چپتر 151: چپتر 151
0قلعه سوهونگ. اخیراً با داشتن بیش از دویست شاگرد، به یکی از سه فرقه بزرگ‌سعی مسلط بر منطقه یان‌آن تبدیل شده بود؛ فرقه‌ای نسبتاً بزرگ. حتی چند روز پیش، با تشکیل‌آنجا اتحاد با روسپی‌خانه یان‌آن، از دو فرقه دیگر پیشی گرفته و یک قدم جلوتر رفته بودند...
اما دیگر نه.
به دلایلی، قلعه سوهونگ‌نسبت از آن زمان به بعد‌صدای در سکوت فرو رفته بود.
«اگه تالار ببر سیاه و دروازه بید شبح‌می‌اومدن این‌قدر دیر خودشون رو قاطی نمی‌کردن، راحت می‌تونستیم بگیریمش.زمینی اما اون حروم‌زاده‌ها باید تا اینجا پا می‌شدن می‌اومدن...»
«نمی‌تونیم فقط باهاشون بجنگیم؟ اونا همونایی هستن‌خودش که ریختن تو زمینی که ما اول‌حالی روش دست گذاشتیم و دارن شلوغ‌بازی درمیارن.»
نگهبانان دروازه‌می‌شدن قلعه سوهونگ با‌فقط نارضایتی غرغر می‌کردند.
همین چند روز پیش، وقتی با عمارت باد و‌صدای ماه دست به یکی کردند، به نظر می‌رسید قلعه‌ایستاده سوهونگ به زودی کنترل یان‌آن را به دست خواهد گرفت.
اما به دلایلی،اون ارباب قلعه دیگر تمایلی‌می‌شدن به هیچ حرکتی نداشت.
به همین دلیل، نه تنها وضعیت به‌خودش بن‌بست رسیده بود، بلکه شتابی که به‌حالی دست آورده بودند نیز از بین رفته بود.
«ارباب حتماً‌می‌شدن دلایل خودش‌نمی‌تونیم رو داره.»
«بالاخره اون‌دید آدمیه که‌نسبت حساب‌شده کار می‌کنه.»
در حالی که نگهبانان دروازه‌باید سعی می‌کردند دید مثبتی نسبت‌فقط به ارباب قلعه خود داشته باشند...
قدم... قدم...
با شنیدن صدای‌می‌اومدن نزدیک شدن قدم‌هایی،باهاشون سرهایشان را چرخاندند.
چهره‌ای آشنا آنجا ایستاده بود.
«...معاون دروازه ایلهوا؟»
«اون حروم‌زاده‌آورده اینجا چه‌بین غلطی می‌کنه؟»
«پوهاها! نگو که برای‌نمی‌تونیم انتقام گرفتن یا یه‌اونا همچین چرت و پرتی اومده...»
نگهبان دروازه که داشت‌نسبت با تمسخر می‌خندید، ناگهان خشکش‌صدای زد و حرفش قطع شد.
چشمش به لباس‌های سه‌حروم‌زاده‌ها نفری افتاده بود که‌می‌اومدن پشت سر او می‌آمدند.
جامه‌های سفید که‌نیز با شکوفه‌های آلو‌دلایل قرمز گلدوزی شده بودند.
تنها یک مکان در‌نمی‌تونیم جهان وجود داشت که چنین‌همونایی جامه‌هایی در آن پوشیده می‌شد.
«...فرقه کوه هوآشان؟!»
«این دیوانه‌کننده‌ست!»
در حالی‌آورده که آن‌ها‌بین وحشت کرده بودند...
«اینجا قلعه سوهونگه، نه؟»
چون هوی جلوی نگهبانان دروازه ایستاده بود‌باشند و در حالی که با نگاهی تحقیرآمیز به‌چهره‌ای آن‌ها خیره شده بود، با صدایی بم پرسید.
نگهبانان دروازه آب دهانشان را‌باید به سختی قورت دادند و‌فقط به جو گو-ریول نگاه کردند.
جو گو-ریول که در گذشته از‌دلایل نگاه آن‌ها طفره می‌رفت، حالا مستقیماً‌کار به چشمانشان زل زد و گفت:
«چرا به جای‌می‌اومدن اینکه جواب سوالش رو‌بجنگیم بدید، فقط زل زدید؟»
در گذشته، او پشت‌نسبت سر کس دیگری می‌لرزید، اما‌صدای حالا با جسارت حرف می‌زد.
'اون حروم‌زاده!'
'چطور جرئت می‌کنه‌نیز این‌قدر فاز برداره‌دلایل و مغرورانه رفتار کنه!'
نگهبانان دروازه‌می‌شدن از شدت‌نمی‌تونیم کلافگی دندان‌قروچه کردند.
دیدن جو گو-ریول که با‌خود حمایت تائوئیست‌های هوآشان این‌قدر متکبرانه‌نزدیک رفتار می‌کرد، روی اعصابشان سوهان می‌کشید.
درست زمانی که به‌حروم‌زاده‌ها نظر می‌رسید می‌خواهند او‌می‌اومدن را با نگاهشان بکشند...
قدم...
چون هوی‌می‌شدن یک قدم‌نمی‌تونیم به جلو برداشت.
در یک چشم به هم زدن،داشته فاصله از بین رفت و او‌قدم‌هایی درست در مقابل آن‌ها ایستاده بود.
«گوه!»
«...!»
دو نگهبان که به وضوح جا خورده‌بجنگیم بودند، در حالی که به چون هوی‌روش نگاه می‌کردند، عرق سردی بر پیشانی‌شان نشست.
«خب، اینجا‌دید قلعه سوهونگه‌نسبت یا نه؟»
«آ-آره، همونجاست.»
«همم، پس اینجا قلعه سوهونگه.»
ناگهان، رفتار‌می‌شدن چون هوی‌نمی‌تونیم تغییر کرد.
نگهبانان دروازه نفسشان در‌نسبت سینه حبس شد و‌شنیدن ناخودآگاه به عقب قدم برداشتند.
«چ-چی باعث شده‌اون فرقه کوه هوآشان‌اینجا به قلعه ما بیاد...؟»
«خودت چی فکر می‌کنی؟»
چون هوی پوزخند زد.
«اومدم تا تقاص در‌نسبت افتادن با یکی از فرقه‌های‌صدای زیرمجموعه ما رو پس بدید.»
با این حرف،اون لگدی به یکی‌اینجا از نگهبانان زد.
بوم!
با صدایی خفه، نگهبان به‌فقط عقب پرتاب شد و به‌هستن دروازه پشت سرش کوبیده شد.
کراش!
نگهبان باقی‌مانده سرش را چرخاند.
نگهبانی که لگد خورده بود، زیر‌دلایل آوارهای خرد شده افتاده بود و جای‌می‌کنه یک ردپای واضح روی شکمش دیده می‌شد.
'یه... یه استاد!'
در حالی‌دید که عرق‌نسبت سرد می‌ریخت...
«چه خبره؟!»
«این سر‌آورده و صداها‌بین برای چیه؟!»
آدم‌ها از‌می‌شدن داخل به‌نمی‌تونیم بیرون سرازیر شدند.
ظاهر همه آن‌ها خشن و ترسناک بود‌باشند و بیشترشان زخم‌هایی روی صورت داشتند که‌چرخاندند احتمالاً از روی عمد ایجاد شده بود.
چون هوی‌بگیریمش به آن‌ها نگاه‌باید کرد و گفت:
«شما دو‌آورده تا حسابشون‌بین رو برسید.»
به جای اینکه خودش وارد عمل شود،بجنگیم قصد داشت به بقیه اجازه دهد تا‌روش تجربه مبارزه واقعی را به دست آورند.
'نمی‌تونم که همیشه‌مثبتی همه کارها رو‌داشته براشون انجام بدم.'
چشمان جوک‌بگیریمش گوم و سول‌باید ران برقی زد.
«فهمیدم.»
«بله.»
آن دو‌دید شمشیرهایشان را‌نسبت بیرون کشیدند.
شینگ...
با درخشش تیغه تیز‌بین شمشیر نیلوفر سفید در‌داره نور، تماشاگران اخم کردند.
«اون حروم‌زاده‌ها...»
«اونا تائوئیست‌های هوآشان هستن.»
«و...»
همه نگاه‌ها‌آورده به سمت‌بین جو گو-ریول چرخید.
«اون همون‌می‌شدن کسیه که‌نمی‌تونیم خبرشون کرده؟»
در حالی‌دید که نیت قتلشان‌خود را بالا می‌بردند...
تپ.
چون هوی‌آورده به آرامی‌بین از زمین پرید.
او که به ارتفاع بالایی در‌باهاشون هوا اوج گرفته بود، از روی‌زمینی سرشان پرواز کرد و وارد ساختمان شد.
کسی فریاد زد:
«بگیریدش!»
اما...
خشکشان زد...
همه آن‌ها‌دید سر جایشان‌نسبت متوقف شدند.
نه با اراده خودشان، بلکه‌باید توسط نیروی کوبنده‌ای که آن‌ها‌فقط را به پایین فشار می‌داد.
چشمانشان به‌آورده سمت منبع‌بین این نیرو چرخید.
جوک گوم‌می‌شدن و سول ران‌فقط آنجا ایستاده بودند.
«فکر کردید کجا دارید می‌رید؟»
«حریف‌های شما ما هستیم.»
به دنبال صداهای آرام آن‌ها،حتماً فورانی از انرژی شکل گرفت‌آدمیه و شمشیرهایشان را بالا بردند.
«حروم‌زاده‌ها!»
«شما کاملاً دیوونه‌اید.»
«چطور جرئت‌بگیریمش می‌کنید ما‌حروم‌زاده‌ها رو دست‌کم بگیرید!»
مردان با دیدن آن دو که‌دلایل راهشان را بسته بودند، سلاح‌هایشان را‌کار محکم در دست گرفتند و حمله‌ور شدند.
«من سمت چپی‌ها رو می‌زنم.»
«فهمیدم.»
سول ران‌بگیریمش و جوک گوم‌باید نفس عمیقی کشیدند.
چشمانشان آرام شد و‌بین تصویر دشمنانی که هجوم‌داره می‌آوردند در مردمک‌هایشان منعکس شد.
«کنده.»
«خیلی کنده.»
شاید به لطف آزمایش‌هایی بود‌باید که در دروازه شکوفه آلو‌فقط با آن‌ها روبرو شده بودند.
دشمنان به‌آورده نظرشان کند‌بین و تنبل می‌آمدند.
آن دو هم‌زمان حرکت کردند.
اسلش!
«...اونا محافظان‌بگیریمش شمشیر شکوفه‌حروم‌زاده‌ها آلو هستن.»
جو گو-ریول با چهره‌ای‌بین مات و مبهوت به‌داره این صحنه خیره شده بود.
جوک گوم و سول‌نمی‌تونیم ران داشتند ده‌ها دشمن‌اونا را به بازی می‌گرفتند.
هر بار که شمشیرهایشان را به‌داشته حرکت درمی‌آوردند، هنرمندان رزمی مانند برگ‌های‌قدم‌هایی پاییزی در باد به پرواز درمی‌آمدند.
با تماشای آن‌ها،اون جو گو-ریول ناخودآگاه‌اینجا چنگ به سینه‌اش زد.
'اگه من‌آورده هم همچین‌بین قدرتی داشتم...'
آن‌وقت نیازی نداشت درخواست‌نمی‌تونیم کمک کند؛ خودش می‌توانست‌اونا از پس آن بربیاید.
اما این‌دید فقط یک‌نسبت خیال‌بافی بود.
'همه‌اش به خاطر‌اون اینه که تمریناتم‌اینجا رو نادیده گرفتم...'
او لبش را گاز گرفت.
وقتی پدرش به او اصرار‌فقط می‌کرد که تمرین کند، او هر‌ریختن روز مشغول ولگردی و بازیگوشی بود.
البته، زمانی هم‌مثبتی بود که با‌داشته پشتکار تمرین می‌کرد.
اما لحظه‌ای که تکنیک‌های پیشرفته شاگردان‌اینجا فرقه‌های بزرگ را دید، همه‌چیز را‌بجنگیم رها کرد و به سراغ خوش‌گذرانی رفت.
او فهمیده بود که هر چقدر هم سخت‌داره تمرین کند، حتی نمی‌تواند به انگشت پای کسانی‌دید برسد که هنرهای رزمی پیشرفته را یاد گرفته‌اند.
اما اکنون،می‌شدن او در سکوت‌فقط فرو رفته بود.
محافظان شمشیر شکوفه‌مثبتی آلو داشتند از چه‌باشند هنرهای رزمی‌ای استفاده می‌کردند؟
تکنیک‌های شمشیر پیشرفته؟
اصلاً.
آن‌ها داشتند از تکنیک شمشیر آسمان‌باهاشون مرموز و تکنیک شمشیر شش هارمونی استفاده‌اول می‌کردند؛ همان‌هایی که او به خوبی می‌شناخت.
حتی حرکت‌دید پاهایشان هم‌نسبت یکی بود.
آن‌ها از قدم‌های هفت ستاره‌باید استفاده می‌کردند که او نیز‌فقط آن را یاد گرفته بود.
البته، حرکاتشان متفاوت بود.
اما این صرفاً نتیجه این‌فقط بود که چقدر خوب به‌هستن قدم‌های هفت ستاره مسلط شده بودند.
'...من از اول شروع می‌کنم.'
در حالی که جو گو-ریول‌باید به جوک گوم و سول‌فقط ران نگاه می‌کرد، تصمیمش را گرفت.
«همینجاست؟»
چون هوی‌می‌شدن با لگد در‌فقط را باز کرد.
بنگ!
در خرد شد‌اون و مردی که‌اینجا داخل بود اخم کرد.
«تو کی هستی؟»
چون هوی جوابی نداد.
در عوض،دید به چشمان‌نسبت مرد زل زد.
«تو ارباب قلعه سوهونگی؟»
«توله سگ، ادبت کجاست... گهه!»
ارباب قلعه که می‌خواست فریاد بکشد،باهاشون با ظاهر شدن ناگهانی چون هوی در‌اول مقابلش، از شدت شوک به عقب پرید.
«فقط جواب سوالمو بده.»
فشار نامحسوس‌بگیریمش و سنگینی در‌باید صدایش موج می‌زد.
چشمانش به سرعت‌نیز لباس چون هوی‌دلایل را برانداز کرد.
«شکوفه آلو...؟ لعنت بهش!»
ارباب قلعه در یک چشم‌خود به هم زدن فهمید کسی‌نزدیک که جلویش ایستاده، آدم معمولی‌ای نیست.
«اگه باهاش بجنگم، کارم تمومه!»
غریزه‌اش که سال‌ها او را‌حتماً در دنیای رزمی زنده نگه‌آدمیه داشته بود، داشت سرش فریاد می‌کشید.
تحت هر‌می‌شدن شرایطی فقط‌نمی‌تونیم اطاعت کن!
بلافاصله دست‌هایش را‌مثبتی به هم مالید و‌باشند چاپلوسی را شروع کرد.
«هاها. بله، من ارباب قلعه‌باید سوهونگ هستم. قهرمان بزرگ، چی باعث‌باهاشون شده قدم‌رنجه کنی و بیای اینجا؟»
چون هوی با ناباوری به‌حتماً ارباب قلعه که ناگهان به‌آدمیه خاک افتاده بود نگاه کرد.
«ها؟ مگه‌می‌شدن همین الان‌نمی‌تونیم نمی‌خواستی باهام بجنگی؟»
«اوه نه! چطور آدمی‌نسبت مثل من جرئت می‌کنه با‌صدای قهرمان بزرگی مثل تو بجنگه؟»
چون هوی واقعاً جا خورد.
این سریع‌ترین تسلیمی بود‌بین که تا به حال‌داره به عمرش دیده بود.
و یارو فقط تسلیم نشده بود؛ داشت خودش را‌همونایی تا خاکی که رویش ایستاده بود پایین می‌کشید و‌شلوغ‌بازی رسماً اعلام می‌کرد که هیچ اراده‌ای برای مبارزه ندارد.
«خوب و‌دید سریع می‌گیری‌نسبت قضیه رو.»
«هاها. قبلاً‌بگیریمش هم اینو‌حروم‌زاده‌ها بهم گفتن.»
ارباب قلعه سرش‌نیز را خاراند و‌دلایل با دستپاچگی خندید.
«خب، قهرمان بزرگ،می‌اومدن چی باعث شده‌باهاشون بیای قلعه سوهونگ...؟»
«که بکشمت.»
رنگ از‌بگیریمش رخسار ارباب‌حروم‌زاده‌ها قلعه پرید.
«قـ-قهرمان بزرگ! از کشتن آدم‌حتماً پستی مثل من چی گیرت میاد؟حساب‌شده تو رو خدا از جونم بگذر!»
«...فقط گفتم که‌می‌اومدن گفته باشم، ولی‌باهاشون دارم بهش فکر می‌کنم.»
با این حرف‌مثبتی چون هوی، او‌داشته سرش را پایین انداخت.
«اوه، ممنونم! ممنونم قهرمان‌حروم‌زاده‌ها بزرگ که از جون‌می‌اومدن آدم حقیری مثل من گذشتی...»
«نگفتم از جونت‌نیز می‌گذرم. گفتم دارم‌دلایل بهش فکر می‌کنم.»
چون هوی با بی‌خیالی این‌فقط را گفت و خودش را‌هستن روی صندلی کنار او انداخت.
سپس سرش‌دید را کمی‌نسبت کج کرد.
«گردنم درد گرفت از‌حروم‌زاده‌ها بس سرم رو بالا‌می‌اومدن گرفتم تا نگات کنم.»
«ای وای!»
ارباب قلعه‌می‌شدن سریع روی‌نمی‌تونیم زانوهایش افتاد.
«حواسم نبود، بی‌عقلی کردم.»
«آره، همین‌طور به نظر می‌رسید.»
«توله سگ لعنتی!»
ارباب قلعه از درون‌نمی‌تونیم می‌جوشید، اما لبخند مضحکی را‌همونایی روی صورتش نگه داشته بود.
«هاها. دفعه بعد‌مثبتی قبل از اینکه کاری‌باشند کنم، بیشتر دقت می‌کنم.»
«فکر می‌کنی با‌اون اون مغز فندقی‌ت‌اینجا از پسش برمیای؟»
«من... تمام تلاشم رو می‌کنم.»
«من خیلی از تو باهوش‌ترم،فقط ای حیوون وحشی که همه چیز‌ریختن رو با زور بازو حل می‌کنی!»
در حالی که‌مثبتی داشت در دلش به‌باشند چون هوی فحش می‌داد...
«شنیدم با‌بگیریمش دروازه ایلهوا‌حروم‌زاده‌ها در افتادی؟»
«نـ-نه!»
ارباب قلعه سرش‌می‌اومدن را به نشانه‌باهاشون نفی تکان داد.
«ما چطور جرئت می‌کنیم‌نسبت به یکی از شاخه‌های فرقه‌صدای بزرگ هوآشان دست درازی کنیم؟»
«پس چرا‌بگیریمش دروازه ایلهوا به‌باید اون روز افتاده؟»
«اون کار تالار‌نیز ببر سیاه و‌دلایل دروازه بید شبح بود!»
«مطمئنی؟»
«کاملاً مطمئنم!»
ارباب قلعه‌بگیریمش با تمام‌حروم‌زاده‌ها توانش فریاد زد.
«چطور می‌تونم باورت کنم؟»
«برخلاف ما، تالار ببر سیاه و دروازه‌بجنگیم بید شبح حامی دارن. برای همین بدون هیچ‌دست تردیدی جرئت کردن به شاخه هوآشان دست بزنن!»
ارباب قلعه تمام چیزهایی که‌خود هنگام اتحاد با عمارت باد و‌شدن ماه فهمیده بود را اعتراف کرد.
«همم، حامی دارن؟»
«بله!»
«کی؟»
«اون رو... راستش مطمئن نیستم...»
این جواب باعث‌اون شد حرف‌هایش قابل‌اعتمادتر‌اینجا به نظر برسد.
«اینطوری اوضاع پیچیده میشه.»
چون هوی‌می‌شدن چانه‌اش را‌نمی‌تونیم نوازش کرد.
در ابتدا، قصد داشت‌نسبت هر سه فرقه را‌شنیدن از روی زمین محو کند.
اما حالا‌بگیریمش وضعیت تغییر‌حروم‌زاده‌ها کرده بود.
اگر آن دو فرقه‌بین دیگر حامی داشتند، نابود‌داره کردنشان پایان کار نبود.
«حتی اگه نابودشون کنم، فقط‌فقط یه فرقه دیگه رو می‌فرستن‌هستن جلو تا دردسر درست کنه...»
در حالی که مشغول سبک‌خود و سنگین کردن اوضاع بود،نزدیک نگاهش به ارباب قلعه مضطرب افتاد.
لبخند چون هوی عمیق‌تر شد.
«نمی‌خوای کنترل‌آورده یان‌آن رو‌بین به دست بگیری؟»
چشمان ارباب قلعه گرد شد.
«مـ-منظورت چیه؟»
«فقط سؤالم رو جواب بده.»
«معلومه که می‌خوام!»
«خوبه. من قصد دارم تالار‌فقط ببر سیاه و دروازه بید‌هستن شبح رو با خاک یکسان کنم.»
چشمان ارباب‌دید قلعه از‌نسبت حدقه بیرون زد.
«مـ-منظورت اون دو تاست؟»
«آره.»
چون هوی‌می‌شدن به او‌نمی‌تونیم خیره شد.
«می‌تونی عواقبش‌دید رو مدیریت‌نسبت کنی، نه؟»
«ا-البته! اگه این فرصت‌حروم‌زاده‌ها رو بهم بدی، به‌می‌اومدن همه چیز رسیدگی می‌کنم!»
لبخندی روی‌آورده صورت ارباب‌بین قلعه نقش بست.
«می‌گن تو‌می‌شدن هر بحرانی‌نمی‌تونیم یه فرصتی هست!»
با نیشی که تا بناگوش باز شده‌باشند بود، پشت سر هم تعظیم می‌کرد، از ترس‌چهره‌ای اینکه مبادا چون هوی نظرش را عوض کند.
«ممنونم بابت این فرصت!»
«ولی دیگه حتی فکر دست زدن به دروازه ایلهوا رو هم از‌کار سرت بیرون کن. به اون شاگردات هم بگو دست از این کارشون‌نزدیک بردارن که انگار می‌خوان خودنمایی کنن و با سلاح تو خیابون‌ها پرسه می‌زنن.»
«فهمیدم!»
ارباب قلعه آن‌قدر محکم سر‌خود تکان داد که به نظر می‌رسید‌شدن هر لحظه ممکن است گردنش بشکند.
اگر این کار به معنای‌باید به دست آوردن کنترل یان‌آن‌فقط بود، این شرط‌ها هیچ ارزشی نداشت.
درست همان‌طور‌آورده که با‌بین خوشحالی جواب می‌داد...
«و دیگه از‌می‌اومدن کسی باج و‌باهاشون پول زور هم نمی‌گیری.»
«...چی؟»
ارباب قلعه‌بگیریمش از شنیدن کلمات‌باید بعدی جا خورد.
این دیگر چه‌نیز صاعقه‌ای بود که‌دلایل بر سرش فرود آمد؟
«ا-اما قهرمان بزرگ، اگه‌نمی‌تونیم پول جمع نکنیم که‌اونا نمی‌تونیم قلعه رو بچرخونیم.»
«این مشکل توئه، نه من.»
با شنیدن این حرف‌حروم‌زاده‌ها بی‌مسئولانه چون هوی، ارباب‌می‌اومدن قلعه مات و مبهوت ماند.
«قـ-قهرمان بزرگ،آورده با این‌بین حال، این یکم...»
«نمی‌تونی؟ پس‌می‌شدن فکر کنم‌نمی‌تونیم چاره دیگه‌ای نیست.»
همین که دست‌مثبتی چون هوی به‌داشته سمت شمشیرش رفت...
«...می‌تونم انجامش بدم.اون هاها. الان که بهش‌می‌شدن فکر می‌کنم، کاملاً ممکنه.»
ارباب قلعه به زور خندید.
«مگه نه؟»
«ا-البته. ممکنه.»
«منم همین فکر رو می‌کردم.»
چون هوی لبخندی‌نیز زد و از‌دلایل جایش بلند شد.
با تماشای او،می‌اومدن ارباب قلعه احساس می‌کرد‌بجنگیم می‌خواهد خون گریه کند.
«این عوضی لعنتی!»
اما کار‌بگیریمش هنوز تمام‌حروم‌زاده‌ها نشده بود.
«و اگه هر اتفاقی برای‌حتماً دروازه ایلهوا افتاد، تحت هر‌آدمیه شرایطی باید بهشون کمک کنی.»
«...چی؟ اما‌می‌شدن ما از‌نمی‌تونیم فرقه‌های نامتعارفیم.»
«خب که چی؟»
وقتی چون‌بگیریمش هوی با بی‌تفاوتی‌باید این را پرسید...
«هاها. همین‌جوری‌آورده گفتم. معلومه‌بین که کمک می‌کنیم!»
با نگاهی پر‌می‌اومدن از تسلیم و‌باهاشون درماندگی جواب داد.
«بهتره فقط قلعه‌مثبتی سوهونگ رو جمع‌داشته کنم و فرار کنم...»
درست وقتی که‌اون داشت به آخرین‌اینجا راه‌حلش فکر می‌کرد...
«آها راستی، حتی فکر‌بین فرار کردن رو هم‌داره از سرت بیرون کن.»
چون هوی‌می‌شدن با لحنی سرد‌فقط این را گفت.
ارباب قلعه که فکر می‌کرد‌خود افکارش خوانده شده، با وحشت‌نزدیک دست‌هایش را در هوا تکان داد.
«فـ-فرار؟ هرگز!بگیریمش حتی بهش‌حروم‌زاده‌ها فکر هم نکردم.»
«آره، باورت می‌کنم.»
«هاها! ممنون که‌می‌اومدن به آدم پستی‌باهاشون مثل من اعتماد می‌کنی.»
«ولی آدم هیچ‌وقت‌مثبتی نمی‌دونه تو زندگی چه‌باشند اتفاقی ممکنه بیفته، درسته؟»
با این کلمات‌اون شوم، لرزی بر ستون‌می‌شدن فقرات ارباب قلعه افتاد.
«مـ-منظورت چیه...؟»
چون هوی پوزخندی زد.
«محض احتیاط،دید روت رایحه‌نسبت هزار مایلی پاشیدم.»
بطری‌ای را‌بگیریمش بیرون آورد‌حروم‌زاده‌ها و تکانش داد.
«وقتی پیداش‌آورده کردم خودش‌بین خالی بود...»
این فقط یک بطری‌نمی‌تونیم خالی بود که در‌اونا راه پیدا کرده بود.
به عبارت‌دید دیگر، همه‌اش‌نسبت یک بلوف بود.
«عمراً اگه گول نخوره.»
و دقیقاً‌آورده همان‌طور که‌بین انتظار می‌رفت...
«...هاها. قهرمان بزرگ، شوخی می‌کنی.»
عرق سرد‌دید از پشت ارباب‌خود قلعه سرازیر شد.
«لعنت بهش! از کجا‌حروم‌زاده‌ها همچین چیز کمیابی مثل‌می‌اومدن رایحه هزار مایلی گیر آورده؟!»
چهره‌اش در هم رفت.
فرار کردن پیشکش؛می‌اومدن حالا کاملاً در‌باهاشون تله افتاده بود.
چون هوی در حالی که‌خود به مرد افسرده نگاه می‌کرد،نزدیک از روی صندلی بلند شد.
«خب پس، من دیگه می‌رم.»
«...مراقب خودت باش، قهرمان بزرگ.»
ارباب قلعه در حالی‌نمی‌تونیم که دندان‌هایش را روی‌اونا هم می‌سایید، تعظیم کرد.
«باشه. بعداً‌دید برمی‌گردم تا‌نسبت بهت سر بزنم.»
با شنیدن حرف بازگشت،حروم‌زاده‌ها ارباب قلعه از جا‌می‌اومدن پرید و فریاد زد.
«نـ-نگران نباش!»
«خوبه.»
به محض‌دید اینکه چون‌نسبت هوی ناپدید شد...
«وااااه!»
ارباب قلعه روی زمین‌بین افتاد و با هر‌داره دو مشت به زمین کوبید.
این خیلی‌می‌شدن ناعادلانه بود. بیش‌فقط از حد ناعادلانه.
او دهه‌ها به عنوان یک آواره در دنیای رزمی‌صدای زندگی کرده بود و جانش را به خطر انداخته‌ایستاده بود تا پول کافی برای ساختن یک فرقه جمع کند.
و حالا، نگاهش کنید.
او همه‌آورده چیز را از‌حتماً دست داده بود.
«اون شیطان لعنتی تو یه‌فقط لحظه همه چیزایی که به‌هستن دست آورده بودم رو ازم گرفت...»
«چی گفتی؟»
در حالی که با‌حروم‌زاده‌ها ناامیدی زیر لب زمزمه‌می‌اومدن می‌کرد، صدایی به گوشش رسید.
او به‌آورده آرامی سرش‌بین را بالا آورد.
«قـ-قهرمان بزرگ...؟»
«شیطان؟ منظورت منم؟»
«ا-اون...»
«خب، فکر کنم باید‌بین بهت نشون بدم یه‌داره شیطان واقعی چه شکلیه.»
وقتی چون هوی قولنج انگشتانش‌فقط را شکست و جلو آمد،هستن رنگ از رخسار ارباب قلعه پرید.
«برای همینه که اگه بعداً‌خود آرامش می‌خوای، باید همون اول‌نزدیک حسابی بهشون درس عبرت بدی.»