چپتر 203: فصل ۲۰۳ - همسفر غیرمنتظره
0چشمان چون هوی در حالی که‌هیچ بی‌صدا به چهره‌ی خندان و پرشور‌مشت‌های دانموک لین خیره شده بود، باریک گشت.
«داری میگی‌ضیافت همراه من به‌فرمودن قبیله جگال میای؟»
«بله!»
دانموک لین با انرژی فراوان‌حالش پاسخ داد و چهره‌اش بیش‌باشد از هر زمان دیگری می‌درخشید.
«من که‌می‌کشید چیزی در این‌میان باره نشنیده بودم.»
«تصمیم رهبر فرقه بود.»
«رهبر فرقه؟»
دانموک لین گویی در انتظار همین‌کاملاً پرسش لحظه‌شماری می‌کرد؛ چشمانش برقی زد‌آرزویش و تندتند شروع به سخن گفتن کرد:
«بله! هر جایی که نیست، ضیافت قبیله جگاله! واسه همین رهبر‌بدم فرقه فرمودن خوبه کسی که با اون قبیله آشنایی داره همراهیتون‌کنار کنه، و به من گفتن بیام و کمکتون کنم، برادر ارشد.»
گویی این کلمات برای آرام‌فرمودن کردن هیجانش بس نبود که‌داره با همان لحن پرشور ادامه داد:
«اگه منم باهاتون بیام همه‌چی راحت‌تر میشه. نمی‌دونم‌خوبه بتونم مثل جوک گوم یا سول ران خوب‌کمکتون بهتون خدمت کنم یا نه... ولی نهایت تلاشمو می‌کنم!»
لحنش آکنده‌اشتیاق از اشتیاق‌البته و التماس بود.
البته که حالش کاملاً قابل درک می‌نمود. هر چه‌فرصت باشد، این همان سفری بود که از ته دل آرزویش‌زمانی را می‌کشید؛ سفری دونفره، تنها میان او و چون هوی.
«به هیچ وجه‌جگاله نباید این فرصت‌خوبه رو از دست بدم!»
مشت‌های ظریفش را محکم فشرد.
پیش‌تر گمان می‌برد تنها زمانی بخت سفر کردن در کنار او را به دست خواهد آورد که به‌وجه جمع محافظان شمشیر شکوفه آلو بپیوندد، اما این مجال بسیار زودتر از حد انتظار برایش رقم خورده بود. از‌محافظان آنجا که به هیچ قیمتی نمی‌خواست این فرصت از چنگش بگریزد، با چهره‌ای التماس‌آمیز به چون هوی چشم دوخت.
«... ایرادی داره؟ آخه منم‌میان دلم می‌خواد توی ضیافت باشم‌دست و افراد قبیله‌م رو ببینم...»
او سرانجام کلماتی را که در سینه‌کسی حبس کرده بود بر زبان جاری ساخت‌کمکتون و سر بلند کرد و به او نگریست.
برای لحظه‌ای نگاه‌نیست آن دو به‌واسه یکدیگر تلاقی کرد.
«هر کاری دلت‌التماس می‌خواد بکن. خودت‌کاملاً گفتی دستور رهبر فرقه‌ست.»
چون هوی با خونسردی و بی‌تفاوتی، طوری که‌نباید گویی این ماجرا برایش سراسر دردسر است سخن گفت‌گمان و بدون معطلی روی صندلی روبه‌روی او جا گرفت.
«خیلی ممنونم، برادر ارشد!»
با اعلام رضایت او، چهره‌ی دانموک لین از شدت‌کسی شادمانی شکوفا شد. در نقطه مقابل، چون هوی کاملاً‌برادر بی‌احساس و نسبت به تمام این هیاهو بی‌اعتنا باقی ماند.
«خب، واقعاً‌اشتیاق هم فرقی‌البته به حالم نمی‌کنه.»
آمدن دانموک لین امری غیرمنتظره به‌هیچ شمار می‌رفت، اما بودن یا نبودنش‌مشت‌های هیچ مشکلی برای او ایجاد نمی‌کرد.
«از قبل می‌دونه که من گوشت می‌خورم‌کسی و شراب می‌نوشم، خودشم که گفت مثل‌کمکتون جوک گوم و سول ران خدمت می‌کنه.»
در این میان، گو سام به محض اینکه‌خوبه دید چون هوی در کالسکه مستقر شد، افسار‌کمکتون را محکم در دست گرفت و فریاد برآورد:
«حرکت می‌کنیم!»
و با‌می‌کشید این کلام، مهار‌میان اسب را کشید.
شیهه!
با خروش اسب، کالسکه تکانی خورد‌واسه و به راه افتاد و سرازیر شدن‌همراهیتون از مسیر باریک کوهستانی را آغاز نمود.
«آدمای زیادی دارن میان‌البته بالا، واسه همین ممکنه‌درک کالسکه یه خورده تکون بخوره.»
گو سام در حالی که کالسکه را به‌نباید جلو هدایت می‌کرد، با احتیاط رو به چون هوی‌گمان و دانموک لین این سخن را به زبان آورد.
کالسکه‌ها و بازرگانان‌جگاله بی‌شماری از مسیر‌خوبه روبه‌رو بالا می‌آمدند.
چه مدت زمانی را صرف پیمودن سراشیبی و گذر از کنار‌آشنایی آنان کرده بودند؟ چون هوی که از پنجره به بیرون خیره‌آرام شده بود، چشمانش را باریک کرد و چشم به روبه‌رو دوخت.
«پیدامون کردن‌اشتیاق و راه‌البته افتادن دنبالمون.»
«هاه؟»
دانموک لین با شنیدن این‌فرمودن کلمات مرموز و ناگهانی، سرش‌داره را با تردید خم کرد.
شیهه!
کالسکه با‌اشتیاق شتاب و تکانی‌حالش شدید متوقف شد.
گو سام که از پدیدار شدن نامنتظره‌ی پیرمردی‌نباید در میانه راه غافلگیر شده بود، کالسکه را‌پیش‌تر متوقف ساخت و ابروانش در هم کشیده شد.
«داری چه غلطی می‌کنی؟»
او تلاش کرد‌نیست آتش خشمش را‌واسه در سینه مهار کند.
گدای کهنه‌پوشی که مسیر کالسکه را مسدود‌قابل کرده بود، کسی جز چون ایگه نبود؛دونفره او سر چرب و ژولیده‌اش را خاراند:
«اهم، شرمنده که یهویی‌تنها پریدم وسط راه. ولی‌نباید راستش یه خرده عجله دارم.»
«چه کاری اون‌قدر واجبه که‌فرمودن با جونت جلوی کالسکه سبز میشی؟همراهیتون قصد کردی خودتو به کشتن بدی؟»
گو سام در‌نیست حین سخن گفتن سرش‌فرمودن را به عقب چرخاند:
«شرمنده‌ام. یه‌اشتیاق نفر یهویی پرید‌حالش وسط جاده و...»
درست همان لحظه که قصد‌میان عذرخواهی داشت، چشمان دانموک لین از‌بدم بهت فراخ شد و لب گشود:
«... اون‌ضیافت گره‌ها، اون نکنه‌فرمودن از اتحادیه گدایانه؟»
او با شتاب گره‌های بسته بر‌واسه کمرگاه چون ایگه را از نظر‌داره گذراند و نفس در سینه‌اش گره خورد.
در مجموع هفت گره.
این نشانه بدان معنا بود‌میان که او در زمره‌ی بلندپایه‌ترین‌دست اعضای اتحادیه گدایان جای دارد.
«با این رتبه...جگاله یعنی در حد‌خوبه و اندازه‌ی یه ارشده...»
با متشنج شدن‌نیست حال او، رنگ از‌فرمودن رخسار گو سام پرید:
«ا-ارشد اتحادیه گدایان؟»
او در آغاز گمان کرده بود با یک گدای روان‌پریش روبه‌رو شده‌مشت‌های و به همین دلیل مهار زبانش را رها ساخته بود، اما اگر آن‌جمع مرد حقیقتاً یک ارشد بود، خطایی بس سنگین و نابخشودنی مرتکب شده بود.
در همان حالی که‌واسه دانه‌های عرق سرد بر‌اون ستون فقراتش فرو می‌ریخت—
«خب، واسه چی راهو بستی؟»
چون هوی سرش را از پنجره‌ی‌کاملاً کالسکه بیرون آورد و با لحنی کاملاً‌می‌کشید معمولی و بی‌قید از چون ایگه پرسید.
«ا-استاد دوجو؟»
«برادر ارشد؟»
گو سام و دانموک لین با شنیدن‌فرمودن این گفتار گستاخانه و بی‌پروا، در بهت‌کنه و حیرت مطلق به چون هوی خیره ماندند.
یکی از ارشدان اتحادیه گدایان شخصی‌کاملاً بود که در سرتاسر جهان رزمی‌آرزویش نفوذ و قدرتی عظیم در مشت داشت.
با این حال، چون هوی‌میان با چنین راحتی و سبکی نامنتظره‌بدم با او دهان به سخن می‌گشود.
دانموک لین در‌جگاله آستانه‌ی متوقف ساختن‌خوبه او بود که ناگاه—
«چی گفتی؟ می‌پرسی چرا راهتو‌جگاله بستم؟ ای بچه‌ی پررو و چشم‌سفید!آشنایی واقعاً روت میشه همچین سؤالی بپرسی؟»
چون ایگه‌اشتیاق غرولندی از سر‌حالش دلخوری سر داد.
رفتار او بیش از آنکه جلوه‌ای از خشم به خود بگیرد، شبیه به‌ظریفش قهر و سرسنگینی کودکانه می‌نمود؛ و دانموک لین و گو سام در اوج‌محافظان حیرت و سردرگمی، نگاهشان را پیاپی میان آن دو رد و بدل می‌کردند.
«من حتی‌ضیافت گندکاری‌هاتم جمع‌واسه و جور کردم.»
چون ایگه‌جایی به چون‌ضیافت هوی نزدیک شد.
«اون‌وقت داری بدون‌التماس حتی یه کلمه‌کاملاً حرف زدن فلنگو می‌بندی؟»
«خب که‌می‌کشید چی؟ مگه‌تنها اجازه ندارم؟»
«...»
چون ایگه‌جایی برای لحظه‌ای‌ضیافت زبانش بند آمد.
هیچ قانونی وجود نداشت که‌حالش بگوید چون هوی موظف است پیش‌سفری از رفتن به او خبر دهد.
اما چون‌می‌کشید ایگه کسی نبود‌میان که کوتاه بیاید.
او به عنوان یک‌دنده‌ترین‌واسه و عجیب‌وغریب‌ترین مرد در‌اون تمام دنیای رزمی شناخته می‌شد.
با بی‌شرمی‌جایی تمام چهره‌ای حق‌به‌جانب‌جگاله به خود گرفت.
سپس در حرکتی نمایشی‌البته برای نشان دادن خشم،درک لرزید و فریاد کشید:
«بازم، حداقل‌می‌کشید نمی‌تونستی یه‌تنها کلمه بگی؟!»
این حرف بیشتر‌جگاله شبیه به غرولند و‌کسی سرزنش بود تا فریاد.
چون ایگه که دلیلی برای بحث کردن‌فرمودن نداشت، سعی کرد با بالا بردن صدایش‌کنه چون هوی را تحت فشار بگذارد، اما—
«هان؟ واسه چی باید‌البته می‌گفتم؟ مگه واسه رفتن‌درک به اجازه تو نیاز دارم؟»
چون هوی گوشش‌دونفره را خاراند و‌هیچ او را نادیده گرفت.
«مهم‌تر از اون، راه رو‌فرمودن نبند و برو کنار. ببین،داره رفتن رو واسه‌مون سخت کردی.»
هنگام گفتن این‌نیست حرف، نگاهی به‌واسه گو سام انداخت.
چون ایگه با دیدن گو سام‌کاملاً که در جای خود خشکش زده بود‌می‌کشید و نمی‌دانست چه کار کند، نوچی کرد.
«چچ! این‌می‌کشید پسره اصلاً‌تنها گوشش بدهکار نیست!»
چون ایگه با خرناسی، درِ‌فرمودن محکم بسته‌شده کالسکه را بی‌خیال‌داره باز کرد و خواست بالا برود.
تق.
اما دست‌اشتیاق چون هوی راهش‌حالش را سد کرد.
«داری چیکار می‌کنی؟»
«... دارم باهاتون میام دیگه. مگه نگفتم‌کسی قراره بهت اطلاعات بدم؟ تو راه همه‌چیز‌کمکتون رو درباره قبیله جگال برات تعریف می‌کنم.»
چون ایگه در حین حرف زدن از‌فرمودن زیر دست چون هوی رد شد و‌کنه بار دیگر تلاش کرد وارد کالسکه شود.
اما این‌اشتیاق بار، یک پا‌حالش مسیرش را بست.
رگ‌های روی‌می‌کشید پیشانی چون‌تنها ایگه بیرون زد.
«نمی‌خوای باهات بیام؟»
«مسئله این نیست.نیست جلوت رو هم بگیرم،فرمودن بازم دنبالمون راه می‌افتی.»
«پس دیگه‌اشتیاق واسه چی‌البته جلومو می‌گیری—»
چون هوی‌می‌کشید بینی‌اش را‌تنها گرفت و گفت:
«بوی گندت.»
«چی؟»
چون ایگه‌اشتیاق مات و مبهوت‌حالش به نظر می‌رسید.
«تا قبیله جگال راه طولانیه.میان جدی جدی می‌خوای با این‌دست سر و وضع سوار کالسکه بشی؟»
چون هوی سر‌جگاله تا پای او‌خوبه را برانداز کرد.
دشوار بود تشخیص داد آنچه به‌واسه تن دارد لباس است یا کهنه‌پاره،داره و موهایش از چربی برق می‌زد.
با اینکه هنوز وارد کالسکه‌حالش نشده بود، بوی تعفنش همین‌باشد حالا هم غیرقابل تحمل بود.
«اگه می‌خوای‌می‌کشید بیای تو، اول‌میان برو خودتو بشور.»
«داری به یه‌جگاله گدا از اتحادیه‌خوبه گدایان می‌گی حموم بره؟»
«آره.»
چون ایگه طوری نگاهش کرد انگار‌کاملاً عقلش را از دست داده، اما‌آرزویش چون هوی سر سوزنی کوتاه نیامد.
چطور می‌توانست‌می‌کشید آن بو‌تنها را تاب بیاورد؟
اگر پیاده بودند یا سوار بر‌خوبه اسب، شاید می‌شد تحمّل کرد؛ اما‌کنه درون یک کالسکه، قضیه کاملاً فرق داشت.
«ازم می‌خوای قوانین‌نیست اتحادیه گدایان رو‌واسه زیر پا بذارم؟»
«پس جلو بغل‌التماس دست کالسکه‌چی بشین،کاملاً یا پیاده دنبالمون بیا.»
«توله پررو...!می‌کشید تو باید به‌میان بزرگ‌ترت احترام بذاری!»
«وقتی مثل یه‌جگاله بزرگ‌تر رفتار کردی،خوبه بهت احترام می‌ذارم.»
چون هوی با نادیده گرفتن قشقرق‌واسه چون ایگه، او را پس زد‌داره و درِ کالسکه را به آرامی بست.
سپس رو‌اشتیاق به گو‌البته سام گفت:
«راه بیفت بریم.»
«ا-اما واقعاً اشکالی نداره؟»
گو سام با اضطراب نگاهی به‌واسه چون ایگه انداخت که به در‌داره بسته خیره شده بود و چشم‌غره می‌رفت.
«مشکلی نیست. اگه اتفاقی‌البته افتاد یا دوباره راه‌درک رو بست، خودم درستش می‌کنم.»
گو سام با شنیدن‌تنها حرف‌های چون هوی آب دهانش‌فرصت را به سختی قورت داد.
«ف-فهمیدم.»
درست زمانی که‌نیست گو سام دستش را‌فرمودن به سمت افسار برد—
«ص-صبر کن ببینم!»
چون ایگه هراسان فریاد کشید:
«باشه بابا! سر راه‌واسه که پایین می‌ریم یه مسافرخونه‌آشنایی سر می‌زنم و خودمو می‌شورم!»
«از همون‌جایی اول باید‌ضیافت همینو می‌گفتی.»
مدتی بعد، کالسکه از کوه هوآشان‌کاملاً پایین آمد و در کنار مسافرخانه‌ای‌آرزویش ساده در حاشیه جاده متوقف شد.
خش‌خش—
هنگامی که چون هوی‌واسه پرده مهره‌دار را کنار‌اون زد و وارد شد،
«آه!»
«ف-فرقه کوه هوآشان!»
چشمان مشتریانی که اول‌تنها صبح برای صرف غذا‌نباید نشسته بودند، مانند زلزله لرزید.
با دیدن دائوئیست‌های فرقه کوه هوآشان که‌کسی به تازگی سراسر شانشی را تکان داده‌کمکتون بودند، نگاه‌ها آکنده از تحسین و احترام شد.
برخی نیز‌جایی با شگفتی‌ضیافت خیره مانده بودند.
«خ-خوش آمدید.»
مهمانخانه‌دار با تردید جلو آمد.
«... برای‌ضیافت صرف غذا‌واسه تشریف آورده‌اید؟»
چون هوی به چون‌ضیافت ایگه و دانموک لین که‌کسی پشت سرش بودند اشاره کرد.
«این مرد به حمام احتیاج داره،کاملاً و واسه سه نفر هم چند‌آرزویش دست لباس ساده می‌خوایم. ممکنه ردیفش کنی؟»
«امکانش هست، اما قیمتش...»
کلام مهمانخانه‌دار در دهانش ماسید.
جلینگ—
کیسه‌ای کوچک‌اشتیاق درست پیش چشمانش‌حالش به صدا درآمد.
دانموک لین با لبخندی‌تنها درخشان نزدیک شده و آن‌فرصت را به او داده بود.
«این دو‌ضیافت تائل نقره‌واسه خدمت شما.»
چشمان مهمانخانه‌دار گرد شد.
دو تائل بیشتر‌التماس از تمام درآمد‌کاملاً یک روز مهمانخانه بود.
به سرعت دست‌هایش را‌تنها به هم مالید و‌نباید با رویی گشاده لبخند زد.
«فوراً همه‌چیز رو آماده می‌کنم.»
«یه وعده‌جایی غذا هم‌ضیافت میل داریم.»
«البته! در یک چشم به هم زدن‌قابل حاضرش می‌کنم! لطفاً هر جا که مایلید بفرمایید‌تنها بنشینید! و شما آقا، لطفاً همراه من بیایید.»
«هومف، باشه.»
چون ایگه که هنوز‌واسه ناخشنود به نظر می‌رسید،اون به دنبال مهمانخانه‌دار راه افتاد.
«این‌جور کارها‌جایی رو بسپار به‌جگاله من، برادر ارشد!»
دانموک لین‌اشتیاق سینه‌اش را‌البته جلو داد.
او می‌خواست مفید واقع شود، نه‌هیچ اینکه باری اضافه باشد؛ بنابراین پیش از‌ظریفش آنکه چون هوی دست‌به‌کار شود، پیش‌قدم شد.
«پول همرات بود؟»
«خانواده‌ام یه مقداری بهم دادن.»
او لبخند زد.
گرچه قبیله دانموک با پیوستن او به‌وجه هوآشان مخالفت کرده بودند، اما هنگام رفتن‌محکم مخفیانه مقداری پول به او داده بودند.
با در نظر گرفتن هزینه‌های هنگفتی‌خوبه که پیش‌تر برای درمانش صرف کرده‌کنه بودند، مبلغ چندانی به شمار نمی‌آمد.
اما برای این‌نیست سفر، بیش از‌واسه اندازه کافی بود.
«پس این‌اشتیاق سفر قراره‌البته حسابی راحت بگذره.»
چون هوی‌می‌کشید با رضایت‌تنها لبخندی زد.
اگر او از پس حساب‌وکتاب‌فرمودن مالی و پذیرایی برمی‌آمد، دیگر‌داره جای هیچ نگرانی باقی نمی‌ماند.
«برادر ارشد، بیاید اونجا بشینیم.»
دانموک لین به‌التماس میزی در گوشه‌کاملاً مهمانخانه اشاره کرد.
طولی نکشید که هر دو‌میان نشستند و پیشخدمت با احتیاط‌دست خوراک‌ها را روی میز چید.
«... چچ، همه‌ش سبزیجاته.»
چون هوی بینی‌اش‌نیست را چین داد و‌فرمودن چهره در هم کشید.
شاید از آنجا که تائویست بودند،کاملاً پیشخدمت گوشت را حذف کرده و‌آرزویش فقط سبزیجات، نودل و چای آورده بود.
«خب، کاریش نمی‌شه کرد.»
چون هوی‌ضیافت چوب‌های غذاخوری‌اش‌واسه را برداشت.
در حالی که‌نیست هر دو گرم‌واسه صرف غذا بودند—
«باورم نمی‌شه‌اشتیاق به چه‌البته روزی افتادم...»
چون ایگه در‌دونفره حالی که بیرون می‌آمد‌وجه زیر لب غرولند می‌کرد.
پس از اینکه حمامش‌واسه را به سرعت تمام‌اون کرد، کنار چون هوی نشست.
«بفرما، حالا راضی شدی؟»
سرش را خاراند.
به لطف شست‌وشو، شوره‌هایی‌تنها که معمولاً شانه‌هایش را پوشانده‌فرصت بودند کاملاً پاک شده بود.
«خیلی بهتر شد.»
چون هوی ابراز خرسندی کرد.
بوی تعفنی که‌التماس به مشامش هجوم می‌آورد،قابل به‌کل محو شده بود.
دانموک لین نیز‌دونفره با چشمانی گردشده‌هیچ به او چشم دوخت:
«ارشد، واقعاً خودتونید؟»
«چیه؟ مگه عجیب‌غریب شدم؟»
«اصلاً و ابداً.التماس تمیز که شدید‌کاملاً خیلی قیافه‌تون بهتر شده.»
او از‌می‌کشید چون ایگه‌تنها تعریف کرد.
چون ایگه به نسبت سن‌فرمودن و سالش اندامی ورزیده و‌داره قامتی راست و استوار داشت.
پیش از این، سیمایش زیر‌جگاله انبوهی از چرک و پلیدی پنهان‌آشنایی مانده بود، اما اکنون جلوه‌گری می‌کرد.
موها و ریش سفیدش با‌حالش ظرافت مرتب شده بود و‌باشد جامه‌ای تمیز بر تن داشت.
سیمایش بی‌نهایت‌می‌کشید شکیل‌تر از گذشته‌میان به چشم می‌آمد.
اما با وجود‌جگاله این ستایش‌ها، چون ایگه‌کسی با ترشرویی غُر زد:
«چچ، فکرش رو بکن‌ضیافت به چه خفتی افتادم!خوبه مایه‌ی ننگه، ننگ خالص!»
از فرط‌اشتیاق شرم به‌البته خود می‌پیچید.
او تمام عمرش را در‌میان کسوت یک گدا زیسته و‌دست همواره به آن بالیده بود.
اما حالا نه تنها تن‌فرمودن به شست‌وشو داده بود، بلکه‌داره لباسی نو نیز به تن داشت.
از دید او، این‌ضیافت ماجرا خواری و تحقیر‌خوبه تمام‌عیار به شمار می‌رفت.
«چچ، اگه بقیه‌ی اعضای اتحادیه‌حالش گدایان من رو تو این‌باشد ریخت و قیافه ببینن... اه، فاجعه‌ست!»
در حالی که از‌تنها تصور آن بر خود‌نباید می‌لرزید، چوب‌های غذاخوری‌اش را برداشت.
هومب، هومب!
با وجود ظاهر آراسته‌اش، آداب رفتارش سر سوزنی‌خوبه تغییر نکرده بود. با حرص و ولع غذا را‌کنم می‌بلعید و با دهان پر لب به سخن می‌گشود:
«هومپ، ولی چرا همه‌ش‌البته علف و سبزیه؟ قلپ،درک ملچ. ولی خوشمزه‌ست‌ها، نوم نوم...»
هم‌زمان با سخن گفتنش،تنها خرده‌های غذا از دهانش‌نباید به اطراف پرتاب می‌شد.
کلیک—
دانموک لین با چهره‌ای‌ضیافت معذب چوب‌های غذاخوری‌اش را پایین‌کسی گذاشت و لبخندی دستپاچه زد.
«قلپ... چت شد؟»
«دیگه سیر شدم.»
چون ایگه‌ضیافت نگاهی به‌واسه کاسه او انداخت:
«ملچ، چه‌جایی اشتهای کوری‌ضیافت داری تو!»
«لطفاً دهنت رو‌التماس ببند و بی‌سروصدا‌کاملاً غذات رو بخور.»
چون هوی حرفش را برید.
«قلپ، واسه چی آخه؟»
«داری روی‌جایی کل میز‌ضیافت تف می‌پاشی.»
«ای بابا، مگه چقدره آخه؟!»
«...»
چون هوی در‌جگاله سکوت خیره به‌خوبه او نگاه کرد.
زیر سنگینی آن نگاه نافذ و مرگبار، چون‌خوبه ایگه مثل سگی که دمش را لای پایش‌کمکتون بگذارد جا زد و خود را عقب کشید:
«چچ. خیلی خب، باشه بابا.»
همین که چون ایگه در‌میان سکوت سرگرم خوردن شد، چون هوی‌بدم نیز غذایش را از سر گرفت.
«حالا با‌ضیافت خیال راحت‌واسه میشه خورد.»
دانموک لین که با دقت اوضاع را‌فرمودن زیر نظر داشت، نفس آسوده‌ای کشید و‌کنه دوباره چوب‌های غذاخوری‌اش را به دست گرفت.
همچنان که‌اشتیاق صرف غذا‌البته ادامه داشت—
«ببخشید، ارباب جوان...»
صاحب مهمان‌خانه‌ضیافت با احتیاط‌واسه نزدیک شد.
او دست‌جامه‌ای ساده و خاکستری‌رنگ در‌واسه آغوش داشت و با چهره‌ای شرمسار‌داره آن را تقدیم چون هوی کرد:
«این هم لباس‌ها. تمام تلاشم رو کردم‌قابل بهترین چیزی که گیر میاد رو براتون‌دونفره بیارم، ولی بزازی فقط همین‌ها رو داشت...»
صدایش با تپق همراه بود.
او با شتاب خود را به‌خوبه بزازی رسانده بود، اما این نهایت‌کنه چیزی بود که گیرش آمده بود.
چون هوی لباس را گرفت.
زبری پارچه‌اشتیاق نشان می‌داد که‌حالش چندان مرغوب نیست.
«مشکلی نیست.»
ذره‌ای برایش اهمیت نداشت.
او جامه نو را نه برای تجمل،فرمودن بلکه برای گریز از جلب توجه پیش‌کنه از رسیدن به قلمرو قبیله جگال می‌خواست.
«بیا، تو‌اشتیاق هم این‌البته رو تنت کن.»
یک دست‌می‌کشید لباس به‌تنها دانموک لین سپرد.
«چشم.»
اگرچه نمی‌دانست علت این‌ضیافت تغییر لباس چیست، اما‌خوبه جامه را گرفت و برخاست.
پس از پایان غذا‌البته و تعویض لباس، هر‌درک سه سوار کالسکه شدند.
«آروغ... عجب کیفی داد!»
چون ایگه که حالا پاکیزه شده و لباسی‌اون درخور به تن داشت، آروغی زد، دستی به‌برادر شکمش کشید و به پیش رو خیره شد:
«اوهو!»
با دیدن چون هوی‌البته و دانموک لین در جامه‌های‌می‌نمود خاکستری همرنگ، نیشخندی رندانه زد:
«ببین توروخدا! با این سر و‌هیچ وضعی که درست کردید، هر کی‌مشت‌های ببیندتون فکر می‌کنه زن و شوهرید!»
گونه‌های دانموک لین در یک‌فرمودن چشم بر هم زدن گل‌داره انداخت و لاله گون شد.
چون هوی بی‌آنکه کوچک‌ترین‌ضیافت واکنشی نشان دهد یا‌خوبه خم به ابرو بیاورد، پرسید:
«شوخی بسه.اشتیاق این منطقه‌البته رو خوب می‌شناسی؟»
«این دور و‌دونفره بر رو؟ آره، کم‌وجه و بیش سرم میشه.»
«پس کالسکه‌ضیافت چی رو‌واسه راهنمایی کن.»
«مسیر رو؟ خب از‌ضیافت همین جاده اصلی تخت‌خوبه گاز بریم می‌رسیم دیگه.»
«اگه قرار بود صاف از جاده اصلی بریم، چه مرضی‌باشد بود لباسمون رو عوض کنیم؟ حالا که راهمون رو به‌فرصت سمت دشت‌های مرکزی کج کردیم، نباید حسابی از مسیر کیف کنیم؟»
چشمان چون هوی‌دونفره در لبخندی کشیده‌هیچ و پهن ریز شد:
«سر راهمون به سمت قبیله‌فرمودن جگال، باید به تک‌تک مهمان‌خانه‌ها‌داره و میخانه‌های معروفش سرک بکشیم.»