چپتر 1063: تکنیک سلطه جاویدان ابدی (۱)
0«تکمیل تکنیک سلطه جاویدان ابدی؟»
پلک‌های چون هوی پایین افتاد.
سرتاسر وجودش پر‌هنر از شک و‌مثل تردید شده بود.
ثبت‌کننده آسمانی.
نه، آن یارو مغز شیطانی شاید استعداد رزمی نداشت، اما‌تصویر هوش و ذکاوتش آن‌قدر درخشان بود که حتی خود چون هوی‌لحظه‌ای هم مجبور بود اعتراف کند او در تمام دوران‌ها بی‌رقیب است.
«مخصوصاً مغز شیطانی، اون‌شما یارو عمراً از کسی‌رزمی‌اش جز من کمک می‌خواست.»
حتی وقتی مغز شیطانی انواع و اقسام وظایف‌برای سخت را در فرقه شیطان آسمانی به عهده‌می‌پرسید می‌گرفت، فقط دستور می‌داد، اما هرگز درخواست کمک نمی‌کرد.
همه‌چیز را‌لب‌هایش خودش به‌تنهایی‌فشرد حل‌وفصل می‌کرد.
پس وقتی مخفیانه آن نقاشی جوهری که تکنیک سلطه جاویدان‌تصویر ابدی را به تصویر می‌کشید به من نشان داد، طبیعتاً‌نیست فرض کردم مغز شیطانی خودش به‌تنهایی آن را تکمیل کرده است.
«یعنی ثبت‌کننده‌ادامه آسمانی همون‌شما مغز شیطانی نیست؟»
چون هوی لحظه‌ای‌هنر با خودش فکر‌مثل کرد و بعد پرسید.
«داری میگی ثبت‌کننده آسمانی‌فشرد نتونست تکنیک سلطه جاویدان‌درباره ابدی رو تکمیل کنه؟»
«اگه بخوام دقیق‌خودش بگم، اون تکمیلش کرد،مخفیانه اما نتونست فعالش کنه.»
ارباب قصر‌ادامه بازگشت روح چشمانش‌درباره را ریز کرد.
مردمک‌هایش لحظه‌ای تار شد، انگار که داشت‌اجرا خاطرات گذشته را مرور می‌کرد، سپس لب‌هایش‌باشه را روی هم فشرد و ادامه داد.
«ولی‌نعمت، شاید شما درباره ‹او› بدونید، اما استعداد رزمی‌اش چندان چشمگیر‌رزمی‌اش نبود. اون‌قدر قوی نبود که بتونه به‌تنهایی هنر بزرگ و برتری مثل‌برای تکنیک سلطه جاویدان ابدی رو اجرا کنه. برای همین اومد سراغ ما.»
«نباید اون‌قدرها هم سخت باشه.»
چون هوی با لحنی که‌درباره انگار می‌پرسید این زن چه‌چشمگیر مزخرفاتی می‌بافد، این را گفت.
خودش هم ده سال روی آن مطالعه‌اجرا کرده بود، اما بیشترِ آن زمان صرف ساختار‌لحنی و فرم تکنیک سلطه جاویدان ابدی شده بود.
فعال کردنش‌لب‌هایش فقط در یک‌ادامه روز امکان‌پذیر بود.
نه، یک‌همه‌چیز روز چه‌به‌تنهایی صیغه‌ای بود؟
همان لحظه‌ای که‌ولی‌نعمت اراده کرده بود،‹او› فعالش کرده بود.
«هاهاها! همون‌طور که انتظار می‌رفت.»
با شنیدن حرف‌هایش،روی ارباب قصر بازگشت‌ولی‌نعمت روح نیشخندی زد.
فقط او نبود.
جان‌میئول هم که با عجله داشت جلوی خونریزی شکمش‌چندان را می‌گرفت و نفسش را ثابت می‌کرد، چشمان چروکیده‌اش را‌اجرا کمی خم کرد و خنده خشک و کوتاهی سر داد.
انگار که‌بتونه حرفش کاملاً‌بزرگ مضحک بود.
«هه، ثبت‌کننده آسمانی. نه، دقیقاً‌ادامه همون‌طور که ‹او› گفت. نمی‌دونستم‌بدونید تا این حد مغرور هستید.»
«اما این حقیقته.خودش حتماً برای ولی‌نعمت‌می‌کرد کار آسونی بوده.»
ارباب قصر بازگشت روح هم به‹او› میان بحث پرید، لحظه‌ای به آسمان نگاه‌قوی کرد و سپس نگاهش را پایین انداخت.
ووووش—
بلافاصله پس از آن، یک مانع‌ولی‌نعمت نیم‌کره‌ای از چی از سمت آن سه‌چشمگیر نفر گسترش یافت و حصاری ایجاد کرد.
نجیب‌زاده سرگردان، یوچون‌جو و سو‌هو.
پس از مسدود کردن‌شما راه آن سه نفر،رزمی‌اش او به حرف آمد.
«حتی اگه کسی بتونه تکنیک سلطه جاویدان ابدی رو فعال‌اومد کنه، شک دارم تعداد آدم‌هایی تو کل تاریخ که بتونن بی‌نقص‌سال اجراش کنن، حتی با احتساب ولی‌نعمت، به انگشت‌های یک دست برسه.»
«نه، حتی کمتر از اون.»
چون هوی در حالی که آن دو‌مخفیانه به گفتگوی خود ادامه می‌دادند، نگاهی به‌طبیعتاً آن‌ها انداخت و چشمانش را ریز کرد.
حالت چهره‌اش‌ادامه پر از‌شما ناباوری بود.
جان‌میئول با‌بتونه دیدن قیافه‌اش‌بزرگ جواب داد.
«تکنیک سلطه جاویدان ابدی هنر بزرگیه که به روح اجازه میده از بدن‌چشمگیر خارج بشه. و این کار رو خارج از چارچوب تناسخ انجام میده. این چیزی‌نباید فراتر از اون چیزیه که معمولاً به عنوان تناسخ یا انتقال روح شناخته میشه.»
«می‌دونم.»
چشمان چون هوی سرد شد.
خودش از‌بتونه قبل یک‌بزرگ حدس‌هایی زده بود.
اگر بخواهد دقیق‌تر بگوید، دیدن‌ادامه ارباب قصر بازگشت روح در مقابلش،رزمی‌اش وضعیت خودش را تأیید کرده بود.
«اگه تناسخ یا‌خودش انتقال روح بود، منم‌مخفیانه الان مثل اون می‌شدم.»
در یک تناسخ یا انتقال روح عادی، شخص ممکن‌چندان بود مثل ارباب قصر بازگشت روح، روح خودش را‌مثل حفظ کند، اما فقط خاطرات را به ارث می‌برد.
چون یک‌بتونه موجود جدید‌بزرگ متولد شده است.
«اما من هنوز خودمم.»
فقط این نبود.
وقتی در این بدن ضعیف‌درباره به هوش آمده بود، ذهن، انرژی‌نبود و بدنش بی‌ثبات و ناهماهنگ بودند.
حالا که‌بتونه به آن فکر‌برتری می‌کرد، عجیب بود.
اگر تناسخ یا‌روی انتقال روح در کار‌شما بود، چنین اتفاقی نمی‌افتاد.
درست در همان‌خودش لحظه، ارباب قصر‌می‌کرد بازگشت روح اضافه کرد.
«اما کدوم روحی تو این دنیا می‌تونه بعد از ترک‌چشمگیر بدن، وجود خودش رو حفظ کنه؟ این یه کار غیرممکنه،برای مگه اینکه روح شخص به اندازه روح ولی‌نعمت آبدیده شده باشه.»
«اگه روح آبدیده نباشه، آخرش‌برتری مثل تو میشه که فقط‌اومد خاطرات رو به ارث برده؟»
«با من فرق داره. روح من‌ولی‌نعمت هم تا حدودی به لطف یادگیری‌چندان هنرهای رزمی دانتیان بالایی آبدیده شده. و...»
ارباب قصر‌همه‌چیز بازگشت روح‌به‌تنهایی اخم کرد.
«منم به شکل درستی تناسخ پیدا نکردم. من با استفاده عمدی از انتقال روح متولد شدم تا روح اون یارو‌برای نتونه تناسخ پیدا کنه. اگه درست تناسخ پیدا کرده بودم، خاطرات اون یارو، بونچون گویما، تو سرم نبود. در عوض،فعال به خاطر کارما، احتمالاً تبدیل به یه دیوانه می‌شدم، همون چیزی که بهش میگن ستاره قاتل آسمانی یا همچین چیزی.»
لبخند تلخی زد.
اما این‌لب‌هایش فقط برای‌فشرد یک لحظه بود.
با چهره‌ای‌همه‌چیز آسوده‌خاطر، به چون‌حل‌وفصل هوی خیره شد.
«اما به لطف ولی‌نعمت، این‌درباره کارمای وحشتناک بالاخره به پایان‌چشمگیر رسید، پس همین برام کافیه.»
با تماشای او که این‌قدر‌برتری از صمیم قلب حرف می‌زد،اومد مردمک‌های چون هوی سرد شد.
«تناسخ با استفاده از انتقال روح؟ولی‌نعمت پس یعنی تکنیک سلطه جاویدان ابدی‌چندان هم ربطی به انتقال روح داره؟»
ذهنش به سرعت درگیر شد.
«پس برای تکمیل تکنیک‌شما سلطه جاویدان ابدی به‌رزمی‌اش انتقال روح نیاز بود؟»
چشمان جان‌میئول کمی گشاد شد.
به نظر می‌رسید واقعاً غافلگیر شده که چون هوی‹او› فقط از همین چند جمله گفتگو، متوجه رابطه بین‌هنر تکنیک سلطه جاویدان ابدی و انتقال روح شده است.
اما خیلی زود چشمان‌به‌تنهایی گشادشده‌اش را به حالت عادی‌جوهری برگرداند و دهان باز کرد.
«اگه بخوام برم سر اصل مطلب، برای‌بدونید تکمیل تکنیک سلطه جاویدان ابدی نیازی به انتقال‌هنر روح نبود. به یه چیز دیگه نیاز بود.»
«احضار روح.»
ارباب قصر بازگشت روح انگار که منتظر همین‌درباره لحظه بود، این را اضافه کرد و هر‌قوی دوی آن‌ها با نگاه چون هوی روبرو شدند.
دیگر نیازی به کلمات نبود.
اینکه روح‌ادامه چه کسی‌شما را احضار می‌کردند.
اینکه هدف‌بتونه ثبت‌کننده آسمانی‌بزرگ چه بود.
«اون شخصاً اومد سراغ‌فشرد شما تا من رو‌درباره به این دنیا احضار کنه؟»
در پاسخ به سؤال چون‌حل‌وفصل هوی، جان‌میئول و ارباب قصر بازگشت‌می‌کشید روح با چهره‌هایی جدی جواب دادند.
«درسته. در واقع، اگه مدت زمان مشخصی می‌گذشت، یه‌چندان موجود جاودانه که به زندگی ابدی دست پیدا کرده‌مثل بود، خودبه‌خود ظاهر می‌شد. اما ‹او› نمی‌تونست صبر کنه.»
«وقت زیادی براش نمونده بود.»
ابروی چون هوی پرید.
ملاقات گذشته‌اش با ثبت‌کننده آسمانی به‌می‌کرد یادش آمد و وضعیت آن زمان‌نشان به سرعت از جلوی چشمانش گذشت.
ظاهر روشن‌بینانه‌اش، بدون‌ولی‌نعمت هیچ دلبستگی و‹او› ترسی از مرگ.
حرف‌های مبهمش درباره تناسخ خالق وقتی به‌اجرا او گفت که درباره هنر حاکم مطلق‌باشه و تکنیک سلطه جاویدان ابدی تحقیق کند.
و حتی چهره آسوده‌خاطرش در‌ادامه لحظه مرگ، انگار که تمام‌بدونید مدت منتظر همین لحظه بود.
حالا حدس و‌خودش گمان‌هایش به یک حقیقت‌مخفیانه مطلق تبدیل شده بود.
«پس اون‌ادامه حروم‌زاده همون‌شما مغز شیطانی بود؟»
در پاسخ به سؤال بی‌پرده‌برتری او، جان‌میئول یک بار سر‌اومد تکان داد و جواب داد.
«بله.»
«برای کسی که ظاهراً‌به‌تنهایی وقت زیادی براش نمونده‌نقاشی بود، خیلی هم عمر کرد.»
چون هوی پوزخند تمسخرآمیزی زد.
نیشخندی سرد‌بتونه روی لب‌هایش‌بزرگ نقش بست.
«پس تا همون‌روی لحظه آخر هم‌ولی‌نعمت رو اعصاب بود؟»
اصلاً از این خوشش نیامده بود‌می‌کرد که آن مرد سعی کرده بود‌نشان هویتش را تا لحظه مرگش پنهان کند.
«سیصد سال عمر کاملیه.»
«اصلاً میشه‌بتونه به اون‌بزرگ گفت زندگی؟»
«چی؟»
«تقدیر آسمانی یه آدم از قبل مشخص شده. اما اون با انواع و اقسام‌طبیعتاً جادوهای ممنوعه و هنرهای بزرگ آسمان‌ها رو فریب داد و به زور عمرش رو‌نتونست طولانی کرد. هرچند شاید از بیرون سالم به نظر می‌رسید، اما درونش کاملاً پوسیده بود.»
«مخصوصاً روحش...»
شاید دوستی آن‌ها با ثبت‌کننده‌برتری آسمانی خیلی عمیق بود، چون‌اومد چهره هر دوی آن‌ها تلخ شد.
«بدون استفاده از انتقال روح؟»
چون هوی شک‌خودش و تردیدش را‌می‌کرد به زبان آورد.
او فرض کرده بود که مانند ارباب قصر‌رزمی‌اش بازگشت روح در مقابلش، او هم طبیعتاً برای‌بزرگ ادامه زندگی‌اش از انتقال روح استفاده کرده است.
اما از حرف‌های آن‌بزرگ دو نفر مشخص بود‌برای که قضیه این‌طور نیست.
«اون انتقال روح رو رد کرد. می‌گفت‌شما می‌خواد همون‌طور که هست باقی بمونه، نه‌نبود اینکه فقط خاطرات رو به ارث ببره.»
«و گذشته از اون، به هر حال استفاده ازش براش غیرممکن‌می‌کشید بود. برای اجرای درست انتقال روح، روح شخص باید با یادگیری هنرهای‌کرد رزمی دانتیان بالایی آبدیده بشه تا بتونه در برابرش مقاومت کنه. اما...»
جان‌میئول با‌ادامه لحنی خشک‌شما و بی‌روح گفت:
«اون هیچ‌بتونه استعدادی تو‌بزرگ هنرهای رزمی نداشت.»
چون هوی‌لب‌هایش در سکوت‌فشرد سر تکان داد.
دقیقاً همون‌طور بود که می‌گفت.
با وجود اینکه ذهن و استعداد‹او› ذاتی‌اش بی‌نظیر بود، اما مغز شیطانی‌اون‌قدر مطلقاً هیچ استعدادی تو هنرهای رزمی نداشت.
مدرکش هم همون قدرت رزمی‌ای‌برتری بود که ثبت‌کننده آسمانی تو‌اومد لحظات آخر از خودش نشون داد.
قطعاً چشمگیر بود، اما در‌ادامه بهترین حالت، فقط تو سطح‌بدونید بالای قلمرو رزمی آسمانی قرار داشت.
با وجود اینکه سیصد‌به‌تنهایی سال عمر کرده بود، کل‌جوهری مهارتش به همین ختم می‌شد.
درست همون موقع، ارباب قصر‌درباره بازگشت روح با انگشت اشاره‌چشمگیر به شقیقه‌اش ضربه زد و گفت:
«همون‌طور که ولی‌نعمت می‌دونه، تو هنرهای رزمی دانتیان‌برای بالایی، استعداد همه‌چیز رو تعیین می‌کنه. اگه حتی‌می‌پرسید یه ذره استعداد کم داشته باشی، دیوونه می‌شی.»
می‌دونست.
خیلی خوب هم می‌دونست.
دانتیان بالایی کجا قرار داشت؟
تو سر‌بتونه بود، روح‌بزرگ و مغز.
یه جای به شدت حساس.
تمرین دادن چنین دانتیان بالایی‌ای چنان‌می‌کرد کار خطرناکی بود که می‌شد گفت هر‌داد روزش زیر سایه تهدید انحراف انرژی می‌گذشت.
«اگه هزار نفر با استعداد تو هنرهای رزمی می‌خواستن یادش‌چشمگیر بگیرن، نهصد و نود و نه نفرشون تبدیل به یه‌برای مشت روانی می‌شدن. ذات هنرهای رزمی دانتیان بالایی همین‌قدر مزخرفه.»
تا این‌بتونه حد پیچیده‌بزرگ و ظریف بود.
«تچ، به لطف خاطرات بونچئون گویما، دارم آرایش بازی‹او› سرگردانی روح رو یاد می‌گیرم، اما راستش رو بخوای،هنر این هنرهای رزمی دانتیان بالایی بیش از حد خطرناکن.»
ارباب قصر‌همه‌چیز بازگشت روح‌به‌تنهایی نوچ‌نوچی کرد.
«من از وجود شیطان آسمانی خوشم نمیاد،بدونید اما کارش درست بود که تمام هنرهای‌بتونه رزمی دانتیان بالایی رو از دنیا پاک کرد.»
«چی؟»
چون هوی‌لب‌هایش رشته افکارش پاره‌ادامه شد و پرسید:
«شیطان آسمانی‌همه‌چیز چی رو‌به‌تنهایی پاک کرد؟»
«همم؟»
ارباب قصر بازگشت روح سرش‌برتری رو کج کرد و با دیدن‌سراغ واکنش چون هوی، چهره‌اش گیج شد.
«هنرهای رزمی‌لب‌هایش دانتیان بالایی رو‌ادامه پاک کرد دیگه...»
«با جزئیات بنال ببینم.»
«... جزئیات‌ادامه زیادی برای توضیح‌درباره دادن نیست، اما.»
ارباب قصر بازگشت روح با چهره‌ای‌مثل مات و مبهوت نگاهی به جان‌میئول‌نباید انداخت و بعد دهان باز کرد.
«نمی‌دونم خبر داری یا نه، اما چهار دودمان رزمی جاودانه از فراسوی آسمان‌ها، از جمله ریشه‌قوی دودمان خودم، دره احضار روح، تو دوران اساطیری حکومت می‌کردن. همه‌شون دانتیان بالایی‌شون رو تمرین می‌دادن‌این و قدرتشون رو به رخ می‌کشیدن. شیطان آسمانی شکستشون داد و به اون هرج‌ومرج پایان داد.»
«از همون موقع به بعد، بیشتر هنرهای رزمی دانتیان بالایی‌تصویر از بین رفتن و متخصصان عالی‌رتبه‌ای به رهبری شیطان آسمانی و‌لحظه‌ای بودیدارما ظهور کردن که باعث توسعه هنرهای رزمی دانتیان پایینی شدن.»
در حالی که جان‌میئول به توضیحاتش‹او› ادامه می‌داد، چون هوی چشمانش رو‌اون‌قدر باریک کرد و تو فکر فرو رفت.
«شیطان آسمانی و‌هنر چهار دودمان رزمی‌مثل جاودانه از فراسوی آسمان‌ها.»
قبلاً تو آرایش توهم شنیده‌ادامه بود که اولین شیطان آسمانی‌بدونید شاگرد فرقه یونگ‌گوپ چون‌هوا بوده.
اما نمی‌دونست که به جز‌حل‌وفصل فرقه یونگ‌گوپ چون‌هوا، با بقیه دودمان‌های‌می‌کشید رزمی جاودانه هم ارتباطی وجود داشته.
«و اینکه بیشتر هنرهای رزمی دانتیان بالایی‌بدونید از بین رفتن، حتماً به این معنیه که‌هنر حاکم عالی شیطان آسمانی اون‌ها رو نابود کرده.»
حتی در حالی که داشت‌برتری فکر می‌کرد، حرف‌های اون دو‌اومد نفر بدون توقف ادامه داشت.
«به هر حال‌روی این یه مسیر‌ولی‌نعمت از پیش تعیین‌شده بود.»
«هنرهای رزمی دانتیان بالایی ممکنه فوق‌العاده باشن، اما در نهایت هنرهایی هستن که فقط‌طبیعتاً یه عده معدود و منتخب می‌تونن توشون تمرین کنن. دانتیان پایینی فرق داشت. البته‌نتونست که استعداد مهمه، اما با تلاش کافی، هر کسی می‌تونه به یه قلمرو خاص برسه.»
چون هوی‌ادامه تو دلش‌شما تأیید کرد.
هنرهای رزمی‌بتونه دانتیان بالایی‌بزرگ واقعاً بی‌نظیر بودن.
اما آیا می‌شد گفت‌فشرد در مقایسه با بقیه‌درباره هنرهای الهی برتری داشتن؟
اصلاً این‌طور نبود.
«نیازی نیست راه دوری برم؛ خود‹او› هنر الهی شیطان آسمانی به تنهایی‌اون‌قدر با هنر حاکم مطلق برابری می‌کنه.»
تاریخ دنیای‌بتونه رزمی خیلی‌بزرگ طولانی بود.
تو تمام این مدت طولانی،ادامه یعنی هیچ‌کس نبود که هنرهای رزمی‌رزمی‌اش دانتیان بالایی رو یاد گرفته باشه؟
قطعاً کسانی‌همه‌چیز بودن، مثل امپراتور‌حل‌وفصل بزرگ شیطان آسمانی.
اما اون‌ها هنرهای رزمی‌شما دانتیان بالایی رو از‌رزمی‌اش خودشون به جا نذاشتن.
چون هیچ‌بتونه نیازی به پذیرش‌برتری چنین خطری نبود.
«هنرهای رزمی دانتیان بالایی فقط زمانی‌ولی‌نعمت همچین قدرت وحشتناکی رو نشون می‌دن که‌چشمگیر شخص مثل من تناسخ پیدا کرده باشه...»
ناگهان، برقی‌همه‌چیز تو چشمان‌به‌تنهایی چون هوی درخشید.
بالاخره فهمید.
اینکه چرا تکنیک سلطه جاودانه‌برتری ابدی، فصل نهایی هنر حاکم مطلق‌سراغ رو به خودش اختصاص داده بود.
«پس قضیه این بود.»
خود تناسخ، آخرین قطعه‌به‌تنهایی برای رسیدن به استادی اعظم‌جوهری تو هنر حاکم مطلق بود.
«یعنی هدف امپراتور‌ولی‌نعمت بزرگ شیطان آسمانی‹او› هم همین بود؟»
سر چون هوی‌هنر با شتاب به‌مثل یک سمت چرخید.
با به یاد آوردن تصویر امپراتور بزرگ‌شما شیطان آسمانی که با چشم ذهن انتقال‌دهنده‌نبود روح دیده بود، لرزه‌ای به ستون فقراتش افتاد.
درست تو آستانه فتح دشت‌های‌حل‌وفصل مرکزی، امپراتور بزرگ شیطان آسمانی ناگهان‌می‌کشید بدون هیچ ردپایی ناپدید شده بود.
هیچ اثری‌ادامه از خودش به‌درباره جا نذاشته بود.
تا الان دلیلش نامعلوم‌بزرگ بود، اما چون هوی‌برای احساس کرد بالاخره متوجه شده.
این سنگ‌بنای‌لب‌هایش تکمیل هنر‌فشرد حاکم مطلق بود.
همه‌چیز برای فعال‌سازی تکنیک‌به‌تنهایی سلطه جاودانه ابدی، یا‌نقاشی دقیق‌تر بگیم، برای تناسخ بود.
«یعنی تکمیل تکنیک سلطه‌شما جاودانه ابدی به معنای‌رزمی‌اش تکمیل هنر حاکم مطلق بود؟»
چون هوی با پایان‌بزرگ دادن به افکارش، به‌برای اون دو نفر نگاه کرد.
«اگه می‌دونین که ثبت‌کننده‌فشرد آسمانی همون مغز شیطانیه،درباره پس حتماً می‌دونین من کی‌ام.»
«می‌دونیم.»
«شیطان حاکمی که زمانی به‌درباره تنهایی بر نه استان و هشت‌نبود بیابان حکمرانی می‌کرد، شیطان آسمانی مطلق.»
«به خاطر همین هم هیاهوی بزرگی به‌اجرا پا شد. هر چی باشه، بحث تناسخ‌باشه شخصیتی مثل شیطان آسمانی در میون بود.»
«اما خب، نمی‌دونم چطور‌فشرد متقاعدشون کرد، ولی پیمانی‌درباره به این شکل بسته شد.»
با شنیدن حرف‌هاشون،خودش چون هوی چشمانش‌می‌کرد رو باریک کرد.
«یعنی جزئیات رو نمی‌دونن؟»
چون هوی که هیچ اثری‌برتری از دروغ تو چهره‌شون نمی‌دید، چانه‌اش‌سراغ رو مالید و لب باز کرد:
«اون یارو، مغز‌روی شیطانی، از کجا می‌دونست‌شما شماها کجا مستقر شدین؟»
«گفت تو خزانه‌داری مخفی خاندانش، سوابقی درباره دره‌نقاشی احضار روح، بونچئون گویما و قصر بازگشت روح‌کردم وجود داشته. گفت با ردگیری همون‌ها تونسته پیدامون کنه.»
«خاندان؟»
نگاه چون هوی یخ زد.
این اصلاً‌لب‌هایش با عقل‌فشرد جور درنمی‌اومد.
اون مغز شیطانی رو تو ده‌می‌کرد دروازه شیطان آسمانی ملاقات کرده بود؛ اون‌داد هم درست مثل خودش یه یتیم بود.
«دروغ گفته تا پنهان‌شما کنه چطور این اطلاعات‌رزمی‌اش رو به دست آورده؟»
اخمی روی‌بتونه پیشانی چون‌بزرگ هوی نشست.
این کار کاملاً از مغز شیطانی برمی‌اومد، اما این فکر که‌رزمی‌اش «آیا مغز شیطانیِ اون زمان واقعاً می‌تونست این‌هایی رو که هنرهای رزمی‌برای دانتیان بالایی رو یاد گرفته بودن فریب بده؟» تو ذهنش درگیر بود.
همون موقع بود.
تق—!
صدای کوبش‌بتونه سنگینی به‌بزرگ گوشش رسید.
فراتر از سد وسیع چی، این صدای نجیب‌زاده سرگردان‹او› بود که با پشت دستش، که با نیروی درونی‌هنر پوشیده شده بود، انگار که به دری می‌کوبید، ضربه می‌زد.
وقتی نگاهشون به هم گره‌حل‌وفصل خورد، نجیب‌زاده سرگردان طوری که انگار‌می‌کشید منتظر همین لحظه بود، لب زد.
«دارن میان.»
چون هوی با خواندن حرکت واضح لب‌های‌اجرا او، حضور افرادی رو که داشتن نزدیک‌باشه می‌شدن تأیید کرد و دستش رو حرکت داد.
آستین سیاه‌لب‌هایش و تاریکش‌فشرد تکان خورد.
هوووش—!
سد چی‌ادامه تو یک‌شما چشم‌به‌هم‌زدن ناپدید شد.
در حالی که ارباب قصر بازگشت روح با دیدن‌همین اینکه چون هوی سدش رو فقط با یه حرکت‌مزخرفاتی دست از بین برده بود، ناباورانه سر تکان می‌داد...
سوویش—
چون هوی برگشت و گفت:
«بیاین اول کارمون رو‌شما تموم کنیم، این بحث‌رزمی‌اش مفصل بمونه برای بعد.»
تو یه مسیر باریک کوهستانی.
پیرمردی مثل یه‌خودش جاودانه از دل افسانه‌ها،مخفیانه تو هوا پرواز می‌کرد.
این همون‌ادامه قدم خلاء‌شما نهایی بود.
پیرمرد سه‌مردمک، ارباب ظالم،بزرگ که تمام کارهاش رو تموم‌همین کرده بود، ناگهان متوقف شد.
و به‌لب‌هایش آرامی به‌فشرد آسمان نگاه کرد.
آسمانی لاجوردی‌همه‌چیز بود، بدون حتی‌حل‌وفصل یه لکه ابر.
اما حالا، چشمانش می‌تونست جریان مات‹او› و کدری رو ببینه که تو‌اون‌قدر اون آسمان لاجوردی منعکس شده بود.
«انرژی آسمانی؟بتونه نه، نکنه انرژی‌برتری دنیای زیرین باشه؟»
ارباب ظالم در حالی که‌ادامه با خودش زمزمه می‌کرد، لبخند‌بدونید پرچین‌وچروکی زد و نگاهش عمیق‌تر شد.
«چقدر جالب.همه‌چیز اینکه بشه‌به‌تنهایی این‌طوری دیدش.»
با رضایت خندید، به‌شما مسیر اون جریان نگاه کرد‌چندان و از زمین کنده شد.
سوویش—
بدنش تو‌لب‌هایش یک چشم‌به‌هم‌زدن از‌ادامه فضا عبور کرد.
جعبه چوبی کوچکی که با ابریشم‌می‌کرد پیچیده شده بود و کنار پهلویش‌نشان قرار داشت، با حرکتش کمی تکان خورد.