چپتر 23: چپتر 23
0کتابخانه غربی در‌روی طبقه اول عمارت‌بقیه ده هزار کتیبه.
تق... تق...
در کتابخانه ساکت، جایی که حتی‌تکنیک کوچک‌ترین اثری از حضور کسی حس‌کتابچه نمی‌شد، ناگهان صدای قدم‌هایی طنین‌انداز شد.
تق.
مرد جوانی‌همه ناگهان از‌اعصابش پله‌ها بالا آمد.
با پوستی سفید و رنگ‌پریده و اجزای صورتی‌وقتم تیز و خوش‌تراش، او جوانی قدبلند و رشید‌کتابچه بود که قامتی حدود صد و هشتاد سانتی‌متر داشت.
ظاهرش آن‌قدر چشمگیر بود‌وقتم که هر کسی در‌یاد نگاه اول مجذوبش می‌شد.
او کسی نبود جز چون هوی،بقیه که حالا با گذشت پنج سال،شمشیر به جوانی نوزده ساله تبدیل شده بود.
«پس بالاخره تموم شد.»
در حالی که صاف ایستاده بود، به‌بدجوری راه‌پله نگاه کرد؛ تنها مسیری که به غار‌چهارده مخفی رایحه پنهان ختم می‌شد. بی‌اختیار نوچ کرد.
همزمان، هر‌یکیشون دو ابروی چون‌گرفت هوی بالا رفت.
چهره‌اش پر از کلافگی بود، اما‌بقیه شاید به خاطر صورت زیبایش، حتی این‌آخری حالت هم جذابیت خاصی به او می‌بخشید.
زیر لب غرولند کرد:اعصابش «بیشتر از چیزی که‌کمی فکر می‌کردم طول کشید.»
برنامه اولیه این‌گذشته بود که کار در‌بدجوری دو سال تمام شود.
اما پنج سال در یک‌گرفت چشم به هم زدن گذشته‌میان بود؛ خیلی بیشتر از حد انتظارش.
یکیشون بدجوری وقتم رو گرفت.
چون هوی تکنیک شمشیری را به یاد‌تکنیک‌ها آورد که در میان چهارده کتابچه هنرهای‌وقتش رزمی، بیشتر از همه روی اعصابش رفته بود.
بقیه تکنیک‌ها روی هم رفته کمی بیشتر‌بدجوری از یک سال زمان برده بودند، اما آن‌چهارده تکنیک شمشیر آخری، بیشتر وقتش را بلعیده بود.
با فکر کردن کوتاه‌وقتم به آن تکنیک شمشیر،یاد لبخند محوی روی لب‌هایش نشست.
هرچند دردسرساز بود، اما در نهایت موفق‌تکنیک‌ها شده بود آن را بازیابی کند، و‌وقتش امروز نقطه پایان تمام این ماجراها بود.
«آره، تموم‌همه شد. واقعاً‌اعصابش تموم شد.»
چون هوی در حالی که کش و قوسی‌وقتم به بدنش می‌داد، با مهارت دستش را دراز کرد‌هنرهای و گذرگاه منتهی به غار را بست، سپس برگشت.
طبیعتاً نگاهی به اطراف انداخت.
فضای داخلی عمارت ده‌اعصابش هزار کتیبه در این پنج‌زمان سال هیچ تغییری نکرده بود.
قفسه‌های کتابخانه در هر‌اعصابش طرف پر از کتاب بود‌زمان و سکوت مطلقی حکم‌فرما بود.
البته زمانی بود که شاگردان زیادی اینجا‌بدجوری جمع می‌شدند و فضا را سرزنده می‌کردند،میان اما این فقط برای مدت کوتاهی بود.
روز به روز، تعداد بازدیدکنندگان به‌تکنیک سرعت کاهش یافته بود و حالا‌کتابچه به این حد از سکوت رسیده بود.
دیگه پام رو اینجا نمی‌ذارم.
او منظره‌همه عمارت را‌اعصابش از نظر گذراند.
پنج سال‌زدن تمام را اینجا‌انتظارش سپری کرده بود.
قبل از اینکه‌بدجوری خودش بفهمد، به این‌شمشیری مکان وابسته شده بود.
«یه مدت طولانی اینجا موندم.»
او به طور طبیعی غرق در‌بقیه احساسات شد و شروع به یادآوری‌شمشیر تمام کارهایی کرد که انجام داده بود.
بازیابی هنرهای رزمی،گذشته بازیابی هنرهای رزمی،یکیشون بازیابی هنرهای رزمی...
ناگهان نگاهش سرد شد.
«... نه‌همه اون‌قدر که بخوام‌رفته براش احساساتی بشم.»
حالا که به آن فکر می‌کرد، هر بار که به عمارت می‌آمد،شمشیر اول تکنیک‌های بازیابی شده را به هیون چونگ گزارش می‌داد، و بعد‌نهایت تمام روز را صرف بازیابی هنرهای رزمی در غار مخفی رایحه پنهان می‌کرد.
نه اینکه ناراضی باشد.
به لطف همین کار،وقتم او تکنیک‌های فرقه صالح‌یاد را هم یاد گرفته بود.
«خب، بهتره برم.»
او با سرعت چرخید.
امروز پایان همه‌چیز بود.
گزارش هنرهای رزمی بازیابی شده‌گرفت به هیون چونگ، رفتن به‌میان غار مخفی رایحه پنهان... همه‌چیز.
تق... تق...
چون هوی با قدم‌های بلند‌رفته به سرعت به ورودی عمارت‌برده رسید و سرش را کج کرد.
«ها؟ این پیرمرد کجا رفته؟»
او به دنبال هیون چونگ می‌گشت که‌شمشیری معمولاً نگهبان در بود، که ناگهان چیزی‌رزمی از آن روز صبح به یاد آورد.
«آها! مگه نگفت امروز‌اعصابش می‌ره جلسه بزرگ؟ این‌کمی روزا حسابی سرش شلوغ شده.»
با نگاه به میز‌اعصابش مرتب و تمیز، چون‌کمی هوی به فکر فرو رفت.
همین پنج سال پیش بود که هیون‌بدجوری چونگ از امور خارجی دوری می‌کرد و تمام‌چهارده تمرکزش را روی بازیابی هنرهای رزمی گذاشته بود.
اما شاید به این خاطر که چون هوی کار بازیابی‌میان را به عهده گرفته بود، او کمی آزادی عمل پیدا‌تکنیک‌ها کرده و شروع به دخالت در امور خارجی کرده بود.
حالا حتی به‌روی طور مرتب در‌بقیه جلسات بزرگ شرکت می‌کرد.
«امروز روز هنرهای رزمی جدید‌رفته بود، نه؟ خب، اگه خیلی عجله‌بودند داشته باشه، خودش میاد پیدام می‌کنه.»
با به یاد آوردن اینکه چطور هیون چونگ‌وقتم هر روز می‌آمد تا اوراد هنرهای رزمی بازیابی شده‌هنرهای را یادداشت کند، چون هوی به سمت در رفت.
غژژژ...
لحظه‌ای بعد، چون هوی درِ محکم‌بقیه بسته شده عمارت ده هزار کتیبه‌شمشیر را باز کرد و بیرون رفت.
بیرون هنوز ساکت بود.
و در چشم‌انداز وسیع‌خیلی روبه‌رویش، منظره زیبای کوه هوآشان‌گرفت در برابر چشمانش گسترده شد.
این پنجمین بهاری‌بدجوری بود که به‌تکنیک آن خوش‌آمد می‌گفت.
شکوفه‌های آلو در سرتاسر کوه هوآشان در‌تکنیک‌ها شکوفایی کامل بودند و رایحه غنی آن‌ها با‌بلعیده باد آمیخته شده و بینی‌اش را قلقلک می‌داد.
هوووش...
چون هوی در حالی که از منظره‌بدجوری همیشگی و سکوت لذت می‌برد، شروع به‌میان قدم زدن به سمت قله سقوط غاز کرد.
پس، باید روی هنرهای رزمی‌گرفت جدیدی که تو غار مخفی‌میان رایحه پنهان خلق کردم تمرکز کنم...
در حالی که راه می‌رفت و‌بقیه تکنیک‌هایی را که در غار اصلاح و‌آخری تکمیل کرده بود در ذهنش مرتب می‌کرد...
جرنگ! جرنگ!
صدای تیز برخورد‌گذشته شمشیرها از دور، رشته‌بدجوری افکارش را پاره کرد.
در فضای باز‌بدجوری روبه‌رویش، کلبه کاهگلی و‌شمشیری حیاط آشنایی را دید.
در مقایسه با پنج سال پیش، حیاط بسیار‌کمی بزرگ‌تر شده بود و دو نفر، یک مرد‌کردن و یک زن، در حال مبارزه تمرینی بودند.
مردی خوش‌قیافه با‌روی لبخندی ملایم و زنی‌تکنیک‌ها زیبا با چهره‌ای سرد.
آن‌ها جوک گوم و‌خیلی سول ران بودند که‌وقتم حالا بزرگ شده بودند.
در حین مبارزه با تکنیک شمشیر‌تکنیک شکوفه آلو، سول ران شمشیرش را عقب‌هنرهای کشید و یک قدم به عقب برداشت.
«نوک شمشیرت‌همه امروز بیشتر‌اعصابش از همیشه می‌لرزه.»
«هاها. حتماً‌همه تمرکزم رو‌اعصابش از دست دادم.»
جوک گوم با خجالت خندید.
سول ران با تماشای او،گرفت شمشیرش را در غلاف گذاشت‌میان و با چهره‌ای نگران پرسید.
«... به خاطر شایعاته؟»
چهره جوک‌همه گوم برای‌اعصابش لحظه‌ای تاریک شد.
او که نمی‌توانست اضطرابش را پنهان‌یکیشون کند، شمشیرش را غلاف کرد و‌یاد سرش را به آرامی تکان داد.
«دست خودم نیست، نگرانم.»
با یادآوری شایعاتی که‌اعصابش در دنیای رزمی پخش‌کمی شده بود، بی‌قرار شده بود.
«هوووف... می‌گن دروازه‌روی ظالم فرقه ما‌بقیه رو هدف گرفته.»
«زیاد نگران نباش، برادر ارشد.»
سول ران به جوک‌وقتم گوم نزدیک شد تا‌یاد به او دلداری دهد.
شاید به این دلیل که در حین خدمت به چون‌برده هوی به او نزدیک‌تر شده بود، سول ران که زمانی بدبین‌نشست و سرد بود، حالا با ملایمت به او اطمینان خاطر می‌داد.
«تازه، رهبر فرقه هم به‌رفته خاطر همین موضوع یه جلسه‌برده بزرگ تشکیل داده، مگه نه؟»
جوک گوم با شنیدن کلمات سول‌یکیشون ران که عمداً با لحنی محکم بیان‌آورد شده بود، قلب مضطربش را آرام کرد.
«حق با توئه، خواهر کوچکتر.»
«وظیفه ما اینه که هنرهای‌رفته رزمی رو تمرین کنیم و‌برده برای هر مأموریت ممکنی آماده باشیم...»
درست زمانی که آن‌اعصابش دو شروع به بحث‌کمی درباره جلسه بزرگ پیش‌رو کردند—
«هان؟ جلسه بزرگ؟»
چون هوی که در‌وقتم حال نزدیک شدن بود،یاد گوش‌هایش را تیز کرد.
در آن لحظه،روی کلمه‌ای از گفتگوی آن‌ها‌تکنیک‌ها در گوشش طنین‌انداز شد.
«چی؟ رفتن به دنیای رزمی؟»
عمارت ابر، جایی که‌وقتم جلسه بزرگ در آن‌یاد در حال برگزاری بود.
با وجود گذشت سال‌های طولانی، عمارت‌بقیه ابر دست‌نخورده باقی مانده بود، اما‌شمشیر در داخل آن، فضایی متشنج موج می‌زد.
«همه اینجا هستن.»
رهبر فرقه، که در‌خیلی بالای میز نشسته بود،وقتم لب به سخن گشود.
در آن لحظه، کسانی که‌گرفت دور میز بزرگ نشسته بودند،میان چهره‌هایی جدی به خود گرفته بودند.
رهبر فرقه با دیدن‌اعصابش چهره‌های خشک و جدی،کمی به هیون ریو اشاره کرد.
«چند روز پیش، گروه‌اعصابش تاجران باد پرنده از‌کمی ما درخواست کمک کردن.»
هیون ریو که انگار‌خیلی منتظر این اشاره بود،وقتم شروع به صحبت کرد.
«چه جور کمکی؟»
«... اونا در‌روی برابر حمله دروازه‌بقیه ظالم درخواست محافظت کردن.»
سکوتی سرد‌همه فضا را‌اعصابش فرا گرفت.
سپس، هاله‌ای شدید و خشن، که‌یکیشون برای یک فرقه تائوئیستی غیرقابل‌تصور بود،یاد در سراسر عمارت ابر به جریان افتاد.
درست زمانی که‌بدجوری این هاله می‌رفت‌تکنیک تا قوی‌تر شود—
«گروه تاجران باد‌روی پرنده، خانواده شاگرد‌بقیه ما، جوک گوم هستن.»
هیون ریو‌همه این را‌اعصابش اضافه کرد.
«منظورت اینه‌زدن که باید‌خیلی بهشون کمک کنیم؟»
«بله.»
«این نظر شخصی تو‌اعصابش به عنوان هیون ریوئه؟ یا‌زمان به عنوان استاد تالار مالی؟»
«هر دو.»
هیون ریو‌زدن با قاطعیت‌خیلی پاسخ داد.
«بسیار خب.»
رهبر فرقه سر تکان‌اعصابش داد و نگاهش را‌کمی در سراسر اتاق چرخاند.
«نظر بقیه چیه؟»
«من موافقم.»
«گروه تاجران باد پرنده یه زمانی به فرقه ما‌آورد کمک کرده. حالا که دارن توسط دروازه ظالم و‌رفته فرقه غیرمتعارفشون تهدید می‌شن، چطور می‌تونیم دست رو دست بذاریم؟»
«البته که باید کمک کنیم.»
یکی پس از‌روی دیگری، صداهای موافقت‌بقیه به گوش رسید.
حتی هیون چونگ که‌خیلی در انتهای میز نشسته‌وقتم بود هم سر تکان داد.
«رد کردن کمک به‌وقتم گروه تاجران باد پرنده،یاد مایه شرمساری فرقه ما می‌شه.»
رهبر فرقه با‌روی شنیدن توافق همگانی،بقیه موضوع را عوض کرد.
«پس، کی رو‌روی باید پیش گروه‌بقیه تاجران باد پرنده بفرستیم؟»
در آن لحظه،گذشته هیون هو دستش‌یکیشون را بالا برد.
با ریشی که حتی از پنج سال‌شمشیری پیش هم آراسته‌تر شده بود، حرکت هیون‌رزمی هو توجه همه را به خود جلب کرد.
وقتی تمام‌همه نگاه‌ها به‌اعصابش سمتش چرخید، گفت:
«من معتقدم باید محافظان‌اعصابش شمشیر شکوفه آلو رو که‌زمان این بار انتخاب شدن، بفرستیم.»
«همم...»
«دقیقاً.»
«هیچ‌کس دیگه‌ای جز اونا نیست.»
اکثرشان موافق بودند.
اما همه‌زدن با این‌خیلی نظر هم‌عقیده نبودند.
در میان مخالفان،بدجوری استاد تالار تمرین‌تکنیک رزمی حضور داشت.
«اونا هنوز برای رفتن به دنیای رزمی خیلی جوونن. فقط یه‌بودند سال از زمانی که تبدیل به محافظان شمشیر شکوفه آلو شدن می‌گذره،دردسرساز و هنوز تکنیک شمشیر شکوفه آلو رو به طور کامل مسلط نشدن.»
«تو هنوز‌همه اونا رو‌اعصابش مثل بچه می‌بینی.»
هیون هو‌زدن با لحنی‌خیلی سرد گفت.
«مهم نیست چقدر جوون یا بی‌تجربه باشن، وقتی تبدیل به محافظان‌چهارده شمشیر شکوفه آلو می‌شن، نماینده فرقه ما هستن. اگه ما بگیم‌زمان که اونا آماده نیستن، دیگه کی تو این دنیا بهمون اعتماد می‌کنه؟»
«این...»
استاد تالار که با حقیقت این‌بقیه حرف غافلگیر شده بود، کلماتش را‌شمشیر قورت داد و چشمانش را بست.
او می‌دانست‌زدن که حق با‌انتظارش هیون هو است.
اما نگران بود.
چه می‌شد اگر محافظان شمشیر شکوفه‌بقیه آلو با ورود به دنیای رزمی،شمشیر به همان سرنوشت هیون گانگ دچار می‌شدند؟
سپس دوباره‌همه صدای هیون‌اعصابش هو بلند شد.
«ما اول‌زدن از همه باید‌انتظارش بهشون اعتماد کنیم.»
استاد تالار‌یکیشون چشمانش را‌وقتم باز کرد.
وقت آن رسیده بود‌اعصابش که رها کند و‌کمی به شاگردانش ایمان بیاورد.
«حق با شماست، برادر ارشد.»
هیون هو با دیدن اینکه استاد تالار‌بدجوری راحت‌تر از حد انتظار کوتاه آمد، لبخندی‌میان زد و رو به رهبر فرقه کرد.
«تازه، جوک گوم هم بین محافظان شمشیر شکوفه‌یاد آلوئه. این فرصت خوبیه تا به خانوادش سر‌روی بزنه و تو دنیای رزمی هم تجربه کسب کنه.»
در همان لحظه،روی استاد عمارت پرنده‌بقیه هم وارد بحث شد.
«درسته، منطقی‌ترین کار‌روی همینه که محافظان‌بقیه شمشیر شکوفه آلو برن.»
همان‌طور که حتی‌گذشته مخالفان هم شروع‌یکیشون به موافقت کردند—
«نظر دیگه‌ای هست؟»
رهبر فرقه‌همه به اطراف‌اعصابش نگاه کرد.
هیچ‌کس مخالفتی نکرد.
«پس تصمیم گرفته شد.خیلی ما محافظان شمشیر شکوفه‌وقتم آلو رو می‌فرستیم. حالا...»
چشمان رهبر فرقه برقی زد.
فرستادن محافظان شمشیر‌روی شکوفه آلو که‌بقیه دیگر قطعی شده بود.
اما سؤال‌همه بعدی مهم‌ترین‌اعصابش مسئله بود.
«کی باید رهبری‌شون کنه؟»
همه ساکت شدند.
ارشدهای نسل هیون باید‌اعصابش می‌ماندند و از هوآشان‌کمی محافظت می‌کردند، بنابراین نمی‌توانستند بروند.
این یعنی باید کسی از نسل چون‌تکنیک‌ها انتخاب می‌شد، اما بیشتر آن‌ها پست‌های مهمی‌وقتش داشتند و نمی‌توانستند آنجا را ترک کنند.
در حالی که داشتند به‌انتظارش کسانی که وظایف رسمی نداشتند‌تکنیک فکر می‌کردند، هیون هو پیشنهادی داد.
«چون سو چطوره؟»
«اون نمی‌شه.»
هیون ریو فوراً مخالفت کرد.
چون سو معاون استاد‌خیلی تالار مالی بود، با ذهنی‌گرفت درخشان و یک مهره کلیدی.
«با مشکلات مالی‌بدجوری فعلی، نمی‌تونیم اونو‌تکنیک از دست بدیم.»
هیچ‌کس نمی‌توانست‌همه با این‌اعصابش حرف مخالفت کند.
همه می‌دانستند که وضعیت‌اعصابش مالی فرقه اخیراً به‌کمی شدت وخیم شده است.
سپس، استاد عمارت پرنده که انگار‌یکیشون کسی را به یاد آورده باشد،یاد دستش را به هم کوبید و گفت:
«پس چون هیانگ چطوره؟ مگه تازه بعد از‌یاد حل کردن مشکلات خانوادگیش برنگشته؟ اون تجربه سفر تو‌اعصابش دنیای رزمی رو داره، پس برای این کار عالیه.»
این بار، استاد‌روی تالار تمرین رزمی‌بقیه سرش را تکان داد.
«وضعیت سلامتی چون هیانگ خوب نیست. نمی‌دونم‌تکنیک‌ها تو خانوادش چه اتفاقی افتاده، اما وقتی‌وقتش به کوه اصلی برگشت، حسابی مجروح شده بود.»
همه دوباره‌زدن در سکوت‌خیلی فرو رفتند.
به جز آن دو نفر، هیچ‌کس‌تکنیک دیگری در میان نسل چون نبود که‌هنرهای بتوان این وظیفه را به او سپرد.
«فرقه ما‌همه نسبت به قبل‌رفته آدمای کمتری داره.»
رهبر فرقه لبخند تلخی زد.
در گذشته، آن‌قدر استعدادهای درخشان زیاد‌یکیشون بود که انتخاب فرد مناسب برای‌یاد مأموریت‌ها کار سختی به حساب می‌آمد.
اما حالا،یکیشون هیچ‌کس برای انتخاب‌گرفت کردن وجود نداشت.
«و نمی‌تونیم چون یو‌اعصابش رو هم که به‌کمی اتحاد رزمی رفته، برگردونیم...»
درست در همان لحظه که نام چون‌تکنیک‌ها یو را آورد، شاگرد ارشدی که به خاطر‌بلعیده اتفاقات اخیر به اتحاد رزمی فرستاده شده بود—
«من این‌زدن مأموریت رو‌خیلی قبول می‌کنم.»
صدایی آرام‌یکیشون صحبتشان را‌وقتم قطع کرد.
همه سرهایشان را چرخاندند و چون هوی‌تکنیک‌ها را دیدند که با اعتماد به نفس‌وقتش در حال قدم زدن به داخل بود.