چپتر 2: فصل ۲
0سه روز گذشت.
زمان مثل آب روان می‌گذشت و‌می‌توانستم بی‌وقفه به جلو می‌رفت، اما وضعیت فعلی‌هنوز من هیچ فرقی با قبل نکرده بود.
«هیچ‌وقت فکرش‌چون رو نمی‌کردم کارم‌می‌زدن به اینجا بکشه.»
بدن من‌چشمانم در بدترین وضعیت‌البته ممکن قرار داشت.
انرژی‌ای که آن زمان جذب کرده‌می‌توانستم بودم، رگ‌های خونی‌ام را گشاد کرده بود،هنوز اما این فقط یک راه‌حل موقتی بود.
در واقع‌کنم بدنم را‌اگر درمان نکرده بود.
در نتیجه، این بدن لعنتی حتی اجازه‌مات نمی‌داد یک انگشتم را تکان دهم، چه‌کسی برسد به اینکه چشمانم را باز کنم.
البته، اگر‌چشمانم می‌خواستم می‌توانستم‌کنم درستش کنم.
اما عمداً‌کنم تصمیم گرفتم‌اگر هیچ کاری نکنم.
«...هنوز نه.»
آخر وقتی حتی نمی‌دانستم‌صدا در چه وضعیتی گیر افتاده‌ام،دوکگو بیدار شدن چه فایده‌ای داشت؟
«گذشته از این، بعد از‌البته شنیدن اسم فرقه هوآشان، نمی‌تونم‌عمداً همین‌طوری بی‌گدار به آب بزنم.»
خوشبختانه، هوشیاری‌ام کاملاً واضح‌اگر بود و می‌توانستم صداهای‌عمداً اطرافم را به وضوح بشنوم.
به لطف همین موضوع، توانستم اطلاعاتی بیشتر‌درستش از حد انتظار جمع‌آوری کنم و قطعات‌آخر پازل این وضعیت را کنار هم بچینم.
«همه‌شون من‌چون رو چون‌صدا هوی صدا می‌زدن.»
اولش کاملاً‌چشمانم مات و‌کنم مبهوت بودم.
من که بودم؟
دوکگو گویون، شیطان آسمانی مطلق.
کسی که نه تنها فرقه شیطان آسمانی و‌مبهوت رشته‌کوه آسمانی، بلکه وجب به وجبِ نُه استان‌رشته‌کوه و هشت زمین بایر را به لرزه درآورده بود.
«و حالا دارن‌باز من رو چون‌اگر هوی صدا می‌زنن؟»
اگر فقط یکی دو‌اگر بار بود، شاید با‌عمداً پوزخندی از کنارش می‌گذشتم.
اما نمی‌توانستم.
آن‌ها هر روزِ‌هوی خدا من را‌اولش چون هوی صدا می‌زدند.
ابتدا گیج شده بودم.
چرا من را چون‌اگر هوی صدا می‌زدند؟ و اصلاً‌تصمیم چرا در این وضعیت بودم؟
هر چه بیشتر به‌اگر آن فکر می‌کردم، بیشتر‌عمداً به یک نتیجه واحد می‌رسیدم.
اینکه من‌چون حالا همان‌صدا چون هوی بودم.
هیچ جواب دیگری وجود‌کنم نداشت، پس چه کار‌می‌توانستم دیگری از دستم برمی‌آمد؟
«فقط باید قبولش کنم.»
پس آن را‌البته پذیرفتم و افکارم‌می‌توانستم را مرتب کردم.
اگر حدسم درست بود، روح من به لطف آن تکنیک‌گویون عظیم، پوسته خالی‌ای را که پس از رفتن روح این پسر‌استان به نام چون هوی به جا مانده بود، تسخیر کرده بود.
«پس... یعنی‌چشمانم تکنیک سلطه جاودانگی‌البته ابدی شکست خورده...؟»
موجی از‌کنم کلافگی و خشم‌می‌خواستم در درونم خروشید.
این تکنیکی بود که ده‌می‌خواستم سال از عمرم و تمام‌گرفتم دانشم را پای آن ریخته بودم.
و حالا شکست خورده بود؟
«نه، امکان‌چشمانم نداره شکست‌کنم خورده باشه.»
لحظه‌ای که این‌البته اتفاق افتاد را‌می‌توانستم به یاد آوردم.
تکنیک سلطه جاودانگی ابدی فعال شده بود‌درستش و مجموعه‌ای خیره‌کننده از رنگ‌هایی که متعلق به‌وقتی این دنیا نبودند، من را در بر گرفتند.
تکنیک دقیقاً همان‌طور‌هوی که نوشته شده‌اولش بود، بی‌نقص عمل کرد.
پس چرا این اتفاق افتاد؟
«نکنه...!»
صاعقه‌ای از‌کنم درک به‌اگر ذهنم خطور کرد.
نکند جاودانگی ابدی به‌صدا معنای انتقال روحم به‌مبهوت بدن یک شخص دیگر بود...؟
«لعنت بهش! اون عوضی‌کنم باید می‌نوشت که بعدش‌می‌توانستم قراره چه اتفاقی بیفته!»
نتوانستم جلوی‌کنم لعنت فرستادنم‌اگر را بگیرم.
با این‌کنم حال، شاید‌اگر توفیقی اجباری بود.
من هیچ‌چون دلبستگی‌ای به‌صدا گذشته نداشتم.
نه به‌چشمانم شهرت، نه‌کنم به مقام.
اگر داشتم، آیا از مقام‌می‌خواستم رهبر فرقه کناره‌گیری می‌کردم و فرقه‌کاری شیطان آسمانی را پشت سر می‌گذاشتم؟
حتی به‌کنم زندگی ابدی‌اگر هم علاقه‌ای نداشتم.
هر جا‌چون زندگی هست،صدا مرگ هم هست.
قصد داشتم‌چشمانم از نظم‌کنم طبیعی پیروی کنم.
کمی مایه تأسف بود که‌می‌خواستم نتوانسته بودم روی تمام هنرهای‌گرفتم رزمی جهان تسلط پیدا کنم، اما...
این وضعیت فعلی‌البته دیگر بیش از‌می‌توانستم حد مسخره بود.
فرقه هوآشان؟ هوآشان؟
همان فرقه هوآشان از‌کنم اتحاد نه فرقه که همیشه‌درستش مثل خاری در چشمم بود؟
و حالا‌کنم من یکی از‌می‌خواستم شاگردان آنجا بودم؟
چه مزخرفاتی.
اما هیچ‌چون کاری از‌صدا دستم برنمی‌آمد.
اوضاع دیگر‌چشمانم به این‌کنم شکل درآمده بود.
«باید بیشتر‌کنم درباره این پسره،می‌خواستم چون هوی، بفهمم.»
از آن روز به بعد، نفسم‌می‌توانستم را در سینه حبس کردم و با‌هنوز دقت گوش دادم تا اطلاعات جمع‌آوری کنم.
خوشبختانه، بیشتر ملاقات‌کنندگان افراد مرتبط‌می‌زدن با چون هوی بودند، بنابراین‌گویون هیچ کمبودی در اطلاعات وجود نداشت.
با گوش دادن دقیق به مکالماتشان، توانستم‌می‌خواستم تصویر تقریبی و خامی از اینکه چون‌نکنم هوی چه کسی بود، کنار هم بچینم.
کودکی که‌کنم هنوز به سن‌می‌خواستم قانونی نرسیده بود.
جوان‌ترین شاگرد‌کنم حکیمِ حالا‌اگر درگذشته، هیون گانگ.
پسری پاک و‌هوی مهربان که همه در‌مات فرقه هوآشان دوستش داشتند.
تمام این‌ها‌چشمانم توصیف‌کننده چون‌کنم هوی بودند.
و حالا،کنم آن‌ها من‌اگر را توصیف می‌کردند.
هه...
کی بود که می‌گفت‌صدا آدم‌ها وقتی اوضاع خیلی‌مبهوت مسخره می‌شود، به خنده می‌افتند؟
این دقیقاً‌چشمانم همان حسی‌کنم بود که داشتم.
پاک، مهربان و دوست‌داشتنی؟
کلماتی که‌کنم در تمام عمرم‌می‌خواستم هرگز نشنیده بودم.
اگر کسی در فرقه شیطان آسمانی‌اولش این حرف را به من می‌زد،آسمانی شک می‌کردم که دارد مسخره‌ام می‌کند.
البته که‌چشمانم هیچ‌کس جرئت نمی‌کرد‌البته چنین چیزی بگوید.
«چون اون چون‌البته هویی که دارن ازش‌درستش حرف می‌زنن، من نیستم.»
دقیقاً زمانی‌کنم که مرتب کردن‌می‌خواستم افکارم تمام شد...
«...»
صداهایی که گهگاه‌باز به گوش می‌رسیدند،اگر ناگهان کاملاً قطع شدند.
سپس، سکوتی فزاینده شروع به‌می‌خواستم گسترش کرد و در نهایت‌گرفتم کل تالار پزشکی را بلعید.
«به اندازه کافی اطلاعات‌اگر جمع کردم. فکر کنم‌عمداً دیگه وقت حرکت باشه.»
ذهنم را متمرکز‌هوی کردم و بدنم‌اولش را بررسی کردم.
همان‌طور که‌چشمانم انتظار می‌رفت، یک‌البته افتضاح کامل بود.
رگ‌های خونی‌ام اصلاً قوی نبودند و دوازده‌درستش کانال انرژی اصلی که انرژی از طریق‌آخر آن‌ها جریان می‌یافت، کاملاً مسدود شده بودند.
وضعیتی که در‌البته آن، مردن در هر‌درستش لحظه اصلاً عجیب نبود.
برخلاف آنچه چون گو سه روز پیش گفته‌مبهوت بود (اینکه فقط به استراحت نیاز دارم)، بدنم‌رشته‌کوه روی لبه مرز بین مرگ و زندگی تلوتلو می‌خورد.
و این کاملاً طبیعی بود.
مهم نبود که او چقدر در‌می‌توانستم پزشکی مهارت داشت، او نمی‌توانست وسعت‌نکنم کامل وضعیت من را درک کند.
چیزی که او دیده بود،می‌خواستم فقط رگ‌های خونی گشادشده در‌گرفتم اثر انرژی قرص پریلا بود.
هر کس دیگری هم‌صدا جای او بود، فکر می‌کرد‌دوکگو وضعیت چون هوی پایدار است.
«البته، اگه از وضعیت واقعی این بدن خبر‌می‌توانستم داشت، متوجه می‌شد که یه جای کار می‌لنگه...آخر و من رو به این حال رها نمی‌کرد.»
هنگام بررسی‌کنم بدنم، چیزی‌اگر را کشف کردم.
دلیل از حال‌البته رفتنم این نبود‌می‌توانستم که ضعیف بودم.
بلکه به خاطر وضعیت‌صدا عجیبی به نام اختلال‌مبهوت قطع کانال انرژی بود.
«فکر نمی‌کردم‌چشمانم واقعاً وجود‌کنم داشته باشه.»
این موضوع من را‌اگر به یاد زمانی انداخت که‌تصمیم وسواس شدیدی به پزشکی داشتم.
کتاب پزشکی قدیمی و خاک‌گرفته‌ای را‌می‌توانستم به یاد آوردم که در گوشه‌ای‌نکنم از کتابخانه شیطان آسمانی پیدا کرده بودم.
بزرگترین کتاب پزشکی زیر آسمان.
حتی عنوانش هم مسخره بود.
این کتاب توسط‌البته پزشک دیوانه مرگ و‌درستش زندگی نوشته شده بود.
با وجود اون اسم پرطمطراقش،می‌خواستم این کتاب اصلاً یک متن‌گرفتم پزشکی درست و حسابی نبود.
چیزهایی توش نوشته شده بود مثل اینکه چطور با بیشترین بازدهی‌شیطان زامبی بسازیم، یا اینکه آیا پیوند زدن یک دست گندیده می‌تونه‌هشت به یادگیری هنر رزمی زامبی‌ها، یعنی هنر اسکلت، کمکی بکنه یا نه.
پر از آزمایش‌های انسانی بود‌البته که هیچ پزشک واقعی و‌عمداً عاقلی حتی سمتشون هم نمی‌رفت.
«اگه بی‌خیال این حقیقت می‌شدی‌می‌خواستم که اسمش کتاب پزشکیه، در‌گرفتم واقع خوندنش خیلی هم سرگرم‌کننده بود.»
با این حال، اون‌اگر یارو به روش خودش‌عمداً یک پزشک محسوب می‌شد.
کتاب واقعاً‌چون یک سری ارزش‌های‌می‌زدن پزشکی هم داشت.
انواع و اقسام اختلالات نادر کانال‌اگر های انرژی و ساختارهای بدنی منحصربه‌فرد‌گرفتم رو با جزئیات کامل توضیح داده بود.
احتمالاً همه‌اش صدقه‌البته سر همون آزمایش‌های‌می‌توانستم انسانیِ مریضش بود.
انواع بدن‌هایی توش بود که حتی اسمشون هم به گوشم‌گرفتم نخورده بود، مثل ساختار یین خالص سه روح، ساختار پنج شیطان،شدن فیزیک گانگ آسمانی تخریب‌ناپذیر، و کانال انرژی یین یانگ قاتل بهشت.
اون موقع فکر‌هوی می‌کردم همه‌اش یه‌اولش مشت چرت و پرته.
اما حالا،چشمانم چاره‌ای نداشتم جز‌البته اینکه باورشون کنم.
چون این بدنِ لعنتی، دقیقاً یکی‌می‌توانستم از همون شرایطی رو داشت که‌نکنم تو کتاب با جزئیات توصیف شده بود.
کانال انرژی‌کنم قطع‌شده روح‌اگر بزرگ یین یانگ.
بدنی که همزمان انرژی‌صدا صد یین و صد یانگ‌دوکگو رو درون خودش حمل می‌کرد.
صاحب اصلی این بدن، که‌البته یک تائوئیست جوان بود، حتماً برای‌تصمیم تحمل این انرژی جون کنده بود.
و در نهایت، وقتی دیگه نتونسته‌می‌توانستم بود تحملش کنه، آروم آروم تحلیل‌نکنم رفته بود تا اینکه جون داده بود.
«و بعدش روح من اومد‌می‌خواستم و این پوسته خالی رو که‌کاری ازش جا مونده بود تسخیر کرد.»
می‌تونستم حدس‌چون بزنم چطور‌صدا همچین اتفاقی افتاده.
«فکر کردنِ بیشتر بهش هیچ فایده‌ای نداره.می‌خواستم فقط اوضاع رو پیچیده‌تر می‌کنه. اول از همه،هنوز باید این کانال انرژی قطع‌شده رو درمان کنم.»
اگه پزشک دیوانه زندگی‌اگر و مرگ الان اینجا بود،تصمیم احتمالاً با تمسخر پوزخند می‌زد.
—کانال انرژی قطع‌شده روح بزرگ‌می‌خواستم یین یانگ، نفرین‌شده‌ترین اختلال در‌گرفتم بین تمام مشکلات کانال های انرژیست.
یک انسان چطور می‌تونه‌صدا انرژی صد یین و‌مبهوت صد یانگ رو تحمل کنه؟
حتی خود او که انواع و اقسام‌می‌خواستم آزمایش‌های مزخرف و جنون‌آمیز رو انجام داده بود،هنوز می‌گفت که هیچ راهی برای درمانش وجود نداره.
و حالا‌کنم من می‌خواستم‌اگر درستش کنم؟
قطعاً از‌کنم روی ناباوری‌اگر زیر خنده می‌زد.
«این چیزیه‌چون که تو‌صدا فکر می‌کنی.»
اما من‌چشمانم در جوابش‌کنم فقط پوزخند زدم.
«آره، معلومه که یکی‌اگر مثل تو شکست می‌خورد.عمداً اما من می‌تونم انجامش بدم.»
به آرومی انرژی‌البته درون این بدن‌می‌توانستم رو بررسی کردم.
خدا رو‌چون شکر، انرژی‌صدا کافی وجود داشت.
انرژی قرص پریلا هنوز‌کنم جذب نشده بود و‌می‌توانستم در رگ‌های خونی‌ام خفته بود.
سپس...
بوم—
خون با‌چون شدت در بدنم‌می‌زدن به جریان افتاد.
ذهنم به‌چشمانم شدت تیز‌کنم و شفاف شد.
ووش!
موج عظیمی‌کنم از نیروی‌اگر درونی فوران کرد.
واقعاً شوکه‌کننده بود.
چون هوی هرگز‌باز در هنرهای رزمی‌اگر آموزش ندیده بود.
اما با این‌البته حال، چنین مقدار‌می‌توانستم عظیمی از نیروی درونی؟
«همون‌طور که انتظار‌البته می‌رفت، حتی بدون تزکیه‌درستش درونی هم کار می‌کنه.»
این قدرت‌چون هنر حاکم‌صدا مطلق بود.
اکثر روش‌های تزکیه نیازمند این‌البته بودند که نیروی درونی رو‌عمداً در دانتیان پایینی جمع‌آوری کنی.
اما هنر‌کنم حاکم مطلق‌اگر کاملاً متفاوت بود.
این هنر هیچ‌البته وابستگی و نیازی‌می‌توانستم به دانتیان پایینی نداشت.
ظرفِ نگهدارنده‌چون اون، خودِ‌صدا روح بود.
به همین‌چشمانم دلیل بود که‌البته می‌شد بیدارش کرد.
در ظاهر شبیه به بقیه روش‌های تزکیه به‌عمداً نظر می‌رسید، اما همین یک تفاوت باعث می‌شد کاملاً‌وضعیتی متمایز بشه و به سطح کاملاً جدیدی صعود کنه.
و وقتی استعداد بی‌نظیر من هم بهش اضافه می‌شد،تصمیم هنر حاکم مطلق به یک تکنیک متعالی تبدیل می‌شد که‌افتاده‌ام بسیار فراتر از تمام هنرهای رزمی شناخته‌شده در جهان بود.
«از اونجایی که به دانتیان‌می‌زدن پایینی متکی نیست، می‌تونم از‌گویون هر سه دانتیان استفاده کنم.»
ترک—
نقطه طب‌کنم سوزنی تاج‌اگر باز شد.
از طریق اون، انرژی غیرقابل‌وصفی مثل یک دریای‌عمداً خروشان به داخل سرازیر شد و به انرژی‌نمی‌دانستم خفته قرص پریلا در رگ‌های خونی‌ام برخورد کرد.
بوم! بوم!
هشت کانال‌چشمانم انرژی فوق‌العاده‌کنم باز شدند.
انرژی‌های یین و یانگ صد نفر شروع‌درستش به گردش در هشت کانال انرژی کردند‌آخر و در دوازده کانال انرژی اصلی جریان یافتند.
از رگ حاکم و رگ دریافت‌کننده گرفته تا‌عمداً رگ نفوذکننده، رگ کمربند، رگ پاشنه یانگ، رگ‌نمی‌دانستم پاشنه یین، رگ پیونددهنده یانگ، و رگ پیونددهنده یین.
گردش انرژی‌چون کاملاً روان‌صدا و طبیعی بود.
در نهایت، وقتی انرژی‌کنم تمام دوازده کانال انرژی اصلی‌درستش رو درنوردید، کار تمام شد.
پلک—
چشم‌هام که انگار‌هوی هزار پوند وزن داشتند،مات به آرومی باز شدند.
با ذهنی تازه و سرحال، انگار‌اگر که از یک خواب طولانی بیدار‌گرفتم شده باشم، گردنم رو حرکت دادم.
تق— تق—
گردنم هنوز خشک بود،اگر اما در مقایسه با‌عمداً قبل، انگار تو بهشت بودم.
از روی‌چون تخت بلند‌صدا شدم و نشستم.
«.......»
فوراً متوجه تغییر شدم.
سطح دیدم‌کنم به طرز چشمگیری‌می‌خواستم پایین‌تر اومده بود.
دست و‌چون پاهام کوچیک و‌می‌زدن ظریف شده بودند.
کاملاً واضح‌چشمانم بود که‌کنم جوان‌تر شده‌ام.
«پس چهارده سالگی‌البته این‌شکلیه؟ خیلی کوچیک‌تر از‌درستش چیزیه که انتظار داشتم.»
با شنیدن صدای نازک و‌می‌خواستم ناگهانی خودم، گردنم رو مالیدم‌گرفتم و بعد پشت سرم رو خاروندم.
اینجا ایستادن و غرق‌صدا شدن تو افکار هیچ‌مبهوت دردی رو دوا نمی‌کرد.
چیزی که‌چشمانم الان اهمیت داشت،البته حرکت کردن بود.
«بذار برم‌کنم با چشمای خودم‌می‌خواستم ببینم چه خبره.»
سرم رو بالا‌البته آوردم و به بیرون‌درستش از پنجره نگاه کردم.
خورشید صبحگاهی در دوردست‌صدا در حال طلوع بود و‌دوکگو تاریکی‌های باقی‌مونده رو پس می‌زد.
قدم— قدم—
آروم قدم برداشتم.
بعد از کمی راه‌اگر رفتن در راهروی هنوز‌عمداً تاریک، یک در بسته دیدم.
بدون هیچ‌چون تردیدی، در‌صدا رو باز کردم.
ووش!
نور سفید‌کنم و خیره‌کننده‌ای به‌می‌خواستم چشم‌هام هجوم آورد.
«آخ!»
دستم رو‌چون در برابر نور‌می‌زدن شدید بالا آوردم.
خیلی وقت‌چشمانم بود که نور‌البته رو ندیده بودم؟
به محض‌کنم اینکه باهاش روبرو‌می‌خواستم شدم، چشم‌هام سوختند.
بعد از‌کنم چند بار‌اگر پلک زدن—
سووش—
دستم رو آروم پایین آوردم.
نور سفید خالص شروع به گرفتن‌می‌توانستم رنگ‌های زیبایی به خودش کرد و‌نکنم صحنه‌ای نفس‌گیر رو به نمایش گذاشت.
شکوفه‌های آلو در باد می‌رقصیدند.
قله‌های ناهموار‌چون مثل تیغه‌های شمشیر‌می‌زدن هوا رو می‌شکافتند.
برای یک‌چشمانم لحظه، مسحور‌کنم این منظره شدم.
این زیبایی، کاملاً با‌اگر مناظر خشک و بی‌روح‌عمداً رشته‌کوه آسمانی متفاوت بود.
—هاااپ!
فریاد بلندی از پایین‌صدا من رو به خودم آورد‌دوکگو و به پایین نگاه کردم.
یک زمین‌چشمانم تمرین عظیم‌کنم اونجا بود.
تائوئیست‌هایی با لباس‌هایی که نماد‌می‌خواستم شکوفه آلو داشتند، با تمام‌گرفتم توان در حال شمشیر زدن بودند.
«لعنت بهش!»
با نارضایتی واضحی‌هوی بهشون نگاه کردم‌اولش و سرم رو خاروندم.
«اینجا واقعاً‌چشمانم فرقه کوه‌کنم هوآشانِ لعنتیه.»
استاد اعظم‌کنم تزکیه شیطانی،اگر شیطان آسمانی مطلق.
کسی که نه استان‌اگر و هشت بیابان رو از‌تصمیم ترس به لرزه درآورده بود.
حالا به عنوان شاگرد یک فرقه صالح‌مات بیدار شده بود، و نه هر فرقه‌ای، بلکه‌تنها یکی از اعضای اتحاد نه فرقه—فرقه کوه هوآشان.