چپتر 47: قلب قلعه شبح سفید
0قلب قلعه شبح سفید
سیما بونجئونگ به خدای مرگ سفید که‌آتشفشانی روی تخت یشمی در بالای پله‌ها نشسته بود‌اعصابش نگاه کرد و برنامه‌های آینده را توضیح داد.
«بعد از اینکه گروه تاجران باد پرنده رو نابود‌قیییژ— کردیم، باید قرارداد قصر یخی رو از چنگشون دربیاریم. اگه‌نگهبانی بتونیم تجارت با قصر یخی رو قطعی کنیم، اونوقت بقیه…»
غررررمب—
درست در همان لحظه، کل تالار طوری‌امکان لرزید که انگار زلزله‌ای آمده باشد و‌اعصابش گرد و خاک از سقف فرو ریخت.
صدای انفجار ضعیفی از دوردست‌شده طنین‌انداز شد و چشمان خدای‌داشت مرگ سفید مثل یخ سرد شد.
چشمان برفی‌اش‌اعصابش روی سیما‌می‌کردم بونجئونگ قفل شد.
«بیرون خیلی سروصداست.»
صدایی که از میان‌شده لبان سرخش بیرون خزید،فوران تا مغز استخوان را می‌سوزاند.
«به محض اینکه‌شکست بفهمم اوضاع از چه‌آتشفشانی قراره، بهتون گزارش می‌دم.»
سیما بونجئونگ که نارضایتی او‌راضیش را حس کرده بود، سریع جواب‌درِ داد و از جا بلند شد.
«در حالت عادی، کار‌مواجه رو به یکی دیگه می‌سپرد‌فوران و به بحثمون ادامه می‌داد.»
چهره‌اش در هم رفت.
عملیات نابودی فرقه کوه هوآشان که مدت‌ها برایش برنامه‌ریزی کرده‌داشت بودند، بارها با شکست مواجه شده بود و حالا خدای‌می‌داشتم… مرگ سفید مثل آتشفشانی بود که هر لحظه امکان فوران داشت.
«تو تمام این مدت، من‌راضیش بودم که اعصابش رو آروم‌طرف می‌کردم و راضیش نگه می‌داشتم…»
او با‌بارها عجله از‌مواجه تالار بیرون رفت.
قیییژ—
در دو طرف درِ تالار، دو پیرمرد که‌امکان از سر تا پا کاملاً شبیه هم بودند، با‌می‌کردم دستانی گره‌کرده در پشتشان ایستاده بودند و نگهبانی می‌دادند.
بوم.
وقتی سیما بونجئونگ بیرون آمد و‌حالا در پشت سرش بسته شد، اخم‌این کرد و سرش را بالا آورد.
«ارشدها.»
او نگاهی به دو پیرمرد مرموز انداخت که‌امکان توسط خدای مرگ سفید با نام شبح‌های قاتل‌آروم سیاه و سفید شناخته می‌شدند، و دهان باز کرد.
«محض احتیاط،اعصابش لطفاً برای هر‌راضیش اتفاقی آماده باشید.»
آن دو‌بارها هیچ واکنشی‌مواجه نشان ندادند.
مثل مجسمه‌هایی که از یک‌حالا معبد محافظت می‌کنند، فقط به‌تمام فضای خالی خیره شده بودند.
ووش—
اما سیما بونجئونگ با‌می‌کردم این فکر که همین‌عجله حد کافیست، روی پاشنه چرخید.
«با وجود این دو نفر‌شده که دم در نگهبانی می‌دن،داشت نباید هیچ مشکلی اینجا پیش بیاد…»
از اولین باری‌مواجه که آن‌ها را دیده‌امکان بود، همیشه همین‌طور بودند.
چشمان بی‌روحشان هیچ نشانی از تفکر‌حالا نداشت و طوری رفتار می‌کردند و حرف‌مدت می‌زدند که انگار یک ذهن مشترک دارند.
حتی حالا، با‌آروم وجود هیاهوی بیرون،نگه هیچ علاقه‌ای نشان نمی‌دادند.
هدفشان همیشه‌بارها یک چیز بود؛شده محافظت از در.
تق— تق—
سیما بونجئونگ در‌شکست حالی که قدم‌حالا برمی‌داشت، به حرف آمد.
«چه خبر شده؟»
«…یکی دروازه اصلی رو شکسته.»
پاسخ از بالای سقف‌شده آمد و چین‌های عمیقی روی‌داشت پیشانی سیما بونجئونگ نقش بست.
«دروازه رو شکستن…؟»
چهره‌اش از‌اعصابش این پاسخ غیرمنتظره‌راضیش در هم رفت.
«چطور جرأت‌بارها کردن به این‌شده قلعه حمله کنن!»
صدایش پایین‌شکست آمد و‌شده خطرناک شد.
«کار اتحاد رزمیه؟ یا‌مواجه جامعه آسمان پرواز؟ شایدم یکی‌فوران دیگه از شش دروازه امپراتور؟»
«فقط… یه نفره.»
«یه نفر؟»
ابروی سیما بونجئونگ پرید.
«پس این‌بارها همه سروصدا‌مواجه برای چیه؟»
«انقدر ناگهانی دروازه‌آروم رو شکست که فرصت‌می‌داشتم… نکردیم واکنشی نشون بدیم.»
«…احمق‌ها.»
او با‌شکست غضب به‌شده بالا خیره شد.
«سریع اوضاع رو بررسی کنید.»
«بله، قربان.»
با این حرف، صدای‌مواجه قیژقیژ از روی سقف محو‌فوران شد و آن‌ها ناپدید شدند.
«…اون روانی هر‌مواجه کی که هست، معلومه‌امکان که اومده تا بمیره.»
سرعت قدم‌هایش بیشتر شد.
حالا که اوضاع را‌می‌کردم فهمیده بود، باید آن‌عجله را حل و فصل می‌کرد.
تق تق تق—
پیش از آنکه خودش بفهمد، قدم‌هایش به دویدن‌فوران تبدیل شد. بعد از عبور از یک راهروی‌می‌کردم طولانی، چیزی که دید دیواری از آدم‌ها بود.
«کدوم خری دروازه رو شکسته…؟»
«چه خبره؟»
«می‌گن دروازه نابود شده؟»
«هر کی‌شکست این کار رو‌حالا کرده حتماً دیوونه‌ست.»
سیما بونجئونگ در حالی که به‌حالا زمزمه‌های رزمی‌کارانی که به خاطر هیاهو بیرون‌مدت ریخته بودند گوش می‌داد، دهان باز کرد.
«شماها دارید چه غلطی می‌کنید؟»
«هین!»
«استراتژیست!»
«پرسیدم دارید چه غلطی می‌کنید.»
«مـ… موضوع اینه‌آروم که یکی دروازه‌نگه اصلی قلعه رو شکسته…»
«منظورم اینه که چرا‌مواجه بعد از دیدن مزاحم، همین‌طور‌فوران مثل احمق‌ها اینجا خشکِتون زده!»
با توبیخ او، رنگ‌شده از رخسار رزمی‌کاران پرید‌فوران و چشمانشان دو دو زد.
«راستش…»
«وقت رو با‌آروم حرف زدن تلف‌نگه نکنید، مزاحم رو بگیرید!»
«بله، قربان!»
رزمی‌کارانی که مثل یک دیوار جلوی‌آتشفشانی دید را گرفته بودند، سریع سلاح‌هایشان‌مدت را چنگ زدند و به حرکت درآمدند.
وقتی آن‌ها کنار رفتند‌مواجه و صحنه نمایان شد، سیما‌فوران بونجئونگ لحظه‌ای زبانش بند آمد.
دروازه اصلی که مثل یک دژ‌نگه آهنین از قلعه شبح سفید محافظت‌پیرمرد می‌کرد، کاملاً با خاک یکسان شده بود.
«اینکه تنهایی دروازه رو‌مواجه نابود کرده… این یارو‌امکان باید یه روانی تمام‌عیار باشه…»
سیما بونجئونگ در‌مواجه حین حرف زدن،آتشفشانی ناگهان از جا پرید.
روبروی دروازه در هم شکسته‌شده، مرد جوانی‌آتشفشانی ایستاده بود که با وجود انبوه رزمی‌کاران‌بودم در مقابلش، چهره‌ای کاملاً خونسرد و بی‌تفاوت داشت.
سیما بونجئونگ که مات و‌راضیش مبهوت به جوان خیره شده‌طرف بود، عرق سردی روی پیشانی‌اش نشست.
«فرقه… کوه هوآشان؟!شکست کوه هوآشان اینجا چه‌آتشفشانی غلطی می‌کنه؟ نگو که…!»
با دیدن نماد شکوفه‌شده آلو روی لباس جوان،فوران خون در رگ‌هایش یخ بست.
«یه کمین دیگه هم شکست خورد؟ اونم بعد از‌فوران فرستادن ارباب شرقی، ارباب جنوبی و جوخه شبح سفید؟راضیش پس کی جلوشون رو گرفته؟ همین جوون؟ یا یکی دیگه؟»
ذهنش به سرعت در حال‌راضیش تجزیه و تحلیل بود و تمام‌درِ اطلاعاتی که داشت را مرور می‌کرد.
سپس لبان‌بارها جوان از‌مواجه هم باز شد.
«هوم، حدود پونصد نفری می‌شن.»
صدایی آرام و بی‌دغدغه بود.
اما حتی از این‌می‌کردم فاصله قابل‌توجه، به وضوح در‌قیییژ— گوش سیما بونجئونگ طنین انداخت.
«دقیقاً همون‌طور که شنیده بودم.»
بدن سیما‌شکست بونجئونگ به‌شده لرزه افتاد.
با اینکه در هنرهای رزمی‌شده آموزش ندیده بود، اما حس بویاییِ‌تمام تقویت‌شده‌اش داشت به او هشدار می‌داد.
این جوان بوی مرگ می‌داد.
چشمان سیما بونجئونگ سخت شد.
«…ارباب شمالی و‌مواجه جوخه قطع‌کننده دست‌آتشفشانی رو احضار کنید.»
چون هوی‌اعصابش به رزمی‌کاران‌می‌کردم مقابلش نگاه کرد.
لحظه‌ای که دروازه نابود‌مواجه شد، رزمی‌کاران مثل مورچه‌امکان از قلعه سفید بیرون ریختند.
با یک نگاه‌مواجه سرسری، می‌شد فهمید که‌امکان بیشتر از سیصد نفرند.
با این حال، حتی یک نفرشان هم‌آتشفشانی حرفی نمی‌زد. فقط سلاح‌هایشان را محکم چسبیده‌بودم بودند و با خشم زل زده بودند.
«می‌بینم که‌اعصابش یه تائوئیست‌می‌کردم از کوه هوآشانه.»
با جلو آمدن‌شکست پیرمردی مو سفید،حالا صدای بمی طنین‌انداز شد.
«اصلاً می‌فهمی چه غلطی کردی؟»
«دروازه رو شکستم.»
«...»
با حرف‌های چون هوی، چهره‌شده پیرمرد و رزمی‌کاران سرد شد و‌تمام قصد قتل فضا را پر کرد.
یک لحظه پر از تنش.
ووش—
درست در همان لحظه، هیون دو‌نگه و ها وو-جین با استفاده از تکنیک‌های‌کاملاً حرکتی‌شان به زیبایی در هوا ظاهر شدند.
«می‌خواستی تنهایی بری؟»
«تنهایی رفتن خطرناکه.»
چون هوی که کنارشان ایستاده‌شده بود، حتی نگاهی هم به آن‌ها‌تمام نینداخت و با بی‌تفاوتی جواب داد:
«در هر‌اعصابش صورت قرار‌می‌کردم بود درگیر بشیم.»
پیرمرد گفت:بارها «پس همدست‌مواجه هم داشتی.»
پیرمرد چشمانش را به روی‌حالا آن دو تائویست که تکنیک‌های حرکتی‌این چشمگیری نشان داده بودند، باریک کرد.
«نکنه فرقه کوه هوآشان قصد‌شده داره با این قلعه وارد‌داشت جنگ بشه... فرقه انتهای جنوبی؟!»
چشمانش گرد شد.
«...هوآشان و فرقه انتهای جنوبی‌شده با هم دست به یکی‌داشت کردن؟ اینا همش نقشه اتحاد رزمیه؟»
پیرمرد سریع‌شکست اطراف را‌شده از نظر گذراند.
اگر فرقه کوه هوآشان و فرقه انتهای جنوبی‌امکان نیروهایشان را یکی کرده بودند، باورش سخت بود که‌می‌کردم فقط سه نفر به قلعه شبح سفید آمده باشند.
چون هوی که‌آروم واکنش او را‌نگه تماشا می‌کرد، پوزخندی زد.
«فقط همین سه نفریم.»
«...توقع داری اینو باور کنم؟»
«باور می‌کنی‌بارها بکن، نمی‌کنی‌مواجه هم به درک.»
هیون دو‌اعصابش و ها‌می‌کردم وو-جین پوزخند زدند.
تنش آن‌ها، تقریباً بدون‌مواجه اینکه متوجه شوند، به لطف‌فوران لحن چون هوی کاهش یافت.
«هوآشان مثل‌شکست شما به حقه‌های‌حالا بزدلانه متوسل نمیشه.»
«فرقه انتهای جنوبی هم همین‌طور.»
با این‌اعصابش حرف‌ها، شمشیرهایشان‌می‌کردم را بیرون کشیدند.
هوا سنگین شد.
تق!
رزمی‌کاران همگی‌بارها با هم‌مواجه هجوم آوردند.
نیزه‌ها، شمشیرها،اعصابش تیغه‌ها، داس‌های‌می‌کردم عجیب، زنجیرها...
ترکیبی پر هرج و مرج‌شده از سلاح‌ها برای گرفتن جان‌داشت این سه نفر به حرکت درآمد.
سوییش—
چون هوی به نرمی سلاح‌هایی را‌حالا که نقاط حیاتی‌اش را هدف گرفته بودند‌مدت دفع کرد و دستش را دراز کرد.
بوم! بوم!
با صدای شکافته شدن‌مواجه هوا، لباس‌های رزمی‌کاران با‌امکان لمس او پاره شد.
«چپ با من.»
«راست رو من حساب می‌رسم.»
هیون دو و ها وو-جین که فهمیده‌می‌داشتم… بودند نزدیک بودن بیش از حد مانع اجرای‌دستانی تکنیک‌های یکدیگر می‌شود، به دو طرف جدا شدند.
چون هوی با‌شکست خودش گفت: «خب،حالا قرار نیست بمیرن.»
چون هوی با تماشای آن‌ها قدمی‌آتشفشانی به جلو برداشت و رزمی‌کارانی را که‌بودم هجوم می‌آوردند، مثل برگ‌های پاییزی جارو کرد.
کرک! بام!
دستانش بدون هیچ تردیدی شکم رزمی‌کاران‌نگه قلعه شبح سفید را سوراخ می‌کرد و‌کاملاً یکی پس از دیگری جانشان را می‌گرفت.
یک، دو، سه...
وقتی تعداد رزمی‌کاران افتاده‌شده از پنجاه گذشت، دیگر‌فوران هیچ‌کس روی پاهایش نمانده بود.
«گررر—»
«آه—»
آن‌هایی که جراحات داخلی شدیدی داشتند،حالا روی زمین مچاله شده بودند، شکم‌هایشان را‌مدت چسبیده و خون و استفراغ بالا می‌آوردند.
«اخ...»
«چقدر سر و صدا می‌کنید.»
چون هوی پایش را روی بدن‌های‌نگه نالان گذاشت و با بی‌تفاوتی به‌پیرمرد قلعه ساکت شبح سفید نگاه کرد.
«نمی‌خواید همه با هم بیاید؟»
او نگاهش را به سمت‌حالا قلعه چرخاند، هنوز منتظر بود‌تمام تا بقیه هم ظاهر شوند.
در همین حین، هیون دو‌شده و ها وو-جین تمام قدرتشان را‌تمام در برابر مهاجمان به نمایش می‌گذاشتند.
مخصوصاً هیون‌اعصابش دو به‌می‌کردم شدت وحشیانه می‌جنگید.
ووش!
او شمشیرش‌شکست را با نیروی‌حالا درونی آغشته کرد.
انرژی نخ‌مانندی محکم دور‌مواجه تیغه پیچید و چی‌امکان شمشیر را احضار کرد.
چشمانش برقی زد.
نیروی درونی تکنیک گمشده عالی، که‌حالا به اوج تسلط رسیده بود، فوران کرد،مدت گویی که به خشم او پاسخ می‌داد.
سوییش— سوییش—
شمشیرش با‌بارها سرعت به‌مواجه حرکت درآمد.
آن‌قدر سریع که دنبال کردنش با‌نگه چشم سخت بود، چندین پس‌تصویر ایجاد کرد‌کاملاً و سپس به ده‌ها شاخه تقسیم شد.
این تکنیک‌بارها سایه‌روشن شکوفه‌مواجه آلو بود.
اسلش!
رزمی‌کارانی که به سمتش‌مواجه هجوم می‌آوردند ناگهان خشکشان‌امکان زد و روی زمین افتادند.
«امروز، انتقام‌اعصابش کوچک‌ترین شاگردمون‌می‌کردم رو می‌گیرم.»
هیون دو در حالی که‌شده به جنازه‌ها نگاه می‌کرد، چشمانش‌داشت از قصد قتل شعله‌ور بود.
و سپس‌شکست شروع به قلع‌حالا و قمع کرد.
خون به‌بارها هر طرف‌مواجه پاشیده می‌شد.
با افتادن رزمی‌کاران،آروم صدای فریادها در‌نگه فضا طنین‌انداز می‌شد.
چون هوی فکر‌شکست کرد: «با اون‌حالا قیافه‌اش، بدجوری وحشی شده.»
چون هوی در‌مواجه سکوت به هیون‌آتشفشانی دو نگاه می‌کرد.
حالت درنده چهره‌اش، در حالی که‌حالا شمشیرش را بدون هیچ رحمی تاب می‌داد،مدت او را شبیه یک شیطان کرده بود.
«تو این‌طور فکر نمی‌کنی؟»
او سرش‌بارها را چرخاند‌مواجه و پرسید.
مردی که قصد داشت به او‌آتشفشانی شبیخون بزند، با نگاه چون هوی خشکش‌بودم زد، اما همچنان زنجیرش را تاب داد.
ووش—
وقتی زنجیر گردنش را‌می‌کردم هدف گرفت، دست چون‌عجله هوی به حرکت درآمد.
«هیک!»
مرد در حالی که زنجیر در‌آتشفشانی دست چون هوی گرفتار شده بود،مدت آب دهانش را به سختی قورت داد.
چون هوی با‌شکست دیدن سردرگمی در چشمان‌آتشفشانی مرد، لبخند سردی زد.
جرینگ!
با یک‌بارها فشار، زنجیر‌مواجه پاره شد.
سپس، زنجیر پاره شده را‌حالا با نیروی درونی آغشته کرد‌تمام و آن را تاب داد.
کرک!
بازوی مرد در‌آروم جهتی عجیب و‌نگه غریب خم شد.
«آآآآآه!»
همراه با یک فریاد—
بام!
صورتش متلاشی شد.
چون هوی زنجیر خون‌آلود‌مواجه را به گوشه‌ای پرت‌امکان کرد و سرش را چرخاند.
رزمی‌کارانی که سعی کرده‌شده بودند به او شبیخون بزنند،داشت سر جایشان میخکوب شده بودند.
سپس—
«...پس واقعاً دیگه کسی نمونده.»
پیرمرد مو‌بارها سفید دوباره‌مواجه ظاهر شد.
«ا-ارباب سوم!»
با ورود‌بارها او، چهره‌مواجه رزمی‌کاران روشن شد.
«اینکه فکر کردید می‌تونید فقط‌راضیش با سه نفر به قلعه‌طرف شبح سفید حمله کنید... دیوونه‌اید.»
پیرمرد کمرش را صاف کرد.
سوییش—
چون هوی‌بارها به او‌مواجه نگاه کرد.
پشت سر پیرمرد، سی مرد‌راضیش داس‌های زنجیردارشان را می‌چرخاندند و‌طرف از خود قصد قتل ساطع می‌کردند.
پیرمرد بر سر رزمی‌کارانی‌مواجه که در آن نزدیکی‌امکان تردید داشتند، فریاد زد:
«سر راهید.شکست اگه نمی‌خواید‌شده صدمه ببینید، گمشید.»
«چ-چشم، قربان!»
در حالی که آن‌ها با‌راضیش وحشت شروع به عقب‌نشینی کردند، چون‌درِ هوی انگشت اشاره‌اش را بالا آورد.
سوراخ! سوراخ!
صدایی مورمورکننده به صدا درآمد‌حالا و مردانی که در حال‌تمام عقب‌نشینی بودند، به جلو افتادند.
«چه خبر...»
چهره پیرمرد رنگ‌پریده شد.
«اون الان چیکار کرد؟»
سپس انگشت‌شکست اشاره به سمت‌حالا او نشانه رفت.
«...!»
پیرمرد با وحشت فریاد زد:
«ب-بکشیدش!»
با دستور‌شکست او، مردان داس‌هایشان‌حالا را پرتاب کردند.
تیغه‌ها هوا را‌شکست شکافتند و به‌حالا موقعیت چون هوی رسیدند.
اما—
سوووش—
تصویر چون‌شکست هوی لرزید‌شده و ناپدید شد.
پیرمرد در‌بارها شوک فریاد زد:شده «ا-این... جابجایی توهمیه؟!»
بام! بام!
زیردستانش یکی‌بارها پس از دیگری‌شده به زمین افتادند.
«ک-کی اون...»
پیرمرد نگاهی به اطراف انداخت،شده سپس به کف دستش نگاه‌داشت کرد—و چهره‌اش مثل مرده‌ها رنگ‌پریده شد.
کرک!
چون هوی در یک چشم به هم‌آتشفشانی زدن سر پیرمرد را متلاشی کرد و‌بودم به سمت قلعه شبح سفید قدم برداشت.
«مثل اینکه‌شکست باید خودم‌شده برم تو.»