چپتر 383: عروج...؟
0عروج...؟
«گفتی عروج؟ یعنی ممکنه...!»
با شنیدن حرف‌های او، استاد‌رزمی اعظم تایگوک و چون ایگه جا‌داشته خوردند و هم‌زمان واکنش نشان دادند.
گیجی و ناباوری‌حیف در تمام اجزای"تچ" صورتشان موج می‌زد.
عروج امپراتور تاریک.
برای کسانی که امپراتور‌اینطور تاریک را می‌شناختند، این‌حالا اتفاق اهمیت فوق‌العاده‌ای داشت.
«امپراتور تاریک مرده؟»
«به جاودانگی عروج کرده...؟»
با چهره‌هایی ناباورانه زیر لب زمزمه‌کلافگی می‌کردند. واکنش‌های این دو شبیه به‌زبانش هم، اما در عین حال متفاوت بود.
تمرکز چون ایگه روی مرگ امپراتور تاریک‌کسی بود، اما برای استاد اعظم تایگوک، کلمه‌اصلاح «عروج» عمیقاً در ذهنش حک شده بود.
و واکنش چون هوی‌مهارت بیشتر به چون ایگه نزدیک‌حسابی بود تا استاد اعظم تایگوک.
«پس که اینطور، مرده.»
چون هوی به زن نگاه کرد—نه،کلافگی به کسی که حالا مشخص شده‌زبانش بود شاگرد امپراتور تاریک است—و گفت.
«او... عروج کرده.»
زن حرف‌چسباند چون هوی را‌رزمی اصلاح کرد، اما...
«این یا اون،حیف چه فرقی به حال‌زبانش من داره؟ همه‌ش یکیه.»
چون هوی فقط پوزخند زد.
انگار که‌بیشتر از نظرش‌اینطور رقت‌انگیز بود.
«مرده، مرده‌ست دیگه.»
عروج؟ رسیدن به جاودانگی؟ روشن‌ضمیری؟
این خزعبلات اصلاً‌ننشست در دایره علایق‌کلافگی چون هوی جایی نداشتند.
تنها چیزی که الان برایش‌نگاه اهمیت داشت، نتیجه بود: اینکه‌شاگرد امپراتور تاریک زنده است یا مرده.
به همین خاطر بود که‌رزمی حرف‌های آن زن اصلاً به‌باهاش دلش ننشست و روی اعصابش رفت.
زیر لب‌غرید با کلافگی‌آرامی غرید: «حیف شد.»
چون هوی این را به‌رفت آرامی زمزمه کرد و با صدای"تچ" "تچ" زبانش را به کام چسباند.
«با اون سطح از‌اینطور مهارت رزمی، دلم می‌خواست یه‌مشخص مبارزه حسابی باهاش داشته باشم...»
حرفش را نیمه‌کاره‌سطح رها کرد و‌دلم پشت سرش را خاراند.
احساس می‌کرد فرصت‌حیف بزرگی را از"تچ" دست داده است.
حتی همین‌دلش مبارزه هم تا‌رفت حدودی راضی‌کننده بود.
اما با شنیدن اینکه امپراتور تاریک استادِ‌کسی زنی است که الان جلویش افتاده بود،اصلاح خونش از هیجان به جوش آمده بود.
درست زمانی که حالش‌مهارت با فکر ملاقات فوری با‌حسابی او حسابی جا آمده بود...
پیش خودش‌غرید فکر کرد: «باورم‌صدای نمیشه مرده باشه.»
تمام هیجانش‌دلش دود شد و‌رفت به هوا رفت.
خون به جوش آمده و روحیه اوج‌گرفته‌اش، در‌حالا یک چشم به هم زدن، انگار که یک‌اون سطل آب یخ رویش ریخته باشند، سرد شد.
خش—
چون هوی که دیگر علاقه‌اش را"تچ" از دست داده بود، زانو زد‌رزمی و از بالا به زن نگاه کرد.
در حالی که به بدن هنوز‌کلافگی نزار و فرسوده او خیره شده بود،کام ناگهان برقی در چشمان چون هوی درخشید.
«خب، در مقایسه با‌اینطور وضعیت الانِ تو، سطح‌حالا مهارت امپراتور تاریک چقدر بود؟»
«...»
زن برای لحظه‌ای‌حیف در خود جمع"تچ" شد، اما ساکت ماند.
چون هوی با دیدن‌اعصابش این واکنش، با لحنی‌حیف شبیه به زمزمه گفت:
«خیلی از‌بیشتر الانِ تو‌اینطور قوی‌تر بود، نه؟»
زن دوباره لرزید؛ کلمات‌مهارت سرد چون هوی مثل‌مبارزه خنجر در قلبش فرو رفت.
هوااااک!
هم‌زمان، انرژی‌دلش درون دانتیان پایینی‌اش‌رفت به تلاطم افتاد.
با وجود اینکه بدنش در وضعیت چنان وخیمی بود که به نظر‌گفت می‌رسید در آستانه مرگ است، انرژی‌اش در واکنش به تغییر احساساتش مانند‌نظرش یک مکانیسم دفاعی بالا آمد و به سرعت او را در بر گرفت.
«همم؟»
در آن‌غرید لحظه، چشمان چون‌صدای هوی باریک شد.
او چیز عجیبی در آن انرژی‌کلافگی که به سرعت تمام بدن زن‌زبانش را احاطه کرده بود، حس کرد.
«تازه از انرژی حقیقی ذاتی‌اش‌نگاه استفاده کرده، ولی بازم می‌تونه‌شاگرد به این سرعت واکنش نشون بده؟»
فقط این نبود.
انرژی‌ای که اکنون در‌آرامی حال جمع کردنش بود،کام با قبل کاملاً تفاوت داشت.
سنگین‌تر و بسیار برنده‌تر بود.
او بلافاصله دست راستش‌اینطور را دراز کرد و‌حالا نبض زن را گرفت.
لحظه‌ای که مچ دست چپش‌رزمی را قاپید، زن سعی کرد به‌داشته طور غریزی واکنش نشان دهد، اما...
چنگ.
مچ دستش‌دلش از قبل‌اعصابش اسیر شده بود.
زن تکانی خورد، اما چون هوی بی‌تفاوت به‌حالا او، نیروی درونی هنر الهی شکوفه آلو را در‌فرقی رگهای خونی و تمام بدن او به جریان انداخت.
حرکتی ماهرانه و سریع بود.
زن با حس کردن انرژی‌ای که در‌زبانش حال کاوش بدنش بود، اخم کرد، اما کمی‌مبارزه بعد، چهره‌اش به آرامی از هم باز شد.
انرژی هنر الهی شکوفه آلو،رفت خلوصی داشت که هیچ چیز‌صدای دیگری نمی‌توانست با آن برابری کند.
او در‌بیشتر گرمای آن‌اینطور ذوب شد.
سسس—
در حالی که ظاهر نزار زن به سرعت بهبود می‌یافت،سطح چون هوی حتی نگاهی هم به صورتش نینداخت و در‌حرفش عوض تمام تمرکزش را روی بررسی درون بدن او گذاشت.
درون بدنش که پیش از این توسط‌غرید چی شب تاریک پنهان شده بود، حالا‌چسباند به وضوح در برابر چشمانش نمایان شد.
«اینجا یه‌بیشتر انرژی هست که‌نگاه هنوز جذب نشده.»
چون هوی‌چسباند اخم‌هایش را‌مهارت در هم کشید.
مقداری انرژی در دانتیان پایینی و بالایی‌زبانش او، و همچنین در سراسر رگهای خونی‌می‌خواست کل بدنش انباشته و گلوله شده بود.
به اندازه‌دلش حدود بیست‌اعصابش سال انرژی بود.
به محض اینکه چون هوی از روی‌کسی کنجکاوی آن انرژی را تحریک کرد، قفسه‌اصلاح سینه زن به شدت بالا و پایین رفت.
«قرص معجزه‌آسا؟ نه.سطح این نیروی درونی‌دلم یه نفر دیگه‌ست...؟»
درست زمانی که نگاه چون‌صدای هوی در حین ارزیابی آن‌سطح انرژی سرد و بی‌روح شد...
«یهو چی شد؟»
«داری چیکار می‌کنی...»
چون ایگه و استاد اعظم تایگوک که تا آن لحظه در‌داشته سکوت تماشا می‌کردند، با این تغییر ناگهانی اوضاع، چهره‌هایی مات و‌بزرگی مبهوت به خود گرفتند و سپس چشمانشان از تعجب گرد شد.
ناگهان، زن خون سرفه کرد.
«سرفه!»
دهانی پر از خون تیره و سیاه‌رنگ‌کسی به بیرون پاشیده شد و از روی‌اصلاح گونه و گردنش به پایین سرازیر گشت.
هم‌زمان، انرژی ناپایدار او که‌رزمی به نظر می‌رسید هر لحظه ممکن‌داشته است خاموش شود، به ثبات رسید.
خش—
چون هوی‌دلش دست او‌اعصابش را رها کرد.
بلافاصله پس از‌نزدیک آن، لب‌هایش را برای‌کسی صحبت کردن تکان داد.
«انتقال انرژی جداسازی بدن؟»
هنوز حرفش‌غرید تمام نشده‌آرامی بود که...
«چطور...»
زن که با عجله حواسش‌نگاه را جمع کرده بود، نتوانست شوک‌است—و را در چشمان لرزانش پنهان کند.
اما چون هوی‌سطح بی‌توجه به شوکه شدن‌می‌خواست او، فوراً دوباره پرسید:
«از کی گرفتیش؟ امپراتور تاریک؟»
«...»
زن جوابی نداد.
اما چون هوی که در سکوت مردمک‌می‌خواست چشمان او را زیر نظر داشت، فقط‌نیمه‌کاره از روی همان می‌توانست جواب را بخواند.
«پس با این حساب، به نظر"تچ" می‌رسه امپراتور تاریک عروج نکرده، بلکه بعد‌دلم از انتقال نیروی درونی‌اش به تو، مرده.»
چون هوی‌دلش این را با‌رفت قاطعیت بیان کرد.
در حالی که چون ایگه و استاد‌کسی اعظم تایگوک با چشمانی گشاد شده به‌اصلاح زن خیره شده بودند، او ادامه داد:
«تچ، این‌طوری‌چسباند که بیشتر‌مهارت حیف شد.»
چون هوی با صدایی‌آرامی پر از حسرتِ باقی‌مانده،کام زیر لب زمزمه کرد.
فقط از روی همان تکه‌های انرژی‌کلافگی درون بدن زن، می‌توانست عمق و‌زبانش قدرت بی‌نظیر آن را حس کند.
در حالی که‌نزدیک نمی‌توانست به این راحتی‌ها‌کسی ناامیدی‌اش را کنار بگذارد...
«امپراتور تاریک انتقال‌سطح انرژی جداسازی بدن‌دلم رو انجام داده؟»
چون ایگه ناگهان قدمی‌آرامی به جلو برداشت و با‌چسباند چهره‌ای ناباورانه این را گفت.
امپراتور تاریکی‌دلش که او می‌شناخت،رفت آدم خودخواهی بود.
همین که چنین شخصی شاگردی قبول کرده بود به‌مشخص اندازه کافی جای تعجب داشت، چه برسد به اینکه‌داره بخواهد انتقال انرژی جداسازی بدن را هم انجام دهد.
انتقال انرژی جداسازی بدن، تکنیکی‌رزمی مرموز برای انتقال نیروی درونی‌باهاش خود به شخص دیگری بود.
در نگاه اول، تکنیک فوق‌العاده‌ای‌صدای به نظر می‌رسید، اما محدودیت‌هایش‌سطح بیش از حد بزرگ بودند.
اگر اجراکننده می‌توانست حدود چهل درصد از نیروی‌حیف درونی‌اش را انتقال دهد، یک موفقیت محسوب می‌شد؛ بیشتر‌رزمی افراد حتی نمی‌توانستند ده درصد را هم منتقل کنند.
بازدهی یک قرص‌نزدیک معجزه‌آسا از این‌کرد—نه هم بهتر بود.
با این حال،سطح مشکل حتی کشنده‌تری‌دلم هم وجود داشت.
به خاطر همین محدودیت دوم بود"تچ" که انتقال انرژی جداسازی بدن تقریباً‌رزمی از دنیای رزمی ناپدید شده بود.
مرگِ اجراکننده.
برای انجام انتقال انرژی جداسازی بدن، شخص ابتدا باید دانتیان‌شاگرد خود را که نیروی درونی در آن قرار داشت خرد‌یکیه می‌کرد و به همین دلیل، اجراکننده نمی‌توانست از مرگ فرار کند.
به همین خاطر بود‌مهارت که چون ایگه نمی‌توانست‌مبارزه این حقیقت را باور کند.
«حتی برای یه استاد و‌صدای شاگرد هم، اینکه امپراتور تاریک‌سطح دست به چنین کاری بزنه...»
در کنار او، استاد اعظم تایگوک که انگار با‌آرامی او موافق بود، با نگاهی گیج به زن خیره شد،می‌خواست اما ناگهان چیزی به یاد آورد و دهان باز کرد:
«نکنه اون...بیشتر فرزند امپراتور‌اینطور تاریک باشه؟»
در حالی که‌سطح این را به‌دلم آرامی می‌گفت، چشمانش لرزید.
چون ایگه که کنارش بود،صدای با شنیدن این حرف با‌سطح عجله زن را برانداز کرد.
«شباهت‌هایی وجود داره، اما...»
«اگه از خون اون باشه، پس عجیب نیست‌حالا که هنر حاکم شب تاریک رو یاد گرفته؛اون هنری که فقط خود امپراتور تاریک می‌تونست تمرینش کنه.»
هر دوی آن‌ها‌سطح هم‌زمان آب دهانشان را‌می‌خواست به سختی قورت دادند.
با تصور اینکه این زن دختر امپراتور‌زبانش تاریک است، رشته‌های در هم تنیده افکارشان‌می‌خواست به آرامی باز شد و ذهنشان شفاف گشت.
«...»
با وجود نگاه‌های خیره آن‌نگاه دو، زن دهانش را بسته‌شاگرد نگه داشت و سکوت کرد.
«تو فرزند امپراتور تاریک...»
چون ایگه که در فکر‌صدای فرو رفته بود، می‌خواست درباره این‌مهارت مسئله مهم از او بپرسد، اما...
«چرا انتقال‌دلش انرژی جداسازی بدن‌رفت رو انجام داد؟»
چون هوی‌بیشتر قبل از او‌نگاه دهان باز کرد.
برخلاف آن دو نفر دیگر، برای چون‌می‌خواست هوی اصلاً پشیزی اهمیت نداشت که این‌نیمه‌کاره زن فرزند امپراتور تاریک است یا نه.
او فقط درباره‌حیف دلیل انتقال انرژی با‌زبانش جداسازی بدن کنجکاو بود.
«عمر مقدر‌دلش شده‌اش به‌اعصابش پایان رسیده بود.»
زن با‌بیشتر آرامش به‌اینطور سوالش جواب داد.
شاید به لطف لمس‌مهارت قبلی چون هوی، تنفسش به‌حسابی طرز قابل‌توجهی پایدار شده بود.
نگاه چون هوی ثابت ماند.
«همه‌اش که‌دلش نمی‌تونه این‌اعصابش باشه، نه؟»
«... این تنها راه‌اینطور برای انتقال درست هنر‌حالا حاکم شب تاریک بود.»
چون ایگه و استاد اعظم تایگوک‌دلم که از کنار گوش می‌دادند، نفهمیدند منظورش‌حرفش چیست، اما چون هوی بلافاصله متوجه شد.
«با انتقال انرژی با جداسازی بدن، در‌زبانش حالی که نیروی درونی‌اش رو بهت منتقل‌می‌خواست می‌کرد، به زور ساختار بدنت رو تغییر داد.»
چشمان زن لرزید.
دقیقاً همان‌طور‌بیشتر بود که‌اینطور او می‌گفت.
برای یادگیری هنر حاکم‌مهارت شب تاریک، داشتن بدن روح‌حسابی الهی شب یین ضروری بود.
اما او بدن روح الهی شب یین را نداشت، به‌سطح همین دلیل استادش از انتقال انرژی با جداسازی بدن استفاده کرد‌نیمه‌کاره تا بدنش را تغییر دهد، چیزی شبیه به یک بازسازی کامل.
«خیلی خب، همین‌قدر کافیه.»
چون هوی که تقریباً‌اینطور حقیقت را فهمیده بود،حالا موضوع را عوض کرد.
«حالا یه‌چسباند چیز دیگه‌مهارت رو جواب بده.»
چون هوی در حالی‌آرامی که با لحنی دستوری حرف‌چسباند می‌زد، چشمانش را نیمه‌باز کرد.
با مرگ امپراتور تاریک،اعصابش دیگر چیزی برای پرسیدن‌حیف درباره او وجود نداشت.
فقط یک‌بیشتر سوال باقی‌اینطور مانده بود.
«دلیل اینکه‌چسباند من رو هدف‌رزمی گرفتید چی بود؟»
«یک درخواست دریافت کردم.»
«درخواست...؟»
چون هوی‌بیشتر از این جواب‌نگاه ساده اخم کرد.
او به طور مبهمی فکر کرده بود که آن‌ها‌حسابی او را هدف قرار داده‌اند تا احیای فرقه پرده‌خاراند کشتار را اعلام کنند، اما جواب غیرمنتظره‌ای دریافت کرد.
چون هوی با گیجی سرش را کج کرد و‌چسباند با تأخیر، کلمات نامفهومی را که زن در طول‌داشته نبرد با خودش زمزمه کرده بود، به یاد آورد.
— ... می‌فهمم چرا‌اعصابش دنبالت هستن. و چرا‌حیف به من پیشنهاد دادن.
«پس قضیه این بود.»
چون هوی سر‌سطح تکان داد و‌دلم چشمانش سرد شد.
حالا که می‌دانست این‌آرامی یک درخواست بوده، مهم‌ترین‌کام چیز باقی مانده بود.
«پس مشتری کی بود؟»
با این سوال،نزدیک زن برای لحظه‌ای‌کرد—نه چشمانش را باریک کرد.
در فرقه کشتار،سطح فاش کردن هویت یک‌می‌خواست مشتری یک تابو بود.
با این حال، او زیاد‌صدای درنگ نکرد و لبان خون‌آلودش‌سطح را از هم باز کرد.
«جامعه نه آسمان.»
«جامعه نه‌بیشتر آسمان؟ اون‌اینطور دیگه چه کوفتیه؟»
در حالی که چون هوی‌رزمی از شنیدن نامی که تا‌باهاش به حال نشنیده بود اخم کرد.
«جامعه نه آسمان؟!»
«چی!»
استاد اعظم تایگوک و چون ایگه که در حال بررسی‌شاگرد چهره او بودند و فکر می‌کردند ممکن است دختر امپراتور‌یکیه تاریک باشد، از جا پریدند و با شوک به عقب رفتند.
«جامعه، جامعه‌چسباند به فرقه پرده‌رزمی کشتار درخواست داده؟»
چون ایگه با هیاهو گفت.
حالت چهره و لحن او دقیقاً‌کلافگی به همان اندازه که شنیده بود امپراتور‌کام تاریک مرده است، گیج و مبهوت بود.
با دیدن‌بیشتر آن‌ها، چشمان چون‌نگاه هوی برقی زد.
واکنش آن‌ها‌چسباند بیش از‌مهارت حد شدید بود.
«واکنشی مثل این یعنی‌آرامی خیلی خوب می‌شناسنش... صبر‌کام کن، بهش گفتن جامعه، درسته؟»
ناگهان چیزی‌دلش به ذهنش‌اعصابش خطور کرد.
وجود «جامعه» که از زمان ملاقات‌کرد—نه با چون ایگه آن‌قدر درباره‌اش شنیده‌گفت بود که گوش‌هایش پینه بسته بود.
چون هوی با این‌مهارت فکر، سوالی از چون ایگه‌حسابی پرسید تا جواب قطعی بگیرد.
«جامعه نه‌غرید آسمان همون‌آرامی حرومزاده‌های جامعه هستن؟»
«درسته. خودشونن. همون حرومزاده‌هایی که‌رفت تو دروازه اژدهای خون به‌صدای من و تو حمله کردن...!»
صدای چون ایگه بلندتر شد.
«ما مدام تعقیبشون می‌کردیم اما‌رزمی هیچ‌وقت نتونستیم دمشون رو بگیریم،باهاش و حالا این‌طوری پیداشون میشه...»
چون ایگه در میانه‌ی حرفش‌صدای لبش را گاز گرفت و‌سطح شروع به زمزمه با خودش کرد.
«اما چرا باید ترور تو رو سفارش بدن...؟ برای حذف‌صدای قهرمان الهی شکوفه آلو چون اسمش داره خیلی بزرگ میشه؟مبارزه یا ممکنه فهمیده باشن تو دروازه اژدهای خون چه اتفاقی افتاده؟»
کلماتش به طرز‌نزدیک قابل‌توجهی سریع بیرون می‌آمدند،کسی گویی که مضطرب بود.
تا الان، جامعه نه آسمان فقط از پشت پرده‌حسابی همه‌چیز را دستکاری می‌کرد؛ آن‌ها به ندرت اقدام مستقیمی‌خاراند مثل سفارش دادن به فرقه پرده کشتار انجام می‌دادند.
به نظر می‌رسید آن‌ها محتاط‌صدای بودند، شاید برای جلوگیری از‌سطح فاش شدن حتی ذره‌ای از هویتشان.
اما حالا، آن‌ها خطر فاش شدن هویتشان‌غرید را به جان خریده بودند تا فرقه پرده‌سطح کشتار را برای کشتن چون هوی استخدام کنند.
این معنای بسیار مهمی داشت.
«برای جامعه نه آسمان، باید‌رزمی دلیلی وجود داشته باشه که‌باهاش حتماً باید این مرد رو بکشن!»
چون ایگه‌غرید به استاد اعظم‌صدای تایگوک نگاه کرد.
درست همان موقع، استاد اعظم تایگوک‌کلافگی نیز به چون ایگه نگاه کرد و‌کام نگاه‌هایشان در هوا به هم گره خورد.
«ما باید به‌نزدیک هر قیمتی از‌کرد—نه این مرد محافظت کنیم.»
«می‌دونم.»
پس از برقراری ارتباط با‌صدای چشمانشان، هر دو به چون هوی‌مهارت نگاه کردند و سر تکان دادند.
در همین حین، چشمان‌اعصابش چون هوی در افکار‌حیف عمیقی غرق شده بود.
«جامعه نه‌بیشتر آسمان، چه‌اینطور اسم پرطمطراقی.»
این همان «جامعه‌ای» بود‌مهارت که آن‌قدر درباره‌اش شنیده‌مبارزه بود که گوش‌هایش درد می‌گرفت.
او نام دقیقش را‌آرامی نمی‌دانست، اما حالا بالاخره‌کام آن را شنیده بود.
«به نظر‌دلش می‌رسه تو خیلی‌رفت چیزا دست دارن.»
برق آبی‌بیشتر تیزی در‌اینطور چشمانش ظاهر شد.
به دنبال حادثه دروازه اژدهای خون، حتی اگر اتحاد‌حسابی رزمی یک تصادف بود، سفارش دادن به فرقه پرده‌خاراند کشتار نمی‌توانست به عنوان یک تصادف ساده نادیده گرفته شود.
چون هوی‌غرید به زن‌آرامی خیره شد.
«اون حرومزاده‌های جامعه نه‌اعصابش آسمان چه دلیلی برای‌حیف هدف گرفتن من داشتن؟»
«نمی‌دونم.»
چون هوی‌چسباند چشمانش را‌مهارت ریز کرد.
در حقیقت، این‌حیف جوابی بود که تا‌زبانش حدودی انتظارش را داشت.
چه کسی در دنیا‌اعصابش وقتی سفارش یک ترور را‌آرامی می‌دهد، دلایلش را توضیح می‌دهد؟
«اما این غیرمنتظره‌ست.»
چون هوی‌چسباند به او نگاه‌رزمی کرد و گفت.
«شنیدم بین قاتل‌ها، فاش‌آرامی کردن هویت مشتری یه‌کام تابوعه. جونت این‌قدر برات ارزشمنده؟»
«کسی که اطلاعات غلط تو‌رفت یه درخواست جا میده رو نمیشه"تچ" یه مشتری درست و حسابی دونست.»
«اطلاعات غلط؟»
«اونا گفتن هر چقدر هم که مهارت‌های‌می‌خواست رزمی تو برجسته باشه، نهایتاً در سطح‌نیمه‌کاره یه رهبر فرقه از اتحاد نه فرقه هستی.»
نگاه زن زهرآگین شد.
حتی رگهای از‌ننشست نیت قتل هم همراه‌غرید با آن بالا آمد.
«و.»
همان‌طور که حرف‌سطح می‌زد، به چون‌دلم هوی خیره شد.
«بی‌انصافیه که‌غرید فقط من‌آرامی قراره زجر بکشم.»
چون هوی از‌ننشست حرف‌های او خنده‌کلافگی کوچکی سر داد.
سپس طوری که‌نزدیک انگار سوالی را‌کرد—نه پرتاب کند، پرسید.
«در این صورت، اون حرومزاده‌ها‌رزمی چقدر بهت پول دادن که‌باهاش این کار رو قبول کردی؟»
زن برای لحظه‌ای تردید کرد.
سپس، در حالی که‌اعصابش به چون هوی خیره شده‌آرامی بود، لبش را گاز گرفت.
پس از مدتی تأمل.
لحظه‌ای بعد، به‌سطح زور لبانش را‌دلم از هم باز کرد.
«اگه جونت رو می‌گرفتم،آرامی قول دادن زنگ سرقت‌کام روح آسمانی رو بهم بدن.»
«زنگ سرقت روح‌ننشست آسمانی؟ قبلاً یه‌کلافگی جایی این رو شنیدم.»
در حالی که ابروی‌اینطور چون هوی از شنیدن‌حالا این نام آشنا کمی پرید.
«داری شوخی می‌کنی!»
چون ایگه فحش داد.
او تنها کسی‌ننشست نبود که این‌کلافگی واکنش را نشان داد.
به محض اینکه استاد اعظم تایگوک‌کرد—نه نام زنگ سرقت روح آسمانی را‌گفت شنید، چشمانش گشاد شد و خشکش زد.
«چرا جامعه‌چسباند باید اون‌مهارت رو داشته باشه...»
او با‌غرید صدایی که کمی‌صدای می‌لرزید، زمزمه کرد.
با دیدن واکنش‌های شدید‌اعصابش آن‌ها، چون هوی بلافاصله‌حیف از آن دو پرسید.
«قضیه چیه؟بیشتر چرا این‌قدر‌اینطور واکنش نشون می‌دین؟»
«این سلاح افسانه‌ایه‌سطح که امپراتور تاریک همیشه‌می‌خواست با خودش حمل می‌کرد.»
چون ایگه در‌حیف حالی که مشت‌هایش را‌زبانش گره کرده بود، گفت.
او حتماً فقط از شنیدن نام آن مضطرب‌حیف شده بود، چرا که قطرات عرق سرد از پیشانی‌اش‌رزمی سرازیر شده و در نوک چانه‌اش جمع شده بود.
«می‌گن هر کسی که‌اینطور صدای اون زنگ رو بشنوه‌مشخص می‌میره. یه سلاح افسانه‌ای بی‌نظیر...»
همان‌طور که حرف می‌زد، چون ایگه‌دلم ناگهان چیزی به یاد آورد و‌باشم با عجله به زن نگاه کرد.
«اما چرا تو که شاگرد امپراتور"تچ" تاریک هستی اون رو نداری، و‌رزمی اون جامعه نه آسمان لعنتی داره؟»
«این همون‌دلش چیزیه که منم‌رفت دلم می‌خواد بدونم.»
همان‌طور که‌بیشتر زن حرف‌اینطور می‌زد، ابرویش پرید.
ابرویش چنان پرید که انگار دست‌دلم روی نقطه حساسش گذاشته بودند، و‌باشم لبانش را از هم باز کرد.
«استادم گفت که دهه‌ها‌آرامی پیش اون رو گم کرده،چسباند اما تو دستای اونا بود.»
«گمش کرده؟»
در حالی که چون ایگه‌نگاه از حرف‌های زن اخم کرده‌شاگرد بود، چشمان استاد اعظم تایگوک لرزید.
«پس فقط فرقه ما نبوده...»
«چی؟ منظورت‌غرید از این‌آرامی حرف چیه؟»
چون ایگه پرسید‌ننشست و نگاهش را به‌غرید استاد اعظم تایگوک چرخاند.
«تو خودت خوب می‌دونی، نه.»
با این حرف،سطح استاد اعظم تایگوک‌دلم اخم کرد و گفت.
«اینکه شمشیر الهی تایجی‌آرامی فرقه من هم دهه‌ها‌کام پیش ناگهان ناپدید شد.»