چپتر 314: چپتر 314
0«برادر کوچیک‌تر!»
اولین کسی که به محض‌مثل بیرون آمدن چون هوی به استقبالش‌شنیدن رفت، کسی نبود جز چون هیانگ.
او داشت شمشیر چوبی‌اش را تاب می‌داد، اما به‌جمع محض اینکه چشمش به چون هوی افتاد، لبخند درخشانی‌چرا روی صورتش نقش بست و بلافاصله به سمتش دوید.
درست در لحظه‌ای که لباس رزمی‌اش‌شنیدن در هوا به اهتزاز درآمد و‌آموزش می‌خواست از رانش رایحه پنهان استفاده کند.
تق.
چون هوی زودتر حرکت کرد.
آستین لباس رزمی مشکی و قرمزش لرزش خفیفی کرد،جمع سپس قامت او تار شد و در یک چشم‌چرا به هم زدن، هوا را شکافت و به پرواز درآمد.
همه چیز‌شدین در یک پلک‌طنین‌انداز زدن اتفاق افتاد.
چون هوی که مانند یک توهم‌شنیدن فضا را طی کرده بود، به‌آموزش نرمی در مرکز زمین تمرین فرود آمد.
سکوت مطلق.
هیچ صدایی نبود،نظر حتی کوچک‌ترین موجی از‌بودند انرژی هم حس نمی‌شد.
این نهایت‌شدین قدم‌های آسمان‌بمی پرواز بود.
چون هوی که به این شکل‌شنیدن ناگهانی در مرکز فضا ظاهر شده‌آموزش بود، به آرامی سرش را چرخاند.
چشمانش که هاله‌ای از نور قرمز کم‌رنگ در‌صدای آن‌ها می‌درخشید، به زلالی شبنم بود و تک‌تک‌رفتی افراد حاضر در اطرافش را از نظر گذراند.
همه با شیفتگی‌نظر محض به او‌خیره خیره شده بودند.
«مثل اینکه همه جمع شدین.»
صدای بمی‌شدین در فضا‌بمی طنین‌انداز شد.
با شنیدن حرف‌های او،بودند چون هیانگ اولین کسی‌صدای بود که به خودش آمد.
«برادر کوچیک‌تر! آخه‌نظر چرا رفتی تو‌خیره آموزش درهای بسته؟»
در حالی که رانش رایحه پنهان خود‌حرف‌های را متوقف می‌کرد، با صدای بلندی سؤالی را‌حالی که مدت‌ها ذهنش را درگیر کرده بود، پرسید.
صدای او هو گوانگ‌گه،بمی دان‌ری گوان‌چئون و بقیه را‌آخه هم یکی‌یکی به خودشان آورد.
«استاد ارشد!»
«رهبر جوخه! حالت خوبه؟»
«وقتی بیرون‌شدین نیومدی نگران‌بمی شدیم. حالت خوبه؟»
اعضای جوخه نابودی و جوخه روح‌شنیدن گل با هم قاطی شدند و همه‌درهای برای خوش‌آمدگویی دور چون هوی حلقه زدند.
تقریباً شصت نفر آنجا بودند.
چون هوی حرف‌هایی که از هر طرف به سمتش‌جمع سرازیر می‌شد را از یک گوش شنید و از‌چرا گوش دیگر بیرون کرد و دهانش را باز کرد.
«امیدوارم همه‌تون تمرین کرده‌بمی باشین. فقط بهم نگین‌خودش چون من نبودم، تنبلی کردین...»
«مگه می‌تونستیم‌شدین تمرین رو‌بمی متوقف کنیم؟»
«حتی یک‌شیفتگی روز هم‌بودند از دست ندادیم.»
«خیلی سخت تلاش کردیم!»
پاسخ سؤالش بلافاصله‌صدای از هر طرف‌شنیدن به گوش رسید.
اشتیاقی سوزان‌شدین در چشمانشان‌بمی دیده می‌شد.
کسانی که اینجا جمع شده‌مثل بودند، عظمت چون هوی را‌طنین‌انداز به چشم خود دیده بودند.
مهارت رزمی خردکننده‌اش را.
به همین دلیل بود‌بمی که در تمریناتشان به‌خودش خودشان سخت گرفته بودند.
تا بتوانند‌شدین شانه به شانه‌طنین‌انداز چون هوی بایستند.
تا بتوانند‌شیفتگی کمکی برای‌بودند او باشند.
«نگاه تو چشماتون بد نیست.»
چون هوی با خواندن نگاهشان پوزخندی زد و‌خودش در حالی که شمشیر ماه شکوفه را که هنوز‌متوقف در غلاف بود از کنار پهلویش بالا می‌آورد، گفت.
«پس بیاین‌شدین خودمون ببینیم چی‌طنین‌انداز تو چنته دارین؟»
«ببینیم؟»
درست زمانی که‌نظر همه در تعجب‌خیره بودند که منظورش چیست.
سسسک...
چون هوی انگشت اشاره دست راستش‌شنیدن را به سمتشان دراز کرد و‌آموزش با حرکتی آن‌ها را به جلو فراخواند.
این یک‌شیفتگی حرکت کاملاً‌بودند تحریک‌آمیز بود.
همراه با آن،نظر چون هوی لب‌هایش را‌بودند کج کرد و گفت.
«بیاین جلو.»
برای لحظه‌ای،شدین بیشتر آن‌ها‌بمی مردد شدند.
آن‌ها معنی حرفش را فهمیدند.
یک مبارزه تمرینی.
چون هوی قصد داشت نتیجه‌طنین‌انداز تمرینات آن‌ها را از طریق‌چرا چیزی جز یک مبارزه تمرینی بسنجد.
در همین حین، در حالی‌طنین‌انداز که جوخه نابودی و جوخه‌چرا روح گل برای لحظه‌ای مردد بودند.
تات!
شخصی مانند‌اطرافش یک تیر به‌شیفتگی جلو شلیک شد.
او چون هیانگ بود.
به محض اینکه حرف چون‌طنین‌انداز هوی تمام شد، او به‌چرا زمین لگد زد و حمله کرد.
هیچ تردیدی در کار نبود.
یک مبارزه تمرینی با‌گذراند یک متخصص عالی‌رتبه، مانند‌مثل یک رویارویی بخت‌آور بود.
مخصوصاً مبارزه با یک استاد بی‌همتا‌شنیدن مانند چون هوی؛ این فرصتی بود‌آموزش که شاید دیگر هرگز پیش نمی‌آمد.
چطور می‌توانست اجازه‌صدای دهد این فرصت‌شنیدن از دست برود؟
«خیلی وقت بود‌خیره با برادر کوچیک‌تر‌جمع مبارزه تمرینی نکرده بودم.»
در حالی که انرژی تکنیک انرژی‌خیره شکوفه آلو به آرامی در بدنش‌بمی پخش می‌شد، لبخند کم‌رنگی روی لب‌هایش نشست.
درخششی شبیه به غروب‌بمی خورشید روی لباس رزمی‌خودش خیس از عرقش پخش شد.
وقتی تمام انرژی تکنیک انرژی شکوفه آلو‌حرف‌های را که به قلمرو نهایی رسیده بود بیرون‌حالی کشید، بدنش شروع به ساطع کردن نور کرد.
«اگه حتی‌شیفتگی یکم هم کم‌مثل بذارم، کارم تمومه.»
او مبارزه تمرینی گذشته‌اش با چون‌خیره هوی در فرقه کوه هوآشان را به‌طنین‌انداز یاد آورد و بدنش را منقبض کرد.
باید از‌شدین تمام قدرتش‌بمی استفاده می‌کرد.
فقط در این صورت‌بمی بود که می‌توانست از یک‌آخه کتک خوردن یک‌طرفه جلوگیری کند.
او انرژی‌اش‌شیفتگی را به سمت‌مثل پایین هدایت کرد.
نیروی درونی تکنیک انرژی شکوفه آلو که با تپش‌جمع قدرتمند قلب در گردش بزرگ او جریان داشت، سرانجام‌چرا به کف پاهایش، یعنی نقطه طب سوزنی یونگ‌چئون رسید.
پانگ!
دمپای شلوارش منفجر شد.
او نهایت رانش‌خیره رایحه پنهان را‌جمع آزاد کرده بود.
قامت او تار شد.
سرعت رانش رایحه پنهان او‌طنین‌انداز به قدری زیاد بود که‌چرا بدنش مانند یک سایه کشیده شد.
سرمای چله زمستان مانند‌بمی لبه تیز یک تیغه‌خودش از کنار صورتش گذشت.
فاصله‌اش با‌شیفتگی چون هوی به‌مثل سرعت کم شد.
ده جانگ، نه‌نظر جانگ، هفت جانگ،خیره چهار جانگ، یک جانگ.
و سپس،شدین درست در‌بمی مقابل او!
کووونگ!
چون هیانگ تمام قدرتش را‌مثل جمع کرد و یک قدم‌طنین‌انداز حقیقی را محکم به زمین کوبید.
از قدم حقیقی که برداشت،شیفتگی موجی از انرژی مانند تار‌شدین عنکبوت در تمام جهات پخش شد.
با کمی تأخیر، گرد‌بمی و غبار به هر‌خودش سو به هوا برخاست.
و در همان لحظه.
«حالا!»
چون هیانگ با حفظ سرعتش، شمشیر چوبی در دستش‌جمع را طوری کشید که تقریباً زمین را لمس می‌کرد‌چرا و سپس آن را مستقیم به سمت بالا تاب داد.
شمشیر چوبی که سرعت رانش رایحه‌شنیدن پنهان را به همراه داشت، برای‌آموزش لحظه‌ای تار شد و سپس ناپدید گشت.
تنها رگه‌ای از‌صدای نور سفید خالص از‌حرف‌های آن به جا ماند.
این شمشیر سریعی‌خیره بود که به‌جمع قلمرو نهایی رسیده بود.
ضربه شمشیر که مانند یک هلال‌خیره ماه تاب خورده بود، هوای اطراف‌بمی را شکافت و صدای تیزی ایجاد کرد.
مانند زوزه‌شدین یک جانور‌بمی وحشی بود.
«چه شمشیر سریعی!»
چشمان هو گوانگ‌گه گشاد شد.
این اولین باری بود که‌شیفتگی می‌دید چون هیانگ هنرهای رزمی‌اش‌شدین را به درستی آزاد می‌کند.
و در همین لحظه، مهارت‌طنین‌انداز او بسیار فراتر از چیزی‌چرا بود که تخمین زده بود.
قطره‌ای عرق‌شدین سرد از‌بمی پیشانی‌اش پایین چکید.
«با این مهارت، اون‌بودند حتی ممکنه از دان‌ری‌صدای گوان‌چئون هم بهتر باشه...»
او نگاهی به کنارش انداخت.
دان‌ری گوان‌چئون که کنارش ایستاده‌طنین‌انداز بود هم شوکه به نظر می‌رسید‌رفتی و چشمانش کاملاً باز مانده بود.
فقط آن دو نفر نبودند.
تمام اعضای جوخه نابودی که در‌جمع حال تماشا بودند، از مهارت رزمی‌حرف‌های چون هیانگ در شوک فرو رفته بودند.
در همین حین، چون هیانگ احساس کرد‌بودند دستی که شمشیر چوبی را گرفته بود‌شنیدن کمی لرزید و دندان‌هایش را به هم فشرد.
درخشش سقوط شکوفه آلو که او پس از‌خودش نهایت رانش رایحه پنهان آزاد کرده بود، ضربه‌خود شمشیری بود که از محدودیت‌های فعلی‌اش فراتر می‌رفت.
اما او نمی‌توانست متوقف شود.
یک حرکت.
او باید این‌نظر مبارزه را در‌خیره یک حرکت تمام می‌کرد.
«معلومه سخت تمرین کردی.»
چون هوی چشمانش‌صدای را پایین انداخت‌شنیدن و زمزمه کرد.
شمشیر سریعی که چون هیانگ تاب‌جمع داده بود درست زیر چانه‌اش بود، اما‌خودش او همچنان با بی‌تفاوتی آنجا ایستاده بود.
و درست در‌نظر لحظه‌ای که شمشیر می‌خواست‌بودند او را لمس کند.
سسسک...
دست راستی که‌صدای چون هوی دراز‌شنیدن کرده بود، ناپدید شد.
نه، آن‌قدر سریع حرکت‌بودند کرد که توهم ناپدید‌صدای شدن را ایجاد کرد.
به زودی، دست راستش به‌شیفتگی سمت شمشیر چوبی که چانه‌اش‌شدین را هدف گرفته بود، شلیک شد.
تک.
او تیغه را‌صدای فقط با انگشت‌شنیدن شست و اشاره‌اش گرفت.
و در همان لحظه.
هوااااااک!
باد خشنی‌شدین بین آن دو‌طنین‌انداز به پا خاست.
موهای خیس از عرق چون هیانگ‌شنیدن به سمت بالا پرتاب شد و‌آموزش لباس رزمی‌اش به شدت باد کرد.
این پس‌لرزه نیروی‌خیره شمشیری بود که‌جمع تاب داده بود.
«هوپ!»
در طوفان شدید انرژی، کسانی که‌شنیدن در همان نزدیکی ایستاده بودند، بازوهایشان‌آموزش را بالا آوردند تا صورتشان را بپوشانند.
چشمانشان کمی لرزید.
این طوفانی‌شیفتگی ناشی از یک‌مثل پس‌لرزه قدرتمند بود.
به این معنی‌نظر بود که این یک‌بودند شمشیر سریع معمولی نبود.
اما آن شمشیر سریع در دست‌شنیدن چون هوی که حتی یک قدم‌آموزش هم حرکت نکرده بود، گرفتار شد.
و آن هم فقط‌بمی با انگشت شست و‌خودش اشاره‌اش، نه چیزی بیشتر.
«خلع سلاح‌شیفتگی کردن یک تیغه‌مثل با دست خالی...»
هو گوانگ‌گه در حالی که‌شیفتگی انگار از لای دندان‌هایش ناله‌شدین می‌کرد، زیر لب زمزمه کرد.
دیدن چنین‌شدین تکنیکی بسیار‌بمی نادر بود.
تکنیکی که شخص فقط زمانی آن را‌حرف‌های می‌دید که می‌خواست شمشیر کسی را که‌بسته هنرهای رزمی یاد نگرفته بود، مسدود کند.
اما حالا، چون هوی‌بودند داشت دقیقاً همان کار‌صدای را به نمایش می‌گذاشت.
آن هم در برابر‌گذراند شمشیر سریعی که چون‌مثل هیانگ رها کرده بود.
معنایش ساده بود.
فاصله قدرت رزمی بین چون هوی و‌حرف‌های چون هیانگ، به اندازه فاصله بین یک‌بسته آدم معمولی و یک متخصص عالی‌رتبه بود.
«نه، شاید‌شیفتگی حتی بیشتر‌بودند از این حرف‌هاست؟»
هو گوانگ‌گه‌اطرافش سرش را به‌شیفتگی طرفین تکان داد.
چیزی که چون‌صدای هیانگ چرخانده بود،شنیدن یک شمشیر چوبی بود.
در حالت عادی، وقتی چنین ضربه شمشیر قدرتمندی‌خودش به آن تزریق می‌شد، قطعاً نمی‌توانست در برابر‌خود نیروی پس‌لرزه آن مقاومت کند و خرد می‌شد.
اما الان‌شیفتگی چه اتفاقی‌بودند افتاده بود؟
شمشیر چوبی کاملاً سالم بود.
این یعنی او‌صدای تمام نیروی پس‌لرزه‌شنیدن را خنثی کرده بود.
«اصلاً نمی‌تونم درکش کنم.»
او سرش را تکان داد.
شخصی به نام چون هوی‌شیفتگی دیگر در سطحی بود که‌شدین او اصلاً نمی‌توانست آن را بفهمد.
چون هیانگ با دیدن شمشیر چوبی‌اش که فقط‌خودش بین دو انگشت گیر افتاده بود، با لحنی‌خود که انگار آه می‌کشید گفت: «این بهترین حرکتم بود...»
این حمله‌ای بود که با تمام توان و‌خودش قلمرویی که از طریق تمرینات بی‌وقفه و روزمره‌اش به‌متوقف دست آورده بود، اجرا کرد، اما کاملاً بی‌فایده بود.
احساس پوچی‌شیفتگی تمام وجودش‌بودند را فرا گرفت.
چون هوی نگاهی به‌گذراند او انداخت و تحسینش‌مثل کرد: «ضربه شمشیر خوبی بود.»
«ها؟»
با شنیدن این حرف،بمی چون هیانگ با تعجب‌خودش به چون هوی نگاه کرد.
او تا به‌خیره حال هیچ تعریفی‌جمع از او نشنیده بود.
حتی گاهی با خودش فکر‌شیفتگی می‌کرد که شاید او اصلاً‌شدین بلد نیست از کسی تعریف کند.
اما الان‌شدین داشت از‌بمی او تعریف می‌کرد؟
«ولی یه کم ناامیدکننده است. اگه می‌خواستی‌حرف‌های اینجا از درخشش سقوط شکوفه آلو استفاده‌بسته کنی، باید جریان رو بهتر درک می‌کردی.»
همان‌طور که حرف می‌زد، چون‌مثل هوی به نرمی شمشیر چوبی‌طنین‌انداز را از دست او بیرون کشید.
«...!»
چون هیانگ که‌صدای دستپاچه شده بود، به‌حرف‌های چون هوی نگاه کرد.
او شمشیر چوبی‌صدای را محکم در‌شنیدن دست گرفته بود.
اما شمشیر بدون‌خیره هیچ مقاومتی از‌جمع دستش لیز خورد.
آن‌قدر طبیعی‌اطرافش و بدون‌گذراند هیچ حسی.
انگار در روز روشن‌بمی و با چشمان باز‌خودش از او دزدی کرده بودند.
با این حال، چون هوی بی‌تفاوت به‌حرف‌های اینکه چون هیانگ تعجب کرده یا نه، شمشیر‌حالی چوبی را شل در دست گرفت و گفت:
«این‌طوری.»
و لحظه‌ای که‌نظر نوک شمشیر چوبی‌خیره به زمین برخورد کرد.
تق.
او به آرامی‌صدای با پای راستش یک‌حرف‌های قدم به جلو برداشت.
اما نتیجه اصلاً آرام نبود.
از زیر کف پای او، موجی از‌بودند انرژی در تمام جهات پخش شد و‌شنیدن مانند گلبرگ‌های گل در هوا پراکنده گشت.
این هماهنگی بی‌نظیری بود که‌طنین‌انداز توسط نهایت تکنیک رانش رایحه‌چرا پنهان به نمایش گذاشته می‌شد.
«چشمات رو خوب‌صدای باز کن و‌شنیدن با دقت ببین.»
با این حرف،خیره آستینش در هوا‌جمع به پرواز درآمد.
شمشیر چوبی‌اطرافش شروع به‌گذراند حرکت کرد.
شمشیر چوبی که به زمین برخورد کرده‌حرف‌های بود، سوار بر جریان موج انرژیِ در حال‌حالی پخش شد و به سمت بالا اوج گرفت.
دقیقاً همان مسیر‌صدای شمشیری که چون‌شنیدن هیانگ چرخانده بود.
برای بقیه،شیفتگی تفاوت چندانی‌بودند نداشت، اما...
«این...»
فقط چون هیانگ می‌دانست.
نه، او‌شدین چاره‌ای جز‌بمی دانستن نداشت.
حرکت ضربه شمشیر که از‌مثل پایین به بالا اوج می‌گرفت، کاملاً‌شنیدن یکپارچه و به هم پیوسته بود.
رانش رایحه‌اطرافش پنهان و تکنیک‌شیفتگی شمشیر شکوفه آلو.
این دو هنر رزمی متفاوت، طوری که‌حرف‌های انگار از همان ابتدا یکی بوده‌اند، سوار بر‌حالی جریان شدند و مسیر شمشیر را رسم کردند.
«این‌طوری چرخوندنش...»
درست زمانی که‌خیره این درک در‌جمع ذهنش جرقه زد.
«ها؟!»
او از‌شدین ادامه ضربه‌بمی شمشیر دستپاچه شد.
شمشیر چوبیِ‌شدین در حال اوج‌طنین‌انداز گرفتن، متوقف نشد.
با دیدن شمشیر چوبی که در یک چشم به هم زدن‌شنیدن طوری نزدیک می‌شد که انگار می‌خواست چانه‌اش را لمس کند، با‌متوقف وحشت چشمانش را گرد کرد و به چون هوی خیره شد.
و با‌اطرافش نگاهش ملتمسانه‌گذراند حرف زد:
«نـ-نمی‌خوای که... درسته؟»
چون هوی که‌صدای نگاه او را‌شنیدن خوانده بود، لبخندی زد.
«فـ-فهمیدم قضیه چیه!»
با دیدن آن لبخند، لرزی بر‌خیره ستون فقراتش افتاد و چون هیانگ‌بمی با نگاهی ناامیدانه التماس کرد، اما...
چون هوی با نگاهش‌بمی بی‌تفاوت جواب داد: «اگه خودت‌آخه مستقیم تجربه‌اش کنی، بهتر می‌فهمی.»
«برادر کوچک‌تر!»
درست در لحظه‌ای که رنگ‌مثل از رخسار چون هیانگ پرید، شمشیر‌شنیدن چوبی مسیر خود را کامل کرد.
تق!
بدن چون‌شدین هیانگ به‌بمی هوا پرتاب شد.
سپس، در حالی که در هوا معلق‌حرف‌های بود، قبل از اینکه به زمین بیفتد،بسته حدود ده فوت به عقب پرتاب شد.
بام!
گرد و‌اطرافش غبار از زمین‌شیفتگی به هوا برخاست.
بدن زن که روی‌بمی زمین افتاده بود، لرزش خفیفی‌آخه کرد و سپس بی‌حرکت شد.
او از هوش رفته بود.
«...»
لحظه‌ای سکوت‌اطرافش همه‌جا را‌گذراند فرا گرفت.
عرق سردی‌شدین بر پیشانی اعضای‌طنین‌انداز جوخه نابودی نشست.
چون هیانگ او‌صدای را برادر کوچک‌تر‌شنیدن صدا زده بود.
با این حال، چون هوی بی‌رحمانه‌جمع به خواهر ارشدش حمله کرده و‌حرف‌های او را این‌گونه بیهوش کرده بود.
آن‌ها دزدکی‌اطرافش به جوخه روح‌شیفتگی گل نگاهی انداختند.
و دستپاچه شدند.
اعضای جوخه روح گل، با وجود‌شنیدن اینکه رهبرشان چون هیانگ زمین خورده بود،درهای با چهره‌هایی بی‌تفاوت در حال صحبت بودند.
«خیلی وقت‌شیفتگی بود همچین‌بودند صحنه‌ای ندیده بودم.»
«استاد ارشد مثل همیشه بی‌رحمه.»
این رفتاری بود که‌بمی نشان می‌داد آن‌ها کاملاً‌خودش با این وضعیت آشنا هستند.
درست در همان لحظه، چون هوی در حالی‌خودش که شمشیر چوبی را روی شانه‌اش گذاشته بود،خود دوباره با انگشت اشاره‌اش علامت داد و گفت:
«دارین چی‌کار‌شیفتگی می‌کنین؟ برای‌بودند دور بعدی نمی‌آین؟»
به محض اینکه حرفش تمام شد،خیره اعضای جوخه روح گل با یکدیگر ارتباط‌طنین‌انداز چشمی برقرار کرده و آرایش نظامی گرفتند.
تا زمانی که چون‌بمی هوی این‌گونه رفتار می‌کرد،خودش این یک اتفاق اجتناب‌ناپذیر بود.
«شماها از‌شدین جوخه نابودی‌بمی بهتر هستین.»
چون هوی نگاه طولانی‌ای به جوخه نابودی که‌صدای هنوز در حال ارزیابی وضعیت بودند انداخت و‌رفتی سپس با شمشیر چوبی به شانه‌اش ضربه زد.
با برخورد به آن نگاه،شیفتگی اعضای جوخه نابودی لرزی را‌شدین در ستون فقرات خود احساس کردند.
«نکنه اشتباه کردیم؟»
«بـ-باید می‌رفتیم جلو؟»
درست زمانی‌شیفتگی که با تأخیر‌مثل متوجه اشتباهشان شدند.
سسسک—
چون هوی نگاهش را از جوخه‌شنیدن نابودی گرفت و به جوخه روح‌آموزش گل که گارد گرفته بودند نگاه کرد.
«شما اول‌شدین میاین؟ یا‌بمی من بیام؟»
با این سؤال، جوخه روح گل بدون‌شدین هیچ تأخیری بلافاصله از تکنیک حرکتی خود استفاده‌چرا کرده و به سمت چون هوی هجوم بردند.
گروهی از افراد به سرعت در‌شنیدن حال نزدیک شدن به تالاری بودند‌آموزش که جوخه نابودی در آن مستقر بود.
«حقیقت داره که‌صدای اون تمرینات درهای‌شنیدن بسته‌اش رو تموم کرده؟»
با سؤال ارشد فرقه شمشیر آسمانی،جمع شمشیر پرنده آستین آهنین، سول گوم که‌خودش در جلو راه می‌رفت، لبخند درخشانی زد.
«کاملاً درسته.»
چشمان شمشیر‌شدین پرنده آستین‌بمی آهنین عمیق‌تر شد.
او تنها‌شدین کسی نبود که‌طنین‌انداز چنین واکنشی داشت.
«آمیتابها. بالاخره می‌تونیم ببینیمش.»
«خیرخواه فرقه ما...»
«قهرمان الهی شکوفه آلو...»
استاد بزرگ وون جونگ از شائولین، استاد سو یون‌آخه از فرقه امی، و گوک پیونگ از فرقه کونلون که‌بلندی با او آمده بودند نیز نگاه‌های عمیقی در چشمانشان داشتند.
چقدر به‌شیفتگی این شکل‌بودند راه رفته بودند؟
طولی نکشید که‌نظر مقصدشان، یعنی تالار، در‌بودند میدان دیدشان قرار گرفت.
«اونجا...»
سول گوم می‌خواست با بادبزن‌طنین‌انداز بسته‌اش به تالار اشاره کند‌چرا و چیزی بگوید، اما متوقف شد.
دلیلش صدایی‌شیفتگی بود که ناگهان‌مثل به گوشش رسید.
بام! شلپ!
«اوااااه!»
«تـ-تمومش کن!»
«نجاتم بدین... کهک!»
صدای کتک خوردن چیزی و فریادهایی که‌بودند طنین‌انداز شد، باعث شد گروهی که در‌شنیدن حال نزدیک شدن بودند از جا بپرند.
«...!»
«نکنه، دشمن...!»
گروه دستپاچه که برای‌بودند لحظه‌ای مکث کرده بودند، با‌بمی عجله به جلو هجوم بردند.
به زودی، آن‌ها دروازه اصلی‌شیفتگی را که حتی پلاک نام‌شدین هم نداشت، با شدت باز کردند.
و لحظه‌ای که‌صدای پا به داخل‌شنیدن گذاشتند، خشکشان زد.
«تچ، تچ، زود باشین‌بمی بلند شین. فکر کردین‌خودش همچین فرصت‌هایی زیاد گیرتون میاد؟»
یک تائویست جوان که لباس فرم منحصربه‌فرد سیاه و قرمزی به تن داشت،خودش در حال چرخاندن یک شمشیر چوبی بود و با هر چرخش، صدایی شبیه‌مدت‌ها به ضربه طبل به گوش می‌رسید و هنرمندان رزمی به هوا پرتاب می‌شدند.
و فقط‌اطرافش یکی دو‌گذراند نفر نبودند.
ده‌ها نفر روی زمین‌بمی افتاده بودند و از‌خودش ته دل ناله می‌کردند.
«اینجا چه خبره...»
«آخه چه اتفاقی افتاده...»
در حالی که استاد بزرگ وون جونگ‌بودند و همراهانش همگی با چهره‌هایی مات و‌شنیدن مبهوت به صحنه روبه‌رویشان خیره شده بودند...
«قهرمان جوان!»
سول گوم که‌صدای دیرتر رسیده بود، با‌حرف‌های صدای بلندی فریاد زد.
«همچین فرصتی... ها؟»
چون هوی که در حال سرزنش دان‌ری گوان‌چئون‌مثل که روی زمین افتاده بود، با شنیدن صدای‌خودش فوری که ناگهان به گوشش رسید، سرش را برگرداند.
با دیدن سول گوم، با چهره‌ای بی‌تفاوت‌حرف‌های که اصلاً با وضعیت فعلی همخوانی نداشت، دستش‌حالی را به آرامی به نشانه سلام تکان داد.
«خیلی وقته همو ندیدیم.»