چپتر 14: چپتر 14
0بالای سکوی مبارزه میدان تمرین جنگل هلو،حتماً چون هوی تک‌وتنها ایستاده بود و اخم‌حدس محوی بین ابروهایش جا خوش کرده بود.
«آخه چطور‌شاگردان کار به‌هوآشان اینجا کشید؟»
او آنچه را که‌احضار به تازگی اتفاق افتاده‌شرکت بود در ذهن مرور کرد.
گردهمایی پنج قله با یک ناامیدی‌رهبر مطلق به پایان رسیده بود؛ اصلاً‌شرکت آن چیزی نبود که انتظارش را می‌کشید.
قصد داشت به غرفه ده‌مسابقه هزار کتاب مقدس برگردد و‌داشته کتابچه‌های هنرهای رزمی را مطالعه کند.
اما ناگهان، رهبر فرقه او‌چشمانی را احضار کرد و دستور داد‌شمشیر در یک مسابقه مبارزه شرکت کند.
«حتماً خیلی عجله داشته.»
چون هوی می‌توانست‌کند تقریباً نیت رهبر‌رهبر فرقه را حدس بزند.
از آنجا که خودش زمانی رهبر‌شرکت فرقه شیطان آسمانی بود، این قبیل‌تقریباً افکار را به خوبی درک می‌کرد.
یک مبارزه نمایشی‌کوه برای پاک کردن‌مضطرب لکه ننگِ شکست.
با قضاوت از واکنش‌های‌احضار اطرافش، به نظر می‌رسید که‌حتماً این ترفند کارساز بوده است.
اکنون هیجان و توجه‌اما جمعیت خیلی بیشتر از‌احضار خودِ گردهمایی پنج قله بود.
«عجب مکافاتی.»
چون هوی به‌کوه آرامی جمعیت را‌مضطرب از نظر گذراند.
چشمان بی‌شماری از‌فرقه همه جهات به‌داد او خیره شده بودند.
شاگردان فرقه کوه هوآشان با چشمانی مضطرب به او‌دستور نگاه می‌کردند، در حالی که شاگردان چهار فرقه شمشیر‌تقریباً دیگر با تمسخر یا ناباوری او را برانداز می‌کردند.
کاملاً طبیعی بود.
بالاخره او در‌کوه ظاهر هنوز فقط یک‌نگاه پسر چهارده ساله بود.
و این‌رهبر نگاه‌ها فقط به‌دستور شاگردان محدود نمی‌شد.
به خاطر این مبارزه غیرمنتظره، ارشدهای چهار‌فرقه فرقه شمشیر به صندلی‌های افتخار خود برگشته‌خیلی بودند و بی‌سروصدا با هم پچ‌پچ می‌کردند.
«هوآشان همچین‌احضار شاگرد نسل‌داد اول جوونی داشت؟»
با سؤال جوک وجا،هوآشان همه سر تکان دادند؛می‌کردند مشخص بود که کاملاً بی‌خبرند.
«آه!»
ارشد گو گونگجا از فرقه‌ناگهان کوه هنگ نفس کوتاهی کشید،داد انگار چیزی به یاد آورده بود.
مو یونگجا‌احضار با اصرار‌داد پرسید: «چیزی می‌دونی؟»
گو گونگجا سر‌کوه تکان داد و‌مضطرب به آرامی زمزمه کرد.
«یادتون نمیاد؟ خیلی وقت پیش یه شایعه‌ای بود که‌حتماً شمشیرزن شکوفه آلو یه نوزاد رو به عنوان شاگردش‌آنجا قبول کرده. فکر کنم اسم اون بچه چون هوی بود.»
«شمشیرزن شکوفه آلو...!»
«اون شاگرد‌احضار همون شمشیرزن‌داد شکوفه آلوئه؟»
در یک‌شاگردان لحظه، نگاه‌هایشان‌هوآشان تغییر کرد.
شمشیرزن شکوفه آلو نامی‌احضار بود که عمیقاً در‌شرکت ذهن آن‌ها حک شده بود.
او در یکی از گردهمایی‌های پنج قله گذشته مانند یک ستاره‌مسابقه دنباله‌دار ظاهر شده بود و مهارت‌های خیره‌کننده‌ای از خود نشان داده‌آنجا بود، و زمانی رهبر آینده کوه هوآشان در نظر گرفته می‌شد.
اگر او هشت سال پیش در جریان حمله به قلعه‌داشته شبح سفید به همراه محافظان شمشیر شکوفه آلو کشته نشده‌آسمانی بود، اعتبار کوه هوآشان این‌طور که الان هست، افت نمی‌کرد.
«پس اون بچه...»
«...شاگرد شمشیرزن شکوفه آلوئه.»
ارشدهای چهار‌مطالعه فرقه شمشیر‌اما مضطرب شدند.
او فقط یک بچه بود، اما‌شرکت شاگرد شمشیرزن شکوفه آلو بودن باعث می‌شد‌نیت در چشمان آن‌ها متفاوت به نظر برسد.
در حالی که‌کوه آن‌ها به چون‌مضطرب هوی خیره شده بودند...
تق.
کانگ اون‌مطالعه قدم روی‌اما سکوی مبارزه گذاشت.
او هم مانند‌دستور چون هوی از‌شرکت این وضعیت راضی نبود.
در حقیقت،شاگردان او از‌هوآشان قبل می‌دانست.
فرقه کوه هوآشان دیگر هیچ‌دستور محافظان شمشیر شکوفه آلو نداشت، بنابراین‌عجله آن‌ها نمی‌توانستند این چالش را بپذیرند.
این یک‌مطالعه تله برای‌اما تحقیر کردنشان بود.
حرکتی برای لکه‌دار کردن افتخار‌مسابقه کوه هوآشان و بالا بردن‌داشته شهرت خودش و فرقه کوه هنگ.
اما اوضاع‌شاگردان مسیر غیرمنتظره‌ای به‌چشمانی خود گرفته بود.
ووش...
کانگ اون به‌کند پسری که روبرویش‌رهبر بود نگاه کرد.
پسری که یک‌دستور سر و گردن‌شرکت از خودش کوتاه‌تر بود.
نوجوانی کوچک و ظریف که به نظر نمی‌رسید‌می‌کردند بیشتر از دوازده یا سیزده سال داشته باشد،کاملاً با شمشیری در پهلویش که تقریباً به زمین می‌رسید.
کانگ اون با نگاه به پسر اخم کرد‌شرکت و با خود فکر کرد که آیا او‌حدس اصلاً می‌تواند شمشیر را درست در دست بگیرد.
«این بچه رو‌کند به جای محافظان‌رهبر شمشیر شکوفه آلو فرستادن؟»
«هوووف.»
آه عمیقی‌شاگردان کشید و سرش‌چشمانی را تکان داد.
«اگه یه شمشیرزن شکوفه‌احضار آلو بود، می‌تونستم یه‌شرکت کم شهرت به دست بیارم.
اما این مبارزه‌کند حتی اگه ببرم هم‌فرقه هیچ فایده‌ای برام نداره.»
با این‌احضار فکر، به چون‌مسابقه هوی نزدیک شد.
اگرچه به شدت بی‌حوصله بود،چشمانی اما با احترام دستانش را به‌شمشیر هم گره کرد و تعظیم نمود.
پسر خیلی جوان‌تر‌فرقه بود، اما رتبه‌اش‌داد در فرقه بالاتر بود.
«مشتاقانه منتظر مبارزه‌مون هستم.»
تکان...
چون هوی نگاهی به او انداخت و‌نگاه با تنبلی و بی‌اعتنایی جواب تعظیمش را‌ناباوری داد، کاملاً مشخص بود که کلافه است.
چهره کانگ‌رهبر اون در‌احضار هم رفت.
«این الف‌بچه...»
اما به سرعت حالت چهره‌اش‌مسابقه را به حالت عادی برگرداند‌داشته و دستانش را پایین آورد.
در حالی که با لبخندی زورکی به‌نگاه عقب قدم برمی‌داشت، زیر لب زمزمه کرد،ناباوری در حالی که صدایش پر از عصبانیت بود.
«در سریع‌ترین‌رهبر زمان ممکن‌احضار تمومش می‌کنم.»
زمزمه‌ای که‌مطالعه به سختی‌اما شنیده می‌شد.
اما چون هوی، برخلاف‌داد بقیه، شنوایی تیزی داشت و‌عجله کلمات را به وضوح شنید.
«اوه؟ این یارو رو باش.»
با لحن تحقیرآمیز کانگ‌احضار اون، گوشه لب‌های چون‌شرکت هوی کمی بالا رفت.
«عالی شد.
دقیقاً به یکی‌دستور نیاز داشتم تا حرصم‌حتماً رو سرش خالی کنم.»
او با انتظار دیدن چیزی باارزش به‌نگاه گردهمایی پنج قله آمده بود، اما تمام‌ناباوری چیزی که دید دعوای بچه‌گانه‌ای بیش نبود.
هیچ هنرهای رزمی درست‌وحسابی‌ای‌احضار در کار نبود و‌شرکت مبارزات حتی ذره‌ای شدت نداشتند.
«اگه می‌دونستم،مطالعه اصلاً زحمت اومدن‌ناگهان به خودم نمی‌دادم.»
همین به‌احضار تنهایی به اندازه‌مسابقه کافی کلافه‌کننده بود.
حالا مجبور بود با‌هوآشان بچه‌ای که هنوز دهنش‌می‌کردند بوی شیر می‌داد مبارزه کند.
چاره‌ای جز پذیرش دستور رهبر‌دستور فرقه نداشت، اما این موضوع‌خیلی فقط اعصابش را بیشتر خرد می‌کرد.
قدم... قدم...
آن دو به سمت یکدیگر رفتند، هر‌حتماً کدام غرق در افکار خود بودند، تا‌حدس اینکه در فاصله پنج قدمی از هم ایستادند.
برای لحظه‌ای‌شاگردان به هم‌هوآشان خیره شدند.
شینگ...
کانگ اون‌مطالعه اول شمشیرش‌اما را کشید.
شمشیر نیلوفر سفید در نور‌مسابقه خورشید درخشید و نیروی درونی‌داشته قدرتمندی در تیغه‌اش جریان یافت.
او برای‌شاگردان لحظه‌ای به‌هوآشان شمشیرش خیره شد.
تق!
با قدرت‌مطالعه به زمین‌اما لگد زد.
بدون هیچ قصدی برای مدارا کردن، بلافاصله نیروی درونی‌عجله خود را آزاد کرد و از تکنیک قدم‌های بیدِ‌زمانی ابرهای خروشان استفاده کرد تا فاصله را کم کند.
فاصله پنج قدمی‌کوه در یک چشم به‌نگاه هم زدن ناپدید شد.
«با یه‌رهبر ضربه کارش‌احضار رو تموم می‌کنم.»
با این‌مطالعه فکر، چون هوی‌ناگهان را هدف گرفت.
پسرک هنوز بی‌حرکت ایستاده‌داد بود، انگار اصلاً متوجه‌خیلی حرکت او نشده بود.
کانگ اون شمشیرش را‌هوآشان با قوس بزرگی به‌می‌کردند سمت شانه بی‌دفاع او چرخاند.
سوواااش!
باد شکافته‌مطالعه شد و نیروی‌ناگهان درونی منفجر گشت.
ابر پرنده، فراتر از باد.
یکی از مطمئن‌ترین حرکات شمشیر‌چشمانی از تکنیک شمشیر باد و ابر‌شمشیر که در آن استاد شده بود.
درست زمانی که ابر پرنده،دستور فراتر از باد می‌خواست به‌خیلی شانه بی‌دفاع چون هوی برخورد کند...
جرینگ!
«هاه!»
چهره کانگ‌شاگردان اون در‌هوآشان هم رفت.
اصلاً ندید کِی شمشیر کشیده‌دستور شد، اما این بچه به همین‌عجله راحتی حمله‌اش را دفع کرده بود.
چطور ممکنه...
مردمک چشمانش می‌لرزید.
نه تنها کشیده شدن شمشیر‌چشمانی را ندیده بود، بلکه حتی مسیر‌شمشیر چرخش آن را هم تشخیص نداد.
عرق سردی‌رهبر از روی پیشانی‌اش‌دستور به پایین غلتید.
تق!
سریع به‌احضار خودش آمد‌داد و عقب کشید.
اما او تنها‌کوه کسی نبود که‌مضطرب جا خورده بود.
جمعیتی که در حال تماشای‌دستور مبارزه بودند، از شدت تعجب‌خیلی نفس‌هایشان در سینه حبس شد.
مخصوصاً شاگردان فرقه هوآشان.
«د-دفعش کرد؟»
«هوف، خدا رو شکر.»
«ولی چطوری جلوش رو گرفت؟»
نفس‌هایشان را‌مطالعه در سینه‌اما حبس کرده بودند.
با اینکه رهبر فرقه دستور این‌شرکت مبارزه را داده بود، هیچ‌کدامشان انتظار‌تقریباً نداشتند که چون هوی برنده شود.
حتی الان‌شاگردان هم اختلاف قدرت‌چشمانی کاملاً واضح بود.
کانگ اون با نیروی درونی سرکوب‌کننده‌اش میدان را‌شرکت در دست داشت، در حالی که چون هوی تقریباً‌بزند هیچ حضور و انرژی خاصی از خودش ساطع نمی‌کرد.
مثل یک‌مطالعه خرگوش در‌اما برابر یک ببر.
«خواهش می‌کنم حمله‌دستور بعدی هم همین‌قدر‌شرکت خوب پیش بره...»
«رحمت بی‌کران...»
دست‌هایشان را به هم گره زده‌داد بودند و در حالی که به‌داشته میدان مبارزه خیره شده بودند، دعا می‌کردند.
«چطوری جلوش رو گرفت؟»
«تکنیک شمشیر باد‌دستور و ابر برادر‌شرکت ارشد رو دفع کرد...!»
شاگردان فرقه‌شاگردان کوه هنگ حسابی‌چشمانی جا خورده بودند.
کانگ اون برجسته‌ترین‌فرقه فرد در میان‌داد شاگردان نسل دوم بود.
اینکه چنین حرکتی‌کند توسط یک پسربچه دفع‌فرقه شود، طبیعتاً شوکه‌کننده بود.
در همین حین،دستور یکی از شاگردان نسل‌حتماً دوم زیر خنده زد.
«هاهاها، برادر ارشد‌کوه حتماً چون حریفش یه‌نگاه بچه‌ست، بهش سخت نگرفته.»
با کمی فکر‌فرقه کردن، این حرف‌داد منطقی به نظر می‌رسید.
در غیر‌مطالعه این صورت، باورش‌ناگهان واقعاً سخت بود.
«هاهاها، برادر ارشد، واقعاً که.»
«حتماً شانسی بوده.»
در حالی که شاگردان فرقه کوه‌داد هنگ دوباره خیالشان راحت شد و‌داشته با آرامش به تماشا ادامه دادند—
چک—
کانگ اون‌احضار عرق روی پیشانی‌اش‌مسابقه را پاک کرد.
برخلاف تصور برادران‌کوه رزمی‌اش، او اصلاً‌مضطرب دست نگه نداشته بود.
با تمام‌رهبر توانش حمله‌احضار کرده بود.
تا کار‌مطالعه را با یک‌ناگهان ضربه تمام کند.
ولی چطوری دفعش کرد؟
آب دهانش را به‌هوآشان سختی قورت داد و‌می‌کردند به چون هوی نگاه کرد.
آن بچه هنوز شمشیر‌احضار بلندش را در دست‌های‌شرکت کوچکش نگه داشته بود.
نه هاله‌ای، نه نیروی درونی‌ای.
...شانسی بود؟
چشمانش را ریز کرد.
حتماً همین‌طور بود.
وگرنه هیچ منطقی نداشت.
دیگه شانس‌احضار دومی در‌داد کار نیست.
کانگ اون‌شاگردان نیروی درونی‌اش‌هوآشان را بالا برد.
انرژی هنر قلب پاک که‌دستور از کودکی تمرین کرده بود،خیلی او را در بر گرفت.
فووش!
چشمانش با‌احضار درخشش تیز نیروی‌مسابقه درونی برق زد.
با نگاهی غضب‌آلود به چون هوی خیره شد،می‌کردند مصمم بود که دیگر گاردش را پایین نیاورد‌کاملاً و با پای چپش به جلو قدم برداشت.
یک بار دیگر، از‌احضار تکنیک قدم زدن بید ابرهای‌حتماً در حال اوج استفاده کرد.
با شکافتن باد، شمشیرش را محکم‌تر‌رهبر در دست گرفت و به سمت‌شرکت پهلوی بی‌دفاع چون هوی ضربه زد.
سووواش!
درست زمانی‌شاگردان که شمشیر در‌چشمانی آستانه برخورد بود—
«...!»
کانگ اون شوکه شد.
چشمان چون هوی که حالا‌مسابقه به سمت او چرخیده بود،داشته تا عمق وجودش را سوراخ کرد.
حرکتم رو خوند...
پوزخند—
گوشه لب‌های‌مطالعه چون هوی‌اما بالا رفت.
فلش!
جرقه‌ای از نور شعله‌ور شد.
دو شمشیر در هوا‌احضار به هم برخورد کردند‌شرکت و کشمکش قدرت آغاز شد.
برش باد‌مطالعه پرنده من‌اما این‌طوری دفع شد؟
کانگ اون که هول شده‌مسابقه بود، سعی کرد با قدرت‌داشته بیشتری به شمشیر فشار بیاورد.
«گفتی می‌خوای تکنیک‌کوه شمشیر شکوفه آلو‌مضطرب رو ببینی، نه؟»
صدایی سرد‌رهبر در گوشش‌احضار طنین‌انداز شد.
سپس، نیروی قدرتمندی‌کند از طریق شمشیر‌رهبر به جریان افتاد.
بوم!
کانگ اون‌شاگردان به عقب‌هوآشان پرتاب شد.
«چه خبره...»
با بهت‌مطالعه و حیرت زیر‌ناگهان لب زمزمه کرد.
نیروی درونی که همین الان‌مسابقه حس کرده بود—با وجود مقدار‌داشته ناچیزش—قدرت دافعه عظیمی به همراه داشت.
شانسی نبود...
چهره‌اش کمی در هم رفت.
اما خیلی‌مطالعه زود سرش‌اما را تکان داد.
حالا می‌فهمید چرا‌دستور رهبر فرقه این‌شرکت پسربچه را فرستاده بود.
شمشیرش را‌شاگردان محکم‌تر در‌هوآشان چنگش فشرد.
پس این همون هوآشانه.
چون هوی وقتی دید کانگ‌ناگهان اون برخلاف قبل حالا گارد‌داد درستی گرفته است، خنده‌ای کوتاه کرد.
سپس، هنر الهی‌دستور شکوفه آلو را‌شرکت به جریان انداخت.
فووووش!
نیروی درونی که تا الان نگه داشته‌مسابقه بود در بدنش پخش شد و هاله‌ای‌تقریباً ملایم اما سرکوب‌کننده از او ساطع شد.
حضور و فضایی کاملاً متفاوت.
تماشاچیان مات‌احضار و مبهوت‌داد مانده بودند.
«این چه هاله‌ایه...»
«برای کسی به‌فرقه این جوونی، این‌داد مهارت رزمی شگفت‌انگیزه.»
همه در‌مطالعه حیرت فرو‌اما رفته بودند.
هاله و حضوری که چون هوی‌شرکت الان از خودش نشان می‌داد کاملاً با‌نیت قبل فرق داشت؛ ظالمانه و سرکوب‌کننده بود.
«تمام این‌شاگردان مدت قدرتش رو‌چشمانی مخفی کرده بود؟»
«جای تعجب نیست‌فرقه که رهبر فرقه درخواست‌مسابقه این مبارزه رو داد!»
حال و‌مطالعه هوای جمعیت شروع‌ناگهان به تغییر کرد.
چشمان مضطرب شاگردان هوآشان حالا از‌شرکت امید برق می‌زد، در حالی که شاگردان‌نیت فرقه کوه هنگ به لرزه افتاده بودند.
«با یه همچین هاله‌ای...»
«نکنه برادر‌رهبر ارشد کانگ‌احضار اون واقعاً...»
در میان آن‌ها، چشمان چون‌ناگهان گو که او هم در‌داد حال تماشای مبارزه بود، گرد شد.
«پس تصادفی نبود.»
تصویر چون‌شاگردان هوی در چشمانش‌چشمانی نقش بسته بود.
فکر می‌کرد چون هوی فقط‌دستور چشم تیزی در هنرهای رزمی دارد،عجله اما انتظار چنین مهارتی را نداشت.
حتی الان هم،کند نیروی درونی چون‌رهبر هوی بسیار ناچیز بود.
اما هاله و حضورش آن‌قدر‌مسابقه سرکوب‌کننده بود که کمبود نیروی‌داشته درونی را کاملاً بی‌اهمیت می‌کرد.
به قدری که کانگ اون‌چشمانی را که بیش از ده‌چهار سال تمرین کرده بود، مغلوب کند.
در حالی‌رهبر که این فکر‌دستور از سرش می‌گذشت—
اصلاً همچین چیزی ممکنه؟
نمی‌توانست شرایط را درک کند.
می‌دانست که چون‌کوه هوی هنرهای رزمی‌مضطرب را یاد گرفته است.
اما سرعت‌رهبر رشدش مضحک‌احضار و غیرمنطقی بود.
آیا این آدمایی که دارن مبارزه رو می‌بینن، می‌دونن؟دستور می‌دونن چون هوی که الان همچین حضور ترسناکی داره،تقریباً فقط یه ماهه که یادگیری هنرهای رزمی رو شروع کرده؟
چون گو به‌دستور سختی آب دهانش‌شرکت را قورت داد.
در حالی که با‌هوآشان چشمانی لرزان به چون‌می‌کردند هوی خیره شده بود—
ووش!
بدن چون هوی‌کند ناگهان تا نزدیکی‌رهبر زمین پایین رفت.
«...!»
چشمان کانگ اون گشاد شد،چشمانی چرا که برای لحظه‌ای چون‌چهار هوی را از دیدرسش گم کرد.
سپس، چون هوی درست روبه‌رویش‌دستور ظاهر شد و با نگاهی‌خیلی تحقیرآمیز به او خیره شد.
«هوپ!»
کانگ اون فریاد‌دستور کشید و شمشیرش را‌حتماً چرخاند، آماده برای ضدحمله.
ضربه‌ای با تمام قوا.
اما به چون هوی نرسید.
چون هوی که از قبل شمشیرش‌رهبر را در دست داشت، به نرمی‌شرکت حمله کانگ اون را منحرف کرد.
چون هوی با استفاده از تکنیک انحراف‌حتماً شکوفه‌ها و پیوستن شاخه‌ها، مسیر ضربه را‌حدس تغییر داد و به آرامی زمزمه کرد.
«خوب تماشا‌شاگردان کن. این تکنیک‌چشمانی شمشیر شکوفه آلوئه.»
به محض اینکه‌فرقه این کلمات آرام‌داد به پایان رسیدند—
هووووش!
باد عظیمی به جریان افتاد.
شکوفه‌های قرمز آلو که در غروب آفتاب در حال ریزش‌چهار بودند، با بادی که چون هوی به پا کرده بود‌هنوز در هم آمیختند و شروع به بلعیدن آسمان و زمین کردند.