چپتر 294: احضاریه اتحاد
0چهار روز‌همان از جنگ‌رسیده مقدس امی می‌گذشت.
در این مدت، داستان‌هوی جنگ مقدس امی دهان به‌خودش دهان در سراسر سیچوان می‌چرخید.
«اوه، شما سه روز پیش‌خودش ندیدینش؟ کوه امی جوری می‌لرزید‌میزبان که انگار رانش زمین شده!»
«یا خدا! فکر می‌کنی فقط یکی دو نفر بودن؟بازارها نه صد تا، نه هزار تا، بلکه دو هزار نفر!مسابقه یه لشکر دو هزار نفری به فرقه امی حمله کرد!»
«متخصص عالی‌رتبه جناح غیرمتعارف، یکی از هفت جاودانه شیطان، شاه شادی‌قهرمانان اشک خون، نونگ‌جی، جونش رو با شمشیر قهرمان الهی شکوفه آلو‌میان‌سالی که شکوفه‌های زیبای آلو رو به شکوفه نشوند، از دست داد...»
در بازارها و مسافرخانه‌های نزدیک کوه امی، نقال‌ها با‌خودش چنان شور و شوقی از جنگ مقدس اخیر امی‌مرد حرف می‌زدند که انگار با هم مسابقه گذاشته بودند.
آن‌قدر حرف‌کسی می‌زدند که‌کوبنده‌ای دهانشان خشک می‌شد.
این داستان که مدت‌ها در منطقه‌نشوند آرام سیچوان انتظارش را می‌کشیدند، برای‌نقال‌ها پر کردن کیسه‌های پول نقال‌ها کافی بود.
به لطف‌همان آن‌ها، شایعات به‌ترتیب سرعت پخش شد.
و هرچه شایعات بیشتر می‌پیچید، توجه مردم بیشتر‌کوبنده‌ای به سمت چون هوی جلب می‌شد؛ کسی که‌ناخوانده حضور الهی و کوبنده‌ای از خودش نشان داده بود.
در میان این‌حضور هیاهو، چون هوی میزبان‌داده دو ملاقات‌کننده ناخوانده شد.
ملاقات‌کنندگان یک‌شکوفه مرد و‌شکوفه‌های یک زن بودند.
اینا دیگه واسه چی اومدن؟
چون هوی با‌چون چهره‌ای بی‌تفاوت به‌کسی آن دو خیره شد.
آن‌ها همان کسانی بودند که دو روز پیش به‌هیاهو فرقه امی رسیده بودند و به ترتیب به عنوان معاونان‌چهره‌ای رهبر نیروی ویژه قهرمانان و جوخه سرکوب شیاطین خدمت می‌کردند.
«بابت این‌شکوفه ملاقات ناگهانی‌شکوفه‌های عذرخواهی می‌کنم.»
مرد میان‌سالی که ابروهای‌رسیده پرپشت و جذابی داشت، با‌نیروی معذب بودن سرش را خاراند.
او دونگ سو-گانگ، معاون رهبر نیروی ویژه‌حضور قهرمانان بود؛ کسی که لقبش، هشت شمشیر توهمی‌ملاقات‌کننده پرنده، حتی در اتحاد رزمی هم زبانزد بود.
چون هوی نگاهی‌حضور به او انداخت و‌داده پرسید: «خب، قضیه چیه؟»
«تچ، راستش، می‌دونی...»
درست زمانی که‌کسانی دونگ سو-گانگ می‌خواست‌عنوان حرفش را بزند.
«ما اومدیم چون باید‌هوی چیزی رو به قهرمان‌کوبنده‌ای جوان، چون هوی، تحویل بدیم.»
زن کنارش‌کسی حرف او‌کوبنده‌ای را قطع کرد.
به نظر‌شکوفه می‌رسید تازه سی‌زیبای ساله شده باشد.
چهره‌اش، با موهای درخشانی که‌ترتیب به پایین ریخته بود، آن‌قدر سفید‌قهرمانان بود که رنگ‌پریده به نظر می‌رسید.
دست یشمی‌سمت چهره سفید،هوی سونگ یه-بین.
او یک متخصص زن بود که قبل از‌میان چون هوی، جوان‌ترین فردی محسوب می‌شد که به مقام‌واسه معاونت یکی از جوخه‌های اتحاد رزمی منصوب شده بود.
او تکه کاغذی از آستینش بیرون آورد،دست آن را روی میز گذاشت و به‌شور آرامی گفت: «این یه احضاریه از طرف اتحاده.»
سالن بزرگ اتحاد رزمی.
با وجود احضار ناگهانی توسط استراتژیست نظامی،داده جگال گونگ، بیش از نیمی از حدود‌مرد سی صندلی دور میز گرد پر شده بود.
به جز سه تیپ و چهار جوخه که در ماموریت‌مسافرخانه‌های بودند، و رهبر اتحاد رزمی و عمارت شمشیر که مدتی‌گذاشته بود در جلسات شرکت نمی‌کردند، بقیه همه جمع شده بودند.
جگال گونگ نگاهی به افرادی انداخت‌عنوان که در آن فضای سنگین، لب‌هایشان‌جوخه را محکم به هم دوخته بودند.
سپس با احتیاط‌چون لب‌های بسته‌اش را‌کسی از هم باز کرد.
«عمارت هزار شمشیر سقوط کرد.»
«هو.»
«عمارت هزار شمشیر...»
از هر طرف، آه‌های ضعیفی از‌کسی لب‌هایشان فرار کرد، انگار نفس‌هایی را‌میان که حبس کرده بودند، بیرون می‌دادند.
سپس، ناگهان‌کسی کسی به‌کوبنده‌ای حرف آمد.
«شنیده بودم که قبلاً نیروهای‌زیبای کمکی به عمارت هزار شمشیر‌مسافرخانه‌های اعزام شدن... آخه چه اتفاقی افتاده؟»
با این حرف، شمشیر پرنده آستین‌عنوان آهنین، یکی از شیوخ فرقه شمشیر‌جوخه آسمانی، با خشونت به استراتژیست خیره شد.
او در‌سمت وضعیت آشفته‌ای‌هوی قرار داشت.
دلیلش این بود که رابطه بین‌نشان عمارت هزار شمشیر و فرقه شمشیر‌ناخوانده آسمانی از مدت‌ها پیش خاص بود.
صدها سال پیش، برادران قسم‌خورده، چون گوم و چون‌بازارها سو مان گوم، هر کدام یکی از این دو فرقه‌مسابقه را تأسیس کرده بودند، بنابراین این موضوع کاملاً طبیعی بود.
«نکنه چون عمارت هزار شمشیر‌ترتیب یه فرقه بزرگ نیست، یه‌ویژه مشت آدم بی‌مصرف رو فرستادید اونجا؟»
در حالی که خشمش بیشتر می‌شد و‌حضور صدایش بالا می‌رفت، شمشیر پرنده آستین آهنین در‌ملاقات‌کننده اوج احساسات می‌خواست از جایش بلند شود که...
«محافظان طلایی اعزام شده بودن.»
کلمات آرام‌شکوفه و ملایم استراتژیست،زیبای ورق را برگرداند.
«منظورت اینه‌همان که محافظان طلایی‌ترتیب فرستاده شده بودن...؟»
«پس چطور نابود شد؟»
نه تنها شمشیر پرنده آستین آهنین،نشان بلکه کسانی که اطرافش بودند هم‌ناخوانده از تعجب نفسشان در سینه حبس شد.
هم‌زمان، چشمانشان لرزید.
محافظان طلایی واحدی بود که توانایی‌عنوان اجرای ماموریت‌هایش حتی در میان سه‌جوخه تیپ اتحاد رزمی نیز بی‌نظیر بود.
آن‌ها بیش از یک دهه بود که طعم شکست‌خودش را نچشیده بودند، و فراتر از یک موفقیت ساده،مرد ماموریت‌های محول شده را به بی‌نقص‌ترین شکل ممکن انجام می‌دادند.
به همین دلیل بود‌کوبنده‌ای که آن‌ها فقط برای مهم‌ترین‌هیاهو ماموریت‌های اتحاد رزمی اعزام می‌شدند...
شمشیر پرنده آستین‌آلو آهنین آب دهانش را‌دست به سختی قورت داد.
این واقعیت که محافظان طلایی فرستاده شده بودند و نه‌ویژه یک واحد دیگر، به این معنا بود که اتحاد رزمی‌عذرخواهی بیشترین توجه ممکن را به عمارت هزار شمشیر معطوف کرده بود.
«پـ-پس چه اتفاقی افتاد؟»
صدای شمشیر‌کسی پرنده آستین‌کوبنده‌ای آهنین می‌لرزید.
محافظان طلایی گروهی بودند که قدرت‌نشوند نابود کردن یک فرقه کوچک را‌نقال‌ها در یک چشم به هم زدن داشتند.
اما حتی با حمایت‌رسیده آن‌ها، عمارت هزار شمشیر‌رهبر با خاک یکسان شده بود.
«روباه هزار چهره، ارباب آسمانی‌جلب حقیقی دنیای زیرین تاریک، مادر‌نشان شبح سرمای پهناور، پنجه عقاب خونین...»
استراتژیست ناگهان‌کسی شروع به فهرست‌خودش کردن القاب کرد.
چهره تمام کسانی‌آلو که گوش می‌دادند،نشوند در هم رفت.
صاحبان این القاب، همگی رهبران فرقه‌های کوچکی‌معاونان بودند که در مناطق خودشان کاملاً شناخته‌شده بودند‌خدمت و همگی در قلمرو نهایت رزمی قرار داشتند.
پس از نام بردن آرام حدود ده لقب‌کوبنده‌ای از این دست، استراتژیست لحظه‌ای مکث کرد، نگاهی به‌ملاقات‌کنندگان افراد حاضر انداخت و سپس دوباره دهان باز کرد.
«هر کدوم از اونا شاگرداشون رو‌نشان رهبری کردن و یه حمله غافلگیرانه‌ناخوانده به عمارت هزار شمشیر انجام دادن.»
«...»
سکوت بر‌همان سالن بزرگ‌رسیده سایه انداخت.
حتی اگر عمارت هزار شمشیر و محافظان طلایی نیروهایشان‌خودش را یکی می‌کردند، اگر قدرتی که جگال گونگ توصیف می‌کرد‌اینا حقیقت داشت، باز هم نمی‌توانستند جلوی این نابودی را بگیرند.
ده استاد‌کسی در قلمرو‌کوبنده‌ای نهایت رزمی.
و البته شاگردانشان.
این یک نیروی معمولی نبود.
جگال گونگ نگاهی به‌هوی افراد ساکت انداخت و‌کوبنده‌ای به حرف‌هایش اضافه کرد.
«خوشبختانه، رهبر جوان فرقه عمارت هزار شمشیر و‌میان چند شاگرد دیگه تونستن با محافظان طلایی فرار کنن‌واسه و با موفقیت تو شعبه شهرستان اویچانگ پناه بگیرن.»
«...حداقل این جای شکرش باقیه.»
شمشیر پرنده‌همان آستین آهنین‌رسیده با تلخی گفت.
او در ابتدا عصبانی بود، اما پس‌حضور از شنیدن حرف‌های جگال گونگ، فهمید که‌میزبان اتحاد رزمی تمام تلاشش را کرده است.
برعکس، همین که حتی تعداد‌خودش کمی از افراد زنده مانده‌میزبان بودند، یک خوش‌شانسی بزرگ محسوب می‌شد.
«اما این همه ماجرا نیست.»
جگال گونگ با آرامش گفت.
«چهار جوخه از جوخه اژدهای الهی که در حال محافظت از حوضه رودخونه یانگ‌تسه‌میزبان بودن، نابود شدن و تیپ چولهیول هم در حالی که می‌خواست جلوی یه ملاقات‌رسیده مخفیانه بین رهبر دروازه ده شب و ارباب قصر الهی گویوان رو بگیره، شکست خورد.»
«همچین چیزی...»
«منظورت اینه که جوخه‌شکوفه‌های اژدهای الهی و تیپ‌داد چولهیول تو ماموریت‌هاشون شکست خوردن؟»
درست زمانی‌همان که همه زبانشان‌ترتیب بند آمده بود.
سونگ بک، یکی از شیوخ فرقه‌کسی نیزه نقطه، با نگاهی مضطرب به‌میان سرعت در واکنش به حرف‌های استراتژیست گفت.
«مـ-منظورت اینه که هر‌کوبنده‌ای چهار جوخه از جوخه‌میان اژدهای الهی نابود شدن؟»
«درسته.»
«غیرممکنه...»
سونگ بک با چهره‌ای مات و‌کسی مبهوت چشمانش را بست، انگار که‌میان آسمان روی سرش خراب شده بود.
او تنها کسی‌حضور نبود که این‌نشان حال را داشت.
اکثر شیوخ اتحاد‌آلو نه فرقه نیز‌نشوند وضعیت مشابهی داشتند.
چاره‌ای نبود.
جوخه اژدهای الهی واحدی بود‌جلب که منحصراً از جانشینان اتحاد‌نشان نه فرقه تشکیل شده بود.
«چه بلایی سر تیپ‌کوبنده‌ای چولهیول اومده؟ فقط شکست‌میان خوردن و نابود نشدن؟»
شمشیر الهی فلوت یشمی که‌زیبای به عنوان نماینده شورای شیوخ در‌نزدیک جلسه حضور داشت، با اخم پرسید.
چهره‌اش تیز و جدی بود.
او از شنیدن اخبار‌هوی بد پی در پی،کوبنده‌ای به شدت عصبی شده بود.
«رهبر تیپ چولهیول گزارشی فرستاده که نشون می‌ده چهل و هشت نفر‌ناخوانده کشته شدن، دویست نفر جراحات سطحی دارن و صد نفر هم جراحات‌رسیده شدیدی برداشتن که حداقل به یه سال استراحت برای بهبودی نیاز دارن.»
صدای ناله‌شکوفه از هر‌شکوفه‌های طرف بلند شد.
این نتیجه‌ای‌همان بود که هیچ‌کس‌ترتیب انتظارش را نداشت.
«وضعیت مناطق دیگه چطوره؟»
استاد بزرگ وون‌حضور جونگ از شائولین‌نشان دهان باز کرد.
«تو بقیه مناطق هیچ تلفاتی نداشتیم. برعکس، نیروی ویژه قهرمانان و جوخه رزمی آسمانی‌شور که از حوضه رودخانه یانگ‌تسه محافظت می‌کردن، رزمی‌کارای اتحادیه سیاه شرور رو که می‌خواستن مخفیانه‌انتظارش از رودخونه رد بشن و نفوذ کنن، پیدا و دستگیر کردن و تحویل مقامات دادن.»
با شنیدن اولین‌کسانی خبر پیروزی، همه‌عنوان نفس راحتی کشیدند.
به لطف این خبر، آن فضای سنگین کمی تلطیف‌خودش شد و رنگ چهره‌هایشان که کاملاً در هم رفته بود،اینا هرچند اندک، اما شروع به بازگشت به حالت عادی کرد.
درست در همان لحظه بود.
«استراتژیست نظامی.»
دو یانگ-هئون از فرقه صدای پاک که تمام‌رهبر این مدت بی‌قرار بود، با عجله و انگار‌می‌کردند که منتظر همین لحظه باشد، به حرف آمد.
«چه بلایی سر جوخه سایه‌جلب خون و جوخه سایه شبح‌نشان اومد که وارد سیچوان شدن؟»
با شنیدن حرف‌های او، استاد سو یون‌داده که در کنارش نشسته بود و به‌مرد همان اندازه مضطرب به نظر می‌رسید، اضافه کرد.
«جوخه سوم از واحد سرکوب‌زیبای شیاطین و جوخه دوم از‌مسافرخانه‌های نیروی ویژه قهرمانان به موقع رسیدن؟»
لحنش پر‌همان از اضطراب‌رسیده و عجله بود.
جگال گونگ در سکوت سرش را‌کسی به پهلو چرخاند و به سول‌میان گوم که نشسته بود، نگاه کرد.
«معاون استراتژیست‌کسی جزئیات این موضوع‌خودش رو توضیح می‌ده.»
نگاه همه‌شکوفه به آن‌شکوفه‌های سمت چرخید.
«هاها.»
سول گوم‌سمت با معذب‌هوی بودن خندید.
سپس با بادبزن‌حضور بسته‌اش سرش را خاراند‌داده و لب باز کرد.
«اونایی که از رودخونه یانگ‌تسه رد‌نشوند شدن، به محض ورود به سیچوان‌نقال‌ها مستقیم به سمت فرقه امی حرکت کردن.»
سول گوم این را‌رسیده به آرامی گفت و‌رهبر سپس نگاهش را چرخاند.
«اونا اطلاعات دقیقی از‌هوی اتحادیه گدایان دریافت کرده‌کوبنده‌ای بودن. مگه نه؟ رهبر فرقه.»
یونگ جو گه با چهره‌ای ناباورانه به‌داده سول گوم که داشت از او می‌پرسید‌مرد نگاه کرد و سپس دهان باز کرد.
«درسته.»
با تأیید یونگ‌کسانی جو گه، بدن‌عنوان همه خشک شد.
در همان لحظه بود.
«پـ-پس...»
استاد سو‌شکوفه یون به‌شکوفه‌های لکنت افتاد.
حالا که گزارش دقیق‌رسیده را شنیده بود، حتی بیشتر‌نیروی از قبل آشفته شده بود.
چهره‌اش کاملاً تاریک شده بود، چرا‌کسی که می‌دانست متوقف کردن آن‌ها برای‌میان نیروهای فرقه امی تقریباً غیرممکن است.
«...چه بلایی‌کسی سر فرقه‌کوبنده‌ای ما اومد؟»
سول گوم‌شکوفه لبخند ملایمی زد‌زیبای و جواب داد.
«فرقه امی پیروز شد.»
«وا-واقعاً راست می‌گی؟»
«چرا باید دروغ بگم؟»
با حرف‌های سول گوم که پیروزی فرقه امی را‌بازارها تأیید می‌کرد، استاد سو یون ناگهان طوری وا رفت‌می‌زدند که انگار تمام قدرتش را از دست داده باشد.
تمام آن تنش و‌رسیده اضطراب دود شده و‌رهبر به هوا رفته بود.
«بودای بی‌کران. جای شکرش باقیه.»
«از فرقه‌کسی امی همین‌کوبنده‌ای انتظار هم می‌رفت.»
کلمات حاکی از تسکین‌شکوفه‌های و خیال‌راحتی از گوشه‌داد و کنار به گوش می‌رسید.
«خوشبختانه، به نظر می‌رسه واحد‌ترتیب سرکوب شیاطین و نیروی ویژه‌ویژه قهرمانان زودتر از حد انتظار رسیدن.»
در نهایت، وقتی‌چون دو یانگ-هئون این‌کسی حرف را اضافه کرد.
«این‌طور نیست.»
سول گوم با‌آلو لحنی قاطع حرفش‌نشوند را قطع کرد.
«نمی‌تونم بذارم‌همان همین‌طوری از‌رسیده این قضیه بگذرن.»
در حالی‌سمت که چشمانش برق‌جلب می‌زد، ادامه داد.
«واحد سرکوب شیاطین و نیروی‌خودش ویژه قهرمانان بعد از اینکه‌میزبان تمام حملات تموم شده بود، رسیدن.»
«بدون واحد‌شکوفه سرکوب شیاطین و‌زیبای نیروی ویژه قهرمانان؟»
«پس منظورت اینه که‌رسیده فرقه امی به تنهایی تونسته‌نیروی اون لشکر رو دفع کنه؟»
سول گوم لبخند درخشانی زد.
انگار که‌کسی دقیقاً منتظر‌کوبنده‌ای همین سؤال بود.
«قبل از اون کسانی بودن که برای کمک به فرقه امی رفتن. قهرمان بزرگ‌شور نام چون از شمشیر پاک تنها، شاگردان فرقه صدای پاک رو به سمت فرقه‌آرام امی رهبری کرد و رزمی‌کاران شعبه اتحاد رزمی هم حسابی مشغول به کار شدن.»
«چقدر قابل تحسینه. اینکه حتی وقتی‌عنوان فرقه خودشون تو خطره، شاگرداشون رو برای‌سرکوب کمک به یه فرقه صالح دیگه بفرستن.»
«یه الگوی‌سمت واقعی برای‌هوی فرقه‌های صالح.»
صدای تحسین‌کسی از هر‌کوبنده‌ای طرف بلند شد.
با شنیدن این حرف‌ها، لبخند رضایتی‌نشوند روی لب‌های دو یانگ-هئون نشست و استاد‌چنان سو یون هم قدردانی‌اش را ابراز کرد.
«از شما ممنونم.»
«هاها، اصلاً حرفش رو نزنید. این وظیفه ما به‌خودش عنوان یه فرقه صالح هم‌پیمانه. اگه فرقه ما هم مورد‌اینا حمله قرار می‌گرفت، مگه فرقه امی همین کار رو نمی‌کرد؟»
«جاودانه...»
در حالی که استاد سو یون با‌دست چشمانی پر از احساسات به دو یانگ-هئون‌شور نگاه می‌کرد، لب‌های سول گوم به حرکت درآمد.
«و در بین کسانی که اونجا‌عنوان جمع شده بودن، یه نفر هست‌جوخه که بیشترین نقش رو ایفا کرد.»
با این حرف‌چون سول گوم، همه‌کسی گوش‌هایشان را تیز کردند.
«بیشترین نقش؟»
«اون کی می‌تونه باشه؟»
«رهبر جوخه‌همان نابودی، قهرمان‌رسیده الهی شکوفه آلو.»
سول گوم عمداً لقب «رهبر جوخه‌کسی نابودی» را قاطی حرفش کرد و‌میان گذاشت کلماتش به نرمی جریان پیدا کنند.
«می‌دونید کی بود که اون لشکر دو هزار‌میان نفره رو رهبری می‌کرد و جوخه سایه خون و‌واسه جوخه سایه شبح رو تو خط مقدم هدایت می‌کرد؟»
«مگه رهبر جوخه‌آلو سایه خون و رهبر‌دست جوخه سایه شبح نبودن؟»
«فقط می‌تونست‌همان کار اون‌رسیده دو تا باشه.»
«شنیدم که جوخه سایه شبح‌جلب و جوخه سایه خون به حرف‌داده هیچ‌کس جز رهبرای خودشون گوش نمی‌دن.»
درست زمانی که بیشتر آن‌ها در‌نشان موافقت با حرف‌های سونگ بک، ارشد‌ناخوانده فرقه نیزه نقطه، سر تکان می‌دادند.
سول گوم‌شکوفه حرف شوکه‌کننده‌ای‌شکوفه‌های به زبان آورد.
«نونگ‌جی اونا رو رهبری می‌کرد.»
«نـ-نونگ‌جی؟»
«شاه شادی اشک خون...؟»
بیشتر آن‌ها‌شکوفه نتوانستند حیرتشان‌شکوفه‌های را پنهان کنند.
یکی از هفت‌کسانی جاودانه شیطانی، شاه‌عنوان شادی اشک خون، نونگ‌جی.
نام او نه تنها در اتحادیه سیاه‌حضور شرور، بلکه در سراسر جهان رزمی به‌میزبان عنوان یکی از برترین متخصصان شناخته شده بود.
در همان لحظه، سول گوم‌خودش دوباره دهان باز کرد و‌میزبان چیزی حتی شوکه‌کننده‌تر به زبان آورد.
«و این بار، اون به دست رهبر‌دست جوخه نابودی، قهرمان الهی شکوفه آلو، تائوئیست‌شور جوان چون هوی، به پایان راهش رسید.»
«...!»
«چـ-چی گفتی؟!»
فک تمام کسانی‌حضور که در صندلی‌هایشان نشسته‌داده بودند، به زمین چسبید.
به خصوص آن معدود افرادی که در گذشته‌داد شخصاً شاهد قدرت رزمی نونگ‌جی بودند، چشمانشان چنان‌اخیر گرد شد که انگار می‌خواست از حدقه بیرون بزند.
«بعد از شکست‌کسانی دادن امپراتور جنگل سبز،معاونان و حالا حتی نونگ‌جی...»
در حالی که زمزمه‌ها بالا‌جلب می‌گرفت، چند نفری آب دهانشان‌نشان را به سختی قورت دادند.
این قدرت رزمی‌حضور اصلاً با سن و‌داده سال او همخوانی نداشت.
قلمرو او به قدری دور‌زیبای و دست‌نیافتنی به نظر می‌رسید‌مسافرخانه‌های که فراتر از درک آن‌ها بود.
در همان زمان، نگاه همه آن‌ها‌عنوان بدون اینکه با هم هماهنگ کرده‌جوخه باشند، روی یک نقطه متمرکز شد.
جایی که‌سمت جاودانه هیون‌هوی دو نشسته بود.
«تازه الان‌کسی دارن هویِ‌کوبنده‌ای ما رو می‌شناسن.»
درست در حالی‌آلو که او با‌نشوند غرور لبخند می‌زد.
«خوشبختانه، چند گزارش پیروزی این‌چنینی‌ترتیب شنیدیم، اما همون‌طور که قبلاً‌ویژه گفتم، اوضاع اصلاً خوب نیست.»
جگال گونگ حال‌چون و هوای جلسه‌کسی را تغییر داد.
آن شادی‌کسی فقط برای‌کوبنده‌ای یک لحظه بود.
«اگه فقط به دفاع کردن ادامه بدیم و‌داد جلوی عبورشون از رودخونه یانگ‌تسه رو بگیریم، در نهایت‌حرف زیر فشار حملات اتحادیه سیاه شرور عقب رانده می‌شیم.»
با این حرف‌ها،کسانی یونگ جو گه‌عنوان واکنش نشان داد.
«پس منظورت اینه‌چون که ما باید‌کسی اول حمله کنیم؟»
جگال گونگ سر تکان داد.
«...کار آسونی‌شکوفه نخواهد بود،شکوفه‌های مگه نه؟»
«اما اگه همین‌طوری پیش بریم، جنگ‌عنوان هرگز تموم نمی‌شه و فقط مثل‌جوخه الان مدام شکست‌ها و پیروزی‌ها تکرار می‌شن.»
«اینم حرفیه.»
یونگ جو گه متقاعد شد.
در نهایت، برای پایان یافتن‌زیبای این جنگ، یا باید اتحادیه سیاه‌نزدیک شرور سقوط می‌کرد، یا اتحاد رزمی.
«...جای خاصی‌همان رو در‌رسیده نظر داری؟»
استاد بزرگ‌سمت وون جونگ‌هوی با احتیاط پرسید.
اگر قرار بود به حالت تهاجمی‌نشان تغییر موضع دهند، اینکه اولین ضربه‌ناخوانده را کجا وارد کنند بسیار مهم بود.
«دروازه ده شب و قصر الهی گویوان از طریق ملاقات اخیرشون با هم متحد شدن،شوقی که هدف قرار دادنشون رو سخت می‌کنه. ویلای کوهستانی موج تاریک هم تو گوانگشیه، که‌می‌کشیدند خیلی دور و پردردسره. از اونجایی که باید سریع حمله کنیم، وقت نداریم تا اونجا بریم.»
همه با‌همان حرف‌های جگال‌رسیده گونگ موافق بودند.
همان‌طور که او گفت، اگر دروازه ده‌حضور شب و قصر الهی گویوان نیروهایشان را یکی‌ملاقات‌کننده کرده بودند، یک حمله پیشگیرانه بسیار خطرناک بود.
و ویلای کوهستانی‌حضور موج تاریک هم بیش‌داده از حد دور بود.
«پس دروازه خورشید و ماه انتخاب خوبی‌دست می‌تونه باشه. قدرت اونا اخیراً به خاطر جنگ‌شوقی با خانواده یانگ از سینچانگ خیلی کم شده.»
گوک پیونگ، یکی از ارشدهای فرقه‌عنوان کونلون، طوری این را گفت که‌جوخه انگار جواب درست را پیدا کرده است.
با این حال.
«من قصد دارم دروازه‌کوبنده‌ای خورشید و ماه رو‌میان هم از گزینه‌ها حذف کنم.»
«همم؟ دروازه‌شکوفه خورشید و‌شکوفه‌های ماه رو؟»
«دلیلی براش داری؟»
«رهبر دروازه خورشید و ماه هم دقیقاً همین فکر‌خودش رو کرده. بنابراین، خیلی احتمال داره که دروازه خورشید و‌اینا ماه به محض شروع جنگ درخواست نیروی پشتیبانی کرده باشه.»
«همم.»
ناله‌های کلافگی‌شکوفه از هر‌شکوفه‌های طرف بلند شد.
اگر پشتیبانی اتحادیه سیاه شرور‌ترتیب به دروازه خورشید و ماه‌ویژه اضافه می‌شد، حریف اصلاً آسان نبود.
«پس تنها جای باقی‌مونده...؟»
با سؤال گوک‌حضور پیونگ، جگال گونگ‌نشان سر تکان داد.
«جای دیگه‌ای نمونده. در بین دروازه‌های پنج‌دست امپراتور، تو گوئیژو که همین نزدیکیه قرار‌شور داره، و ناهمگون‌ترین فرقه غیرمتعارف تو دشت‌های مرکزیه...»
جگال گونگ که‌کسانی در حال صحبت بود،معاونان چشمانش را نیمه‌باز کرد.
«فرقه جاودانه آسمانی. اونا‌هوی همون فرقه‌ای هستن که اتحاد‌خودش این بار بهشون حمله می‌کنه.»