چپتر 77: کشتار در قلعه اژدهای آب
0یک کشتی حامل اعضای «قلعه اژدهای آب» به غاری که‌بیشتر در دل صخره‌ای تراشیده شده بود، رسید. همین‌طور که شناور‌فقط وارد غار می‌شد، تاریکی آرام‌آرام آن را در خود بلعید.
هوک یانو با خودش‌آن‌قدر غرولند کرد: «تا الان دیگه‌باری باید اون دختره رو می‌کشتیم.»
با هجوم سایه‌ها، چهره هوک یانو در هم رفت. چند بار به خاطر دستورات‌مناسب ارباب قلعه، از جان آن توله‌سگ‌ها گذشته بودند؟ و در همین مدت، آن دو نفر‌بی‌معنی رشد کرده بودند. مخصوصاً آن دختر... سرعت پیشرفتش آن‌قدر زیاد بود که آدم را می‌ترساند.
«اولین باری که دیدمش، حتی نمی‌تونست یه‌نارضایتی‌هایی ضربه رو هم دفع کنه. الان بیشتر‌درست از صد تا ضربه رو دووم میاره.»
حتی با وجود اینکه با چشم‌های خودش دیده بود، باورش سخت بود. در‌وجود ابتدا، او فقط برای دفاع در برابر «ضربه کف دست شب سیاه» دست و‌اما پا می‌زد. اما حالا، نه‌تنها می‌توانست آن را دفع کند، بلکه ضدحمله هم می‌زد.
قبل از اینکه‌پیشرفتش خیلی دیر بشه، باید‌می‌ترساند کارش رو تموم کنم.
آهی کشید و سرش را تکان داد. اما این‌سرپیچی کاری نبود که از دستش بربیاید. سرپیچی از دستور ارباب‌همچین قلعه مبنی بر عقب‌نشینی در لحظه مناسب، حماقت محض بود.
«آخه چرا ارباب‌بی‌پایان قلعه یه همچین‌کم‌کم دستور بی‌معنی‌ای داده...؟»
هر چقدر هم که به آن فکر می‌کرد، جوابی نمی‌یافت.بیشتر و فقط او هم نبود. درگیری‌های بی‌پایان و بی‌معنی داشت‌فقط کم‌کم نارضایتی‌هایی را در داخل قلعه اژدهای آب هم برمی‌انگیخت.
هوف، اصلاً‌سرعت از نیت ارباب‌زیاد قلعه سر درنمیارم.
درست زمانی که هوک یانو انگشت‌نبود اشاره‌اش را روی پیشانی‌اش فشار داد‌عقب‌نشینی و احساس کرد سردردی در راه است...
بام...
کشتی متوقف شد. هم‌زمان، نورهای‌حتی درخشانی از سقف و اطراف سوسو‌دووم زدند و روشن شدند. مرواریدهای شب‌تاب.
معلوم بود در طول زمان‌زیاد تعداد زیادی از آن‌ها را دزدیده‌اند،حتی چون فقط یکی دو تا نبودند.
«اه، چه دردسریه.»
«چیکار می‌تونیم بکنیم؟ دستور‌بی‌معنی اربابه. فقط باید دندون رو‌برمی‌انگیخت جگر بذاریم و انجامش بدیم.»
زیردستان غرغرکنان شروع‌باری به پیاده شدن‌نمی‌تونست از کشتی کردند.
«...پس دوباره‌سرعت فقط باید‌آن‌قدر صبر کنیم؟»
هوک یانو به صف زیردستانش که‌نبود مثل مورچه بیرون می‌رفتند نگاه کرد و‌لحظه تازه می‌خواست قدمی به جلو بردارد که...
غژژژ...
در کابین هدایت باز شد.
«خسته‌نباشید...»
هوک یانو سرش را‌این چرخاند، اما حالت چهره‌اش‌بربیاید مثل سنگ یخ زد.
کسی که از در بیرون‌داشت آمد، یکی از زیردستانش نبود.هوف یک غریبه بود... یک مرد جوان.
«تو دیگه...»
نگاهشان به هم گره خورد.
مردمک‌های قیرگون مرد جوان،این آرام‌آرام نگاه هوک یانو‌بربیاید را به درون تاریکی کشید.
ویش... ویش...
هوک یانو سرش را محکم تکان‌نمی‌تونست داد. حواسش را که جمع کرد، دست‌وجود به سلاحش برد و دهان باز کرد.
مرد جوان لبخندی‌پیشرفتش زد و گفت:آدم «اراده‌ی بدی نداری.»
لبخندی سبک و نرم مثل پر‌نبود قو. اما برای هوک یانو، آن‌عقب‌نشینی لبخند لرزی به ستون فقراتش انداخت.
«...تو کی هستی؟»
ویش...
ناگهان، قامت‌سرعت مرد جوان‌آن‌قدر ناپدید شد.
هم‌زمان، رنگ‌تکان از رخسار‌این هوک یانو پرید.
مرد جوان‌درگیری‌های درست در‌بی‌معنی مقابلش ایستاده بود.
«...کـ-کی اومدی...!»
«نیازی نیست بدونی من کی‌ام.»
لحظه‌ای که‌تکان این کلمات‌این به پایان رسید...
فلش!
تیغه‌ای از‌اولین نور، دید هوک‌حتی یانو را بلعید.
چطور ممکنه همچین استادی...!
و این آخرین‌داد فکری بود که از‌دستش ذهن هوک یانو گذشت.
شالاپ...
خون از گردن هوک یانو فواره‌نمی‌تونست زد و در یک چشم به هم‌وجود زدن، تخته‌های چوبی کف را خیس کرد.
چون هوی نوچ‌نوچی کرد‌آن‌قدر و گفت: «این دیگه‌اولین چه طویله‌ایه برای پایگاه؟»
حتی رسیدن به اینجا هم مثل یک هزارتو بود. و این غار پایگاهشان بود؟ جای تعجب‌محض نداشت که پیدا کردنش این‌قدر سخت بود. چه کسی فکرش را می‌کرد که قلعه اژدهای آب،نارضایتی‌هایی یکی از برترین گروه‌های رودخانه یانگ‌تسه، پایگاهش را در غاری در دل صخره بنا کرده باشد؟
چون هوی در حالی که خون شمشیرش‌نارضایتی‌هایی را می‌تکاند و بدنش را می‌چرخاند، زیر لب‌زمانی گفت: «هنوز یه مشت آشغال اون تو موندن.»
«اخ، تمام تنم درد می‌کنه.»
«آخه چرا‌سرعت باید این‌آن‌قدر کارا رو بکنیم؟»
درست در همان لحظه، چند نفر از‌دستش زیردستانِ در حال غرغر بیرون آمدند و با‌حماقت دیدن چون هوی در جای خود خشکشان زد.
«ها؟ تو‌درگیری‌های دیگه کدوم‌بی‌معنی خری هستی؟»
«این با ما بود؟»
«هین!»
در آن لحظه،داد همه نفس‌هایشان در‌نبود سینه حبس شد.
جسدی زیر‌درگیری‌های پای مرد‌بی‌معنی جوان افتاده بود.
جسد هوک یانو.
«ا-ارباب هوک یانو؟!»
«دشمـ... ارگ!»
درست زمانی‌درگیری‌های که سعی‌بی‌معنی کردند فریاد بزنند...
فلش!
تیغه تیز نور دوباره‌آن‌قدر درخشید و اجساد سرد‌اولین روی هم تلنبار شدند.
چون هوی آرام به جلو‌کاری قدم برداشت: «داخل تمیز شد. حالا،مبنی بیاید این مسخره‌بازی رو تموم کنیم.»
«آآآآرغ!»
«بـ-بهم رحم کن!»
کسانی که بیرون بودند، صدای فریادهای‌نبود ناگهانی را که از کشتی بلند شد‌لحظه شنیدند و بلافاصله سلاح‌هایشان را چنگ زدند.
«چـ-چه خبر شده؟!»
«صدای جیغ از‌باری کشتی‌ای میاد که ارباب‌ضربه هوک یانو سوارش شد!»
«از-از کشتی؟ نکنه دشمنه؟»
«هنوز نمی‌دونیم!»
آن‌ها با اضطراب آب‌بی‌معنی دهانشان را قورت دادند‌داخل و به کشتی خیره شدند.
«...ساکت شد.»
فریادها متوقف شده بود.
هم‌زمان...
غژژژ... غژژژ...
صدای قدم‌هایی‌اولین روی تخته‌های چوبی‌حتی کف طنین‌انداز شد.
سپس، در کشتی به‌آن‌قدر آرامی باز شد و‌اولین مرد جوانی بیرون آمد.
جوانی خوش‌چهره با رداهای قیرگون.
ردیف نازکی از خون روی گونه‌اش‌کم‌کم کشیده شده بود و چهره‌ی تیز‌نیت و برنده‌اش را رنگین کرده بود.
مرد جوان‌اولین سرش را‌دیدمش بالا آورد.
«بذار ببینم. به‌پیشرفتش نظر میاد بیشتر‌آدم از صد نفر باشید.»
زمزمه‌ی پایین‌تکان او در‌این فضا پخش شد.
پوزخند...
لب‌های قرمزش به پوزخندی‌دیدمش گشاد باز شد و دندان‌های‌کنه سفیدش را به نمایش گذاشت.
«شاید یکم طول بکشه.»
چون هوی‌تکان پایش را‌این به زمین کوبید.
با رها کردن «رانش رایحه پنهان»، در یک چشم به‌هوف هم زدن از کشتی به کف غار پرید و مردی‌فشار را که حتی متوجه حرکتش نشده بود، به دو نیم کرد.
جرر!
صدای مورمورکننده‌ی برش باعث‌آن‌قدر شد مردی که کنارش‌اولین ایستاده بود سرش را برگرداند.
جرر!
اما شمشیر سریع‌تر بود.بی‌معنی قبل از اینکه حتی‌داخل بتواند فریاد بزند، کشته شد.
«دشمن!»
«یه نفوذی اینجاست!»
تازه آن موقع‌داد بود که زیردستان‌نبود با وحشت فریاد کشیدند.
«چی؟ دشمن؟ چند نفرن؟»
«کجاست؟!»
زیردستان از‌سرعت هر طرف‌آن‌قدر ظاهر شدند.
چون هوی در حالی‌این که به جمعیت نگاه‌بربیاید می‌کرد، چانه‌اش را نوازش کرد.
«چندش‌آوره.»
او در حالی که هجوم بی‌پایان‌نمی‌تونست زیردستان را که مثل سوسک به‌میاره بیرون می‌ریختند تماشا می‌کرد، زیر لب گفت:
«چه خبره این‌همه حشره؟»
کسانی که بیرون آمده بودند،کاری در حالی که به دنبال دشمن‌مبنی می‌گشتند، چشمشان به چون هوی افتاد.
«فقط یه نفر؟»
با ناباوری به زیردستی‌دیدمش که برای کمک فریاد‌دفع زده بود، نگاه کردند.
«نـ-نباید دست‌کمش بگیرید!پیشرفتش به جنازه‌های پشت‌آدم سرش نگاه کنید!»
با دنبال کردن مسیر انگشت او، دریایی از‌بربیاید خون و کوهی از اجساد را پشت سر‌محض چون هوی دیدند. حالت چهره‌شان درجا در هم رفت.
همه محکم سلاح‌هایشان را چسبیدند.
در همین حین، چون‌دیدمش هوی داشت با نگاهی خریدارانه‌کنه سلاح‌های عجیب‌وغریبشان را برانداز می‌کرد.
سلاح‌های جالبیه.
بعضی‌ها تیغه‌های خمیده داشتند و بقیه شلاق‌هایی با‌بربیاید خارهای تیز. هر کدامشان سلاحی وحشیانه بود که‌محض هیچ تلاشی برای پنهان کردن نیت قتل صاحبش نمی‌کرد.
تق!
مردی که شلاق به دست‌حتی داشت، با حرکتی خشن به جلو‌دووم هجوم آورد و شلاقش را چرخاند.
شلاق هوا را شکافت‌آن‌قدر و به سمت پهلوی‌اولین چون هوی زوزه کشید.
پاق.
چون هوی با یک‌بی‌معنی جاخالی نرم، شلاق خاردار‌داخل را در هوا قاپید.
«سلاح بامزه‌ایه.»
«یه چیز‌سرعت خیلی بامزه‌تر هم‌زیاد بهت نشون می‌دم.»
مرد پوزخندی زد‌داد و شلاق را‌نبود به سمت خودش کشید.
اما...
«ها؟!»
شلاق حتی‌سرعت یک میلی‌متر‌آن‌قدر هم تکان نخورد.
شواش!
در عوض، این خود‌بی‌معنی مرد بود که به‌داخل سمت جلو کشیده شد.
«پس کِی می‌خواستی‌باری اون چیز بامزه‌نمی‌تونست رو بهم نشون بدی؟»
«آخ!»
مرد که جا‌داد خورده بود، شلاق‌نبود را رها کرد.
«می‌خوای من بهت‌بی‌پایان نشون بدم؟ بیا.کم‌کم خوب تماشا کن.»
چون هوی که حالا شلاق‌حتی را درست در دست گرفته بود،دووم آن را با تمام قدرت چرخاند.
شترق!
صدای تیز‌تکان و برنده‌ای در‌کاری فضا طنین‌انداز شد.
لباس‌های مرد با خارهای‌بی‌معنی شلاق رشته‌رشته شد و خون‌برمی‌انگیخت به همه جا فواره زد.
«آآآآآرغ!»
فریادی از‌سرعت اعماق وجودش‌آن‌قدر فوران کرد.
اما حمله متوقف نشد.
شترق! شترق!
چون هوی چند بار دیگر شلاق‌نمی‌تونست را چرخاند، آن را دور بدن مرد‌وجود پیچید و سپس او را متلاشی کرد.
«نفر بعدی.»
چون هوی نگاهی به‌این مردانی که از ترس‌بربیاید خشکشان زده بود، انداخت.
چشمانشان پر از‌بی‌پایان وحشت بود، اما برای‌نارضایتی‌هایی او ذره‌ای اهمیت نداشت.
«اگه شما نمی‌آین جلو...»
قدمی به جلو برداشت.
«من می‌آم سراغتون.»
بعضی‌ها سلاح‌هایشان را انداختند و سعی‌کم‌کم کردند فرار کنند، اما قبل از‌نیت اینکه بتوانند قدمی بردارند، نور شمشیر درخشید.
«حتی به زنده موندن‌دیدمش هم فکر نکنید. این بار‌کنه اومدم تا ریشه‌تون رو بخشکونم.»
صدای چون‌سرعت هوی سرد‌آن‌قدر و بی‌روح بود.
از لحظه‌ای که این‌این مأموریت را گرفته بود، فقط‌سرپیچی یک فکر در سر داشت.
نابودی مطلق قلعه اژدهای آب.
حتی یک‌اولین نفر هم‌دیدمش نباید زنده می‌ماند.
داخل اتاقی که‌داد ارباب قلعه اژدهای آب‌دستش در آن مستقر بود.
اتاق پر‌درگیری‌های از انواع‌بی‌معنی گنجینه‌های کمیاب بود.
آنجا، یک مرد میانسال با هیکلی‌نمی‌تونست تنومند و مرد دیگری که کلاه حصیری‌وجود بر سر داشت، روبه‌روی هم نشسته بودند.
مرد کلاه‌حصیری با‌پیشرفتش شنیدن سروصدای بیرون،آدم لب‌هایش را کج کرد.
«بیرون خیلی سروصداست.»
«جای نگرانی نیست.»
ارباب قلعه کاملاً خونسرد بود.
اگرچه قلعه اژدهای آب در گذشته چندین بار‌اولین مورد شبیخون قرار گرفته بود، اما هرگز سقوط‌بیشتر نکرده بود. اعتمادبه‌نفس او از همین جا نشأت می‌گرفت.
«می‌دونی که‌تکان رئیس قلعه‌های‌این رودخونه دست‌به‌کار شده؟»
چشمان مرد سرد شد.
«از همین الان حرکت کرده؟»
«هه. دست‌کمش گرفتی.»
ارباب قلعه پوزخندی زد.
رئیس قلعه‌های رودخانه یانگ‌تسه.
در دنیای رزمی، او را به‌عنوان‌نمی‌تونست یک وحشی می‌شناختند که فقط زبان زور‌وجود را می‌فهمید، اما ارباب قلعه بهتر می‌دانست.
او مثل یک مار بود.
«خیلی بیشتر از‌داد چیزی که فکر‌نبود می‌کنی قابلیت داره.»
«پس بهش اعتماد داری؟»
«بحث اعتماد‌اولین نیست. این‌دیدمش یه حقیقته.»
مرد کلاه‌حصیری کمی کلاهش را بالا‌آدم برد و چشمانی را نشان داد‌نمی‌تونست که هیچ دروغی در آن‌ها نبود.
«حتی به‌تکان خیانت کردن‌این هم فکر نکن.»
«چی؟ خیانت؟»
ارباب قلعه ناگهان منفجر شد.
نه، این‌سرعت یک انفجار نبود...زیاد خشمی خالص بود.
«شما از من سوءاستفاده‌این می‌کنید و بعد این‌طور‌بربیاید لفظ قلم حرف می‌زنید؟»
«هاها. "سوءاستفاده"؟ این کلمه‌بی‌معنی دلم رو می‌شکونه. این‌داخل یه معامله منصفانه‌ست، مگه نه؟»
ارباب قلعه دیگر نتوانست خودش‌حتی را کنترل کند. با کف‌بیشتر دست محکم روی میز کوبید.
«قبل از اینکه‌پیشرفتش دهنت رو باز کنی،می‌ترساند حرفت رو مزه‌مزه کن.»
او هر کلمه را با زهر‌نبود کینه بیرون داد و از زیر‌عقب‌نشینی کلاه حصیری به مرد خیره شد.
«شما بودین که نقطه‌بی‌معنی ضعف من رو پیدا‌داخل کردین و باهام بازی کردین.»
«ولی در‌اولین نهایت، خودت هم‌حتی باهامون همراه شدی.»
این حرف مستقیماً به هدف‌زیاد خورد. ارباب قلعه در سکوت‌دیدمش دندان‌هایش را روی هم فشرد.
آن‌ها برای‌تکان لحظه‌ای طولانی به‌کاری یکدیگر خیره شدند.
«...»
سرانجام، ارباب قلعه با‌دیدمش حالتی تسلیم‌شده روی صندلی‌اش‌دفع وا رفت و پرسید:
«دروازه ده شب دقیقاً چی‌زیاد می‌خواد که قلعه‌های رودخونه رو‌دیدمش انداخته به جون اتحاد رزمی؟»
هویت آن مرد شوکه‌کننده بود.
یکی از شاگردان دروازه‌بی‌معنی ده شب، فرقه مرموزی‌داخل که بر شب حکومت می‌کرد.
یکی از دروازه‌های پنج امپراتور،حتی که به‌عنوان پنهان‌ترین و دست‌نیافتنی‌ترین‌بیشتر فرقه در جهان شناخته می‌شد.
«من آدمی نیستم‌پیشرفتش که راحت دهنم‌آدم رو باز کنم.»
شاگرد دروازه‌تکان ده شب‌این پوزخندی زد.
ارباب قلعه با‌بی‌پایان حس کردن معنای پشت‌نارضایتی‌هایی آن لبخند، اخم کرد.
«پس امروز‌اولین برای چی‌دیدمش اومدی اینجا؟»
«معلومه، برای دستور بعدی.»
«...تا کِی‌تکان باید به این‌کاری کار ادامه بدم؟»
«خب.»
شاگرد دروازه ده‌باری شب کلاه حصیری‌اش‌نمی‌تونست را کمی بالا برد.
در مردمک‌های قیرگونش،پیشرفتش تصویر ارباب قلعه‌آدم منعکس شده بود.
او شبیه مردی بود‌این که در یک زندان‌بربیاید غیرقابل‌فرار گرفتار شده است.
«احتمالاً تا آخر عمرت.»
ارباب قلعه‌اولین چشمانش را‌دیدمش محکم بست.
نقطه ضعفی که تمام عمر پنهانش‌آدم کرده بود... از بین این همه‌نمی‌تونست آدم، توسط این عوضی‌ها کشف شده بود.
همون موقع باید جلوشون می‌ایستادم.
برای پشیمانی خیلی دیر بود.
او از قبل تا‌دیدمش خرخره در باتلاقی که آن‌ها‌کنه ساخته بودند، فرو رفته بود.
با نگاهی تسلیم‌شده، شانه‌هایش‌آن‌قدر افتاد و مثل یک‌اولین مرثیه زیر لب زمزمه کرد:
«باشه. دستور بعدی چیه؟این این بار کل نیروی‌بربیاید ویژه قهرمانان رو بکشم؟»
این فقط‌درگیری‌های یک حرف از‌داشت روی بی‌خیالی بود.
دست گذاشتن روی نیروی‌دیدمش ویژه قهرمانان، به معنای‌دفع تحریک کردن اتحاد رزمی بود.
یک حرکت اشتباه می‌توانست‌آن‌قدر جنگی بین فرقه‌های راستین‌اولین و غیرمتعارف به راه بیندازد.
اما...
«به‌طرز عجیبی خوب در جریانی.»
«...!»
چشمان ارباب قلعه لرزید.
«شـ-شما واقعاً‌تکان قصد دارین یه‌کاری جنگ راه بندازین؟»
مرد به‌درگیری‌های جای جواب دادن،داشت لبخند محوی زد.
آن لبخند سرد مانند‌دیدمش خاری تیز در قلب‌دفع ارباب قلعه فرو رفت.
«شما دیوونه‌اید. کاملاً دیوونه‌اید.»
درست زمانی که‌داد ارباب قلعه در‌نبود شوک فرو رفته بود...
بوم!
در منفجر شد و‌دیدمش گرد و غبار کل‌دفع اتاق را پر کرد.
از میان ابر‌پیشرفتش غلیظ گرد و غبار،می‌ترساند چون هوی نمایان شد.
«حرف‌زدنتون تموم شد؟»