چپتر 207: مسافرخانه صعود به بهشت
0«به‌خاطر این مشروبه؟»
تانگ جئوک انگار نه انگار‌چرخید که اتفاقی افتاده، نگاهی به بطری‌معمولی مشروبِ ریخته‌شده انداخت و ادامه داد.
«اگه فقط باهام‌درونی هم‌پیاله بشی، هر چقدر‌ویژگی که بخوای برات می‌خرم.»
او یک بار دیگر سعی‌می‌گیری کرد تا با چرب‌زبانی او را‌چرخید راضی کند که با هم بنشینند.
«عجب سیریشی هستی. که گفتم‌موروثی نه. چند بار دیگه باید‌داشت تکرارش کنم تا تو کله‌ات بره؟»
اما فایده‌ای نداشت.
در عوض، چون هوی‌معمولی نگاهی برنده به او انداخت‌تکنیک و با لحنی سرد گفت:
«دیگه کافیه. میز رو درست و حسابی تمیز‌بدنش کن و یه بطری جدید بیار. این کارو‌درونی بکن تا فقط همین یه بار از تقصیرت بگذرم.»
«...»
لبخند تانگ‌بدنش جئوک در یک‌چرخید چشم‌به‌هم‌زدن محو شد.
به‌عنوان دومین ارباب جوان خاندان تانگ سیچوان،ویژگی آیا تا به حال کسی این‌طور او‌مبدأ را نادیده گرفته و تحقیر کرده بود؟
چشمانش که حالا با‌دست‌کم خشمی پنهان رنگ گرفته‌بدنش بود، مثل یخ سرد شد.
«سعی کردم مهربون‌منحصربه‌فرد باشم، سعی کردم با‌هزار حرف زدن حلش کنم...»
صدایش پایین آمد و‌هوا در تمام فضای مسافرخانه‌فهمید صعود به بهشت طنین‌انداز شد.
«داری منو دست‌کم می‌گیری؟»
هاله‌ای بنفش‌رنگ از‌منو بدنش بلند شد‌هاله‌ای و در هوا چرخید.
با یک نگاه می‌شد‌تکنیک فهمید که این یک‌بازگشت نیروی درونی معمولی نیست.
این انرژی سم بود.
ویژگی منحصربه‌فرد تکنیک درونی موروثی خاندان تانگ،ویژگی یعنی تکنیک چی ده هزار سم بازگشت‌مبدأ به مبدأ، داشت خودش را نشان می‌داد.
«اه، واقعاً داری اشتهام رو کور می‌کنی.بنفش‌رنگ اولش که معرکه‌گیری راه انداختی، بعدش دعوا راه‌نیروی انداختی، حالا هم داری انرژی سم پخش می‌کنی؟»
چون هوی در حالی که‌موروثی از جایش بلند می‌شد، این‌داشت را زیر لب غرغر کرد.
نگاه تانگ جئوک او را به سمت‌می‌شد بالا دنبال کرد و پیش از آنکه‌ویژگی متوجه شود، فشار بین آن‌ها کاملاً برعکس شد.
با تماشای قد کشیدن چون‌نیست هوی در برابر چشمانش، چهره‌موروثی تانگ جئوک در هم رفت.
او فقط از جایش بلند شده‌هاله‌ای بود، اما به نظر می‌رسید که‌نگاه به طرز وحشتناکی عظیم‌الجثه شده است.
«چه حضور خفه‌کننده‌ای...!»
تانگ جئوک که تحت‌تأثیر این‌چرخید فشار قرار گرفته بود، به‌طور‌درونی غریزی نیروی درونی بیشتری بیرون کشید.
مه غلیظ‌نیروی و سمی در‌نیست اطرافش پخش شد.
درست در لحظه‌ای که صندلی‌می‌گیری کناری‌اش بر اثر مه سمی‌هوا شروع به ذوب شدن کرد...
تق...
چون هوی‌بدنش با بی‌خیالی مفاصل‌چرخید انگشتانش را شکست.
با نگاهی کج و تحقیرآمیز‌نیست به تانگ جئوک خیره شد‌موروثی و دستش را دراز کرد.
صدای خفگی!
او گلوی تانگ‌منحصربه‌فرد جئوک را با‌یعنی خشونت چنگ زد.
«ا... ارباب جوان!»
«چطور جرئت می‌کنی...!»
رزمی‌کاران خاندان‌داری تانگ از‌دست‌کم جایشان پریدند.
آن‌ها سلاح‌های پنهانشان را بیرون کشیدند‌یعنی و با چشمانی غضبناک به چون‌نشان هوی خیره شدند، آماده برای حمله.
«من دارم‌بدنش تو رو‌هوا دست‌کم می‌گیرم؟»
چون هوی به چشمان تانگ جئوک‌انرژی که با ناامیدی تقلا می‌کرد تا‌هزار دست او را باز کند، زل زد.
«چرا یه‌داری چیز به این‌می‌گیری تابلویی رو می‌پرسی؟»
ابروهای تانگ‌ویژگی جئوک به‌تکنیک شدت پرید.
«آرغ!»
او با‌نیروی تمام توانش دست‌نیست و پا می‌زد...
پینگ!
صدای تیز‌ویژگی و برنده‌ای‌تکنیک به صدا درآمد.
چون هوی‌بدنش انگشتانش را‌هوا بالا آورد.
«یه چاقوی پرتابی؟»
بین انگشت اشاره‌منو و میانی‌اش، یک خنجر‌بنفش‌رنگ پرنده گیر افتاده بود.
چون هوی سرش را چرخاند.
آنجا متخصص خاندان تانگ، معروف به مهمان‌می‌شد خنجر پنهان ایستاده بود، همان کسی که‌ویژگی تانگ جئوک او را عمو صدا می‌زد.
او در یک لحظه از جایش بلند‌ویژگی شده بود و حالا با دستانی گره‌کرده‌مبدأ در پشتش، به سمت آن‌ها قدم برمی‌داشت.
«میشه لطفاً رهاش کنی؟»
او مستقیماً‌ویژگی به چون‌تکنیک هوی خیره شد.
چشمانش پر از نیت قتل بود،نگاه طوری که انگار اگر دستش را‌نیست رها نمی‌کرد، همان لحظه حمله می‌کرد.
«اگه این کارو‌درونی نکنی، سالم از‌انرژی اینجا بیرون نمیری.»
«به نظر باحال میاد.»
چون هوی‌ویژگی در جواب این‌موروثی تهدید پوزخند زد.
『و... وایسا!』
صدایی وحشت‌زده از طریق‌معمولی انتقال صوت به گوشش‌منحصربه‌فرد رسید؛ صدای چون ایگه بود.
『خـ... خوب فکر کن. اینا همون آدمایی هستن‌بدنش که وقتی بری به قبیله جگال دوباره باهاشون روبه‌رو‌معمولی میشی. اگه الان شر درست کنی، بعداً دردسر نمیشه؟』
چون هوی‌ویژگی چانه‌اش را‌تکنیک نوازش کرد.
در واقع، کشتن‌بلند این یارو باعث دردسر‌می‌شد با قبیله جگال می‌شد.
«تچ، ظاهراً چاره‌ای ندارم.»
او تانگ جئوک را‌دست‌کم بلند کرد و به سمت‌بلند مهمان خنجر پنهان پرت کرد.
«...!»
مهمان خنجر پنهان که جا خورده‌نگاه بود، تانگ جئوک را که ناگهان به‌انرژی سمتش پرتاب شده بود، در آغوش گرفت.
«حالت خوبه؟»
«آخ، سرفه... مـ... من خوبم.»
تانگ جئوک در حالی که برای نفس‌هزار کشیدن تقلا می‌کرد، گردنش را مالید و‌واقعاً رد واضح انگشتان را روی آن حس کرد.
«تـ... تو...»
درست در لحظه‌ای‌درونی که صورتش از‌انرژی شدت خشم سرخ شد...
تق‌تق...
پرده‌ی مهره‌دار با شدت‌تکنیک به صدا درآمد و ناگهان‌مبدأ یک گدا وارد مسافرخانه شد.
«صاحب‌خونه. یه‌بدنش وعده غذا می‌خوام.چرخید چیزی اضافه مونده؟»
نگاه همه‌نیروی به سمت‌معمولی او چرخید.
این کاملاً طبیعی بود.
در کایفنگ،ویژگی فقط یک نوع‌موروثی گدا وجود داشت.
«...اتحادیه گدایان.»
مهمان خنجر‌نیروی پنهان بینی‌اش‌معمولی را چین داد.
گدا که به نظر می‌رسید در دهه چهل زندگی‌اش‌بلند باشد، موهای به‌هم‌ریخته‌اش را خاراند و نگاهی به اطراف‌نیست انداخت، پیش از آنکه چهره‌ای متعجب به خود بگیرد.
«اوه خدای من! اصلاً‌تکنیک انتظار نداشتم اعضای خاندان‌بازگشت تانگ سیچوان رو اینجا ببینم.»
چهره مهمان‌بدنش خنجر پنهان‌هوا سرد شد.
هیچ فرقه‌ای در دنیا‌معمولی در جمع‌آوری اطلاعات بهتر‌منحصربه‌فرد از اتحادیه گدایان نبود.
مخصوصاً در کایفنگ، جایی که مقر‌هاله‌ای اصلی آن‌ها قرار داشت، غیرممکن بود‌نگاه که از ورود خاندان تانگ بی‌خبر باشند.
«اما...»
گدا به مهمان خنجر پنهان و‌نگاه رزمی‌کارانی که در گارد مبارزه ایستاده بودند‌انرژی نگاه کرد و با لحنی بی‌خیال پرسید:
«مطمئناً خاندان نجیب تانگ قصد‌نیست ندارن تو مسافرخانه صعود به‌موروثی بهشت دعوا راه بندازن، نه؟»
«...»
چشمان مهمان خنجر پنهان در حالی‌یعنی که دست چپش را بالا برد و‌می‌داد سپس پایین آورد، مثل یخ سرد شد.
رزمی‌کاران خاندان تانگ که از‌چرخید خود نیت قتل ساطع می‌کردند،درونی یک قدم به عقب برداشتند.
سپس او‌نیروی به گدا‌معمولی خیره شد.
دقیق‌تر بگوییم، او به پنج‌می‌گیری گره‌ای که در پهلوی گدا بسته‌چرخید شده بود نگاه کرد و گفت:
«تو یکی‌ویژگی از استادان تالار‌موروثی اتحادیه گدایان هستی؟»
«هاهاها! همون‌طور که از‌هوا مهمان خنجر پنهان بزرگ انتظار‌نیروی می‌رفت. چه چشمان تیزی داری.»
«تو همون‌نیروی نگاه اول‌معمولی منو شناختی.»
«چطور می‌تونم‌داری قهرمان مشهوری مثل‌می‌گیری شما رو نشناسم؟»
مهمان خنجر پنهان‌منحصربه‌فرد برای لحظه‌ای در سکوت‌هزار به گدا خیره شد.
«جئوک-آ.»
او با صدایی‌درونی آرام تانگ جئوک‌انرژی را صدا زد.
تانگ جئوک اخم کرد.
«نکنه می‌خوای‌ویژگی بگی همین‌طوری‌تکنیک ول کنیم بریم؟»
«همین‌قدر کافیه.»
«اما عمو، اون مرد روی‌نیست خاندان ما دست بلند کرد.موروثی اگه همین‌طوری راه بیفتیم بریم، آبرومون...»
«اینجا سیچوان نیست. کایفنگه.»
مهمان خنجر‌ویژگی پنهان حرف او‌موروثی را قطع کرد.
سپس، انگار که می‌خواست نشان دهد هنوز‌می‌شد گاردش را پایین نیاورده، با چشمانی سرد‌ویژگی به اطراف نگاهی انداخت و اضافه کرد:
«چشماتو باز کن‌درونی و دور و‌انرژی برت رو ببین.»
تانگ جئوک که از حرف و نگاه‌بنفش‌رنگ او جا خورده بود، به اطراف نگاه‌فهمید کرد و با چهره‌ای جدی ساکت شد.
گداهای زیادی به پنجره‌های‌تکنیک باز مسافرخانه چسبیده بودند‌بازگشت و به داخل سرک می‌کشیدند.
«کِی اونا...؟»
در حالی که‌درونی تانگ جئوک سعی می‌کرد‌ویژگی شوکه‌شدنش را پنهان کند...
«امشب رو‌داری تو یه‌دست‌کم مسافرخونه دیگه می‌مونیم.»
مهمان خنجر‌ویژگی پنهان با‌تکنیک حرکتی تند برگشت.
درون او‌بدنش نیز از‌هوا خشم می‌جوشید.
حرف‌ها و کارهای آن‌معمولی مرد جوان آشکارا به‌منحصربه‌فرد خاندان تانگ توهین کرده بود.
او دلش می‌خواست همان‌جا‌دست‌کم با یک چاقوی پرتابی‌بدنش گلویش را پاره کند.
اما نمی‌توانست.
به‌عنوان یکی از ارشدهای‌هوا خاندان تانگ، او باید‌فهمید سود و زیان را می‌سنجید.
و در این وضعیت،معمولی با دخالت اتحادیه گدایان،منحصربه‌فرد عقب‌نشینی عاقلانه‌ترین انتخاب بود.
دشمنی کردن با‌منو اتحادیه گدایان در‌هاله‌ای کایفنگ خیلی خطرناک بود.
قدم... قدم...
مهمان خنجر پنهان که‌هوا تصمیمش را گرفته بود،فهمید به سمت در راه افتاد.
رزمی‌کاران خاندان تانگ‌درونی نیز با وجود نارضایتی،ویژگی به دنبال او رفتند.
اما در همان لحظه...
«صبر کن.»
چون هوی‌بدنش آن‌ها را‌هوا صدا زد.
گدایی که در‌درونی حال تماشای آن‌ها‌انرژی بود، جا خورد.
«من تازه‌داری به زور‌دست‌کم تونستم پادرمیونی کنم...!»
او دخالت کرده بود تا جلوی دعوا را بگیرد و به‌خودش زحمت اوضاع را آرام کرده بود، اما حالا همان مرد جوانی‌بعدش که درگیر ماجرا بود، دوباره داشت اوضاع را به هم می‌ریخت.
عرق سرد‌بدنش از پیشانی‌اش‌هوا سرازیر شد.
حتی دست‌های خالی‌درونی هم وقتی به‌انرژی هم می‌خورند صدا می‌دهند.
اگر این جوان دوباره‌دست‌کم تحریکشان می‌کرد، دیگر هیچ بهانه‌ای‌بلند برای متوقف کردنشان وجود نداشت.
«حالا می‌خواد چی بگه؟»
نگران بود‌بدنش که چون هوی‌چرخید چه خواهد گفت.
اما کلمات بعدی‌درونی او را مات‌انرژی و مبهوت گذاشت.
«همین‌طوری می‌خوای ول کنی بری؟»
مهمان خنجر پنهان در حالی که‌یعنی به میزی که چون هوی با انگشت‌می‌داد اشاره‌اش نشان می‌داد نگاه می‌کرد، اخم کرد.
سپس، بدون هیچ‌بلند حرفی، چهار شمش نقره‌می‌شد از آستینش بیرون کشید.
آن‌ها را به سمت‌معمولی مهمانداری که پشت پیشخوان‌منحصربه‌فرد قایم شده بود پرتاب کرد.
دینگ! دینگ! دینگ! دینگ!
شمش‌های نقره با یک‌تکنیک قوس باز پرواز کردند و‌مبدأ تمیز روی پیشخوان فرود آمدند.
«براشون غذا‌بدنش و نوشیدنی‌هوا جدید بیار.»
این را به مهماندار‌معمولی گفت و بعد برگشت تا‌تکنیک با چون هوی روبرو شود.
«همین کافیه؟»
«همم، این‌ویژگی دفعه رو‌تکنیک نادیده می‌گیرم.»
«حروم‌زاده!»
«چطور جرئت می‌کنه!»
رزمی‌کاران خاندان تانگ از‌دست‌کم لحن تحقیرآمیز چون هوی‌بدنش از کوره در رفتند.
حتی در چشمان مهمان خنجر‌موروثی پنهان هم برای لحظه‌ای نیت قتل‌خودش درخشید، اما خیلی زود محو شد.
«مطمئن باش‌بدنش قیافه‌ات رو‌هوا یادم می‌مونه.»
«هر غلطی دلت می‌خواد بکن.»
چون هوی بدون اینکه‌دست‌کم حتی نگاهش کند، با‌بدنش دست او را رد کرد.
مهمان خنجر پنهان که کاملاً نادیده‌یعنی گرفته شده بود، دندان‌هایش را به‌نشان هم سایید و مسافرخانه را ترک کرد.
«یه روزی‌بدنش با دستای‌هوا خودم می‌کُشمت.»
حتی در برابر انتقال صدای‌نیست قاتلانه تانگ جئوک، چون هوی فقط‌یعنی پوزخند زد و سرش را برگرداند.
«عوضی!»
تانگ جئوک در حالی که‌موروثی دندان‌هایش را به هم می‌سایید،داشت به چون هوی چشم‌غره رفت.
تق...
در حالی که هنوز از خشم‌انرژی می‌جوشید، با عصبانیت بیرون زد و‌هزار پرده مهره‌دار را با خشونت کنار زد.
وقتی همه آن‌ها رفتند...
«هوووف. عجب بساطی بود.»
گدا دستش‌بدنش را روی‌هوا سینه‌اش کشید.
«آوردن اعضای‌نیروی گروه قهرمانان سریع‌نیست تصمیم درستی بود.»
نام او سا او-سانگ بود،می‌گیری یکی از هشت استاد تالار‌هوا گروه قهرمانان سریع از اتحادیه گدایان.
اخیراً در مقر اصلی مانده‌موروثی بود و با زیردستانش روی‌داشت آموزش گدایان سفیدپوش تمرکز کرده بود.
اما با شنیدن اینکه خاندان تانگ به‌می‌شد کایفنگ آمده‌اند، همه‌چیز را رها کرد و‌ویژگی با افرادش با عجله به اینجا آمد.
او آن‌ها را زیر نظر داشت و وقتی‌منحصربه‌فرد به نظر می‌رسید قرار است در مسافرخانه صعود‌خودش به آسمان خون به پا شود، وسط پرید.
«حالا به نظر‌منو می‌رسه الکی خودم‌هاله‌ای رو نخود آش کردم.»
در حالی که‌منحصربه‌فرد سرش را می‌خاراند،یعنی به جلو نگاه کرد.
جوانی که تازه با خاندان تانگ درگیر شده بود،نیروی از قبل به میز دیگری رفته بود و به‌یعنی پیرمرد و زنی پیوسته بود که فقط تماشا کرده بودند.
انگار نه‌نیروی انگار که‌معمولی اتفاقی افتاده است.
«این‌قدر خونسرد بودن‌منو بعد از درگیری‌هاله‌ای با خاندان تانگ...»
نسبت به‌ویژگی هویت آن‌ها‌تکنیک کنجکاو شد.
خاندان تانگ‌بدنش فقط یک خانواده‌چرخید اشرافی معمولی نبود.
هر کسی که با‌معمولی آن‌ها درمی‌افتاد، تا آن‌منحصربه‌فرد سر دنیا هم شکار می‌شد.
به همین دلیل بود‌دست‌کم که رزمی‌کاران از درگیر‌بدنش شدن با آن‌ها دوری می‌کردند.
اما این افراد... نه،تکنیک آن جوان... آماده بود‌بازگشت تا رودررو با آن‌ها بجنگد.
او مدام آن‌ها را زیر نظر‌نگاه می‌گرفت و سعی می‌کرد بفهمد چه‌نیست کسانی هستند، اما به هیچ نتیجه‌ای نرسید.
«لباس‌هاشون معمولیه و‌درونی نمی‌تونم هیچ نیروی‌انرژی درونی‌ای حس کنم.»
در حالی که آن‌ها‌دست‌کم را بررسی می‌کرد، نگاهش‌بدنش روی پیرمرد ثابت ماند.
«یه جورایی قیافه‌اش آشناست...»
مدتی خیره ماند و پیرمرد که‌نگاه در حال غذا خوردن بود، انگار‌نیست متوجه شد و سرش را برگرداند.
وقتی نگاهشان به‌درونی هم گره خورد، پیرمرد‌ویژگی سریع نگاهش را دزدید.
«چرا از نگاهم فرار‌دست‌کم می‌کنه...؟ نکنه کسیه که‌بدنش با فرقه اصلی درگیر شده؟»
کنجکاوی‌اش بیشتر شد.
«خب، اگه نمی‌دونم، مستقیم می‌پرسم!»
با این فکر، با‌معمولی قدم‌های بلند به سمتشان‌منحصربه‌فرد رفت و سر میزشان نشست.
چون هوی اخم کرد.
«داری چه غلطی می‌کنی؟»
«اهم، از اونجا که‌هوا یه کم کمک کردم، اشکالی‌نیروی نداره یه لقمه غذا بخورم؟»
چون هوی طوری‌درونی به او نگاه کرد‌ویژگی انگار دارد چرت‌وپرت می‌گوید.
«چه کمکی؟»
سا او-سانگ که انتظار‌تکنیک نداشت دست رد به‌بازگشت سینه‌اش بخورد، دستپاچه شد.
«کمک کردم که‌بلند با خاندان تانگ‌نگاه درگیر نشی، مگه نه؟»
چون هوی با‌درونی لحنی تند و‌انرژی رک جواب داد.
«برام مهم نبود باهاشون بجنگم.»
فک سا او-سانگ افتاد.
حتی اتحادیه گدایان هم در برخورد با‌می‌شد خاندان تانگ با احتیاط قدم برمی‌داشت، با‌ویژگی این حال این جوان این‌قدر اعتمادبه‌نفس داشت.
«تـ... تو‌نیروی از خاندان‌معمولی تانگ نمی‌ترسی؟»
«نه واقعاً. چیشون ترس داره؟»
سا او-سانگ‌ویژگی به چون‌تکنیک هوی خیره شد.
سپس سرش را تکان داد.
«اون نگاه‌نیروی تو چشماش...معمولی کاملاً جدیه.»
نگاهش آرام بود،منو انگار داشت یک واقعیت‌بنفش‌رنگ بدیهی را بیان می‌کرد.
«اگه فهمیدی،ویژگی لطفاً گمشو‌تکنیک یه جای دیگه.»
«اهم، ولی نمیشه فقط‌هوا یه کوچولو بخورم؟ اون‌قدر گشنمه‌نیروی که شکمم چسبیده به پشتم.»
چون هوی‌نیروی چشمانش را‌معمولی ریز کرد.
«خیلی رو داری.»
«هاهاها، ممنون بابت تعریفت.»
سا او-سانگ با خوشحالی‌هوا این کنایه را پذیرفت و‌نیروی چون هوی را بی‌حرف گذاشت.
اما بعد نگاهی به چون ایگه‌انرژی انداخت که داشت ته‌مانده‌ها را می‌بلعید‌هزار و یه جورایی همه‌چیز برایش منطقی شد.
«ظاهراً برای عضویت‌منو تو اتحادیه گدایان‌هاله‌ای باید پوست‌کلفت باشی.»
«هاها، خب، برای‌منحصربه‌فرد گدایی کردن واقعاً‌یعنی باید رو داشته باشی...»
چشمان سا او-سانگ برقی زد.
«طوری حرف می‌زنی انگار‌معمولی اتحادیه گدایان رو خوب‌منحصربه‌فرد می‌شناسی. کسی رو اونجا می‌شناسی؟»
«چند نفری رو می‌شناسم.»
«کیا رو می‌شناسی؟»
چون هوی نگاهی به‌هوا چون ایگه انداخت و‌فهمید خواست حرفی بزند که...
«صـ... صبر کن!درونی هیچی نگو! چیزی‌انرژی درباره من لو نده!»
«چرا که نه؟»
«می‌خوای هویتم رو تو این وضعیت‌یعنی لو بدی؟ خواهش می‌کنم، فقط همین‌نشان یه بار، بذار بی‌سروصدا تموم بشه.»
این یک‌بدنش التماس از‌هوا ته دل بود.
اما...
«یه نفری‌داری به اسم‌دست‌کم چون ایگه.»
چون هوی‌ویژگی او را‌تکنیک کاملاً نادیده گرفت.
«توله سگ!»
درست در لحظه‌ای‌درونی که چون ایگه‌انرژی در حال انفجار بود...
«اوه! ارشد اعظم رو می‌شناسی؟»
رفتار سا‌ویژگی او-سانگ در یک‌موروثی لحظه تغییر کرد.
«ایگو! از بین این همه‌چرخید آدم، باید اون هیولای پیر‌درونی رو می‌شناختی. حتماً خیلی زجر کشیدی.»
حتی قبل از اینکه چون‌نیست هوی بتواند توضیحی بدهد، سا‌موروثی او-سانگ شروع به وراجی کرد.
«حتماً خوب می‌شناسیش.»
«معلومه. اون هیولای‌منحصربه‌فرد پیر این‌قدر برام دردسر‌هزار درست کرده که نگو...»
با فکر کردن‌بلند به چون ایگه،نگاه سا او-سانگ نوچ‌نوچ کرد.
«حتی الان هم مورمورم میشه. یه بار یواشکی رفت تو قصر‌یعنی امپراتوری که فقط یه چرخی بزنه، همون‌جا توسط دفتر شرقی دستگیر‌می‌کنی شد. یه بار دیگه هم رفت دیدن رهبر اتحاد سیاه شیطانی... هوف.»
آه بلندی کشید.
«این روزا هم همه‌اش رو مخمونه و‌هزار درباره دنیای رزمی اطلاعات می‌خواد. فقط فکر‌واقعاً کردن بهش خونم رو به جوش میاره...»
در حالی‌بدنش که مشت‌هوا به سینه‌اش می‌کوبید...
«این خیلی باحاله.»
چون هوی سرش را چرخاند.
«تـ... تو...»
چون ایگه که روبروی سا‌چرخید او-سانگ نشسته بود، از شدت خشم‌معمولی می‌لرزید و صورتش سرخ شده بود.
اما سا او-سانگِ‌درونی بی‌خبر، همچنان به‌انرژی وراجی‌اش ادامه می‌داد.
«بیشتر افراد فرقه اصلی فقط منتظرن‌هاله‌ای اون هیولای پیر بمیره. ولی اون‌نگاه هنوزم عین سگ جون داره... هان؟»
«توله سگ!»
چون ایگه که دیگر نمی‌توانست تحمل‌نگاه کند، صندلی‌ای را بلند کرد و آن‌انرژی را محکم به سر سا او-سانگ کوبید.
بام!
«آخ! چه مرگته؟!»
سا او-سانگ در حالی‌تکنیک که پشت سرش را‌بازگشت گرفته بود، فریاد زد.
او شوکه شده بود؛هوا پیرمردی که حتی نمی‌شناختش، همین‌نیروی الان او را زده بود.
در حالی که به‌معمولی چون ایگه چشم‌غره می‌رفت،منحصربه‌فرد اشک در چشمانش جمع شد.
«چی گفتی؟ منتظری من بمیرم؟»
چون ایگه‌ویژگی با عصبانیت‌تکنیک فریاد کشید.
«مـ... منظورت چیه...؟»
رنگ از‌نیروی رخسار سا‌معمولی او-سانگ پرید.
«پـ... پس تو ارشد اعظمی؟»
«ارشد اعظم بخوره تو‌تکنیک سرت! من همون هیولای‌بازگشت پیرم که این‌قدر ازش متنفری!»
«هین! نـ...بدنش نه! منظورم‌هوا این نبود...»
سا او-سانگ‌نیروی دیوانه‌وار دست‌هایش‌معمولی را تکان داد.
«پس می‌خوای من بمیرم، آره؟»
چشمان چون‌ویژگی ایگه کاملاً به‌موروثی خون نشسته بود.
او دوباره صندلی را بلند کرد و‌می‌شد در حالی که مثل یک دیوانه فریاد می‌زد،منحصربه‌فرد آن را به سمت سر سا او-سانگ چرخاند.
«امروز، هم‌نیروی تو می‌میری،معمولی هم من!»