چپتر 169: شکوفه‌های مرگبار
0دانشمند قلم الهی در حالی که‌لحظه لبش را می‌گزید، سلاحی که به‌جرقه کمر بسته بود را بیرون کشید.
تیغه‌ای نازک‌ناگهانی و شبیه به‌توانش تیغ ریش‌تراشی بود.
تیغه با صدایی‌تمام واضح در دستش‌شدت تاب خورد و درخشید.
چون هوی با دیدن‌کنم این صحنه، پوزخندی زد‌اجازه و دهان باز کرد.
«ها؟ فکر می‌کردم چون بهت‌شدت میگن قلم الهی، قراره بشینی‌درآمد نقاشی بکشی. انگار نه بابا.»
چون هوی چنگش را روی‌توانش شمشیرش محکم کرد و نوک آن‌لرزه را به سمت او نشانه رفت.
تات!
دانشمند قلم‌کارشو الهی به‌کنم جلو هجوم آورد.
با یک حرکت ناگهانی فاصله‌شدت را پر کرد و تیغه‌درآمد را با تمام توانش تاب داد.
تیغه‌ای که در دستش بود به شدت‌شدت خم شد، انگار که هر لحظه ممکن‌جرقه بود بشکند، و با شدت به لرزه درآمد.
کانگ!
جرقه پرید و‌تموم دانشمند قلم الهی‌سرد به عقب پرتاب شد.
کوا-دودودوک—
سعی کرد با محکم کردن پاهایش روی زمین‌لحظه فرود بیاید، اما نیروی ضربه او را به‌عقب عقب هل داد و روی زمین کشیده شد.
چین عمیقی بین ابروهایش نشست.
این ضربه، تیغه برش صدا‌چشمانش بود که با نیروی درونی‌زنده هنر الهی چی-لیان ترکیب شده بود.
اما به‌تمام همین راحتی در‌شدت هم شکسته شد.
«...باید قبل از‌فاصله اینکه قوی‌تر بشه‌داد کارشو تموم کنم.»
چشمانش سرد شد.
نمی‌توانست اجازه‌کارشو دهد او‌کنم زنده بماند.
اگر به رشدش ادامه می‌داد،شدت تبدیل به مانع بزرگی برای نقشه‌هایشان‌کانگ می‌شد؛ این مثل روز روشن بود.
شروع به‌ناگهانی جمع کردن‌تمام نیروی درونی‌اش کرد.
پات!
در یک‌کارشو چشم به هم‌چشمانش زدن ناپدید شد.
یا بهتر است بگویم،داد به خاطر تکنیک حرکتی فوق‌العاده‌لرزه سریعش این‌طور به نظر می‌رسید.
احتمالاً یکی از سریع‌ترین‌تمام تکنیک‌های حرکت پا در‌لحظه کل دنیای رزمی بود.
«سرعتش بد نیست.»
اما برای چشمان‌تموم چون هوی همه‌چیز‌سرد مثل روز روشن بود.
حرکتش، جهت قدم‌هایش، همه‌چیز.
چون هوی شمشیرش‌فاصله را به سمت‌داد چپ تاب داد.
چااِنگ!
جرقه‌ای تیز به هوا پرید.
دانشمند قلم الهی ظاهر شد، در‌لحظه حالی که دست چپش، که تیغه‌ای‌جرقه در آن نبود، کاملاً باز شده بود.
سپس موجی‌ناگهانی از نیرو‌تمام را آزاد کرد.
شووو—
اما چون هوی فقط سرش را‌سرد به یک طرف کج کرد و با‌رشدش نیشخندی روی لب، از آن جاخالی داد.
سرعت واکنش او خیره‌کننده بود.
«جاخالی داد...»
ابروی دانشمند پرید.
این ضربه‌ای بود که در یک لحظه زودگذر و برای‌زنده استفاده از یک شکاف خالی در دفاع حریف طراحی شده‌نقشه‌هایشان بود، اما او با خونسردی تمام از آن طفره رفت.
«این یارو کسی‌توانش نیست که بتونم‌لحظه راحت شکستش بدم.»
دانشمند قلم الهی با‌تمام درک این موضوع، تیغه‌اش را‌ممکن با نیروی درونی پر کرد.
حالا دیگر‌فاصله باید همه‌چیز‌توانش را رو می‌کرد.
حتی هنرهای رزمی‌ای که تا به‌سرد حال هنگام استفاده از نقاب قلم‌اگر الهی هرگز به کار نبرده بود.
بررر—
تیغه به شدت لرزید.
و سپس—
وووونگ!
صدای کرکننده‌ای به گوش‌داد رسید، آن‌قدر بلند که می‌توانست‌لرزه پرده گوش را پاره کند.
«همم؟»
چشمان چون‌فاصله هوی به‌توانش تیغه دوخته شد.
دانشمند داشت از نیروی‌کنم درونی‌اش برای لرزاندن تیغه‌اجازه و تولید صدا استفاده می‌کرد.
و این کار‌توانش را با دقت‌لحظه بسیار بالایی انجام می‌داد.
«تکنیک صوتی؟»
دانشمند قدم‌فاصله بلندی به‌توانش جلو برداشت.
ججوجوک!
با شکافتن هوا توسط‌داد تیغه، صدای تَرَک خوردن‌بشکند فضا به گوش رسید.
قوس زیبایی‌ناگهانی بود، درست برازنده‌توانش لقبش، قلم الهی.
کاااانگ!
موج شوک‌کارشو محیط اطراف‌کنم را بلعید.
ابروی دانشمند دوباره پرید.
حتی با ترکیب تکنیک صوتی،توانش به نظر می‌رسید حریف کاملاً‌بشکند بی‌تفاوت و بی‌تأثیر مانده است.
«حتماً داره با‌تمام نیروی درونی از‌شدت پرده گوشش محافظت می‌کنه.»
همان‌طور که به چون هوی‌چشمانش نگاه می‌کرد، که با وجود‌زنده حملات صوتی مداوم همچنان آرام بود—
«آخ!»
ناله‌ای از‌ناگهانی جای دیگری‌تمام بلند شد.
چون ایگه که گوش‌هایش‌توانش را گرفته بود، با چهره‌ای‌بشکند دردمند به دانشمند خیره شد.
«تـ...توی بزدل...!»
«تو میدون جنگی که‌داد پای جون در میونه، چیزی‌لرزه به اسم بزدلی وجود نداره.»
دانشمند با خونسردی جواب داد.
مرده‌ها بازنده‌اند و‌تمام کسی که زنده‌شدت می‌ماند، برنده واقعی است.
در همان‌کارشو لحظه، چون هوی‌چشمانش دهان باز کرد.
«آره، درسته. بردن همه‌چیزه. تاریخ‌شدت نه ترسوها رو یادش می‌مونه‌درآمد نه بازنده‌ها رو. ولی می‌دونی چیه؟»
دندان‌های سفیدش‌ناگهانی در یک‌تمام پوزخند نمایان شد.
«اگه از جون مایه بذاری و‌شدت با هر حقه کثیفی بخوای ببری‌کانگ ولی بازم ببازی... اون‌وقت دیگه واقعاً رقت‌انگیزی.»
به محض‌کارشو اینکه حرفش‌کنم تمام شد—
پات!
هیکل چون هوی‌فاصله ناگهان در دیدرس‌داد دانشمند بزرگ شد.
نه، او‌فاصله فقط فاصله را‌داد پر کرده بود.
«...!»
دانشمند نفسش‌تمام را در‌داد سینه حبس کرد.
شوووااا!
حرکت پای او در یک‌داد لحظه فضا را فشرده کرده بود‌درآمد و لرزه بر اندام دانشمند انداخت.
«فرقه کوه‌کارشو هوآشان اصلاً‌کنم همچین تکنیکی داره؟!»
تکنیک‌های بی‌شماری از فرقه کوه‌شدت هوآشان از ذهنش عبور کرد، اما‌کانگ هیچ‌کدام با این یکی مطابقت نداشت.
دلیلش این بود که‌تمام چون هوی از قدم‌های‌لحظه آسمان پرواز استفاده کرده بود.
«اوغ!»
دانشمند با عجله نیروی درونی‌اش‌چشمانش را از هنر الهی چی-لیان‌زنده بیرون کشید و درون تیغه‌اش ریخت.
تیغه‌ای که تا پیش از این‌لحظه انعطاف‌پذیر بود، حالا صاف شد و امواجی‌پرید از انرژی تیغه را به بیرون فرستاد.
او آن‌ناگهانی را با دامنه‌توانش وسیعی تاب داد.
این تیغه الهی چی-لیان بود.
ججوجوجوک!
انرژی تیز تیغه هوا‌داد را شکافت و حتی‌بشکند زمین را هم پاره کرد.
تکنیک قدرتمندی بود، تکنیکی که‌توانش بسیاری از رزمی‌کاران برتر قبیله‌بشکند سیما را شکست داده بود.
اما متأسفانه،فاصله حریف او‌توانش چون هوی بود.
چون هوی به انرژی تیغه‌ای که به سمتش می‌آمد‌دهد و به نظر می‌رسید آماده است تا او را‌بزرگی به دو نیم کند، نگاه کرد و لبخند زد.
سپس مستقیماً‌تمام با آن‌داد روبه‌رو شد.
ججوجوک!
شمشیر سنگینی که تاب داد، انرژی‌شدت تیغه را خرد کرد و به‌کانگ آرامی آن را در هم شکست.
«...!»
چشمان دانشمند آن‌قدر گشاد‌داد شد که انگار می‌خواست‌بشکند از حدقه بیرون بزند.
«کجا رفت...؟»
چون هوی که همین یک‌داد ثانیه پیش شمشیرش را تاب داده‌درآمد بود، از جلوی چشمانش ناپدید شد.
«کجا رو نگاه می‌کنی؟»
صدایی از پهلو‌توانش به گوش رسید.لحظه وقتی سرش را چرخاند—
پوک!
«گااه!»
بدنش به‌کارشو شدت به یک‌چشمانش طرف خم شد.
چون هوی‌تمام لگدی به‌داد دنده‌هایش کوبیده بود.
این یک ضربه دقیق با استفاده از‌شدت تکنیک پای جاروکننده برگ بود که قدرت‌جرقه کافی برای خرد کردن استخوان‌ها را داشت.
«آخ!»
درد شدیدی مثل یک‌کنم تور در بدنش پخش‌اجازه شد و دانشمند ناله کرد.
استخوان‌هایش خرد شدند و‌داد اندام‌های داخلی‌اش بر اثر‌بشکند شدت ضربه در هم پیچیدند.
اما نمی‌توانست‌ناگهانی بدنش را‌تمام کنترل کند.
«هوپ!»
به طور غریزی،تموم تیغه‌اش را از پایین‌نمی‌توانست به بالا تاب داد.
ججوجوجونگ!
تیغه و‌ناگهانی شمشیر با‌تمام هم برخورد کردند.
«گوه!»
دانشمند تلوتلو‌کارشو خوران به‌کنم عقب رفت.
به زور توانست حمله را‌شدت دفع کند، اما دل و‌درآمد روده‌اش به هم ریخته بود.
«این دیگه چه جور هیولاییه...؟»
همان‌طور که سعی‌تمام می‌کرد تعادلش را‌شدت به دست بیاورد—
«دیگه نیازی‌کارشو نیست بیشتر‌کنم از این ببینم.»
چون هوی شمشیرش‌توانش را با نیروی‌لحظه درونی پر کرد.
در یک لحظه، رشته‌های نازکی از انرژی‌شدت از تیغه شمشیر امتداد یافتند و به شکوفه‌های‌پرید آلویی تبدیل شدند که در شکوه تمام می‌شکفتند.
«شکوفه‌های شمشیر...!»
شوک در‌کارشو چهره دانشمند‌کنم پخش شد.
او قبلاً شکوفه‌های‌توانش شمشیر فرقه کوه‌لحظه هوآشان را دیده بود.
اما این یکی فرق داشت.
اگرچه همان تکنیک‌تمام بود، اما در سطحی‌لحظه کاملاً متفاوت قرار داشت.
«عجب شکوفه‌های‌کارشو آلوی سرخ‌کنم و زنده‌ای...»
نگاهش مسحور شکوفه‌های زیبایی‌داد شد که در اطراف‌بشکند چون هوی شناور بودند.
ده‌ها شکوفه گلبرگ‌هایشان را پراکنده‌توانش کردند، گویی واقعی و سرشار‌بشکند از زندگی بودند. منظره‌ای نفس‌گیر بود.
در حالی‌فاصله که چشمانش‌توانش مسحور شده بود—
فیششش—
چون هوی‌تمام شمشیرش را‌داد بالا برد.
نوک شمشیر به سمت آسمان نشانه رفت‌شدت و نسیمی ملایم بینی‌اش را قلقلک داد.جرقه با وزش باد، شکوفه‌ها شروع به رقصیدن کردند.
فیششش‌هااا!
شمشیر فرود آمد.
فرم اول شمشیر‌توانش هفت‌گانه شکوفه آلو—رقص‌لحظه شکوفه آلو باد-آسمان.
شکوفه‌های آلو‌ناگهانی آسمان را‌تمام پر کردند.
«نـ-نه!»
دانشمند با عجله تیغه‌اش را بالا آورد. دیگر‌اجازه به جراحات داخلی یا درد فکر نمی‌کرد. فقط یک‌مانع چیز اهمیت داشت—او باید جلوی آن شکوفه‌ها را می‌گرفت!
حتی با وجود وخیم‌تر شدن جراحات داخلی‌اش، تمام نیروی درونی خود را جمع‌پرید کرد و تیغه را به چپ و راست چرخاند. طوفانی سهمگین به پا‌ضربه شد. طوفان حاصل از تیغه، به نظر می‌رسید که شکوفه‌ها را پراکنده می‌کند.
اما...
حتی یک طوفان هم نمی‌توانست همه آن‌ها را محو کند. یک‌درآمد شکوفه به آرامی به پایین شناور شد. و در همان لحظه‌ای که‌فرود آن شکوفه به تیغه‌ای که طوفان را ایجاد کرده بود برخورد کرد—
پااات!
شکوفه در یک چشم به هم زدن‌ممکن ناپدید شد. در همان زمان، طوفان خشمگین آرام‌پرتاب گرفت و حتی وزش باد هم متوقف شد.
«این... امکان نداره...»
دانشمند مبهوت ایستاده بود و‌داد تیغه‌اش آویزان شده بود. مثل‌لرزه یک رویا به نظر می‌رسید.
«نه، شاید واقعاً یه رویاست...چشمانش اینکه یه آدم به این‌زنده جوونی بتونه همچین شمشیرزنی‌ای داشته باشه...»
او واقعیت را انکار می‌کرد. اما این انکار‌بشکند دوام زیادی نیاورد. حقیقت سرد و خشنی که سعی‌دودودوک— داشت از آن فرار کند، بر سرش آوار شد.
پششت—
نقطه طب سوزنی تاجش به دو‌شدت نیم شکافته شد. لباس‌هایش پاره شد و‌جرقه بریدگی‌های کم‌عمقی در سرتاسر بدنش ظاهر شد.
پششه—
سیلابی از‌تمام خون به هر‌شدت سو فواره زد.
دانشمند به خودش نگاه کرد. ساعدها،داد قفسه سینه، شانه‌ها—نه، تمام بدنش غرق‌درآمد در خون بود. دیدش سرخ شد.
«آه...»
آسمانِ آغشته‌کارشو به خون چشمانش‌چشمانش را پر کرد.
گرومب!
او به پشت سقوط کرد و بدنش متلاشی شد. او‌بشکند توسط شکوفه‌های شمشیر رقص شکوفه آلو باد-آسمان تکه‌تکه شده بود.سعی اگرچه هنوز نمرده بود، اما شعله زندگی‌اش تقریباً خاموش شده بود.
«دانشمند قلم‌فاصله الهی... به همین‌داد راحتی شکست خورد...»
چون ایگه با ناباوری خیره ماند‌سرد و سپس نگاهش را به چون‌اگر هوی که استوار ایستاده بود، چرخاند.
دانشمند یکی از برترین متخصصان یون‌نان و استادی در‌لرزه قلمرو نهایت رزمی بود. با این حال، او شکست‌سعی خورده بود—بدون اینکه حتی یک خراش روی حریفش بیندازد.
«می‌گفتن اون مثل قدیس شمشیر‌توانش انتهای جنوبی می‌مونه، اما فکر‌بشکند می‌کردم فقط تملقه... یعنی نبود؟»
شوکه‌کننده بود. آیا در تمام طول‌شدت تاریخ کسی با چنین مهارتی در‌کانگ آن سن و سال وجود داشته است؟
«حتی اون آدما هم نمی‌تونستن همچین‌سرد کاری بکنن. ممکنه اون یه شاگرد‌اگر مخفی باشه که توسط اونا بزرگ شده...؟»
درست در همان لحظه، صدایی از‌لحظه پایین طنین‌انداز شد، گویی کسی همان‌جرقه فکر چون ایگه را در سر داشت.
«...تو شاگرد‌ناگهانی هشت خدای‌تمام رزمی هستی؟»
دانشمند که روی زمین افتاده‌داد بود، سرش را کمی چرخاند‌لرزه تا به چون هوی نگاه کند.
«هشت خدای رزمی؟»
چون هوی با شنیدن این‌شدت لقب آشنا، سرش را کج‌درآمد کرد و گفت: «نه بابا.»
«پس چطور ممکنه‌فاصله بدون اینکه شاگرد اونا‌شدت باشی انقدر قوی باشی...؟»
«همینی که هست.»
چشمان دانشمند لرزید و سپس‌چشمانش برقی معنادار به خود گرفت.زنده لبان خونینش به آرامی حرکت کرد.
«...نظرت در‌تمام مورد دنیای‌داد رزمی چیه؟»
صدایش حامل‌ناگهانی نیروی درونی‌تمام ظریفی بود.
«باز این‌فاصله می‌خواد چه‌توانش غلطی بکنه؟»
چون هوی‌کارشو به او‌کنم خیره شد.
«به حرفاش گوش نده!»
چون ایگه‌ناگهانی با عجله‌تمام فریاد زد.
اما چون هوی‌تمام او را نادیده گرفت‌لحظه و روی زمین نشست.
«دنیای رزمی همون‌تموم دنیای رزمیه دیگه.سرد می‌خواستی چی باشه؟»
«نه. دنیای‌تمام رزمی فعلی، دنیای‌شدت رزمی واقعی نیست.»
دانشمند با قاطعیت صحبت کرد.
«دنیای رزمی جاییه که افراد به شدت با هم درگیر می‌شن و‌کانگ هنرهای رزمی‌شون رو محک می‌زنن. اما با وجود نه استان و سه‌بیاید قلمرو که صلح رو برقرار کردن، چطور می‌شه هنوز بهش گفت دنیای رزمی؟»
«اوه، خوب‌کارشو حرف می‌زنی. منم‌چشمانش همین‌طور فکر می‌کنم.»
چون هوی‌تمام به نشانه موافقت‌شدت سر تکان داد.
«ما فقط باید بجنگیم. این چرت و‌شدت پرتا در مورد تعادل و پاییدن همدیگه‌جرقه دیگه چه صیغه‌ایه؟ هیچ جذابیتی توش نیست.»
چشمان دانشمند روشن شد.
«تو خوب می‌فهمی. به خاطر همینه که من—ما—به دنبال پایان‌زنده دادن به دوران نه استان و سه قلمرو هستیم تا‌نقشه‌هایشان دنیای رزمی رو به شکل واقعیش برگردونیم. دنیایی بدون قدرت‌های غول‌پیکر...»
سپس پیشنهادی داد.
«به نظر می‌رسه از‌تمام دنیای رزمی فعلی ناراضی هستی.ممکن چرا به ما ملحق نمی‌شی؟»
«من؟ با شماها؟»
چون هوی‌کارشو به خودش و‌چشمانش دانشمند اشاره کرد.
«بله.»
دانشمند به‌ناگهانی آرامی سر‌تمام تکان داد.
«کسی مثل اون...»
گوجونگ‌چئون جمعی از کسانی بود که از دنیای رزمی فعلی خسته‌بماند شده بودند یا در آتش انتقام از هشت خدای رزمی می‌سوختند.مثل اگر این مرد جوان به آن‌ها می‌پیوست، نقشه‌هایشان می‌توانست سریع‌تر پیش برود.
در حالی‌تمام که با‌داد امید منتظر بود—
«نه ممنون.»
«مگه نگفتی ناراضی هستی؟»
«این به این‌تموم معنی نیست که مجبورم‌نمی‌توانست به شماها ملحق بشم.»
«...»
«و اگه قرار بود همچین کاری‌داد بکنم، تنهایی انجامش می‌دادم. چرا باید به‌کانگ خودم زحمت بدم و یه فرقه بسازم؟»
«این غیرممکنه. چطور‌تمام می‌تونی به تنهایی با‌لحظه اون قدرت‌های غول‌پیکر دربیفتی...؟»
چون هوی پوزخند زد.
«اگه نمی‌تونی این کار رو بکنی، پس حرفایی که در مورد دنیای‌جرقه رزمی و جذابیتش زدی فقط یه مشت چرت و پرته. اگه یه‌اما فرقه بسازین، دیگه چه فرقی با نه استان و سه قلمرو دارین؟»
«...»
چون هوی‌فاصله به دانشمند‌توانش ساکت نگاه کرد.
«دیگه سوالی نداری، درسته؟»
چشمانش با سردی درخشید.
«من خیلی قشنگ به‌تمام همه چی جواب دادم. حالا‌ممکن نوبت منه. اون تکنیک صوتی...»
در آن لحظه—
بدن دانشمند شروع به لرزیدن کرد و‌نمی‌توانست خون در سفیدی چشمانش جمع شد. قفسه‌ادامه سینه‌اش بالا آمد و خون بالا آورد.
«اوه؟ می‌خوای بدون‌توانش اینکه به سوالم‌لحظه جواب بدی بمیری؟»
چون هوی به سرعت حرکت کرد.داد او با سرعتی که قابل پیگیری‌درآمد نبود، به نقاط طب سوزنی ضربه زد.
اما بی‌فایده بود. اشک‌های خونین از چشمان‌لحظه دانشمند جاری شد و چهره‌اش به سرعت‌پرید تمام نشانه‌های حیات را از دست داد.
«حروم‌زاده‌ی سمج.»
چون هوی با دیدن کف‌شدت کردن و تشنج او، زبانش‌درآمد را روی سقف دهانش چرخاند.
«برای اینکه مطمئن بشه حتی زدن نقاط‌شدت طب سوزنی هم جواب نمی‌ده، رگ‌های خونی‌جرقه خودش رو قطع کرد تا خودکشی کنه.»
او از این بی‌رحمی خنده‌ای توخالی سر داد.ممکن قطع کردن رگ‌های خونی خود دردی بود که هیچ‌کوا هنرمند رزمی‌ای نمی‌توانست به راحتی آن را تحمل کند.
«شنیدم که از زنده زنده‌چشمانش سوختن هم بدتره... و اون‌زنده واقعاً این کار رو کرد.»
در حالی که چون هوی‌شدت به بدنی که هنوز در‌درآمد حال لرزش بود نگاه می‌کرد—
«ا-ارشد اعظم!»
فریاد بلندی از داخل‌توانش دروازه اژدهای خون به گوش‌بشکند رسید. چهره‌ای آشنا ظاهر شد.
«جین گه؟»
جین گه وارد دروازه‌داد اژدهای خون شد و‌بشکند با دیدن اجساد رنگش پرید.
«ا-این همه جسد برای چیه...؟»
اما فقط برای یک لحظه. با‌شدت دیدن چون ایگه، به سرعت خودش را‌جرقه جمع و جور کرد و فریاد زد.
«عملیات مشترک شکست خورده!»