهرتم بالا‌چیزی رفته، می‌خوان من این‌لاف کار رو بکنم. عجب بساطیه.
چون هوی خیلی‌جوان‌های زود دست از خاراندن‌چنین سرش برداشت و گفت:
«به عبارت دیگه، داری سعی می‌کنی با گذاشتن من‌نشون به عنوان رهبری که شهرتش در حد همون کیلین‌رسمی یشمیه، بین این دو تا جوخه ویژه تعادل برقرار کنی.»
«دقیقاً.»
استراتژیست نظامی‌لبریز با خونسردی‌چیزی تایید کرد.
تعادل بین‌ممکن این دو‌خام بی‌نقص بود.
در حقیقت، در دنیای رزمی‌بالاخره فعلی، قهرمان الهی شکوفه آلو شهرتی‌این بسیار بالاتر از کیلین یشمی داشت.
این کاملاً طبیعی بود، مگر او‌ممکن نبود که امپراتور جنگل سبز را شکست‌نکنند داده و او را فراری داده بود؟
مهم نبود کیلین یشمی در فرقه وودانگ چقدر شگفت‌انگیز‌می‌زدند پرورش یافته بود تا به قدرت رزمی خارق‌العاده‌ای دست‌سراپا یابد؛ در برابر چنین عمل قهرمانانه‌ای، ناگزیر رنگ می‌باخت.
با این حال، کیلین یشمی‌جاه‌طلبی چیزی داشت که این کمبود‌غرور را بیش از حد جبران می‌کرد.
«فرقه وودانگ پشتشه.»
وودانگ و هوآشان.
البته، فرقه هوآشان اخیراً شهرت زیادی‌غرور دست و پا کرده بود، اما‌چشمانشان فاصله بین آن‌ها هنوز بسیار زیاد بود.
این موضوع به‌ویژه‌جوان‌های در داخل اتحاد‌لبریز رزمی بیشتر صدق می‌کرد.
«در حال حاضر، تنها تائوئیست‌های فرقه هوآشان‌رسید که تو اتحاد رزمی باقی موندن، شمشیر الهی‌واسه شکوفه آلو و قهرمان الهی شکوفه آلو هستن.
حتی اگه بعداً نیروی‌بکشند کمکی هم برسه، تعدادشون‌خام قطعاً زیاد نخواهد بود...»
البته، قدرت‌لبریز رزمی فرقه‌چیزی هوآشان بی‌نظیر بود.
شمشیر الهی شکوفه آلو و قهرمان الهی شکوفه آلو که‌غرور قلعه شبح سفید را به خاک و خون کشیده بودند، آن‌قدر‌بست قدرتمند بودند که بتوانند در برابر هر فرقه کوچکی پیروز شوند.
اما در نهایت، این حقیقت که‌وقتش آن‌ها اعضای کمی داشتند، یک واقعیت‌همون غیرقابل تغییر در هر شرایطی بود.
مخصوصاً در یک‌جهانیان جنگ، تعداد نفرات‌ممکن چقدر اهمیت داشت؟
بنابراین، جدای از نفوذی که فرقه هوآشان در‌لاف حال حاضر داشت، تفاوت در قدرت کاملاً آشکار بود‌بست و این موضوع با شروع جنگ قطعی‌تر هم می‌شد.
«آه، ولی هنوزم دردسر محضه...»
استراتژیست نظامی با دیدن چهره‌ی همچنان ناراضی‌رسید چون هوی، کلماتی را که برای راضی‌می‌تونم کردن او آماده کرده بود، به زبان آورد.
«البته، ازت نمی‌خوام‌جهانیان که این کار‌ممکن رو مفتی انجام بدی.»
جوخه ویژه‌لبریز یک وظیفه‌چیزی پرخطر بود.
کاری بود که شخص را در خط‌چنین مقدم جنگ با اتحاد سیاه شیطانی قرار می‌داد؛برقی جایی که ممکن بود هر لحظه کشته شود.
اما آیا می‌توانست‌پنهان به همین راحتی‌وقتش از آن بگذرد؟
«بدون یه پاداش‌جهانیان درست و حسابی،ممکن عمراً قبول کنه.»
استراتژیست نظامی، بازدید دیروز چون هوی‌غرور از خزانه‌داری مخفی دنیای رزمی را به‌درخشید یاد آورد و لب به سخن گشود:
«اگه تو جوخه ویژه دستاوردهای بزرگی داشته‌چنین باشی، از رهبر اتحاد می‌خوام که بهت‌بعدی اجازه ورود به کتابخانه آسمان پنهان رو بده.»
«کتابخانه آسمان پنهان؟»
چون هوی‌ریخته بلافاصله واکنش‌بکشند نشان داد.
او همین حالا هم از دیدن سلاح‌های منحصربه‌فرد‌لاف در خزانه‌داری مخفی دنیای رزمی حسابی کیف کرده بود،بست اما اگر می‌توانست وارد کتابخانه آسمان پنهان هم بشود...
«دردسر محضه،ممکن ولی شاید‌خام بد هم نباشه؟»
چون هوی لحظه‌ای‌پنهان فکر کرد و‌وقتش سپس جواب داد:
«تچ، باشه. انجامش می‌دم.بکشند همون جوخه ویژه یا‌خام هر کوفتی که اسمشه.»
«ممنونم.»
«تشکر واسه چی؟جوان‌های انگار که اصلاً‌لبریز می‌تونستم ردش کنم، هان؟»
استراتژیست نظامی به سوال چون‌بالاخره هوی که با پوزخندی خفیف‌بدم همراه بود، هیچ جوابی نداد.
اما همین کافی بود.
چون یک‌لبریز جواب مثبت‌چیزی به حساب می‌آمد.
چون هوی در حالی که‌جاه‌طلبی با نگاه بی‌تفاوت استراتژیست نظامی‌غرور روبه‌رو شده بود، لب باز کرد.
«در این صورت، اگه‌کنند واقعاً ممنونی، فقط یه‌مهارت‌هام چیزی رو بده به من.»
«چه چیزی؟»
«می‌خوام جوخه ویژه رو‌چیزی همون‌طور که خودم صلاح می‌دونم‌می‌زدند اداره کنم. مشکلی که نیست؟»
ابروی استراتژیست نظامی پرید.
«دقیقاً منظورت چیه؟»
«چیز خاصی نیست. قراره جوخه رو به‌جوان‌های روش خودم بگردونم، پس ممنون می‌شم اگه‌غرور هر اتفاقی هم افتاد، هیچ دخالتی نکنی.»
«...به عبارت دیگه،چنین داری برای جوخه‌غرور ویژه اختیار تام می‌خوای.»
«آفرین، حالا شد.»
«اختیار تام...»
استراتژیست نظامی چشمانش را بست و به‌جوان‌های نظر می‌رسید برای لحظه‌ای در حال فکر کردن‌جوانی‌شان است، اما خیلی زود سرش را تکان داد.
«باشه، قبول.»
ها؟ قبول کرد؟
این دیگه غیرمنتظره بود.
هرچقدر هم که این جوخه‌چطور ویژه تازه‌تأسیس بود، در نهایت واحدی‌چنین زیر نظر اتحاد رزمی محسوب می‌شد.
با این حال، اینکه به او که هیچ مقام و رتبه‌ای‌برقی در اتحاد رزمی نداشت، اجازه می‌دادند رهبر شود و هر کاری‌واحدها دلش می‌خواهد بکند، هیچ فرقی با دادن یک قدرت بی‌سابقه نداشت.
«تا زمانی که مأموریت رو به خوبی انجام بدی، مشکلی نیست.جوانی‌شان اما این رو بدون؛ اگه با وجود داشتن اختیار تام نتونی‌سراپا مأموریت رو درست پیش ببری، باید تمام مسئولیتش رو به گردن بگیری.»
«این خطریه که‌پنهان با کمال میل‌وقتش به جون می‌خرم.»
برای لحظه‌ای،ریخته گوشه لب چون‌چطور هوی کج شد.
با دیدن آن لبخند، استراتژیست نظامی احساس ناخوشایندی‌لاف پیدا کرد، اما سرش را به طرفین تکان‌شمشیرش داد تا این اضطراب را از خود دور کند.
درست همان‌ممکن موقع، چون‌خام هوی پرسید:
«آهان راستی،فعلی جاسوس‌ها رو‌کنند پیدا کردی؟»
«جاسوس‌ها؟»
استراتژیست نظامی با‌چنین چهره‌ای متعجب به‌غرور چون هوی نگاه کرد.
در طول گفتگوی قبلی‌شان، او هیچ قصدی برای درگیر شدن‌غرور نشان نداده بود و از آنجا که تا الان هم چیزی‌بست نپرسیده بود، استراتژیست فکر می‌کرد اصلاً علاقه‌ای به این موضوع ندارد.
اما حالا‌فعلی داشت این‌طور‌کنند سؤال می‌کرد.
«هنوز همه‌شون رو‌جهانیان پیدا نکردم. فقط چند‌جوان‌های نفر رو شناسایی کردم.»
استراتژیست نظامی با‌چنین آرامش جواب داد‌غرور و جمله‌ای اضافه کرد:
«اما برای چی می‌پرسی؟»
چون هوی به چهره‌ی‌کنند گیج استراتژیست نظامی نگاه کرد‌نشون و شانه‌هایش را بالا انداخت.
«همین‌طوری. ممکنه جاسوس‌هایی باشن‌بکشند که سعی کنن وارد‌خام جوخه‌های ویژه بشن، مگه نه؟»
او با تأیید‌چنین حرف‌های چون هوی سر‌جوانی‌شان تکان داد و گفت:
«می‌تونی خیالت رو از‌خام بابت شائولین، فرقه امی، کونلون‌نکنند و دروازه سونگ‌مو راحت کنی.»
«انگار خیلی‌فعلی مطمئنی که‌کنند اونا بی‌خطرن؟»
«اونا شک کرده بودن که من با‌جوان‌های جامعه آسمان پرواز در ارتباطم. اگه جاسوس‌غرور بودن، اصلاً به چنین چیزی توجه نمی‌کردن.»
استراتژیست نظامی نگاه‌های مشکوک آن‌ها‌نکنند را حتی پس از پایان نشست‌برقی بزرگ دنیای رزمی به یاد آورد.
«اون چهار جا...»
چون هوی که داشت چانه‌اش را می‌مالید‌رسید و زیر لب زمزمه می‌کرد، ناگهان چیزی به‌واسه ذهنش رسید و چشمانش از خنده برق زد.
«اما این غیرمنتظره‌ست. می‌دونم‌بکشند که بیئوندانگ همراهان تو هستن،جاه‌طلبی به اونا هم شک داری؟»
«دنیای رزمی جاییه که همون تبری که‌جوانی‌شان بهش اعتماد داری، پای خودت رو قطع می‌کنه.ویژه باید بیشتر مراقب کسانی باشی که بهت نزدیک‌ترن.»
استراتژیست نظامی‌ممکن کلمات معناداری را‌جاه‌طلبی به زبان آورد.
اوهو، که این‌طور؟
چون هوی بلافاصله‌جهانیان معنی این حرف‌ها‌ممکن را فهمید و خندید.
نگه داشتن کسی‌چنین که بهش شک‌غرور داری در نزدیک‌ترین فاصله...
پس یعنی‌ممکن به منم‌خام شک داری؟
چون هویِ خندان‌پنهان به او نگاه‌وقتش کرد و گفت:
«برای همینه که‌جهانیان معاون استراتژیست رو دور‌جوان‌های و برت نگه داشتی؟»
«برای گرفتن ماهی‌چنین به طعمه نیاز‌غرور داری، مگه نه؟»
«عجب، طعمه‌ی خیلی جون‌داریه.»
«چون ماهی‌اش هم حسابی بزرگه.»
چون هوی سر‌جهانیان تکان داد و‌ممکن بحث را عوض کرد.
«راستی، برای جوخه‌چنین ویژه به چند‌غرور نفر عضو فکر می‌کنی؟»
«حداکثر تا‌ممکن پونصد نفر رو‌جاه‌طلبی در نظر دارم.»
«همم، پونصد نفر...»
چون هوی این عدد را‌چطور در ذهن سبک و سنگین‌لبریز کرد و چانه‌اش را خاراند.
هم زیاد‌لبریز بود و‌چیزی هم کم.
«مجبور نیستم که‌جوان‌های هر پونصد نفر‌لبریز رو پر کنم، درسته؟»
«هر کاری دوست داری بکن. اما هر چی تعداد اعضا‌بدم بیشتر باشه، بهتره. اگه تعدادشون کم بشه، ممکنه مجبور بشی‌آن‌هایی جایگزینشون کنی. و استخدام نیروی جدید برای هر بار کار سختیه.»
صدای استراتژیست نظامی سرد بود.
نه، شاید بهتر بود بگویم بی‌رحمانه؟غرور چون او جان انسان‌ها را فقط‌چشمانشان به چشم اعداد و ارقام می‌دید.
با این حال،جوان‌های چون هوی او‌لبریز را درک می‌کرد.
در جنگ،فعلی مردن آدم‌ها یک‌بالاخره امر بدیهی بود.
در واقع، آدم‌جهانیان باید همین‌قدر سرد‌ممکن و بی‌روح می‌بود.
«وگرنه، وقتی بعداً‌چنین کسی بمیره، نمی‌تونی‌غرور با عواقبش کنار بیای.»
جنگ دقیقاً‌ممکن به همین‌خام اندازه وحشتناک بود.
مردن، یا زنده ماندن.
مسئله‌ای که در‌جهانیان آن تنها یکی از‌جوان‌های این دو باقی می‌ماند.
به همین دلیل بود که کسی‌غرور که از بالا فرمان می‌داد، باید‌چشمانشان نتایج را با قطعیت درک می‌کرد.
تا بدترین سناریوی ممکن رخ ندهد؛ جایی‌چنین که زنده‌ها به خاطر متزلزل شدن از‌بعدی مرگ دیگران، جان خود را از دست بدهند.
درست همان موقع، استراتژیست نظامی‌بالاخره طوری که انگار تمام حرف‌هایش را‌این زده باشد، از جا بلند شد.
«توی راه که می‌اومدم، شنیدم کیرین یشمی به محض اینکه‌لبریز درباره مأموریت رهبری شنیده، شروع به استخدام نیرو برای جوخه‌چشمانشان ویژه‌اش کرده. تو هم باید عجله کنی و آماده بشی.»
سپس، با‌لبریز لحنی آرام نصیحتی‌نکنند به او کرد:
«وگرنه، تمام استعدادهای‌جوان‌های باقی‌مونده توی اتحاد رزمی‌چنین رو از دست می‌دی.»
«مگه تا الان همه‌شون نرفتن؟»
اما چون هوی‌جهانیان با لحنی خندان‌ممکن جوابش را داد.
«فکر کنم بیشتر‌چنین آدمای اتحاد تا‌غرور الان رفتن اونجا.»
او بدون‌ممکن دیدن هم‌خام این را می‌دانست.
کاملاً واضح بود که فرقه‌بالاخره وودانگ حمایت کامل خود را‌بدم از کیرین یشمی دریغ نخواهد کرد.
علاوه بر آن، مگر‌بکشند کیرین یشمی روابط زیادی با‌جاه‌طلبی فرقه‌های دیگر برقرار نکرده بود؟
نقطه شروع او‌چنین با چون هوی‌غرور کاملاً فرق داشت.
چون هویِ‌ممکن خندان زیر‌خام لب زمزمه کرد:
«گذشته از این، برای‌کنند من هیچ اهمیتی نداره که‌نشون آدمای بااستعداد بیان یا نه.»
«منظورت چیه؟»
«دقیقاً همونی که گفتم.»
چون هوی‌ممکن پوزخندی زد‌خام و اضافه کرد:
«به هر‌فعلی حال انتظار‌کنند زیادی هم ندارم.»
«...می‌فهمم.»
استراتژیست نظامی پس از اینکه به‌غرور آرامی این حرف را زد، برای لحظه‌ای‌درخشید با بی‌تفاوتی به چون هوی خیره شد.
فیشش—او تکه کاغذی را‌خام از گریبانش بیرون آورد‌چیزی و به سمت او گرفت.
یه نقشه؟
هنگامی که چون هوی به نقشه پرجزئیاتی که روی‌جاه‌طلبی کاغذ کشیده شده بود نگاه می‌کرد، نگاهش روی نقطه‌ای‌بعدی که با یک دایره بزرگ مشخص شده بود، ثابت ماند.
انگشت استراتژیست نظامی جلو آمد، به‌غرور نقطه‌ای که نگاه چون هوی روی آن‌درخشید قفل شده بود اشاره کرد و گفت:
«این همون تالاریه‌جوان‌های که جوخه ویژه‌لبریز قراره توش مستقر بشن.»
«تچ، اینجا همون جاست؟»
چون هوی سرش را بالا گرفت تا به تالار‌می‌زدند روبه‌رویش نگاه کند، چهره‌ای ناراضی به خود گرفت و‌سراپا زبانش را به سقف دهانش چسباند و صدا داد.
«این زیادی مخروبه نیست؟»
برداشت اولیه‌اش‌فعلی اصلاً به‌کنند دلش ننشست.
آیا مدت‌ها بود که به حال خود رها شده‌جاه‌طلبی بود؟ نه تنها لبه‌های سقف تالار، بلکه دروازه اصلی روبه‌رویش‌برقی هم پر از گرد و غبار و تار عنکبوت بود.
اما او حضور‌چنین کسی را از‌غرور داخل حس کرد.
«اوه؟ این انرژی...»
با این فکر، در حالی که لبخند‌رسید محوی روی لبانش نقش بسته بود، چون‌می‌تونم هوی دستش را روی دروازه اصلی گذاشت.
و با قدرت‌جهانیان آن را هل‌ممکن داد و باز کرد.
قییییژ—صدای آشنای یک در‌چیزی چوبی قدیمی طنین‌انداز شد‌لاف و گوش‌هایش را خراشید.
خیلی زود،ممکن دروازه اصلی‌خام کاملاً باز شد.
بوم.
چون هوی توانست شخصی را‌چطور ببیند که در حیاط پوشیده‌لبریز از علف‌های هرز ایستاده بود.
«از اون چیزی‌چنین که انرژی‌اش نشون می‌داد،جوانی‌شان جوون‌تر به نظر می‌رسه.»
او مرد‌ممکن جوانی خوش‌قیافه با‌جاه‌طلبی ظاهری آراسته بود.
مرد جوان خوش‌قیافه که یونیفرم آبی و سفیدی‌مهارت‌هام شبیه به نماد تایجی به تن داشت، با‌خودم تأخیر متوجه حضور چون هوی شد و چشمانش درخشید.
«بودای بی‌کران.»
مرد جوان خوش‌قیافه، که این عنوان احترام‌آمیز‌جوانی‌شان و ملایم رزمی را زیر لب زمزمه‌جوخه‌های کرده بود، با لبخندی مهربان نزدیک شد.
«دوست دائوئیست من‌جوان‌های باید ارباب جوان‌لبریز چون هوی باشن.»
«تو دیگه کی هستی؟»
با سؤال چون هوی، مرد جوان‌ممکن خوش‌قیافه حالتی شبیه به «اوه، ببخشید» به‌نکنند خود گرفت و پشت سرش را خاراند.
«من بی‌ادبی کردم.»
با این کلمات، چهره‌ی مرد جوان جدی‌چنین شد و با احترام دست‌هایش را به‌بعدی نشانه ادای احترام رزمی به هم گره کرد.
«بودای بی‌کران.فعلی این حقیر، ایلگوانگ‌بالاخره از وودانگ هستم.»
چون هوی، که داشت مرد جوان خوش‌قیافه‌جوان‌های را که خود را ایلگوانگ معرفی کرده بود‌جوانی‌شان برانداز می‌کرد، به آرامی لبانش را کج کرد.
«پس کیرین یشمی اینه؟»