چپتر 365: چپتر 365
0دروازه هائو.
پست و کثیف.
دقیقاً هم‌وزن اسم مزخرفشان، اعضای دروازه‌تهدید هائو مشتی پادوی مسافرخانه، فاحشه‌های روسپی‌خانه‌مسافرخانه‌ها یا اراذل و اوباش خیابانی بودند.
با این اوصاف، هیچ فرقی با بقیه فرقه‌های‌مثل غیرمتعارف و آشغال نداشتند، اما یک نقطه قوت‌ایگو داشتند که آن‌ها را از بقیه متمایز می‌کرد.
اطلاعات.
آن‌ها اربابان‌کمرم تمام اطلاعات‌مشتری زیر آسمان بودند.
حتی با‌می‌شد اتحادیه گدایان‌نداشت هم قابل‌مقایسه بودند.
واقعیت عجیبی بود. صدها سال بود که اتحادیه گدایان به عنوان فرقه اطلاعاتی شماره‌عزیز یک در موریم شناخته می‌شد، با این حال دروازه هائو که هیچ فرقی با یک‌می‌زدند فرقه غیرمتعارف نداشت، جایگاه آن‌ها را تهدید می‌کرد و با سرعت به آن‌ها نزدیک می‌شد.
اما شاید‌وجود هم کاملاً‌کمی طبیعی بود.
مسافرخانه‌ها، میخانه‌ها و روسپی‌خانه‌ها.
جاهایی که این موش‌ها اطلاعات جمع‌تهدید می‌کردند، دقیقاً همان مکان‌هایی بود که‌مسافرخانه‌ها آدم‌ها نمی‌توانستند گاردشان را پایین نیاورند.
این قضیه مخصوصاً در مورد‌خریده مردهایی که مسحور فاحشه‌ها می‌شدند صدق‌کمرم می‌کرد؛ دهانشان از آن شل‌تر نمی‌شد.
با قرار گرفتن در‌کمی چنین جاهای پستی، نفوذشان را‌می‌گذشت با سرعتی خیره‌کننده گسترش دادند.
با وجود اینکه کمی بیشتر از دویست سال از‌بهترین اسم و رسم در کردنشان در موریم می‌گذشت، جایگاه‌خیابان خود را به عنوان یک فرقه اطلاعاتی محکم کرده بودند.
از مسافرخانه بیرون آمدم.
کلاه حصیری‌ای که از یک دکه‌بودم خریده بودم را پایین کشیدم و مثل‌مشتری همیشه، دو شمشیر به کمرم بسته بودم.
«مشتری عزیز، تو مسافرخونه ما...»
«ایگو! میقونه‌کمرم ما بهترین‌مشتری مشروب رو داره!»
نگاهی به این جارچی‌های حقیر‌جایگاه انداختم که برای رهگذران خیابان فریاد‌طبیعی می‌زدند و بعد نگاهم را برگرداندم.
نگاهم دقیقاً به نقاطی دوخته شد‌بودم که از همان لحظه خروجم از‌بسته مسافرخانه، چشم‌هایی مرا زیر نظر داشتند.
با نگاه من، با دستپاچگی‌بیشتر نگاهشان را دزدیدند، اما حریف‌خود اشتباهی را انتخاب کرده بودند.
«نُه نفر؟»
از قبل‌می‌شد همه آن‌ها را‌جایگاه شناسایی کرده بودم.
بعد از بررسی تک‌تکشان، قدم‌خریده در خیابان گذاشتم و به‌شمشیر یکی از آن‌ها نزدیک شدم.
همان مردی بود‌اینکه که با سروصدا برای‌رسم رهگذران خیابان جار می‌زد.
مرد که «جونگ-و» نام داشت، با‌مسافرخونه نزدیک شدنم لبخند درخشانی زد و‌نگاهی با صدایی گرم و استقبال‌کننده گفت:
«مشتری عزیز! اگه وقتت آزاده، نظرت‌تهدید در مورد یه نوشیدنی تو میقونه ما‌میخانه‌ها چیه؟ تازه مشروب جدید آوردیم، طعمش بی‌نظیره.»
با دیدن اینکه جونگ-و چطور با موذی‌گری حرف می‌زد،همیشه انگار نه انگار که تا همین الان داشت مرا‌بهترین می‌پایید، آرام چشمانم را پایین انداختم و لب باز کردم.
«می‌خوام یکم‌وجود اطلاعات بخرم.کمی شعبه‌تون این‌ورا کجاست؟»
«بله؟ منظورتون چیه...؟»
در حالی که جونگ-و با کج کردن سرش خودش‌شاید را به کوچه علی‌چپ می‌زد، دستم را حرکت دادم‌می‌کردند و بلافاصله یک کیسه پول از آستینم بیرون کشیدم.
جرینگ—
با شنیدن صدای سنگین و برق طلایی‌رسم که از کیسه نیمه‌باز پیدا بود، جونگ-و آب‌کلاه دهانش را قورت داد و لب باز کرد.
«از قبل همه‌چیز رو می‌دونستی؟»
«با این‌طوری تابلو‌حال حرکت کردنتون، عجیب‌تهدید بود اگه نمی‌فهمیدم.»
با جواب بی‌تفاوت‌حصیری‌ای من، لبخند تلخی روی‌کشیدم لب‌های جونگ-و نقش بست.
تمام تلاشش را کرده بود‌بیشتر تا حضورش را پنهان کند،خود اما کاملاً دستش رو شده بود.
احتمالاً با خودش‌بسته فکر کرد: «حتماً‌مسافرخونه همه ما رو دیده.»
با لبخندی کج‌وکوله گفت:
«لطفاً دنبالم بیا.»
با این‌وجود حرف، شروع به‌بیشتر راه رفتن کرد.
خیلی طبیعی به نظر می‌رسید، انگار‌مسافرخونه واقعاً داشت یک مشتری را به همان‌جارچی‌های میخانه‌ای که برایش تبلیغ می‌کرد راهنمایی می‌کرد.
من هم دنبالش راه افتادم.
بعد از عبور از‌دکه خیابان شلوغ، جونگ-و ناگهان‌مثل تغییر مسیر داد و ایستاد.
جلوی یک میخانه مجلل بودیم.
«لطفاً یه لحظه صبر کن.»
جونگ-و این را گفت و به مرد تنومندی‌نزدیک که نگهبان در میخانه بود نزدیک شد و‌موش‌ها با صدایی پایین، طوری که کسی نشنود، زمزمه کرد.
«یه مشتری.»
«درجه؟»
«حداقل بالا، یا بالاترین.»
چشمان نگهبان فوراً‌حال سرد شد و خیلی‌سرعت زود به داخل رفت.
حرف‌هایشان را از یک گوش شنیدم‌بودم و از گوش دیگر در کردم‌بسته و آرام به میخانه خیره شدم.
بوی مشروبی که‌اینکه دماغم را قلقلک‌دویست می‌داد، لذت‌بخش بود.
«تچ، باعث می‌شه دلم‌مشتری یه پیک بخواد. انگار راست‌بهترین می‌گفتن که مشروب خوب آوردن.»
برای لحظه‌ای ملچ‌ملوچ کردم.
«تا اینجا دنبالم اومده.»
با حس کردن حضور یکی از اعضای‌رسم اتحادیه گدایان در فاصله حدود بیست قدمی، سرم‌کلاه را چرخاندم و به آن سمت نگاه کردم.
بان او-گونگ که از مخفیگاهش روی یک پشت‌بام‌میقونه مراوداتم را زیر نظر داشت، وقتی چشمش به‌برای چشم من افتاد، با دستپاچگی سرش را خاراند.
『چرا تا اینجا اومدی؟』
『کنجکاو بودم.』
بان او-گونگ در جواب‌کمی انتقال صدای من، نتوانست‌کردنشان خجالتش را پنهان کند.
سپس با‌کمرم یک انتقال صدای‌عزیز دیگر ادامه داد.
『قراره در مورد چی بپرسی؟』
『همون چیز همیشگی.』
انگار بان او-گونگ با شنیدن این‌دویست حرف زبانش بند آمد، چون دیگر‌کرده هیچ انتقال صدایی در کار نبود.
همان موقع بود.
«می‌تونی بری داخل.»
جونگ-و دوباره‌کلاه نزدیک شد و‌خریده این را گفت.
بلافاصله شروع‌وجود به حرکت به‌بیشتر داخل میخانه کرد.
«هاهاها! همه بنوشید!»
«امروز اون‌قدر می‌نوشیم تا بیفتیم!»
صدای از ته دل‌دکه مشتریان مست و صدای پایین‌همیشه دادن مشروبشان به گوش می‌رسید.
جونگ-و از کنارشان‌اینکه گذشت و از‌دویست پله‌ها بالا رفت.
چقدر از این پله‌های‌مشتری مارپیچ بالا رفتیم؟ طولی نکشید‌بهترین که به بالاترین طبقه رسیدیم.
طبقات دیگری که در راه بالا آمدن از‌نزدیک آن‌ها گذشته بودیم از همه طرف باز بودند،موش‌ها اما این مکان کاملاً بسته و محصور بود.
جونگ-و در راهرو قدم برداشت و‌بودم جلوی اتاقی که در انتهای آن‌بسته بود ایستاد و بعد در زد.
تق، تق.
«رهبر شعبه، یه مهمون اومده.»
«بیا تو.»
به محض تمام شدن این‌خریده حرف، جونگ-و در را باز کرد‌کمرم و فضای داخل اتاق نمایان شد.
جای دلگیری بود.
فقط یک میز و‌مشتری دو صندلی با حالتی‌میقونه متروک در وسط قرار داشتند.
و روی صندلی روبه‌رویی،نداشت پیرمردی نشسته بود و‌نزدیک به من خیره شده بود.
«از دیدنتون خوشوقتم. من‌دکه سون-گیونگ هستم، رهبر شعبه‌مثل جونگ‌یانگ از دروازه هائو.»
با خوش‌آمدگویی‌وجود پیرمرد، قدمی‌کمی به جلو برداشتم.
بلافاصله روی صندلی نشستم.
رفتار کاملاً گستاخانه‌ای بود، حتی بدون یک سلام خشک‌شاید و خالی، اما پیرمردی که خودش را رهبر شعبه، سون-گیونگ‌همان معرفی کرده بود، بدون هیچ تغییری در چهره‌اش حرف زد.
«برای خرید چه اطلاعاتی اومدید؟»
با این‌وجود سوال، چشمانم‌کمی را ریز کردم.
«اومدم با‌کمرم رهبر شعبه‌مشتری حرف بزنم.»
«منظورتون چیه... گاک!»
ناگهان رنگ‌کلاه از صورت‌دکه سون-گیونگ پرید.
او کاملاً تحت تأثیر حضور من که‌رسم در یک چشم به هم زدن نیروی‌آمدم درونی‌ام را بیرون کشیده بودم، در هم شکست.
آرام به پشتم نگاه کردم.
جونگ-و که هنوز کنار‌نداشت درِ باز ایستاده بود،نزدیک داشت به من زل می‌زد.
«چرا همون‌جا وایستادی نمیای تو؟»
با حرف‌وجود من، نگاه جونگ-و‌بیشتر فوراً تیره شد.
سپس خیلی‌کمرم ساده به‌مشتری سون-گیونگ گفت:
«برو بیرون.»
«بـ-بله، قربان.»
سون-گیونگ که تا همین چند لحظه پیش‌رسم آن‌قدر باوقار به نظر می‌رسید، فوراً دمش را‌کلاه روی کولش گذاشت و از اتاق جیم شد.
جونگ-و نگاهی به سون‌گیونگ‌مشتری انداخت، سپس وارد اتاق شد‌بهترین و درِ باز را بست.
«اینم خیلی تابلو بود؟»
«همه رهبران شاخه‌های‌حصیری‌ای دروازه هائو سعی می‌کنن‌کشیدم خودشون رو قایم کنن.»
«...خیلی درباره فرقه ما می‌دونی.»
«تا حدودی؟»
با این جوابِ چون هوی،جایگاه جونگ-و خنده‌ای ناباورانه سر داد‌کاملاً و سرش را تکان داد.
«چه اطلاعاتی می‌خوای؟»
«فرقه شیطان آسمانی.»
«...»
برای لحظه‌ای، چشمان جونگ-و لرزید.
«اگه اطلاعات درباره فرقه شیطان‌خریده آسمانی می‌خوای، اتحادیه گدایان خیلی‌شمشیر بیشتر از فرقه ما می‌دونه.»
«اما دروازه‌وجود هائو ممکنه‌کمی چیزای متفاوتی بدونه.»
«پس از همون اول ما‌عزیز رو به عنوان انتخاب دوم‌مشروب در نظر گرفتی و اومدی اینجا.»
چون هوی در سکوت‌نداشت گوشه لبش را کج‌نزدیک کرد و پوزخند زد.
«فهمیدم. اطلاعات رو جمع‌آوری می‌کنم...»
«آها، راستی. بینشون، یه عالمه‌بیشتر اطلاعات از سیصد سال پیش‌خود می‌خوام، دوران شیطان آسمانی مطلق.»
«دوران شیطان آسمانی مطلق؟»
«هر چقدر که ممکنه از اون‌تهدید دوران... و همین‌طور اطلاعات درباره کسی که‌میخانه‌ها تو اون زمان بهش می‌گفتن مغز شیطانی.»
«مغز شیطانی... فهمیدم.»
جونگ-و در جواب‌اینکه سر تکان داد‌دویست و کوتاه اضافه کرد.
«کمی طول می‌کشه.»
«چقدر طول می‌کشه؟»
«حداقل ده روز.»
«پس لازم نیست‌اینکه تا اون موقع‌دویست همین‌جا منتظر بمونم، نه؟»
«می‌تونی از‌کمرم هر شاخه‌مشتری دیگه‌ای پیگیری کنی.»
«پس حله.»
چون هوی سر تکان داد.
«خب، قیمتش چقدر می‌شه؟»
«یک تائل نقره.»
«ها؟ چقدر ارزون.»
«اطلاعات مربوط به فرقه شیطان آسمانی چیز جدیدی نیست که تازه کشف شده باشه، فقط تحویل‌ایگو دادن چیزهاییه که از قبل دست به دست شده. پس چطور می‌تونیم قیمت بالایی بخوایم؟ این‌برگرداندم یک تائل نقره هم فقط هزینه نیروی انسانیه که برای مرتب کردن و نوشتن اطلاعات صرف می‌شه.»
«به‌طرز عجیبی تمیز کار می‌کنین.»
«برای زنده موندن‌بسته تو دنیای رزمی‌مسافرخونه مجبور نیستیم این‌طوری باشیم؟»
جونگ-و با بی‌تفاوتی زمزمه کرد.
دروازه هائو متخصصان عالی‌رتبه زیادی نداشت،بودم بنابراین برای حفظ تبار خود مجبور بودند‌مشتری تجارت را به این شکل پیش ببرند.
چون هوی با تایید‌کمی حرف‌های جونگ-و، یک سکه نقره‌می‌گذشت از کیسه پولش بیرون آورد.
«پس بعداً میام سراغش.»
با این کلمات آرام، چون هوی سکه‌سرعت نقره را روی میز گذاشت، بلافاصله از روی‌جاهایی صندلی بلند شد و اتاق را ترک کرد.
صدای قدم‌هایش کم‌کم محو شد.
پس از آنکه چون هوی دور شد و صدای‌می‌گذشت قدم‌هایش کاملاً از بین رفت، جونگ-و که در سکوت نشسته‌بودم بود، بالاخره کاغذ، قلم‌مو و جوهر روی میز را برداشت.
لحظه‌ای بعد، شاهینی با وقار از پنجره‌ایگو به بیرون اوج گرفت، در حالی که تکه‌انداختم کاغذی محکم به مچ پایش بسته شده بود.
چون هوی در دنیای‌دکه رزمی سفر کرد و‌مثل به مسیر خود ادامه داد.
رسیدن از جونگ‌یانگ، جنوبی‌ترین‌کمی بخش هنان، به استان‌کردنشان شانشی زمان قابل‌توجهی برد.
او پس از‌بسته گذشت دوازده روز،مسافرخونه به مقصد رسید.
به محض رسیدن به‌نداشت استان شانشی، چون هوی مستقیماً‌شاید به شاخه دروازه هائو رفت.
«ایـ-اینجاست.»
شاگرد دروازه هائو، در حالی که یقه‌اش‌رسم در چنگ چون هوی بود، با چهره‌ای‌آمدم گریان او را به سمت شاخه راهنمایی کرد.
ساختمان رنگ‌ورو‌کمرم رفته‌ای در‌مشتری یک کوچه بود.
به محض ورود به‌نداشت ساختمان، مردی میان‌سال در اتاقی‌شاید کاملاً باز به استقبالش آمد.
«منتظرتون بودم.»
انگار که حرف‌هایش توخالی‌کمی نبود، مرد میان‌سال بلافاصله یک‌می‌گذشت کتابچه را روی میز گذاشت.
«اوه؟ فقط همین یه جلده؟»
«ما اطلاعاتی رو‌حال که تو دنیا کاملاً‌سرعت شناخته‌شده هستن، حذف کردیم.»
«اوهو.»
چون هوی با چهره‌ای‌کمی راضی، بلافاصله کتابچه را باز‌می‌گذشت کرد و مشغول خواندن شد.
'چیز خاصی نیست.'
چشمان چون‌می‌شد هوی حین‌نداشت خواندن باریک شد.
هیچ فرقی با‌حصیری‌ای چیزهایی که از اتحادیه‌کشیدم گدایان دیده بود، نداشت.
تنها تفاوت جزئی این بود که آن‌ها‌رسم لیستی از تزکیه‌کنندگان شیطانی که در دنیای رزمی‌کلاه ظاهر شده بودند را نیز گردآوری کرده بودند.
در حالی که‌بسته با بی‌تفاوتی کتابچه را‌ایگو می‌خواند، در یک لحظه...
'همم؟'
چشمان چون هوی سرد شد.
این زمانی بود که اطلاعات مربوط‌دویست به مغز شیطانی را که فقط‌کرده در اواخر کتابچه آمده بود، بررسی کرد.
—اطلاعاتی وجود دارد که مغز شیطانی،مسافرخونه پس از ترک فرقه شیطانی، در سرزمین‌های‌جارچی‌های بیرونی و دشت‌های مرکزی ظاهر شده است.
فقط یک خط بود.
اما محتوایش‌کلاه برای برانگیختن یک‌خریده واکنش کافی بود.
'تو سرزمین‌های‌وجود بیرونی و‌کمی دشت‌های مرکزی...؟'
ابروهای چون هوی پرید.
بعد از اون کاری که با فرقه‌سرعت شیطان آسمانی کرد، چه دلیلی داشت که‌روسپی‌خانه‌ها تو سرزمین‌های بیرونی و دشت‌های مرکزی پیداش بشه؟
درست زمانی که‌حصیری‌ای ذهنش در حال‌بودم درگیر شدن بود.
'...'
چون هوی جمله‌ای را که در صفحه‌ایگو آخر نوشته شده بود پیدا کرد و‌حقیر بلافاصله نیروی درونی خود را بیرون کشید.
فوووش—
کتابچه توسط‌کلاه آتش حقیقی‌دکه سامائه خاکستر شد.
رهبر شاخه با دیدن این حرکت جا‌رسم خورد و به او نگاه کرد، اما‌آمدم چون هوی فقط با بی‌تفاوتی رویش را برگرداند.
دیگر نیازی‌کمرم به جستجوی‌مشتری اطلاعات بیشتر نبود.
نه، هیچ‌می‌شد دلیلی برای تاخیر‌جایگاه بیشتر وجود نداشت.
'یه تصادف؟ نه، این...'
با یادآوری جمله‌ای که در آخر‌دویست نوشته شده بود، چشمان چون هوی‌کرده به شدت عمیق و تاریک شد.
—شایعه‌ای وجود داشت که شخصی‌عزیز شبیه به مغز شیطانی زمانی‌مشروب از کوه فانگ بازدید کرده است.
چون هوی بدون اینکه‌نداشت حتی سوار اسب شود،نزدیک فوراً به راه افتاد.
نیروی درونی هنر الهی شکوفه آلو که اکنون به سطح استادی رسیده بود،مشتری به طور پیوسته یک گردش بزرگ را شکل می‌داد و به قدم‌های آسمان‌رهگذران پرواز، تکنیک حرکتی نهایی که به سرعت مسافت‌ها را طی می‌کرد، قدرت می‌بخشید.
این یک‌وجود تکنیک حرکتی با‌بیشتر سرعتی خیره‌کننده بود.
چون هوی با سرعتی حرکت می‌کرد که‌ایگو حتی اسب هم نمی‌توانست به پایش برسد،حقیر و طولی نکشید که به کوه فانگ رسید.
با این‌می‌شد حال، چون‌نداشت هوی متوقف نشد.
سووویش—
چون هوی با شکافتن بوته‌های متراکم، بالاخره‌رسم در صخره‌ای که در آن تاک‌های نیمه‌بریده‌آمدم به هم گره خورده بودند، متوقف شد.
صخره‌ای که در‌بسته آن جریان طبیعت‌مسافرخونه قطع شده بود.
جایی که جریان‌حال می‌شکند، وارد خلأ شو‌سرعت تا حقیقت را بیابی.
آرایش توهم که ورودی غار مخفی‌بودم دزد الهی بی‌سایه را مسدود کرده‌بسته بود، به چون هوی خوش‌آمد گفت.
چون هوی بلافاصله به سمت‌بیشتر صخره قدم برداشت و خودش‌خود را به داخل آن پرتاب کرد.
سوووش—
بدنش از‌می‌شد میان صخره‌نداشت عبور کرد.
به دنبال آن، دیدش مخدوش شد و در‌مثل همان لحظه بسیار کوتاهی که منظره مقابل چشمانش‌ایگو تغییر کرد، حواس چون هوی به شدت تیز شد.
'...اینو باش؟'
حضورهایی از‌کمرم همه جهات‌مشتری احساس می‌شد.
نه یکی‌می‌شد دو تا، بلکه‌جایگاه حداقل صد نفر.
آن‌ها سعی داشتند درست در‌خریده همان لحظه‌ای که او قدم به‌کمرم آرایش توهم گذاشت، فوراً پنهان شوند.
چون هوی که بالاخره از‌بیشتر آرایش توهم عبور کرده بود، با‌محکم همان سرعت به جلو شلیک شد.
مانند یک پرتو نور.
سپس در مقابل مرد جوانی ظاهر شد که در حال تماشای ورودی‌مسافرخانه‌ها بود و قصد پنهان شدن داشت، اما با ناپدید شدن ناگهانی چون‌پایین هوی چشمانش از تعجب گرد شده بود. چون هوی گلوی او را چسبید.
«...!»
چون هوی در حالی که با‌دویست مرد جوان وحشت‌زده روبرو شده بود،کرده با نگاهی سرد به چشمانش خیره شد.
سپس، با‌کمرم کج کردن لب‌هایش،عزیز به حرف آمد.
«فکر کردی کجا داری می‌ری؟»