چپتر 318: چپتر 318
0در ووشوئه، در شرقی‌ترین حاشیه هوبی، تمام‌صحبت آن‌هایی که قصد عبور از رودخانه یانگ‌تسه‌همچین را داشتند، دور هم جمع شده بودند.
یکی دو نفر هم نبودند.
گروه‌های تجاری و آژانس‌های اسکورت که کالا‌مشت جابه‌جا می‌کردند، و ولگردهایی که دنبال کار می‌گشتند‌مسافرخونه و تو کوچه‌های تاریک خودشان را گرم می‌کردند.
تاجرانی هم بودند که تو خیابان بساط‌همین پهن کرده بودند تا چیزی به این‌کور جماعت بیندازند، و نقال‌هایی که داستان‌هایشان را می‌فروختند...
همان‌طور که‌پسربچه می‌گویند، آدم،پیدایشان آدم می‌آورد.
با جمع شدن این همه آدم،می‌رفتند خیابان‌های ووشوئه پر از یک سرزندگی‌شراب تمام‌نشدنی و رو اعصاب شده بود.
دیگر شب‌کند و روزش‌فرصت فرقی نمی‌کرد.
نه، راستش را بخواهی، ذات واقعی‌نمی‌دید و کثیف ووشوئه تازه تو شب‌باز خودش را نشان می‌داد تا روز.
خورشید غروب‌پسربچه می‌کرد و‌پیدایشان ماه بالا می‌آمد.
یعنی شب شده بود.
اما خیابان‌های ووشوئه انگار آمدن‌دست شب را به هیچ‌جایشان هم‌پیدایشان حساب نمی‌کردند و زیر نور می‌درخشیدند.
خیابان‌ها پر از فانوس بود.
نورهای زرد و قرمز‌پیدایشان همه‌جا پخش شده بود‌نمی‌خوای و چشم را می‌زد.
یک ضیافت از نور که تو‌می‌رفتند همان نگاه اول آدم را وسوسه‌شراب می‌کرد، کل خیابان‌ها را روشن کرده بود.
انگار خیابانی بود‌نمی‌خواستند که هیچ‌وقت رنگ‌بدهند شب را نمی‌دید.
همین زرق‌وبرق کافی بود تا‌رنگ چشم غریبه‌هایی که پایشان به‌غریبه‌هایی ووشوئه باز می‌شد را کور کند.
و انگار که نمی‌خواستند این فرصت را از‌نمی‌خوای دست بدهند، یک مشت پسربچه از ناکجاآباد پیدایشان‌حرف می‌شد، می‌رفتند سمتشان و سر صحبت را باز می‌کردند.
«نمی‌خوای یه سر به‌ناکجاآباد مسافرخونه ما بزنی؟ شراب هونگاجو‌نمی‌خوای واسه همچین شبی حرف نداره!»
«مشتری! گوشت خوک با پنج‌دست ادویه مسافرخونه ما واقعاً معرکه‌ست.پیدایشان یه بار امتحان کنی پشیمون نمی‌شی.»
رسماً داشتند مخ می‌زدند.
«بیا، از این طرف بیا!»
«اینجاست!»
با این زبان‌بازی‌های ماهرانه‌شان،فرصت همه انگار که جن‌زده شده‌ناکجاآباد باشند، وارد روشن‌ترین خیابان می‌شدند.
و درست تو همان لحظه.
«واو!»
«باورنکردنیه!»
انگار پرت‌کند می‌شدند تو‌فرصت یک دنیای دیگر.
بوی هوس‌انگیز غذا و عطر تند شراب از هر طرف‌غریبه‌هایی می‌آمد و می‌زد زیر دماغشان، و از عشرتکده‌هایی که هر دو‌پسربچه قدم یکی‌شان سبز می‌شد، فاحشه‌ها با عشوه به آن‌ها چشمک می‌زدند.
«گلوپ... اینجا چشمه شکوفه هلوعه؟»
«نمی‌دونستم ووشوئه همچین جای خفنیه.»
چشم‌های تازه‌واردها برق می‌زد.
هیجانشان اصلاً فروکش نکرده بود.
شایدم کاملاً طبیعی بود.
بیشتر آن‌هایی که تو ووشوئه‌پیدایشان جمع شده بودند، در یک‌مسافرخونه سفر طولانی و خسته‌کننده بودند.
واسه آن‌ها، این خیابان پر‌دست زرق‌وبرق وسوسه‌ای بود که به‌پیدایشان این راحتی‌ها نمی‌شد از آن گذشت.
مخصوصاً واسه آن ولگردها.
از آنجایی که آدم‌هایی بودند که روزمره‌صحبت زندگی می‌کردند و فقط به اندازه زنده ماندن‌شبی پول درمی‌آوردند، دلیلی نداشت که دنبال هوس‌هایشان نروند.
تو یک چشم‌به‌هم‌زدن، خیابان پر از‌می‌رفتند آدم شد و با صداهایی که از‌هونگاجو هر طرف می‌آمد، غلغله به پا شد.
وضعیت عمارت هواچئون،نمی‌خواستند معروف‌ترین عشرتکده این خیابان‌مشت هم دقیقاً همین‌طور بود.
بالاترین طبقه عمارت هواچئون.
دینگ... دینگ...
مردی که تو اتاقی نشسته بود و‌سمتشان صدای یک ملودی قشنگ در آن می‌پیچید، جامش‌همچین را بالا برد و یک نفس سر کشید.
«آخ... عجب چیزیه. خیلی خوبه.»
مردی که جامش را خالی‌رنگ کرد و با لذت آه‌غریبه‌هایی کشید، لباس‌های ژنده‌ای تنش بود.
ردای کهنه‌اش جای هزار تا وصله‌پینه داشت و‌نمی‌خوای لکه‌های پراکنده خون سیاه رویش مانده بود، جوری که‌نداره شبیه یکی از اعضای اتحادیه گدایان به نظر می‌رسید.
واقعاً منظره عجیبی بود.
چون آن‌هایی که پایشان به بالاترین‌بدهند طبقه عمارت هواچئون می‌رسید، معمولاً اشراف‌زاده‌های‌سمتشان خرپول یا توله‌سگ‌های خاندان‌های قدرتمند بودند.
مرد با آن لباس‌هایی که‌رنگ اصلاً به این اتاق مجلل‌غریبه‌هایی نمی‌خورد، جامش را دراز کرد.
با این حرکت، زنی به نام جو وول-هیانگ‌نمی‌خوای که با وقار جلویش زانو زده بود، بطری‌حرف شراب را برداشت و با دقت برایش ریخت.
چکه... چکه...
عطر ملایم‌کند شراب همه‌جا‌فرصت پخش شد.
«شراب خوبیه.»
«این شراب هونگاجوئه‌ناکجاآباد که خودم با‌سمتشان دست‌های خودم دم کردم.»
«هاها! که این‌طور.پسربچه پس بی‌دلیل نیست‌می‌رفتند که انقدر مزه می‌ده.»
مرد زد زیر خنده.
ابروهای جو‌روشن وول-هیانگ یک‌هیچ‌وقت ذره پرید.
خنده‌اش به طرز‌ناکجاآباد عجیبی ناهنجار و‌سمتشان رو اعصاب بود.
انگار داشت‌مشت سوهان می‌کشید‌ناکجاآباد رو اعصاب آدم.
و به نظر می‌رسید‌فرصت او تنها کسی نبود‌پسربچه که این حس را داشت.
دینگ...
موسیقی برای‌پسربچه یک لحظه‌پیدایشان قطع شد.
دست زنی که لباس مجلل درباری‌می‌رفتند تنش بود و با حرکات ظریف‌شراب دستش داشت ساز می‌زد، لغزیده بود.
زن که فهمید چه گندی‌دست زده، رنگش پرید و سرش‌پیدایشان را تا ته خم کرد.
«مـ-من عذر می‌خوام، ارباب!»
دست‌هایش را به هم‌پیدایشان گره کرد، سرش را پایین‌مسافرخونه انداخت و مثل بید لرزید.
«هاها، بی‌خیال.مشت خب، مگه‌ناکجاآباد آدم جایز‌الخطا نیست؟»
مرد نگاهی‌کند به او انداخت‌دست و پوزخند زد.
بعد سرش‌روشن را یک‌هیچ‌وقت کم چرخوند.
سمت جو وول-هیانگ.
«مگه نه، رئیس؟»
«بعداً خودم حسابش رو می‌رسم.»
جو وول-هیانگ در حالی‌هیچ‌وقت که سرش را خم‌زرق‌وبرق کرده بود، جواب داد.
قطره‌های عرق رو کمرش نشست.
وقتی آن زن سوتی‌ناکجاآباد داد، برای یک لحظه قلب‌نمی‌خوای جو وول-هیانگ آمد تو دهانش.
چون مردی که جلویش نشسته بود، یک قاتل‌پسربچه خون‌سرد بود که تو کشتن هر کسی که‌بزنی رو اعصابش می‌رفت، یک ثانیه هم درنگ نمی‌کرد.
مرد نگاهش را از جو‌رنگ وول-هیانگ گرفت و زل زد‌غریبه‌هایی به زنی که داشت ساز می‌زد.
لرزش دست‌های زن بند نمی‌آمد.
«همم، با این‌پسربچه دست‌ها که دیگه‌می‌رفتند نمی‌تونی ساز بزنی.»
«ا-اون...»
زن به تته‌پته افتاد.
زهره‌ترک شده بود.
مرد نگاهش را از زن‌پیدایشان گرفت و با دست اشاره‌مسافرخونه کرد که گورش را گم کند.
«اجرا تموم‌کند شد، می‌تونی‌فرصت بزنی به چاک.»
با این حرف، زن‌هیچ‌وقت از جا پرید و‌زرق‌وبرق به جو وول-هیانگ نگاه کرد.
جو وول-هیانگ با دیدن چشم‌های‌می‌رفتند زن که نمی‌دانست چه غلطی‌بزنی بکند، اخم کرد و داد زد.
«واسه چی معطلی!پسربچه نشنیدی ارباب گفت‌می‌رفتند همین الان بری بیرون؟»
«آه، چشم!»
زن لرزان سریع سازش‌هیچ‌وقت را جمع کرد و‌زرق‌وبرق عقب‌عقب از اتاق رفت بیرون.
همین که در بسته‌پیدایشان شد، جو وول-هیانگ دوباره سرش‌مسافرخونه را برای مرد خم کرد.
«از درکتون ممنونم.»
«هاها. مگه الان من‌فرصت فقط یه مهمون نیستم‌پسربچه که باهاتون رابطه کاری داره؟»
لرزه به‌روشن تن جو‌هیچ‌وقت وول-هیانگ افتاد.
این حرفش دقیقاً به این‌می‌رفتند معنی بود که اگر رابطه‌بزنی کاری در کار نبود، همان‌جا می‌کشتش.
«خب، اطلاعات چی شد؟»
مرد در حالی‌نمی‌خواستند که شرابش را‌بدهند مزه‌مزه می‌کرد، پرسید.
با این حرف، جو وول-هیانگ‌رنگ دستش را تو آستین گشادش‌غریبه‌هایی برد و یک تکه کاغذ درآورد.
«بفرمایید.»
مرد کاغذ را گرفت.
و درست همان‌نمی‌خواستند موقع که داشت با‌مشت چشم‌هایش آرام بررسی‌اش می‌کرد.
«ر-رئیس!»
یهو یک‌پسربچه صدای داد‌پیدایشان از بیرون آمد.
«این چه وضعشه؟!پسربچه مگه نگفتم دارم به‌سمتشان یه مهمون مهم می‌رسم!»
جو وول-هیانگ‌کند با عجله‌فرصت داد زد.
با این حال،خیابانی یک نگاه به‌نمی‌دید صورت مرد انداخت.
ابروهایش یک‌پسربچه کم رفته‌پیدایشان بود تو هم.
داشت نارضایتی‌اش را نشان می‌داد.
«خطرناکه!»
عرق از‌روشن پیشانی جو‌هیچ‌وقت وول-هیانگ سرازیر شد.
آن‌قدر زیاد بود که‌پیدایشان پودر روی صورتش داشت‌نمی‌خوای با آن شسته می‌شد.
«راستش...»
به دلایلی، مردی که از بیرون‌بدهند داد زده بود، نرفت و می‌خواست‌سمتشان با لحنی دستپاچه به حرفش ادامه بدهد.
بنگ!
در خرد شد و مردی که‌سمتشان هیکلش دست‌کمی از خرس نداشت، در‌هونگاجو حالی که نفس‌نفس می‌زد، پیدایش شد.
کلماتی را‌مشت با عصبانیت‌ناکجاآباد تف کرد بیرون.
«تویی اون عوضی‌ای که‌فرصت ده روزه بالاترین طبقه‌پسربچه رو واسه خودش قرق کرده؟»
«جنگجوی بزرگ، دست شبح سم؟!»
جو وول-هیانگ با شوک گفت.
مردی که پیدایش شده بود،پیدایشان یکی از ولگردهای کله‌گنده ووشوئه و‌بزنی از مشتری‌های ثابت عمارت هواچئون بود.
«داری چه‌کند غلطی می‌کنی؟فرصت نمی‌بینی مهمون دارم؟»
جو وول-هیانگ با‌خیابانی عجله سعی کرد‌نمی‌دید جلویش را بگیرد.
می‌خواست جانش را نجات بدهد.
اما دست شبح سم‌ناکجاآباد با دیدن این طرز برخوردش،نمی‌خوای مثل انبار باروت آتش گرفت.
او در اصل‌نمی‌خواستند یک ولگرد بود که‌مشت تو دنیا پرسه می‌زد.
مردی که‌روشن یک جا‌هیچ‌وقت بند نمی‌شد.
مگر به خاطر این‌پیدایشان زن، جو وول-هیانگ، تو‌نمی‌خوای ووشوئه ماندگار نشده بود؟
اما حالا، زن داشت سرزنش‌اش می‌کرد و‌سمتشان از آن مرد ژنده‌پوش دفاع می‌کرد، برای‌واسه همین خون جلوی چشم‌هایش را گرفته بود.
«تخم‌سگ!»
ردای دست شبح‌خیابانی سم تو هوا‌نمی‌دید به اهتزاز درآمد.
قدرت هنر آهنین چی سمی‌اش، که‌سمتشان با خشم قاطی شده بود، تو یک‌واسه لحظه کل اتاق را در بر گرفت.
«تو... آخ!»
حرف‌هایش، که تو‌نمی‌خواستند آن وضعیت داشت‌بدهند داد می‌زد، قطع شد.
یهو یک مشت مرد‌هیچ‌وقت با ردای خاکستری پیدایشان شد‌کافی و دهانش را کیپ بستند.
«کـ-کی؟!»
قلبش از تعجب ریخت.
تا وقتی که دهانش را نگرفته بودند،مشت حتی نتوانسته بود حضورشان را حس کند،نمی‌خوای چه برسد به اینکه بخواهد واکنشی نشان بدهد.
این فقط یک معنی داشت.
فاصله قدرت رزمی بین‌پیدایشان او و کسانی که‌نمی‌خوای دستگیرش کرده بودند، غیرقابل‌اندازه‌گیری بود.
«داری وقتم رو تلف می‌کنی.»
صدایی سرد به گوش رسید.
این صدا از‌خیابانی دهان مردی با‌نمی‌دید چشمان نیمه‌باز خارج شد.
چشمانش، بدون هیچ تغییری‌پیدایشان در حالت چهره، به دست‌مسافرخونه شبح سم خیره شده بود.
به زودی،مشت لبانش از‌ناکجاآباد هم باز شد.
«این دیگه کیه؟»
«مردی به نام دست شبح‌رنگ سم است. می‌گویند در حال‌غریبه‌هایی حاضر بر ولگردهای ووشوئه حکومت می‌کند.»
«همچین آدمی؟»
مرد اخم کرد.
«تچ. تو دوران اوج من،دست یه همچین آشغالی حتی نمی‌تونست اسمی‌می‌رفتند برای خودش دست و پا کنه.»
در همان زمان.
تق—
ترک ریزی روی فنجانی که در دست‌سمتشان داشت ظاهر شد و در یک چشم‌واسه به هم زدن، به پودر تبدیل شد.
پودر که با نور مه‌آلود فانوس‌ها‌بدهند آمیخته شده بود، با بادی که‌سمتشان از جایی وزید، در هوا پخش شد.
«...!»
چشمان دست‌پسربچه شبح سم‌پیدایشان گشاد شد.
در همان زمان،پسربچه رنگ چهره‌اش مثل‌می‌رفتند مرده‌ها سفید شد.
نیت قتل‌کند بدنش را‌فرصت سوراخ کرد.
کار به جایی‌خیابانی رسید که مرگ در‌همین برابر چشمانش سوسو می‌زد.
«ممف! ممف!»
او با‌مشت چشمانی خون‌گرفته‌ناکجاآباد فریاد زد.
اما دستی که دهانش‌فرصت را پوشانده بود، محکم‌پسربچه جلوی صدای فریادش را می‌گرفت.
درست زمانی که دست‌هیچ‌وقت شبح سم با دهان‌زرق‌وبرق بسته عرق سرد می‌ریخت.
جو وول-هیانگ با متانت گفت:می‌رفتند «ارباب من. او مهمان ارزشمند‌بزنی روسپی‌خانه ماست. نمی‌شود از جانش بگذرید؟»
دست شبح سم منبع درآمد‌پیدایشان بزرگی بود، بنابراین سخت بود‌مسافرخونه که وانمود کند او را نمی‌شناسد.
با این حال.
فقط صدایی سرد شنیده‌هیچ‌وقت شد: «یادم می‌آید که‌زرق‌وبرق یک بار بهت ارفاق کردم.»
«یا نکند‌پسربچه قصد داری با‌می‌رفتند من دشمن شوی؟»
جو وول-هیانگ دهانش‌پسربچه را بست و‌می‌رفتند به عقب قدم برداشت.
مرد لحظه‌ای به او‌فرصت نگاه کرد و سپس‌پسربچه از جایش بلند شد.
و در حالی که دستانش را پشت سرش‌زرق‌وبرق گره کرده بود، به دست شبح سم که‌نمی‌خواستند در حال گریه بود نزدیک شد و گفت.
«می‌خوام برای یه‌ناکجاآباد لحظه بشنوم که‌سمتشان داشتی چه زری می‌زدی.»
دو جنگجو بلافاصله دستانشان‌ناکجاآباد را از روی دهان‌صحبت دست شبح سم برداشتند.
بام!
دست شبح‌روشن سم فوراً‌هیچ‌وقت به زانو افتاد.
«متاسفم! چشم‌هام کور‌ناکجاآباد بود و نتونستم یه‌صحبت ارباب بزرگ رو بشناسم...»
مرد در حالی که مستقیم به او نگاه‌صحبت می‌کرد، گفت: «عجیبه. تا جایی که من دیدم، وقتی‌حرف اومدی تو، اون دو تا چشمت کاملاً سالم بودن.»
با این حرف،نمی‌خواستند دست شبح سم‌بدهند زبانش بند آمد.
مرد به دست شبح سمِ‌رنگ دستپاچه نگاه کرد و لبانش‌غریبه‌هایی را به پوزخندی خشن کج کرد.
در همان‌پسربچه زمان، آستینش‌پیدایشان به اهتزاز درآمد.
پوک!
خون به همه جا پاشید.
«آااارگ!»
دست شبح سم فریادی کشید.
دو چشمش که حالا فقط‌پیدایشان حفره‌هایی خالی بودند، به طرز‌مسافرخونه وحشتناکی خون به بیرون فواره می‌زدند.
مرد با‌کند دیدن این‌فرصت صحنه لبخند زد.
لبخندی آمیخته‌روشن با نیت‌هیچ‌وقت قتل بود.
«حالا که‌پسربچه کوری، می‌تونم‌پیدایشان درک کنم.»
«کواااارگ!»
مرد برای لحظه‌ای به دست شبح سم که دست و‌پیدایشان پا می‌زد و به جای کلمات، صداهای وحشتناکی از خود درمی‌آورد‌شبی و اشک خون می‌ریخت نگاه کرد، سپس با چهره‌ای بی‌حوصله گفت.
«جمعش کنید.»
«همان‌طور که فرمان می‌دهید.»
«اطاعت.»
دو جنگجو او‌نمی‌خواستند را با خود‌بدهند بردند و ناپدید شدند.
همه چیز در‌خیابانی یک چشم به‌نمی‌دید هم زدن اتفاق افتاد.
«طعم شراب رو خراب کرد.»
مرد دوباره دستانش‌پسربچه را پشت سرش‌می‌رفتند گره کرد و برگشت.
جو وول-هیانگ‌کند آب دهانش‌فرصت را قورت داد.
هیکل او، در حالی که پشتش به‌همین نور کم‌رنگ ماه و نور مه‌آلود فانوس‌ها بود،کند هم زیبا و هم وحشتناک به نظر می‌رسید.
مرد به‌پسربچه او نگاه‌پیدایشان کرد و گفت.
«پس دفعه بعد‌پسربچه هم روت حساب‌می‌رفتند می‌کنم، رهبر شاخه.»
جو وول-هیانگ‌کند سرش را‌فرصت عمیقاً خم کرد.
«اطاعت، ارباب من.»
تا زمانی که‌ناکجاآباد او دوباره سرش‌سمتشان را بلند کرد.
«...»
مرد از‌کند قبل ناپدید‌فرصت شده بود.
تازه آن موقع‌خیابانی بود که جو‌نمی‌دید وول-هیانگ نفس راحتی کشید.
«پونگ‌ری از هفت جاودانه شیطانی...»
جو وول-هیانگ در حالی که لقب او را‌صحبت زیر لب زمزمه می‌کرد، سرش را به چپ‌شبی و راست تکان داد و از جایش بلند شد.
برای لحظه‌ای، تلوتلو خورد.
«رئیس!»
مردی که با لرز کنار‌می‌رفتند در منتظر بود، با عجله‌بزنی جلو آمد تا او را بگیرد.
اما قبل از اینکه‌ناکجاآباد بتواند کاری کند، او تعادلش‌نمی‌خوای را حفظ کرد و گفت.
«خوبم.»
او در حالی که به پاهای لرزانش قدرت‌زرق‌وبرق می‌بخشید، به مرد که هنوز با دستپاچگی کنار درگاه‌فرصت ایستاده بود نگاه کرد و با صدایی خشن گفت.
«مهم‌تر از اون، اول شایعات‌می‌رفتند مربوط به قهرمان الهی شکوفه آلو‌شراب و تیغه رعد رو جمع‌آوری کن.»
زمستان گذشت‌کند و بهار‌فرصت از راه رسید.
هنوز باد سردی از این طرف و آن‌زرق‌وبرق طرف مثل باد زمستانی می‌وزید، اما نور خورشیدی‌نمی‌خواستند که می‌تابید گرم‌تر از قبل به نظر می‌رسید.
و زیر آن نور خورشید.
گرد و‌مشت غبار به هوا‌پیدایشان بلند شده بود.
این پدیده‌ای بود که توسط‌دست صدها اسب که در جاده‌پیدایشان رسمی می‌تاختند ایجاد شده بود.
چون هوی در حالی که افسار‌نمی‌دید را در دست داشت، غرغر کرد:باز «تچ، یه کالسکه می‌دادن خیلی بهتر بود.»
آیا به خاطر‌ناکجاآباد این بود که‌سمتشان ماموریت فوری بود؟
یا به خاطر این‌ناکجاآباد بود که تعداد افراد شرکت‌کننده‌نمی‌خوای در این ماموریت زیاد بود؟
هیچ کالسکه‌ای در‌نمی‌خواستند کار نبود؛ همه مجبور‌مشت بودند سوار اسب شوند.
‘بازم جای‌روشن شکرش باقیه‌هیچ‌وقت که نزدیکه؟’
«برادر کوچک‌تر.»
درست زمانی که چون هوی‌پیدایشان در حال محاسبه فاصله تا‌مسافرخونه ووشوئه بود، چون هیانگ نزدیک شد.
او که قبلاً اسب‌سواری کرده بود، با‌مشت مهارت اسبش را هدایت کرد و به چون‌مسافرخونه هوی نزدیک شد و با صدای آرامی پرسید.
«پس، از این به‌هیچ‌وقت بعد ما هم بخشی‌زرق‌وبرق از جوخه نابودی هستیم؟»
چون هوی با‌ناکجاآباد بی‌خیالی گفت: «خب، یه‌صحبت چیزی تو همین مایه‌ها.»
او نمی‌توانست جوخه روح گل را‌می‌رفتند که برای کمک به او آمده‌شراب بودند، به حال خود رها کند.
بنابراین، به عنوان یک اقدام موقت،بدهند جوخه روح گل و چون هیانگ‌سمتشان را در جوخه نابودی ادغام کرده بود.
در قالب جوخه سوم، پس از‌نمی‌دید جوخه اول به رهبری هو گوانگ‌گه‌باز و جوخه دوم تحت فرمان دان‌ری گوان‌چئون.
در همین حال، چون هیانگ‌می‌رفتند با شنیدن جواب چون هوی،بزنی سرش را با دستپاچگی خاراند.
این غیرمنتظره بود.
در ابتدا، او قصد داشت‌دست به عنوان یک گروه جداگانه‌پیدایشان به چون هوی کمک کند.
اما به نوعی، او و‌رنگ جوخه روح گل تبدیل به‌غریبه‌هایی اعضای جوخه نابودی شده بودند.
او در حالی که‌پیدایشان به عقب نگاه می‌کرد،نمی‌خوای پرسید: «بقیه چیزی نمیگن؟»
او شنیده بود که جوخه نابودی یک‌سمتشان واحد زبده است که در تعداد کم‌واسه و از طریق یک آزمون انتخاب شده‌اند.
اما اینکه او و جوخه روح گل ناگهان‌پسربچه بدون چنین فرآیند انتخابی عضو شوند، برای کسانی‌بزنی که در آزمون رد شده بودند خوشایند نبود.
حتی همین الان هم، مگر چند نفر‌همین پشت سرشان با نگاه‌هایی گزنده به او‌کور و جوخه روح گل خیره نشده بودند؟
چون هوی نگاه چون هیانگ را دنبال‌صحبت کرد و به عقب نگاهی انداخت، سپس انگار‌شبی که کلمات را به بیرون پرتاب کند، گفت.
«چه اهمیتی داره که پشت‌پیدایشان سرمون چی زر می‌زنن؟ هر‌مسافرخونه چی باشه، این جوخه منه.»
او به‌کند واکنش آن‌ها‌فرصت اهمیتی نمی‌داد.
هر چه باشد، جوخه نابودی واحدی‌نمی‌دید بود که می‌توانست هر طور که‌باز دلش می‌خواهد آن را اداره کند.
چون هوی با لحنی کلافه گفت:سمتشان «چیه؟ اذیتت می‌کنه؟ اگه می‌خوای می‌تونی‌هونگاجو بکشی کنار، می‌خوای همین الان برگردی؟»
رسیدگی به تک‌تک آن‌ها از قبل‌می‌رفتند هم دردسر بود، بنابراین اگر می‌گفت‌شراب بله، قصد داشت او را فوراً برگرداند.
با این حرف،نمی‌خواستند پوزخندی روی لبان‌بدهند چون هیانگ نشست.
دلیلش این بود که‌هیچ‌وقت او حالت چهره چون‌زرق‌وبرق هوی را خوانده بود.
او لبخندش را‌ناکجاآباد پاک کرد و‌سمتشان گفت: «نه، خوبه.»
«اگه به خاطر این موضوع‌پیدایشان برگردم، حس می‌کنم تسلیم شدم،مسافرخونه و از این کار هم متنفرم.»
چون هوی با دیدن چون‌دست هیانگ که روحیه جنگندگی‌اش همراه با‌می‌رفتند کلماتش شعله‌ور شده بود، پوزخندی زد.
«پس تو این ماموریت خودت رو‌نمی‌دید نشون بده. اگه برای خودت شهرتی‌باز دست و پا کنی، دهنشون رو می‌بندن.»
دنیای رزمی،پسربچه دنیای قانون‌پیدایشان جنگل بود.
بنابراین، تنها کاری که‌ناکجاآباد باید می‌کرد این بود‌صحبت که قدرتش را نشان دهد.
«فکر کنم‌کند باید همین‌فرصت کار رو بکنم.»
درست زمانی که چون‌هیچ‌وقت هیانگ داشت سرش را‌زرق‌وبرق به آرامی تکان می‌داد.
تق‌تق، تق‌تق.
اسبی که در جلو‌ناکجاآباد حرکت می‌کرد ناگهان سرعتش را‌نمی‌خوای کم کرد و نزدیک شد.
او کیلین یشمی بود.
با لبخندی ملایم، نگاهی بین چون‌نمی‌دید هوی و چون هیانگ رد و‌باز بدل کرد و دهانش را باز کرد.
«بودای بی‌کران. اگر مشکلی نیست،می‌رفتند آیا این راهب حقیر هم‌بزنی می‌تواند به گفتگوی شما ملحق شود؟»
او با‌مشت نشان دادن حسن‌پیدایشان نیت خود پرسید.
با شنیدن این‌نمی‌خواستند حرف، چون هوی‌بدهند لبخندی در جوابش زد.
سپس، صدایی‌روشن قاطع به‌هیچ‌وقت دنبالش آمد.
«نه.»