چپتر 44: فصل 44
0«...هاهاها. حتماً نفرین شدم.»
گو گه-یونگ‌دست خنده‌ای توخالی‌هیچ سر داد.
دوباره. همه‌چیز‌رهبر دوباره ویران‌تاجران شده بود.
ساختمان‌هایی که به‌زحمت بازسازی کرده بودند، حالا جوری نیمه‌ویران شده‌دست بودند که دیگر قابل تعمیر نبودند و همان چند عمارتی هم‌منتظر که سالم مانده بودند، در آتش سوخته و زغال شده بودند.
درست وقتی که به نظر می‌رسید اوضاع‌مسافرخانه بالاخره دارد رو به راه می‌شود، سرنوشت‌رفت از لبخند زدن به او امتناع کرد.
کی می‌تونم‌دست دوباره همه‌ی اینا‌کاری رو بازسازی کنم؟
سرش تیر می‌کشید.
در این لحظه، تصویر پدرش‌رهبر که همیشه به بی‌شرمی رزمی‌کاران لعنت‌بگذارد می‌فرستاد، به‌وضوح در ذهنش نقش بست.
«هاا...»
آه عمیقی‌دست از سینه‌اش‌هیچ خارج شد.
مخصوصاً حالا، با دیدن‌تاجران وضعیت فعلی، همین کافی بود‌هیچ تا کاملاً احساس ناامیدی کند.
شاید به این خاطر که مجبور‌گروه شده بودند نصفه‌شب آتش را خاموش‌هیچ کنند، همه کاملاً از پا درآمده بودند.
او با دیدن خدمتکارانی که‌منتظر روی زمین ولو شده بودند و‌بگیر نفس‌نفس می‌زدند، سرش را تکان داد.
نمی‌تونم به خودم‌بگذارد اجازه بدم که‌نکند تزلزل نشون بدم.
او رهبر گروه تاجران بود.نمی‌توانست نمی‌توانست فقط دست روی دست‌کاری بگذارد و هیچ کاری نکند.
«مهماندار ارشد.»
«صدام کردید؟»
با صدای او، مهماندار‌هیچ ارشد که انگار منتظر ایستاده‌صدام بود، سرش را خم کرد.
«با مسافرخانه‌رهبر غرفه ابر‌تاجران تماس بگیر.»
«متوجهم.»
مهماندار ارشد‌کردید سر تکان داد‌منتظر و عقب رفت.
«تو روزهای آینده‌بگذارد قراره حسابی خرج‌نکند رو دستم بیفته.»
در حالی که داشت‌تاجران هزینه اقامت خدمتکاران در مسافرخانه‌هیچ غرفه ابر را حساب می‌کرد...
«ارباب تاجر!»
صدایی از‌کردید دور به‌انگار گوش رسید.
درست وقتی که‌بگذارد مهماندار ارشد سرش را‌مهماندار به سمت صدا چرخاند...
ووش!
باد شدیدی‌بدم از کنارش‌نشون عبور کرد.
در یک چشم‌صدای به هم زدن، مردی‌مسافرخانه درشت‌اندام جلویش ظاهر شد.
او هیون دو بود.
گو گه-یونگ از ظاهر شدن ناگهانی و‌دست شبح‌وار هیون دو جا خورد، اما بدون‌صدام اینکه به روی خودش بیاورد، دهان باز کرد.
«خوشحالم که سالمی.»
با احوال‌پرسی گو گه-یونگ،انگار هیون دو لبخند تلخی زد‌ابر و با صدای آرامی گفت:
«ببخشید دیر رسیدم. با اینکه می‌دونستم قلعه‌مهماندار شبح سفید گروه تاجران باد پرنده رو‌ایستاده هدف گرفته، باید بیشتر حواسم رو جمع می‌کردم...»
«نه، اصلاً این‌طور نیست.»
گو گه-یونگ‌بدم سرش را‌نشون تکان داد.
«چطور ممکنه تقصیر شما باشه، جاودانه هیون دو؟غرفه اینا همه‌ش کار اون آدمای پست قلعه شبح‌آینده سفیده. من فقط ممنونم که گروهمون رو نجات دادید.»
«ارباب تاجر...»
هیون دو آن‌قدر تحت تأثیر پاسخ آرام و‌بگذارد متین گو گه-یونگ قرار گرفت که لحظه‌ای زبانش بند‌انگار آمد. گو گه-یونگ به واکنش خالصانه او لبخند زد.
همان‌طور که می‌گویند، وقتی آب چشمه زلال باشد،نمی‌توانست آب پایین‌دست هم زلال است. واکنش هیون دو درست‌صدام مثل محافظان شمشیر شکوفه آلو خالص و تحسین‌برانگیز بود.
انتخابم اشتباه نبود.
در حالی که‌بگذارد اعتمادش به فرقه‌نکند کوه هوآشان بیشتر می‌شد...
«حال هیون ای خوبه؟»
«هیون ای؟»
هیون دو سرش را کج کرد،ایستاده و بعد یادش آمد که نام‌متوجهم واقعی جوک گوم، گو هیون است.
«اگه منظورت جوک گومه، اون‌کاری دچار یه آسیب‌دیدگی داخلی شدید شده.صدای چون هوی الان داره درمانش می‌کنه.»
رنگ از‌رهبر رخسار گو‌تاجران گه-یونگ پرید.
برای کسی مثل او که‌رهبر هیچ‌چیز از هنرهای رزمی نمی‌دانست، کلمه‌بگذارد «آسیب‌دیدگی داخلی» وحشتناک به نظر می‌رسید.
«حالش... حالش خوب می‌شه؟»
«آسیب شدیدی نیست. فقط...»
«کانال‌های انرژیش‌رهبر گره خورده‌تاجران بود، همین.»
صدایی حرفش را قطع کرد.
چون هوی در حالی که‌منتظر به گو گه-یونگِ رنگ‌پریده نگاه‌تماس می‌کرد، با لحنی بی‌خیال اضافه کرد:
«و الانم‌دست تقریباً کامل‌هیچ خوب شده.»
«و-واقعاً؟»
«اگه این‌قدر کنجکاوی،تزلزل تو حیاطه. برو‌گروه با چشمای خودت ببین.»
گو گه-یونگ خواست‌صدای به سمت حیاط‌ایستاده بدود، اما مکث کرد.
«منجیِ من... این لطف شما...»
«بسه دیگه. فقط برو.»
«آه، بله!»
در حالی که گو‌انگار گه-یونگ با عجله دور می‌شد،ابر هیون دو لبخند گرمی زد.
«پدر خوبیه.»
بعد به‌رهبر چون هوی‌تاجران نگاه کرد.
«اما درمانش رو خیلی‌نشون زودتر از چیزی که‌نمی‌توانست انتظار داشتم تموم کردی.»
«فقط کانال‌های انرژیش گره خورده‌منتظر بود. یه کم داروی جراحات‌تماس داخلی بهش دادم و بهتر شد.»
«همم، که این‌طور؟»
هیون دو سر‌گروه تکان داد، هرچند‌فقط که گیج شده بود.
از آنجا که خودش چیز‌رهبر زیادی از پزشکی نمی‌دانست، خیلی‌دست راحت حرف چون هوی را پذیرفت.
اما اگر جای او،انگار استاد تالار پزشکی این حرف‌ها‌ابر را می‌شنید، احتمالاً سکته می‌کرد.
برای درمان گره‌خوردگی کانال‌های انرژی با‌نکند این سرعت، شخص باید استاد مسلّم‌انگار طب سوزنی و هنرهای پزشکی می‌بود.
«داروی جراحات داخلی که استاد‌نمی‌توانست تالار پزشکی قبل از رفتن‌کاری داد، باید خیلی مؤثر بوده باشه.»
هیون دو با لبخندی سرش را خاراند‌تاجران و به یاد آورد که چطور بحث‌نکند کرده بود که نیازی به دارو ندارد.
دفعه بعد باید‌صدای از استاد تالار‌ایستاده پزشکی تشکر کنم.
درست زمانی که‌بگذارد داشت به این‌نکند نتیجه‌گیری کاملاً اشتباه می‌رسید...
«راستی، استاد ارشد.»
چون هوی‌بدم او را‌نشون صدا زد.
«همم؟ چیه؟»
«قلعه شبح سفید کجاست؟»
ابروهای هیون‌رهبر دو در‌تاجران هم گره خورد.
«برای چی می‌پرسی؟»
«برای چی باید بپرسم؟»
چون هوی با نگاهی عاقل‌کاری اندر سفیه به او خیره شد‌صدای و با لحنی سرد اضافه کرد:
«می‌خوام برم لهشون کنم.»
«لهشون... کنی؟»
«اگه همین‌طوری بشینیم اینجا، هی می‌خوان ما‌مسافرخانه رو امتحان کنن. برای همین با خودم‌رفت گفتم بهتره از ریشه بکنمشون و بندازمشون دور.»
کلمات چون‌دست هوی بی‌پرده‌هیچ و مستقیم بودند.
هیون دو با تعجب پرسید:
«نکنه تو سرت‌تزلزل زده بری به‌گروه قلعه شبح سفید؟»
«برای اینکه‌کردید از ریشه بکنمشون،منتظر باید برم دیگه.»
«ولی اونا قلعه شبح سفیدن و خدای‌مهماندار مرگ سفید هم اونجاست. نمی‌تونی همین‌طوری بی‌گدار‌ایستاده به آب بزنی و بری تو دلشون.»
«پس می‌خوای‌رهبر ولشون کنی‌تاجران به امان خدا؟»
«نه، اصلاً قصد همچین کاری رو ندارم. از اونجایی که گروه تاجران باد پرنده رو‌مهماندار هدف گرفتن، جنگ همین الانش هم شروع شده. اما اول باید به فرقه کوه هوآشان‌رفت خبر بدیم و قبل از اینکه یه حمله همه‌جانبه رو شروع کنیم، نیروی کمکی بگیریم.»
حرف‌های هیون دو منطقی بود.
دشمن آن‌ها‌دست فرقه عظیم قلعه‌کاری شبح سفید بود.
آمادگی کامل ضروری بود.
با این حال...
«اون‌موقع دیگه خیلی دیر می‌شه. اگه تو‌مسافرخانه این مدتی که منتظریم، گروه تاجران باد‌رفت پرنده دوباره مورد حمله قرار بگیره چی؟»
«خب اون...»
هیون دو‌رهبر حرفی برای‌تاجران گفتن نداشت.
او فقط به فرقه کوه هوآشان‌گروه فکر کرده بود و برای لحظه‌ای آینده‌کاری گروه تاجران را از یاد برده بود.
«بهتر نیست هرچه‌صدای زودتر به قلعه‌ایستاده شبح سفید حمله کنیم؟»
«خب، آره درسته...»
هیون دو ناخودآگاه‌گروه دید که دارد‌فقط با او موافقت می‌کند.
اگر خبر پخش می‌شد که‌رهبر آن‌ها شکست خورده‌اند، این به‌دست معنای آغاز یک جنگ تمام‌عیار بود.
اما اگر قبل‌صدای از پخش شدن‌ایستاده شایعات وارد عمل می‌شدند...
درست مثل ما که قبلاً گاردون‌نکند رو پایین آوردیم، ممکنه دشمن هم‌انگار همین کار رو بکنه و غافلگیر بشه...
در حالی که‌گروه هیون دو غرق‌فقط در افکارش بود...
«همین‌طوری می‌خوای‌بدم بذاری دشمنت‌نشون قسر در بره؟»
حرف بعدی‌کردید چون هوی، اراده‌اش‌منتظر را محکم کرد.
«...باشه.»
«پس، قلعه شبح سفید کجاست...»
چون هوی که هیون دو‌رهبر را متقاعد کرده بود، تازه‌دست می‌خواست آدرس را بپرسد که...
«توی راه بهت می‌گم.»
«ها؟»
چون هوی‌رهبر سرش را‌تاجران کج کرد.
بعد انگار که‌تزلزل متوجه چیزی شده‌گروه باشد، اخم کرد.
«شما هم‌کردید می‌خوای بیای،انگار استاد ارشد؟»
«این چه‌دست سوالیه؟ نکنه‌هیچ می‌خواستی تنهایی بری؟»
«آره. مگه نگفتی برمی‌گردی هوآشان؟»
«نه. منم باهات میام.»
«شما باید با‌صدای محافظان شمشیر شکوفه‌ایستاده آلو برگردی هوآشان.»
«اونا اون‌قدر عرضه دارن که‌کاری خودشون گلیمشونو از آب بیرون‌کردید بکشن. نیازی نیست منم باهاشون برگردم.»
چون هوی اخم کرد.
راستش را بخواهید، آویزان شدن هیون‌گروه دو به او، فقط یک دردسر‌هیچ روی اعصاب برای سفر آزادانه‌اش بود.
'انگار چاره‌ای نیست.'
اما بحث کردن با او حتی‌نکند از این هم رو اعصاب‌تر بود، برای‌منتظر همین چون هوی آهی کشید و گفت:
«خیلی خب، هر جور راحتی.»
«هاهاها، نگران‌بدم نباش. من از‌رهبر قبل قوی‌تر شدم.»
چون هوی با دیدن هیون‌منتظر دو که مشخصاً دچار سوءتفاهم‌تماس شده بود، سرش را تکان داد.
«به بقیه‌دست می‌گم که‌هیچ اول برگردن هوآشان.»
درست در همان‌گروه لحظه که هیون‌فقط دو تصمیمش را گرفت...
«نه! این خودکشیه!»
ها وو-جین‌کردید دوان‌دوان آمد‌انگار و فریاد زد.
احتمالاً کل مکالمه را‌هیچ شنیده بود، چون بلافاصله‌ارشد پرید وسط تا دخالت کند.
«قلعه شبح سفید یه فرقه معمولی نیست. اونا یکی از دروازه‌های شش امپراتور زیر نظر‌کردید اتحاد سیاه شرور هستن! حمله به اونا دقیقاً به معنی اعلام جنگ بین اتحاد سیاه‌قراره شرور و هوآشان محسوب می‌شه. بعد شما می‌گید فقط دوتایی می‌خواید بهشون حمله کنید؟ این دیوانگیه!»
حرف‌های ها وو-جین رک‌نشون و سریع بود، خیلی‌نمی‌توانست بیشتر از حد معمول.
هیون دو‌کردید جلویش ایستاد‌انگار و گفت:
«تصمیممون رو گرفتیم.»
«اما ارشد هیون دو!تاجران این‌طوری پیش بره، شاگردت‌بگذارد به کشتن میده خودشو!»
«همچین اتفاقی نمیفته.»
«...»
ها وو-جین با چهره‌ای درهم و‌نکند مردد به هیون دو نگاه کرد‌انگار و بعد لبش را گاز گرفت.
«پس منم میام.»
او با‌بدم چهره‌ای مصمم‌نشون این را گفت.
«نیازی به این کار نیست.»
اما چون‌دست هوی با‌هیچ قاطعیت رد کرد.
«این یه کینه بین‌تاجران فرقه ما و قلعه شبح‌هیچ سفیده. به تو ربطی نداره.»
هیون دو‌بدم سریعاً این توضیح‌رهبر را اضافه کرد.
اما ها وو-جین کوتاه نیامد.
«...من نمی‌تونم شاگرد‌بگذارد دوستم رو هم‌نکند از دست بدم.»
«ممکنه بمیری.»
«می‌دونم.»
صدای ها وو-جین محکم بود.
هیون دو با دیدن عزم راسخ‌نکند در چشمان او، سر تکان داد‌انگار و به چون هوی نگاه کرد.
«شاید بهتر‌رهبر باشه اونم‌تاجران باهامون بیاد.»
«...هوف.»
چون هوی دوباره آهی کشید.
دیگر برای‌دست متوقف کردنش خیلی‌کاری دیر شده بود.
در نهایت، چاره‌ای نداشت جز‌نمی‌توانست اینکه حرفی را که قبلاً به‌نکند هیون دو زده بود، تکرار کند.
«هر جور راحتی.»
بعد سرش‌کردید را چرخاند‌انگار و پرسید:
«پس حداقل‌دست بگو قلعه‌هیچ شبح سفید کجاست.»
ها وو-جین بلافاصله جواب داد:
«اگه اطلاعات می‌خوای، یه عضو از اتحادیه گدایان به‌فقط اسم هو گه همین دور و بر می‌پلکه. از‌کردید اون بپرس. احتمالاً بیشتر از هر دوی ما می‌دونه.»
جلوی مسافرخانه غرفه ابر، یک‌کاری گدا داشت برای یک مرد میانسال‌صدای دولا راست می‌شد و چاپلوسی می‌کرد.
«هاهاها، خب‌رهبر بعدش چی به‌نمی‌توانست سر مهاجم‌ها اومد؟»
«فکر می‌کنی چی شد؟»
مرد میانسال با اینکه خودش‌منتظر هیچ کاری نکرده بود، با‌تماس چهره‌ای از خود راضی دست‌به‌سینه ایستاد.
«استاد فقط یه بار‌هیچ شمشیرش رو تاب داد‌ارشد و همه مهاجم‌ها درجا مردن.»
«هـ-هاها...»
گدا، یعنی جین گه، خنده‌ای‌رهبر زورکی کرد در حالی که توی‌بگذارد دلش داشت به مرد لعنت می‌فرستاد.
'همه‌ش ادعاست که نوکر گروه تاجران باد‌مسافرخانه پرنده‌ست. فکر می‌کردم یه اطلاعات درست و‌رفت حسابی گیرم میاد، ولی فقط داره چرت‌وپرت می‌بافه.'
هر چقدر هم‌بگذارد که یک نفر قوی‌مهماندار باشد، بالاخره حدی دارد.
چطور ممکن است با‌تاجران یک تاب دادن شمشیر،بگذارد ده‌ها نفر کشته شوند؟
برای چنین کاری، طرف باید‌رهبر حداقل در قلمرو نهایت رزمی‌دست باشد... نه، در قلمرو رزمی آسمانی.
'حتی توی شانشی هم فقط دو نفر به‌غرفه قلمرو رزمی آسمانی رسیدن: خدای مرگ سفید از‌آینده قلعه شبح سفید و رهبر فرقه انتهای جنوبی.'
اما او‌دست افکارش را‌هیچ بروز نداد.
اگر این کار را می‌کرد، ممکن‌فقط بود شانس به دست آوردن هرگونه‌مهماندار اطلاعات مفیدی را از دست بدهد.
'تحمل کن. فقط تحمل کن. به جز من حداقل ده‌ها نفر دیگه‌هیچ توی اتحادیه گدایان دندون تیز کردن تا به مقام هو گه برسن.غرفه اگه بتونم این اطلاعات رو تحویل بدم، یه قدم بهش نزدیک‌تر می‌شم.'
او خودش را آرام کرد، همان چهره رقت‌انگیزی که‌ابر در طول سال‌ها گدایی به کمال رسانده بود را‌حسابی به خود گرفت و دست‌هایش را به هم مالید.
«پس... می‌شه لقب‌بگذارد افتخاری اون تائوئیست‌نکند رو بهم بگی؟»
«همم، این یکم حساسه.»
مرد میانسال گلویش‌تزلزل را صاف کرد‌گروه و سرش را برگرداند.
اما با چشمانی‌صدای نیمه‌باز به جین‌ایستاده گه نگاهی انداخت.
'لعنتی! می‌خواد جیب‌بگذارد یه گدا رو‌نکند هم خالی کنه!'
جین گه حس کرد موجی از‌فقط فحش‌ها تا بیخ گلویش بالا آمده،مهماندار اما هنوز لبخندی رقت‌انگیز روی صورتش داشت.
او در حالی که دست‌هایش‌رهبر را مثل مگسی روی پهن‌دست به هم می‌مالید، التماس کرد:
«ارباب، من‌کردید دیگه پولی‌انگار برام نمونده...»
«خب، پس کاریش نمی‌شه کرد.»
مرد میانسال با سردی‌تاجران روی گرداند و شروع‌بگذارد به دور شدن کرد.
جین گه‌بدم لبش را‌نشون گاز گرفت.
بعد با عجله لباس‌هایش را گشت‌ایستاده و چیزی را که با جان‌متوجهم و دل نگه داشته بود، بیرون آورد.
«بـ-بجاش این چطوره؟»
مرد میانسال با‌گروه سرعتی مثل برق، آن‌دست خرت‌وپرت براق را قاپید.
«همم، این...»
آن را با دقت‌انگار بررسی کرد و بعد‌غرفه سرفه‌ی بلندی سر داد.
«اهم، انتظار‌دست همچین چیزی‌هیچ رو نداشتم...»
تق—
رگی روی‌بدم پیشانی جین‌نشون گه برجسته شد.
«بـ-بله، البته...»
«هاهاها، خب کجا بودیم؟»
«رسیده بودیم‌رهبر به لقب‌تاجران افتخاری اون تائوئیست...»
«آها، درسته. خب لقبش اینه...»
مرد میانسال‌کردید به داستانش‌انگار ادامه داد.
او در طول نزدیک به یک ساعت‌مهماندار تمام، هر اتفاقی را که در گروه‌ایستاده تاجران باد پرنده افتاده بود، بازگو کرد.
بعد از‌رهبر روی زمین‌تاجران بلند شد.
«...و این‌طوری شد‌تزلزل که اون ماجرا‌گروه پیش رفت. هم؟»
او به آسمان که سپیده‌منتظر در آن می‌دمید نگاه کرد‌تماس و با چهره‌ای متعجب گفت:
«چقدر زود‌دست گذشت. من‌هیچ دیگه می‌رم.»
«مراقب خودتون باشید، ارباب.»
مرد میانسال‌بدم دست تکان‌نشون داد و رفت.
وقتی او در دوردست ناپدید‌منتظر شد، جین گه به مسیری‌تماس که رفته بود تف کرد.
«تف! عجب آشغالی بود.هیچ تا قرون آخر جیب یه‌صدام گدای بیچاره رو هم مکید.»
جین گه‌رهبر خشم تلنبار شده‌اش‌نمی‌توانست را خالی کرد.
بعد از مدتی که‌نشون کمی آرام‌تر شد، خاک لباس‌های‌فقط پاره‌پاره‌اش را تکاند و برگشت.
«اسمش 'چون هوی' بود، نه؟»
«از کِی‌دست اسمم رو‌هیچ یاد گرفتی؟»
صدایی ناگهانی‌رهبر جین گه را‌نمی‌توانست از جا پراند.
سه تائوئیست روبه‌رویش ایستاده بودند.
مرد جوانی که در وسط بود، به‌مسافرخانه آرامی جلو آمد و در حالی که‌رفت پوزخندی روی لب‌هایش نقش بسته بود، گفت:
«تو جین گه هستی، درسته؟»