چپتر 35: چپتر 35
0در ساعت موش،لحظه ماه بلند و درخشان‌شاید در آسمان ظاهر شد.
با ناپدید شدن خورشیدی که دنیا را روشن‌بدون کرده بود، نور آبی‌رنگ ماه جای آن را گرفت‌مستقیماً و زمین را با درخشش ملایم خود رنگ‌آمیزی کرد.
در میان مکان‌هایی که در آن نور ماه غرق‌برای شده بودند، گویی که از آن مست شده باشند،مکان یکی از ساختمان‌های فرعی گروه تاجران باد پرنده قرار داشت.
نور ماه از لای پنجره نیمه‌باز به‌مستقیماً داخل خزید و به نرمی دور چون‌خیره هوی که چهارزانو روی تخت نشسته بود، پیچید.
درست در همان لحظه بود.
خش...
چشمان بسته‌خودشون چون هوی‌جمع باز شد.
شاید به این خاطر که خیلی سریع آن‌ها را باز‌قتلی کرده بود، مردمک‌هایش که هنوز مملو از نیروی درونی جمع‌نشده‌تغییر بود، درخشان‌تر از نور ماهی که به پایین می‌تابید، برقی زد.
سپس لب‌هایش‌همان به آرامی از‌بسته هم باز شد.
«پس بالاخره بعد‌گذاشته از این‌همه قایم‌پای شدن، زدن بیرون...»
پاهایش را باز‌پای کرد و از‌اینکه جا بلند شد.
با چشمانی نیمه‌باز، سرش‌باشد را چرخاند و به‌نگاه‌ها تپه پردرخت نگاه کرد.
تپه‌ای که در تاریکی‌چشمان فرو رفته بود، در‌این سکوت مطلق قرار داشت.
اما در نگاه او، حضور‌خودشون کسانی که در آن سکوت پنهان‌قصدی شده بودند، به وضوح دیده می‌شد.
حضورهایی شوم و کثیف.
شمشیری را که‌داشته به آرامی روی‌افتاد تخت گذاشته بود، برداشت.
«خودشون با‌همان پای خودشون‌چشمان جمع شدن.»
بدون اینکه هیچ قصدی برای پنهان شدن داشته باشد، چون‌هیچ هوی به راه افتاد و مستقیماً به نگاه‌ها و نیت‌قتلی قتلی که این مکان را هدف گرفته بود، خیره شد.
لحظه‌ای که‌خودشون به آرامی قدمی‌بدون به جلو برداشت...
تق.
در یک چشم‌لحظه به هم زدن،باز منظره تغییر کرد.
دیوارهای اتاقی که او را احاطه کرده بود‌بدون از جلوی چشمانش محو شد و جای خود را‌مستقیماً به تپه‌ای جنگلی پر از درختان و بوته‌ها داد.
نسیم خنکی را که گونه‌اش را نوازش‌هیچ می‌کرد احساس کرد، نگاهی به اطراف انداخت‌مستقیماً و برای لحظه‌ای به جلو قدم برداشت.
«...امشب، گروه تاجران‌داشته باد پرنده از‌افتاد روی زمین محو می‌شه.»
«اطاعت!»
با شنیدن این‌گذاشته فریاد بلند، قدم‌هایش‌پای را تندتر کرد.
آن‌ها را دید؛ سایه‌هایی‌جمع که به طور متراکم‌قصدی در تاریکی جمع شده بودند.
احتمالاً برای پنهان‌داشته کردن حضورشان، لباس‌های شبِ‌مستقیماً کاملاً سیاه پوشیده بودند.
حتی با یک شمارش‌چشمان سرانگشتی، تعدادشان به راحتی‌این از پنجاه نفر بیشتر بود.
«پنجاه تا؟شمشیری شصت تا؟برداشت تو همین مایه‌هاست.»
بعد از یک شمارش سریع...
شووو...
خودش را‌همان در برابرشان‌چشمان نشان داد.
«اینجا چه غلطی می‌کنین؟»
«...!»
با این حضور و حرف ناگهانی، جلاد‌مستقیماً پنهان و جوخه قاتل روح به طور غریزی‌لحظه‌ای پخش شدند و چون هوی را محاصره کردند.
بدک آموزش ندیدن، نه؟
چون هوی نگاهی به کسانی که محاصره‌اش کرده‌بدون بودند انداخت و نگاهش را روی جلاد پنهان که‌مستقیماً به طرز نامحسوسی هاله‌اش را پنهان می‌کرد، متوقف کرد.
تنها کسی‌خودشون که نقاب‌جمع به چهره نداشت.
با اینکه سعی می‌کرد آن را مخفی کند، اما‌نیت هاله و حضوری که به طور طبیعی از بدنش‌چشم ساطع می‌شد، نمی‌توانست از چشمان چون هوی پنهان بماند.
به محض اینکه فهمید این مرد‌باز رهبرشان است، در حالی که به‌آن‌ها او نگاه می‌کرد، دهان باز کرد.
«پرسیدم دارین چه غلطی می‌کنین؟»
«...»
«لال شدین؟»
پوزخندی به آن‌ها زد.
اما آن‌ها‌شمشیری هیچ واکنشی‌برداشت نشان ندادند.
چه از روی خونسردی‌جمع بود چه نظم، نه خندیدند‌برای و نه حتی پلک زدند.
اما او به خوبی می‌دانست.
این‌ها از آن دسته‌ای بودند‌بسته که خونسردی واقعی نداشتند و‌خیلی به راحتی در هم می‌شکستند.
ناگهان به‌شمشیری یکی از‌برداشت آن‌ها نگاه کرد.
مردی که در حلقه محاصره از همه‌هیچ به او نزدیک‌تر بود، با چشمانی پر از‌نگاه‌ها تنش و احتیاط به او خیره شده بود.
چون هوی انگشت اشاره‌اش‌باشد را بالا آورد و‌نگاه‌ها به او اشاره کرد.
مرد که از این‌چشمان حرکت ناگهانی جا خورده‌این بود، چشمانش کمی لرزید...
پوک.
صدایی به گوش رسید.
در همان لحظه گذرا،باشد سوراخی با نشان شکوفه آلو‌نیت روی پیشانی مرد ظاهر شد.
بدون اینکه بفهمد چه اتفاقی‌بسته افتاده، سرش با حالتی گیج‌خیلی و منگ به عقب خم شد...
بام.
و به‌خودشون پشت روی‌جمع زمین افتاد.
لحظه‌ای سکوت برقرار شد.
اما این‌همان سکوت با سکوت‌بسته قبلی فرق داشت.
فضایی که تا پیش از‌خودشون این پر از تنش بود، حالا‌قصدی در سکونی سرد فرو رفته بود.
سپس...
«پس کار تو بود.»
مردی که گمان‌لحظه می‌رفت رهبرشان باشد،باز قدمی به جلو برداشت.
چون هوی با چشمانی‌برداشت که از میان نقاب پیدا‌اینکه بود، چشم در چشم شد.
«چیه؟ فقط‌خودشون داشتی خفه‌خون می‌گرفتی؟بدون فکر کردم لالی.»
لحنی تمسخرآمیز‌برای که دقیقاً‌باشد هم تمسخر نبود.
جلاد پنهان با وجود اینکه‌بسته از ضربه قبلی غافلگیر شده بود،سریع اما خونسردی‌اش را از دست نداد.
«تو زیردستای منو کشتی؟»
«اگه منظورت اون آشغالاست، آره.»
چون هوی عمداً سرش‌باشد را کج کرد و‌نگاه‌ها با پوزخندی اضافه کرد:
«اوه! اون حشراتی هم که یواشکی خزیده‌شاید بودن تو گروه تاجران باد پرنده، زیردستای‌هنوز تو بودن؟ اگه این‌طوره، آره، همه‌شون رو کشتم.»
ابروی جلاد پنهان پرید.
جوخه قاتل روح مایه افتخار او بود؛ نیرویی‌قصدی که جایگاه ارباب غربی را در میان چهار‌نیت ارباب جهت‌های قلعه شبح سفید برایش تضمین کرده بود.
و با این حال... حشره؟
غرورش جریحه‌دار‌همان شده بود و‌بسته نگاهش درنده‌خو شد.
اما بی‌گدار به آب نزد.
آن فوران انرژی که‌جمع لحظاتی پیش دیده بود...قصدی یک تکنیک رزمی معمولی نبود.
این یارو دیگه کیه؟
با دیدن لباس‌لحظه فرم چون هوی، چشمان‌شاید جلاد پنهان برقی زد.
شکوفه آلو؟ فرقه کوه هوآشان! پس باید همون‌بدون شمشیرزن شکوفه آلو باشه که تو گروه تاجران‌افتاد باد پرنده اقامت داره؟ نه... همچین کسی بینشون نبود.
پس... همون تائوئیست‌پای جوونیه که تو‌اینکه ساختمان فرعی اقامت داشت؟
در یک لحظه، هویت چون‌راه هوی را فهمید و برای‌قتلی امتحان کردنش، به حرف آمد:
«پس تو‌همان یکی از‌چشمان اساتید هوآشان هستی.»
اما این‌شمشیری یک اشتباه‌برداشت مهلک بود.
چون هوی به حرف‌هایی که «جلاد‌اینکه پنهان» بعد از کلی فکر کردن به‌افتاد زور به زبان آورده بود، جواب داد:
«و تو‌برای هم از قلعه‌راه شبح سفید هستی.»
«...!»
چشمانش از‌شمشیری این جواب‌برداشت ناگهانی گشاد شد.
«همین فکر‌خودشون رو می‌کردم. یه‌بدون حسی بهم می‌گفت.»
«...داشتی امتحانم می‌کردی؟»
«تقریباً مطمئن بودم.»
چون هوی پوزخندی زد.
از همان اول‌پای هم این سوال را‌هیچ با اطمینان پرسیده بود.
همان موقع که قاتل‌ها‌باشد یواشکی وارد شده بودند،نگاه‌ها همه‌چیز را فهمیده بود.
علاوه بر این، تنها کسایی که الان گروه‌این تاجران باد پرنده رو هدف می‌گیرن، قلعه شبح‌نیروی سفید هستن که ادعا می‌کردن دروازه ظالم پشتشونه.
اما جلاد پنهان، بی‌خبر‌برداشت از افکار چون هوی، حتی‌اینکه بیشتر از قبل گیج شد.
چطور فهمید‌خودشون ما از قلعه‌بدون شبح سفید هستیم؟
ناگهان احتمالی‌برای به ذهنش‌باشد خطور کرد.
نکنه هوآشان از قبل فهمیده‌بسته بود که قلعه شبح سفید‌خیلی تو این قضیه دست داره؟
نگاهش عمیق‌تر شد.
مثل کلاف درهم‌تنیده‌ای که باز‌بدون شود، تمام شک و تردیدهایش‌داشته شروع به محو شدن کرد.
خیلی زود‌برای اخم کرد‌باشد و گفت:
«پس هوآشان از قبل می‌دونست که ما به گروه تاجران باد‌سریع پرنده حمله می‌کنیم. برای همین وقتی نقشه اول دروازه ظالم شکست خورد،برقی انتظار داشتید دوباره دست به کار بشیم و حتی برامون تله گذاشتید.»
«تله؟»
چون هوی با دیدن سوءتفاهم‌بدون جلاد پنهان، با چهره‌ای مات‌داشته و مبهوت به او نگاه کرد.
«واقعاً فکر می‌کنی‌داشته اون‌قدر ارزش داری‌افتاد که برات تله بذارم؟»
«هنوزم می‌خوای‌همان خودت رو به‌بسته اون راه بزنی؟»
جلاد پنهان‌شمشیری حرفش را‌برداشت باور نکرد.
نه، اصلاً‌خودشون قصد نداشت‌جمع باور کند.
«پس گروه تاجران باد‌باشد پرنده باید کاملاً برای‌نگاه‌ها این حمله آماده باشن.»
چون هوی‌همان سرش را‌چشمان تکان داد.
این یارو‌شمشیری داره واسه‌برداشت خودش می‌بافه.
او کاملاً در اشتباه بود.
و آن‌برای اشتباه را‌باشد حقیقت محض می‌پنداشت.
«هر جور‌همان دوست داری‌چشمان فکر کن.»
چون هوی با‌گذاشته بی‌حوصلگی این کلمات‌پای را به زبان آورد.
دیگر حوصله‌خودشون بحث کردن با‌بدون او را نداشت.
اما جلاد پنهان این حرف را به‌مستقیماً عنوان تایید در نظر گرفت و با‌خیره نگاهی خیره، نیت قتلی برنده به سمتش فرستاد.
«اما حالا، تو‌لحظه و هوآشان یه‌باز اشتباه بزرگ کردید.»
جلاد پنهان بعد از‌برداشت گفتن تمام حرف‌هایش، دستانش‌بدون را مثل بال باز کرد.
انگار که این یک‌جمع علامت باشد، هاله جوخه قاتل‌برای روح شروع به تغییر کرد.
نیت قتل آن‌ها که در هوای‌افتاد سنگین بالا می‌رفت، به آرامی پخش شد‌گرفته و شروع به بلعیدن محیط اطراف کرد.
او نیز نیت‌لحظه قتل خودش را‌باز ساطع کرد و افزود:
«اگه فرار می‌کردی می‌تونستی جونت‌خودشون رو نجات بدی. اما خودت با‌قصدی پای خودت اومدی تو لونه ببر.»
اما چون هوی بی‌تفاوت ماند.
این جور‌برای نیت قتل‌ها حتی‌راه قلقلکش هم نمی‌داد.
در عوض، با‌لحظه کنجکاوی به مرد‌باز نگاه کرد و پرسید:
«خیلی حرف می‌زنی، نه؟»
با تعجب به او خیره شد، در عجب‌قصدی بود که چطور کسی که تا همین چند لحظه‌قتلی پیش آن‌قدر ساکت بود، حالا این‌قدر وراج شده است.
سسس—
درست در همان‌لحظه لحظه، نور مهتاب‌باز روی جلاد پنهان تابید.
چهره‌اش اصلاً عادی نبود.
گونه چپش پوشیده از‌جمع جای سوختگی بود و‌قصدی هیچ مویی بر سر نداشت.
اما این‌برای ظاهر دیگر‌باشد اهمیتی نداشت.
حالت درهم‌پیچیده چهره‌اش و چشمانی‌بسته که پر از انرژی مورمورکننده‌خیلی بود، بر همه‌چیز غلبه می‌کرد.
به خصوص آن انرژی وهم‌آور که‌پای با نور آبی مهتاب ترکیب شده‌برای و سرمایی استخوان‌سوز به هوا می‌بخشید.
بعد از‌خودشون لحظه‌ای، لبانش از‌بدون هم باز شد.
«روحت رو‌برای در دل‌باشد کشتار پنهان کن.»
لحظه‌ای که‌همان این کلمات‌چشمان به پایان رسید—
فوش!
یک نیت قتل وحشتناک تپه‌بدون را بلعید و بدن‌های جوخه قاتل‌باشد روح شروع به تار شدن کرد.
دقیق‌تر بگویم، حضور آن‌ها در‌راه زیر نیت قتل عظیمی که تپه‌مکان را پر کرده بود، دفن شد.
خیلی زود، در جایی که آن‌باز همه آدم ایستاده بودند، تنها چون‌آن‌ها هوی و جلاد پنهان باقی ماندند.
سسس—
جلاد پنهان لبخند محوی زد.
سپس حضورش کمرنگ‌داشته شد و پیکرش‌افتاد در تاریکی ذوب گردید.
«چشمات رو خوب باز‌چشمان کن و واضح ببین... فرم‌خاطر واقعی جوخه قاتل روح رو...»
حتی صدایش هم محو شد.
سکوت بازگشت.
چون هوی‌برای به اطراف‌باشد نگاه کرد.
شصت عضو جوخه قاتل روح که او را‌این محاصره کرده بودند ناپدید شده بودند و آخرین‌نیروی نفر، یعنی جلاد پنهان نیز غیبش زده بود.
انگار که‌شمشیری محاصره‌شان چیزی جز‌خودشون یک رویا نبود.
اما این فقط‌پای برای چشم غیرمسلح‌اینکه این‌طور به نظر می‌رسید.
در دید‌برای او، همه‌چیز‌باشد کاملاً واضح بود.
با وجود اینکه نفس‌هایشان را حبس کرده، حضورشان‌این را پاک کرده و تمام علائم حیاتشان را‌نیروی کشته بودند—قلب‌های تپنده‌شان هنوز هم قابل مشاهده بود.
رقت‌انگیزه.
چون هوی در حالی که از این سکون‌قصدی ناگهانی لذت می‌برد، حرف‌های چند لحظه پیش جلاد‌نیت پنهان را به یاد آورد و پوزخندی زد.
«پس فرم‌برای واقعی جوخه‌باشد قاتل روح اینه؟»
این کلمات‌همان با خنده‌ای از‌بسته دهانش خارج شد.
او تا به حال حتی یک بار هم با کسی‌هیچ روبه‌رو نشده بود که از «فرم واقعی» یا «قدرت واقعی»قتلی خودش حرف بزند و واقعاً چیزی تو چنته داشته باشد.
نه کسانی که او‌جمع را به چالش می‌کشیدند، نه‌برای کسانی که برایش کمین می‌کردند.
نه حتی قبیله‌هایی‌داشته که آن‌ها را‌افتاد نابود کرده بود.
و نه حتی کسانی‌چشمان که در سایه‌ها توطئه‌این می‌کردند تا جایگاهش را بدزدند.
همه آن‌ها‌شمشیری حقیر و‌برداشت بی‌ارزش بودند.
و حالا، دوباره‌پای داشت همان حس‌اینکه را تجربه می‌کرد.
حتی این آدم‌ها هم که فکر می‌کردند‌مستقیماً با محاصره کردنش حواس او را کاملاً‌خیره فریب داده‌اند، هیچ فرقی با بقیه نداشتند.
فقط ادعان.
«شصت تا قاتل، ها...»
همان‌طور که منطقه را از‌بدون نظر می‌گذراند، چیزی به ذهنش‌داشته رسید و سرش را تکان داد.
«پس... بهتره‌برای اون رو‌باشد امتحان کنم؟»
چون هوی شمشیرش را محکم در دست گرفت؛این شمشیری که از زمان قدم گذاشتن به دنیای رزمی،درونی حتی یک بار هم آن را بیرون نکشیده بود.
سسس—
تیغه سفید و‌پای خالص به دنیا‌اینکه نشان داده شد.