چپتر 41: شمشیر تنها قطع‌کننده دست
0درست در همان لحظه‌ای که ها‌دیگر وو-جین از حضور ناگهانی مزاحمان شوکه‌پنگ شده بود و می‌خواست از جا بپرد...
ووش...
شخص دیگری‌این با سرعتی‌کاملاً بیشتر حرکت کرد.
«ارشد هیون دو؟»
هیون دو به افرادی که مقابلش بودند خیره‌خودش شد. چهره‌اش چنان از نیت قتل لبریز بود که‌شعله‌های به‌سختی می‌شد باور کرد متعلق به یک تائوئیست باشد.
«تکنیک حرکتیِ تأثیرگذاری بود.»
سو بک-گوی چشمانش را به‌مشخص روی هیون دو که ناگهان راهش‌است را سد کرده بود، باریک کرد.
«تو همونی هستی‌نفله که جوخه قاتل‌خورد روح رو نفله کرد؟»
ابروهای هیون دو در هم گره خورد.نتوانست از این سؤال کاملاً مشخص بود که‌همچون این مرد از قلعه شبح سفید آمده است.
«پس از‌آنکه قلعه شبح‌تمسخرآمیز سفید هستی.»
«به این‌این زودی نیروی‌کاملاً کمکی فرستادن؟»
«هوف!»
«قلعه شبح سفید؟!»
در آن لحظه، چهره‌های ها وو-جین و‌دیگر محافظان شمشیر شکوفه آلو که با تأخیر‌حرکتی رسیده بودند، در هم رفت و جدی شد.
«پس حدسم درست بود.»
هیون دو‌روح دندان‌هایش را‌ابروهای روی هم فشرد.
«تو یکی‌کلمات از اربابان‌پایان چهار جهت هستی؟»
«هه هه هه.»
سو بک-گوی لبخند سردی زد.
«اگه اسم می‌خوای،نفله نباید اول اسم‌خورد خودت رو بگی؟»
«...حرومزاده!»
«هاهاها! "حرومزاده"،آنکه چه اسم‌تمسخرآمیز عجیبی داری!»
پیش از آنکه کلمات تمسخرآمیز او به‌قلعه پایان برسد، هیون دو دیگر نتوانست خودش‌کمکی را کنترل کند و به حرکت درآمد.
پنگ!
تکنیک حرکتی او همچون درخشش‌برسد یک صاعقه سفید، شعله‌های سوزان‌کند را شکافت؛ سریع و بی‌نقص.
«...!»
مردمک چشمان سو بک-گوی لرزید.مشخص تکنیک حرکتی هیون دو بسیار‌آمده فراتر از حد انتظاراتش بود.
با دستپاچگی، به‌سرعت نیروی درونی خود‌خورد را بیرون کشید و هاله‌ای سفید‌قلعه و رنگ‌پریده او را در بر گرفت.
ترق...
تکنیک تجلی شبح یین شیطانی، که‌برسد شخصاً توسط ارباب قلعه شبح سفید‌درآمد به سو بک-گوی آموزش داده شده بود!
انرژی سرد و بیگانه‌ای که‌مشخص با انرژی یین و شبح‌وار ترکیب‌است شده بود، دور دست راستش پیچید.
سپس، دستش به حرکت درآمد.
بام!
با صدایی‌آنکه خفه، به‌تمسخرآمیز عقب رانده شد.
سو بک-گوی سه قدم‌کاملاً به عقب تلوتلو خورد‌شبح و چهره‌اش در هم رفت.
«ضربه کف دست یین شبح...!»
او هم‌کلمات شوکه بود‌پایان و هم خشمگین.
او چه کسی بود؟
سو بک-گوی،این جانشین مقدر ارباب‌مشخص قلعه شبح سفید.
و با این‌نفله حال، مجبور به‌خورد عقب‌نشینی شده بود.
غرورش ترک برداشت‌تمسخرآمیز و چهره‌اش از‌دیگر خشم مچاله شد.
«سو بک-گوی.»
صدایی بم از میان شعله‌هایی‌مشخص که با وزش باد خشن‌آمده پراکنده شده بودند، به گوش رسید.
«اون صدا؟»
هیون دو که تازه با یک ضربه کف‌خودش دست شکوفه آلو به سو بک-گوی حمله کرده‌صاعقه بود و آماده ضربه بعدی می‌شد، سرش را برگرداند.
روی دیوار فروریخته، مردی‌تمسخرآمیز ایستاده بود که آستین‌نتوانست چپش در باد تکان می‌خورد.
با دیدن او، هیون دو‌مشخص لقبی را که به ذهنش‌آمده رسیده بود، زیر لب زمزمه کرد.
«شمشیر تنها قطع‌کننده دست...!»
«اوه؟ این پیرمرد رو می‌شناسی؟»
گوشه‌های لب شمشیر تنها‌تمسخرآمیز قطع‌کننده دست بالا رفت‌نتوانست و دندان‌های زردش نمایان شد.
«اما شرمنده،این من نمی‌دونم تو‌مشخص کی هستی. جنابعالی؟»
«هیون دو.»
چشمان شمشیر‌کلمات تنها قطع‌کننده‌پایان دست گشاد شد.
«شمشیر برتر هوآشان...!»
انتظار داشت متخصصانی در گروه تاجران باد پرنده حضور‌سفید داشته باشند، اما فکرش را هم نمی‌کرد کسی که به‌محافظان عنوان شمشیر برتر هوآشان شناخته می‌شود، در میان آن‌ها باشد.
«با این حال...»
چشمانش باریک شد.
طبق شایعات، شمشیر برتر‌تمسخرآمیز هوآشان هنوز به قلمرو‌نتوانست نهایت رزمی نرسیده بود.
«امکان نداره بتونه‌سؤال به‌تنهایی جوخه قاتل‌مرد روح رو نابود کنه...»
در حالی که زیر لب‌گره زمزمه می‌کرد، نگاهی به اطراف‌مشخص انداخت و چشمانش با سردی درخشید.
«که این‌طور.»
او ها وو-جین را دید‌پایان که حضورش را پنهان کرده بود‌کند و دنبال فرصتی برای حمله می‌گشت.
«اگه ارباب شمشیر‌سؤال پرستوی پرنده هم‌مرد اینجاست، پس منطقیه.»
ذهنش شفاف شد.
اگر ارباب شمشیر پرستوی پرنده و کسی که شمشیر‌کنترل برتر هوآشان نامیده می‌شد با هم متحد شده باشند،سوزان قطعاً می‌توانستند جوخه قاتل روح را تار و مار کنند.
البته، هنوز‌آنکه چند سؤال‌تمسخرآمیز باقی مانده بود.
چه کسی از‌سؤال تیغه رعد پرنده‌مرد استفاده کرده بود؟
و چطور توانسته بودند‌ابروهای جوخه قاتل روح را تنها‌کاملاً با یک ضربه نابود کنند؟
اما حالا وقت‌تمسخرآمیز فکر کردن به‌دیگر این چیزها نبود.
حریفان او هیون دو، شمشیر برتر هوآشان، و‌نتوانست ارباب شمشیر پرستوی پرنده بودند؛ کسی که در خفا‌صاعقه به عنوان رهبر بعدی فرقه انتهای جنوبی شناخته می‌شد.
«مبارزه تن‌این به تن‌کاملاً مشکلی نداشت، اما...»
رویارویی همزمان با‌نفله هر دوی آن‌ها‌خورد کار دشواری بود.
او با‌کلمات چشمانش به سو‌برسد بک-گوی اشاره کرد.
«من حساب هیون دو رو می‌رسم. ارباب جنوبی، جوخه‌خودش شبح سفید رو بردار و به حساب ارباب شمشیر‌شعله‌های پرستوی پرنده و اون محافظان شمشیر شکوفه آلو برس.»
«بسیار خب.»
سو بک-گوی طوری‌نفله جواب داد که انگار‌این منتظر همین حرف بود.
اگر دردسرسازترین حریف، یعنی هیون دو، توسط‌نتوانست شمشیر تنها قطع‌کننده دست مهار می‌شد، او‌همچون می‌توانست با خیال راحت کارش را بکند.
«حیف شد که‌کلمات خودم نمی‌تونم بکشمش،برسد اما چاره‌ای نیست.»
او از ضربه قبلی‌کاملاً هیون دو خشمگین بود، اما‌سفید مأموریت در اولویت قرار داشت.
«پس اینجا‌روح رو به‌ابروهای تو می‌سپارم.»
بدون هیچ‌کلمات درنگی، بدنش‌پایان را چرخاند.
در زاویه دید او، ها وو-جین و محافظان‌نتوانست شمشیر شکوفه آلو قرار داشتند که با حالتی‌درخشش خشک و منقبض به او خیره شده بودند.
«ارباب جنوبی؟»
وقتی ها وو-جین لقبی را که شمشیر‌این تنها قطع‌کننده دست برای سو بک-گوی به کار‌آمده برده بود به یاد آورد، دهانش باز ماند.
«پس تو سو بک-گوی هستی...!»
اگر او ارباب جنوبی قلعه شبح سفید بود، پس‌خودش تنها شاگرد خدای مرگ سفید به حساب می‌آمد؛ نابغه‌ای که‌سوزان می‌گفتند در سنین جوانی به قلمرو نهایت رزمی رسیده است.
او زمانی در کنار هیون گانگ و خود ها‌سفید وو-جین، به عنوان یکی از سه جانشینی شناخته می‌شد که‌محافظان انتظار می‌رفت در آینده رهبری شانشی را بر عهده بگیرند.
«اگه کسی مثل اون که مگه برای‌این کارهای خیلی مهم پاش رو از قلعه‌سفید شبح سفید بیرون نمی‌ذاره، اینجا پیداش شده...»
ها وو-جین متوجه‌تمسخرآمیز شد که این‌دیگر وضعیت اصلاً عادی نیست.
ووش!
از فاصله‌ای دور، دستان اعضای‌مشخص جوخه شبح سفید به حرکت درآمد‌است و سلاح‌های پنهان به پرواز درآمدند.
پاباباک!
این کمین‌کلمات ناگهانی بسیار‌پایان مؤثر بود.
مخصوصاً از آنجا که محافظان شمشیر شکوفه آلو تمام حواسشان را‌کند با تنش و اضطراب روی سو بک-گوی و شمشیر تنها قطع‌کننده‌بی‌نقص دست متمرکز کرده بودند، با این حمله غافلگیرکننده کاملاً غافلگیر شدند.
«رقص پروانه‌این شکوفه آلو‌کاملاً رو اجرا کنید!»
با فریاد جوک گوم که زودتر‌خورد از بقیه به خودش اومده بود،قلعه محافظان شمشیر شکوفه آلو شمشیرهاشون رو کشیدند.
«هاپ!»
«هاپ!»
«هوووپ!»
فریادها از‌روح هر طرف‌ابروهای به گوش می‌رسید.
شمشیرهای محافظان شمشیر شکوفه آلو ده‌ها‌دیگر رد شمشیر از خودشون به جا‌پنگ گذاشتند و یک تور متراکم تشکیل دادند.
این شکل واقعی رقص پروانه شکوفه‌برسد آلو بود که جوک گوم بهش‌درآمد اشاره کرده بود؛ یک سد شمشیری.
این سد، سلاح‌های پنهانی رو که‌مرد به سمتشون می‌اومد منحرف یا مسدود‌زودی کرد و حمله رو خنثی کرد.
حرکات دقیق و سریعشون برای کسانی‌خورد که همین چند روز پیش اون‌طور دست‌وپاشون‌شبح رو گم کرده بودند، غیرقابل باور بود.
«هوپ!»
«یه کمین دیگه...!»
اما این‌این فقط یه‌کاملاً فریب بود.
جوخه شبح سفید هم‌زمان‌ابروهای با پرتاب سلاح‌های پنهان،سؤال با شمشیر بهشون حمله کردند.
وقتی از هر طرف هجوم آوردند، محافظان‌نتوانست شمشیر شکوفه آلو که در حالت آماده‌باش بودند‌درخشش باهاشون درگیر شدند و هرج‌ومرج به پا شد.
جوک گوم شمشیرش‌کلمات رو بالا برد‌برسد و فریاد زد:
«آرایش شمشیر‌این شکوفه آلو‌کاملاً رو تشکیل بدید!»
در یک چشم‌به‌هم‌زدن، محافظان‌ابروهای شمشیر شکوفه آلو حلقه‌ای تشکیل‌کاملاً دادند و پشت‌به‌پشت هم ایستادند.
هاله‌ای قرمزرنگ هر‌تمسخرآمیز پنج نفرشون رو‌دیگر در بر گرفت.
برای تائوئیست‌ها‌آنکه کمی خشن‌تمسخرآمیز به نظر می‌رسید.
اما این تجلی آرایش‌کاملاً شمشیر شکوفه آلو، مایه‌شبح افتخار فرقه کوه هوآشان بود.
جوک گوم و‌نفله بقیه به مهاجمانی که‌این نزدیک می‌شدند خیره شدند.
اون‌ها با شاگردان دروازه ظالم‌برسد که چند روز پیش باهاشون روبه‌رو‌درآمد شده بودند، اصلاً قابل مقایسه نبودند.
هر کدومشون‌آنکه حداقل یک متخصص‌پایان درجه یک بودند.
واقعاً جنگجویانی بودند که لیاقت‌مشخص عضویت در قلعه شبح سفید، یکی‌است از دروازه‌های شش امپراتور رو داشتند.
اما اون‌ها تزلزلی نشون ندادند.
حالا مگه چی‌تمسخرآمیز می‌شد اگه دشمنشون‌دیگر قلعه شبح سفید بود؟
«ما محافظان‌آنکه شمشیر شکوفه‌تمسخرآمیز آلو هستیم!»
«اوووااااه!»
«بیاین جلو!»
«من جوک‌کلمات بی از‌پایان فرقه کوه هوآشانم!»
به دنبال فریاد جوک گوم، چهار‌برسد نفر دیگه هم با جسارت فریاد‌درآمد زدند و شمشیرهاشون رو بالا بردند.
دو گروه‌این با هم‌کاملاً درگیر شدند.
پانگ! چنگ! کانگ!
صدای انفجار،کلمات برخورد شمشیرها و‌برسد شکافته شدن هوا.
سمفونی برخوردها.
با وجود حملات مداوم‌کاملاً جوخه شبح سفید، محافظان شمشیر‌سفید شکوفه آلو محکم ایستادگی کردند.
هیچ‌کدومشون مثل یه‌نفله قلعه آهنین هیچ‌خورد نقطه ضعفی نشون نمی‌دادند.
در این بین، اون سه نفری که تمرینات‌خودش طاقت‌فرسای هنر چی تغییر بدن رو زیر نظر‌صاعقه چون هوی گذرونده بودند، کاملاً با قبل فرق داشتند.
به‌راحتی حملات‌آنکه رو دفع می‌کردند‌پایان و ضدحمله می‌زدند.
اگه یکی دو نفر بودند، شاید می‌شد کاریش کرد،سفید اما هر پنج نفرشون مهارت‌هایی بالاتر از حد انتظار‌چهره‌های نشون می‌دادند و جوخه شبح سفید حسابی دستپاچه شده بود.
«تو این‌روح سن، این‌طوری‌ابروهای شمشیر می‌زنن...»
جوک بی تو گارد یکی از اعضای شوک‌زده‌ی‌خودش جوخه شبح سفید رخنه‌ای پیدا کرد و تکنیک‌صاعقه باران شکوفه آلوی در حال سقوط رو اجرا کرد.
شواک!
«آرگ!»
خطی خونی از شانه تا‌گره کمرش کشیده شد و عضو‌مشخص جوخه شبح سفید به زانو دراومد.
«همیشه حرکت‌کلمات کردن این‌قدر‌پایان راحت بود؟»
«شمشیر همیشه این‌قدر سبک بود؟»
«واقعاً من‌این اون ضربه‌کاملاً رو زدم؟»
خودش بیشتر‌روح از هر کسی‌گره تعجب کرده بود.
بدنش احساس سبکی می‌کرد، تمام وجودش‌دیگر سرشار از سرزندگی بود و نیروی‌پنگ درونی‌اش سریع‌تر از افکارش حرکت می‌کرد.
و حملات دشمن؟
حتی وقتی ضربه کفی پر‌مشخص از نیروی درونی به شکمش‌آمده برخورد کرد، دردی حس نکرد.
در مقایسه با درد طاقت‌فرسای‌گره هنر چی تغییر بدن، این‌مشخص ضربه مثل نیش پشه بود.
فقط جوک بی نبود.
جوک جه و جوک اون هم‌برسد حملات جوخه شبح سفید رو دفع‌درآمد کردند و شروع به ضدحمله کردند.
با در نظر گرفتن اینکه چطور همین چند‌شبح روز پیش جلوی شاگردان خیلی ضعیف‌تر دروازه ظالم‌هوف به دردسر افتاده بودند، رشدشون غیرقابل باور بود.
«اون واقعاً تمرین بود؟»
«واقعاً تمرین بود؟»
«فقط یه شکنجه محض نبود؟»
اون سه‌این نفر نگاه‌های‌کاملاً مات‌ومبهوتی ردوبدل کردند.
با اینکه چون هوی اسمش رو تمرین‌این گذاشته بود، اون‌ها همیشه فکر می‌کردند این‌سفید یه مجازات به خاطر امتناع از تمرین کردنه.
به همدیگه سر تکون دادند.
رگه‌ای از‌آنکه اعتمادبه‌نفس تو‌تمسخرآمیز چهره‌شون نمایان شد.
فقط ده روز گذشته بود.
اما تغییر کاملاً واضح بود.
«بزن بریم!»
«بیاین تمومش کنیم!»
«بریمممم!»
همین که اون‌نفله سه نفر به‌خورد جلو هجوم بردند...
«حالا دیگه‌کلمات می‌تونم بهشون‌پایان اعتماد کنم.»
«برادر ارشد!آنکه حواست به‌تمسخرآمیز حریف خودت باشه!»
جوک گوم و سول ران شمشیرزنی ظریف‌تر‌قلعه و بی‌نقص‌تری رو به نمایش گذاشتند، انگار‌کمکی که غل‌وزنجیر از دست‌وپاشون باز شده باشه.
مهارت‌های اون‌ها‌روح از اون سه‌گره نفر بالاتر بود.
جوخه شبح سفید که مغلوب‌برسد این شتاب و قدرت شده‌کند بود، تلوتلو خورد و عقب‌نشینی کرد.
سپس...
ووش... ووش...
مهاجمان ناگهان عقب کشیدند.
به‌جای حمله کردن، پخش شدند و‌دیگر آروم‌آروم به محافظان شمشیر شکوفه آلو که‌حرکتی دور هم جمع شده بودند، نزدیک شدند.
اون‌ها یه‌آنکه نبرد چرخشی رو‌پایان شروع کرده بودند.
«لعنتی...»
«فهمیدن جریان چیه.»
چهره‌ی جوک گوم‌تمسخرآمیز و سول ران‌دیگر در هم رفت.
همون‌طور که از جوخه شبح سفید انتظار می‌رفت،نتوانست متوجه شده بودند که آرایش شمشیر شکوفه آلو ناقصه‌صاعقه و استراتژی رو به یه جنگ فرسایشی تغییر دادند.
کانگ! کانگ!
مدام ضربه‌روح می‌زدند و‌ابروهای عقب می‌کشیدند.
دقیقاً همون لحظه‌ای که به نظر می‌رسید قراره‌خودش ضدحمله بزنند، به عقب می‌پریدند، فاصله رو زیاد‌صاعقه می‌کردند و بلافاصله یه عضو دیگه حمله می‌کرد.
زمان‌بندیشون بی‌نقص بود و کفه‌پایان ترازوی نبرد به‌راحتی برنمی‌گشت؛ در‌کنترل واقع، داشت به ضررشون تموم می‌شد.
محافظان شمشیر‌این شکوفه آلو شمشیرهاشون‌مشخص رو محکم چسبیدند.
می‌خواستند فوراً جوخه شبح سفید‌گره رو که در حال عقب‌نشینی‌مشخص بود تعقیب کنند، اما نمی‌تونستند.
این کار باعث می‌شد‌پایان آرایششون به هم بریزه‌خودش و اوضاع بدتر بشه.
«فکرش رو بکن،کلمات قلعه ترسناک شبح‌برسد سفید داره فرار می‌کنه.»
«دُمشون رو‌این گذاشتن رو کولشون‌مشخص و در میرن.»
جوک گوم و سول ران‌گره سعی کردند تحریکشون کنند، اما‌مشخص دشمن خونسردیش رو حفظ کرد.
ووش... چنگ!
به‌جای واکنش نشون‌کلمات دادن، حملات بزن‌ودروی‌برسد اون‌ها تیزتر هم شد.
«لعنتی!»
طعم خون دهان جوک‌ابروهای گوم رو پر کرد. لبش‌کاملاً رو محکم گاز گرفته بود.
«مثل ماهی‌هایی‌کلمات هستیم که‌پایان تو تور افتادن.»
تعداد دشمن‌آنکه ده برابر‌تمسخرآمیز اون‌ها بود.
با طولانی شدن این جنگ‌مشخص فرسایشی، جوک جه و جوک‌آمده اون کم‌کم داشتند تحلیل می‌رفتند.
«حالتون خوبه؟»
«آرگ، آره.»
«من هنوز خوبم.»
جوک گوم‌این دوباره لبش‌کاملاً رو گاز گرفت.
اگه این وضعیت‌نفله ادامه پیدا می‌کرد،خورد شکستشون قطعی بود.