چپتر 772: فروپاشی دره صعود؟
0«...دره صعود فرو ریخته؟»
با شنیدن این حرف ناگهانی از‌هویت تیغه شبح کشتار ده هزار، یکی‌نادیده از ابروهای چون هوی بالا پرید.
او با دقت به صورت از قبل مرده‌اعضای تیغه شبح کشتار ده هزار خیره شد و‌چیز بعد تکنیک چنگ‌زدن به خلأ خود را پس کشید.
وقتی بدن بی‌جان تیغه شبح‌کاملاً کشتار ده هزار روی زمین‌اما افتاد، شبح سرخ او را گرفت.
در حالی که جسدی را که‌نگاه تکه‌ای از گوشت پهلویش کنده شده‌زمینی بود در آغوش داشت، با گیجی پرسید.
«چـ... چه خبره؟»
سؤالی پر از‌اعتراض سردرگمی، انگار اصلاً‌داد نمی‌فهمید چه اتفاقی افتاده.
چون هوی هم‌سرد به همان اندازه‌نادیده کلافه و گیج بود.
فرو ریخته؟
نگاه چون‌ضعیف هوی محیط اطراف‌آمد را جارو کرد.
انرژی زمینی آشفته در‌عجله سراسر رشته‌کوه پهناور چیلیان به‌اسم نظر می‌رسید که بی‌ربط نباشد.
باید جلویش را‌سرد می‌گرفتم تا خودش‌نادیده را نکشد. لعنتی.
چون هوی به جسد تیغه شبح کشتار‌محیط ده هزار غره‌براق رفت و بعد چانه‌اش‌سراسر را چرخاند تا به شبح سرخ نگاه کند.
برقی تیز در‌چشمان چشمانش می‌درخشید که با‌یارو موج انرژی‌اش همراه بود.
درست در لحظه‌ای که شبح سرخ از‌اون نور قرمز رنگ و ضعیف چشمان او‌می‌گفتم به خود لرزید، چون هوی به حرف آمد.
«هویت این یارو چیه؟»
سؤالی سرد که پرسش خودش را کاملاً نادیده‌اطراف گرفته بود به سمتش پرتاب شد، اما شبح‌پهناور سرخ به جای اعتراض، با عجله جواب داد.
«اون... اون‌ضعیف یکی از اعضای‌آمد دره صعود بود.»
«اسم یا لقبش؟»
«نمی‌دونم. من‌چیه فقط بهش‌پرسش می‌گفتم ارشد.»
«چیز دیگه‌ای هم می‌دونی؟»
«هیچی، اصلاً هیچی.»
با این جواب کاملاً بی‌فایده، نگاه چون هوی‌اعضای مثل یک تیغه تیز شد و شبح سرخ که‌دیگه‌ای وحشت کرده بود، دست‌هایش را در هوا تکان داد.
«مـ... من واقعاً هیچی نمی‌دونم! همون‌طور که قبلاً گفتم، من‌اما فقط شانسی وارد دره صعود شدم. فقط از روی ظاهر‌نمی‌دونم و هنرهای رزمی‌شون تونستم چند تا چیز رو حدس بزنم.»
شبح سرخ‌همان کلماتش را با‌گیج وحشت بیرون می‌ریخت.
چون می‌ترسید مثل تیغه‌لرزید شبح کشتار ده هزار که‌سرد در آغوشش بود، کشته شود.
در همین حین، چون هوی که در‌اون سکوت حرف‌ها و حرکات شبح سرخ را‌می‌گفتم زیر نظر داشت، آرام نگاهش را برگرداند.
استیصال و درماندگی‌سرد در کلمات و‌نادیده حرکاتش موج می‌زد.
دروغ نمیگه.
چون هوی‌ضعیف انرژی‌اش را‌لرزید جمع کرد.
حضور سهمگینی که در منطقه‌جواب پخش شده بود به سرعت محو‌نمی‌دونم شد و امواج انرژی پراکنده گشتند.
در همان‌چیه زمان، چون هوی‌کاملاً دوباره حرف زد.
«مطمئنی که مال دره صعوده؟»
سؤالی که‌ضعیف با بی‌تفاوتی‌لرزید پرسیده شد.
اما شبح سرخ که متوجه چیز غیرعادی در‌اعضای صدای او شده بود، سرش را با چنان شدتی‌دیگه‌ای تکان داد که انگار الان از تنش جدا می‌شود.
«آره. ولی چرا می‌پرسی...؟»
«پس، نتونستی بری‌اندازه داخل چون دره‌نگاه صعود فرو ریخته؟»
چون هوی در حالی‌لرزید که چانه‌اش را آرام‌چیه می‌مالید، زیر لب زمزمه کرد.
«ولی عجیبه. چرا داشت زاغ‌سیاه‌جواب ما رو چوب می‌زد؟ اون هم‌نمی‌دونم با اون حروم‌زاده‌های جامعه نه آسمان.»
کارهایش با عقل جور درنمی‌آمد.
اگر متعلق به‌اندازه دره صعود بود،نگاه باید داخل آن می‌بود.
هیچ دلیلی‌ضعیف نداشت که این‌آمد بیرون پرسه بزند.
و حتی عجیب‌تر این بود که‌داد داشت به افراد جامعه نه آسمان مثل‌بهش زیردستانش دستور می‌داد و همزمان نظارت می‌کرد.
درست در همان‌سرد لحظه، شبح سرخ‌نادیده واکنش نشان داد.
«جامعه نه آسمان...؟»
او تیغه شبح کشتار‌لرزید ده هزار را زمین گذاشت‌سرد و با چهره‌ای ناباورانه گفت.
«داری میگی کسایی که این‌جواب منطقه رو زیر نظر دارن‌لقبش از جامعه نه آسمان هستن؟»
«درسته.»
این جوابی بود که از‌گیج تیغه شبح کشتار ده هزارِ‌کرد مرده به دست آورده بود.
و با شنیدن‌چشمان این حرف، رنگ از‌یارو رخسار شبح سرخ پرید.
«پـ... پس، دره صعود واقعاً...؟»
دره صعود و‌سرد جامعه نه آسمان با‌گرفته هم رابطه تبادلی داشتند.
حضور جامعه نه آسمان در‌گیج اینجا به این معنا بود که‌انرژی اینجا قطعاً مکان دره صعود است.
«چطور ممکنه...»
سرش را پایین‌اعتراض انداخت و آن‌داد را میان دست‌هایش گرفت.
بخش زیادی از زندگی‌اش‌پرسش صرف سفر برای پیدا‌سمتش کردن دره صعود شده بود.
و درست زمانی که بالاخره‌گیج یک سرنخ پیدا کرده بود،کرد همان دره صعود فرو ریخته بود.
«نـ... نه.ضعیف دره صعود‌لرزید فرو نریخته.»
او واقعیت را‌اعتراض انکار می‌کرد و چشمان‌اون لرزانش محیط را می‌کاوید.
من فرقه‌ام، شاگردانم، همه‌چیز رو رها‌نادیده کردم فقط برای اینکه آواره بشم‌اعتراض و دره صعود رو پیدا کنم.
اما حالا که در نهایت با‌نگاه یک دره صعودِ ویران‌شده روبه‌رو می‌شد،زمینی انگار تمام زندگی‌اش نفی شده بود.
در همان لحظه.
«همون‌طور که گفتی، فرو نریخته.»
چون هوی در‌سرد حالی که چشمانش‌نادیده تاریک می‌شد، گفت.
لحنش به یقین نزدیک بود.
همزمان، نگاه چون‌چشمان هوی به سمت‌هویت بالا دوخته شد.
یک خط‌الرأس در دوردست‌های شرق.
در دیدرسش، وقتی به‌پرسش آنجا نگاه کرد، حرکت یک‌پرتاب حضور آشنا را حس کرد.
با دیدن‌همان آن، لب‌های چون‌گیج هوی کج شد.
«اگه واقعاً فرو ریخته بود،آمد عمراً اینجا می‌موندن تا به‌پرسش زاغ‌سیاه چوب زدنشون ادامه بدن.»
شرق رشته‌کوه‌چیه چیلیان، زیر‌پرسش یک درخت.
سر دو مرد میانسال که‌گیج در حال ارزیابی انرژی زمینیِ‌کرد پخش‌شده در اطرافشان بودند، همزمان چرخید.
«جو‌رنگ، تو هم حسش کردی؟»
«...انرژی نقشه حسی هشت‌عجله آسمان که رهبر جدید‌اعضای گروه بهش می‌نازید، محو شده.»
مردی که جو‌رنگ نام داشت‌کاملاً به سؤال مرد میانسالی که‌اما چشمان تیزی داشت جواب داد.
صدایش از سردرگمی می‌لرزید.
سپس، مرد میانسال با چشمان تیزبین، یعنی‌یارو می‌گونگ، نگاهش را پایین انداخت و به‌سمتش جایی که رهبر گروه قبلاً بود نگاه کرد.
«چیز عجیبیه. شنیده بودم نقشه حسی هشت آسمان رهبر گروه یه تکنیک مخفی الهیه که ساختارش شبیه یه تکنیک خارجیه.بی‌فایده به عبارت دیگه، هنری نیست که مثل بقیه هنرهای رزمی نیاز به مصرف نیروی درونی داشته باشه. و ما این‌بزنم رو خیلی خوب می‌دونستیم، مگه نه؟ اون برای ده‌ها روز نقشه حسی هشت آسمان رو حفظ کرد تا بهمون اطلاعات بده.»
«پس چرا این اتفاق افتاد؟»
با این‌همان سؤال، چشمان‌کلافه می‌گونگ برقی زد.
برقی بسیار‌ضعیف خشک و‌لرزید خشن در چشمانش.
نگاهش، مثل طوفان‌های سرد‌عجله زمستانی، طوری بود که انگار‌اسم محیط اطراف را منجمد می‌کرد.
در همین‌چیه لحظه، جواب‌پرسش سؤال داده شد.
«رهبر گروه شکست خورده.»
«...غیرقابل باوره.»
چهره جو‌رنگ در هم رفت.
با اینکه می‌گفت غیرقابل باور‌کاملاً است، اما به نظر می‌رسید‌اما کاملاً به حرف‌های می‌گونگ اعتماد دارد.
«رهبر گروه شکست خورده.»
نفس جو‌رنگ هنگام‌چشمان گفتن این حرف‌هویت به شماره افتاد.
به این دلیل بود‌عجله که چیزی که نباید‌اعضای اتفاق می‌افتاد، رخ داده بود.
رهبر جدید‌چیه گروه چه‌پرسش کسی بود؟
تیغه شبح‌همان کشتار ده‌کلافه هزار، سونگ سوک-چو.
قبل از اینکه قصر امپراتور شرور‌هویت که بر جهان حکومت می‌کرد سقوط‌نادیده کند و امپراتور شرور ظاهر شود.
او مردی بود که نامش‌جواب را در آن دوران آشوب‌لقبش بر سر زبان‌ها انداخته بود.
اگرچه دوره فعالیتش کوتاه بود، اما تا زمان شکستش به دست‌جای امپراتور سرقت روح در گذشته، او یکی از چهره‌های مطلق جناح‌بهش غیرمتعارف به شمار می‌رفت که در همه جهات پراکنده شده بود.
بی‌دلیل نبود که یکی از متخصصان عالی‌رتبه‌محیط جناح غیرمتعارف که هیچ فرقه‌ای از خودش‌سراسر نداشت، دعوت‌نامه‌ای از دره صعود دریافت کرده بود.
علاوه بر این.
«می‌گفتن با اینکه خیلیا هستن که می‌تونن رهبر گروه رو که نقشه حسی هشت آسمان رو به کمال رسونده شکست بدن،مثل اما کسایی که بتونن بکشنش تو دنیا خیلی کمن. اگه هشت خدای رزمی رو فاکتور بگیریم، شاید حدود سی نفر، نه، کمتر‌می‌ریخت از این تعداد باشن. اما همچین آدمایی الان تمام تمرکزشون روی جنگ فعلیه و هیچ دلیلی ندارن که تا رشته‌کوه چیلیان بیان.»
همان‌طور که حرف می‌زد، به نظر رسید‌گرفته جو‌رنگ چیزی به یاد آورده، چشمانش گشاد‌جواب شد و نفسش را در سینه حبس کرد.
«...ممکنه کسی‌همان از دره صعود‌گیج بیرون اومده باشه؟»
«غیرممکنه.»
می‌گونگ بلافاصله‌جای سرش را‌عجله تکان داد.
«همون‌طور که می‌دونی، جو‌رنگ، دره صعود یه مکان ویران‌شده‌ست. و نه تنها این،عجله مگه دروازه سرنوشت قطع‌شده برای صعود که تو سراسر رشته‌کوه چیلیان پخش شده تو‌می‌دونی وضعیت فروپاشی نیست؟ ما ده‌ها روز گشتیم، اما نتونستیم حتی یه خروجی پیدا کنیم.»
می‌گونگ در حالی‌اندازه که محیط را‌نگاه بررسی می‌کرد، گفت.
انرژی زمینیِ فعلی رشته‌کوه چیلیان به خاطر یک سری اتفاقات کاملاً متزلزل‌نادیده شده بود و در نتیجه، دروازه سرنوشت قطع‌شده برای صعود که به دره‌لقبش صعود منتهی می‌شد، کاملاً مهر و موم شده و در حال فروپاشی بود.
و سرعت فروپاشی‌اعتراض به تدریج در‌داد حال افزایش بود.
«و محض احتیاط، اینجا...»
«می‌دونم.»
جو‌رنگ با چشمانی نیمه‌باز گفت.
«برای اطمینان، تو‌اعتراض آرایش ممنوعیت حیات نه‌اون آسمان رو برپا کردی.»
نگاهش رشته‌کوه‌چیه پهناور چیلیان را‌کاملاً در بر گرفت.
انرژی زمینی‌همان آشفته، حضور معنوی‌گیج در هم پیچیده.
علاوه بر این، با استفاده از انرژی رشته‌کوه کونلون که‌پرسش قبلاً فرو ریخته بود، یک آرایش خشن و بدون راه‌جواب فرار به نام آرایش ممنوعیت حیات نه آسمان، گسترده شده بود.
دلیلش فقط یه چیز بود.
اینکه دره صعود رو کاملاً‌کاملاً از دنیای فانی جدا کنن و‌جای بذارن همون‌طور که هست ناپدید بشه.
به خاطر همین بود؟
جو‌رنگ با‌ضعیف چهره‌ای منقبض‌لرزید حرف زد.
«اما حریفمون کسی نیست جز دره صعود. نمی‌تونیم این احتمال رو نادیده بگیریم که ممکنه‌ارشد دروازه سرنوشت قطع‌شده برای صعود و آرایش ممنوعیت حیات نه آسمان رو از داخل تحلیل‌گفتم کنن و بیان بیرون. خودت خوب می‌دونی که ما بی‌دلیل ده‌ها روز دنبال راه خروج نگشتیم.»
«...جو‌رنگ، انگار بدجوری از دره صعود‌نادیده می‌ترسی. اینکه فکر می‌کنی می‌تونن از‌اعتراض ترکیب جهنمی همچین آرایش‌هایی عبور کنن.»
می‌گونگ این‌همان رو گفت‌کلافه و خندید.
حرف‌ها و حرکاتش با‌لرزید این باور قطعی که‌چیه چنین چیزی غیرممکنه، آمیخته بود.
ترکیب این دو آرایش‌عجله که جلوشون پهن شده بود،اسم تا این حد کابوس‌وار بود.
مگه انرژی زمینی عظیمی که‌کاملاً از این رشته‌کوه پهناور کیلیان‌اما جریان داشت، دچار اعوجاج نشده بود؟
اما جو‌رنگ با‌اندازه چهره‌ای جدی سرش‌نگاه رو تکون داد.
«تو اونا رو نمی‌شناسی.»
صدای جو‌رنگ کمی لرزید.
طوری به نظر‌سرد می‌رسید که انگار‌نادیده وحشت کرده بود.
«برای ورود به دره صعود، طرف باید یه متخصص عالی‌رتبه باشه که تو دنیا برای‌رشته‌کوه خودش اسمی دست و پا کرده، یا کسی که تو جادوگری مهارت بالایی داره. فقط اگه‌چانه‌اش شرایط ورود رو در نظر بگیریم، تعدادشون بی‌نهایت کمه، شاید هر دهه دو یا سه نفر.»
«اما حتی اگه همچین آدم‌هایی هم‌هویت دور هم جمع بشن، در نهایت‌نادیده نمی‌تونن با جامعه ما مقایسه بشن...»
«تو یه چیز‌اعتراض رو می‌دونی ولی‌داد اون یکی رو نه.»
صدای جو‌رنگ عمیق‌تر شد.
«کسایی اونجا جمع شدن که به خاطر صعود به جاودانگی، تمام پیوندهاشون رو با دنیای‌رشته‌کوه فانی قطع کردن. به عبارت دیگه، تمایزاتی مثل فرقه‌های صالح و غیرصالح، و حتی کینه‌های‌رفت گذشته، اونجا هیچ معنی‌ای نداره. فکر می‌کنی وقتی همچین آدم‌هایی دور هم جمع بشن، چیکار می‌کنن؟»
«...»
«اونا هنرهای رزمی‌ای که جمع‌آوری کردن رو با همدیگه به اشتراک می‌ذارن. فقط و فقط‌ارشد به خاطر صعود. جایی که همچین هنرهای رزمی‌ای برای صدها سال توش انباشته شده، دره‌گفتم صعوده. اونجا گنجینه‌ای از هنرهای رزمیه که دیگه هرگز تو این دنیا دیده نخواهد شد.»
دهان می‌گونگ بسته شد.
اون فقط فکر می‌کرد اونجا خطرناکه‌نگاه چون متخصصان عالی‌رتبه از فرقه‌های صالح‌زمینی و غیرصالح دور هم جمع شدن.
اما طبق این حرف‌ها، اونجا هیچ فرقی با مکانی‌سرد نداشت که مطالعات و دستاوردهای متخصصان عالی‌رتبه در طول‌اعتراض صدها سال، همه تو یه جا جمع شده بودن.
«بعضی از تکنیک‌های مخفی الهی که تو جامعه ما شناخته شده‌ست، توسط رهبر قبلی از دره صعود‌دیگه‌ای آورده شده. و بین اونا، یه هنر الهی هست که به هشت خدای رزمی منتقل شده. نه، فقط‌هنرهای منتقل نشده. حتی یه خدای رزمی بین هشت خدای رزمی هست که تو خود دره صعود متولد شده.»
«...»
عرق سرد‌همان از پیشونی‌کلافه می‌گونگ چکید.
با شنیدن این راز برای‌آمد اولین بار، بالاخره خطر دره صعود‌کاملاً رو با تمام وجودش حس کرد.
«بی‌دلیل نبود که رهبر فعلی‌جواب به محض اعلام اهدافش، اول از‌نمی‌دونم همه به دره صعود سر زد.»
صدای جو‌رنگ وقتی حرفش رو‌کاملاً تموم کرد آروم بود، اما‌اما احساسات درونش در حال جوشیدن بود.
اما انگار‌همان فوراً خونسردیش رو‌گیج به دست آورد.
«می‌تونی حریف رو شناسایی کنی؟»
این رو پرسید، در‌عجله حالی که با چشمانی‌اعضای ثابت به می‌گونگ نگاه می‌کرد.
«اگه غیرممکنه، عقب‌نشینی می‌کنیم.»
«فعلاً یه امتحانی می‌کنم.»
«اگه حس‌ضعیف کردی قراره لو‌آمد بری، متوقفش کن.»
«نگران نباش.»
برای یک لحظه، رگ‌های اطراف‌کاملاً چشم‌های می‌گونگ متورم شد و‌اما بعد خون ازشون بیرون زد.
تجلی تکنیک‌همان چشم، چشم‌کلافه دید متقابل.
این یه تکنیک چشم بود که توسط پیشاهنگ‌های‌چیه جامعه نه آسمان تمرین می‌شد، و شامل باز‌اما کردن اجباری دانتیان بالایی برای مشاهده مکان‌های دوردست بود.
اما چیزی که اون بهش‌جواب مسلط شده بود، تو یه سطح‌نمی‌دونم کاملاً متفاوت از پیشاهنگ‌های معمولی بود.
اون تو دلش اونقدر مغرور‌کاملاً بود که این تکنیک رو هم‌سطح‌جای با چشم هزار مایلی افسانه‌ای می‌دونست.
همه اینا به خاطر‌کلافه این بود که فقط روی‌جارو تکنیک چشمش تمرین کرده بود.
خیلی زود،ضعیف قدرت چشمش‌لرزید شدت گرفت.
ووش—
دیدش زوم شد و جایی‌کاملاً که رهبر گروهشون اونجا بود،اما درست جلوی چشماش ظاهر شد.
اون فاصله‌ای به‌اندازه اندازه صدها لی‌نگاه رو طی کرده بود.
فیگوری کوچکتر از یک مورچه‌آمد کم‌کم بزرگتر شد و سه نفر‌کاملاً به وضوح تو دیدش قرار گرفتن.
اولین چیزی که نظرش‌عجله رو جلب کرد، جسدی بود‌اسم که روی زمین افتاده بود.
«رهبر گروه شکست خورده.
اینکه اینقدر بی‌سروصدا شکست بخوره...
آخه کی می‌تونه...؟»
چشم دید متقابل او، مردی با موهای سرخ و چشمانی‌لقبش سرخ رو دید که با چهره‌ای بی‌تفاوت کنار جسد تیغه‌بی‌فایده شبح کشتار ده هزار ایستاده بود و چشماش گرد شد.
«شبح سرخ...!»
«چی؟»
با این فریاد،چشمان جو‌رنگ با وحشت‌هویت صدایی از خودش درآورد.
و همزمان فریاد زد.
«چشم دید‌چیه متقابل رو‌پرسش متوقف کن!»
اما قبل از‌اندازه اینکه حتی بتونه‌نگاه حرفش رو تموم کنه.
ووش!
چشم دید متقابل می‌گونگ‌عجله به وضوح چهره نفر‌اعضای باقی‌مونده رو ثبت کرد.
و او دید.
کلماتی که‌همان از بین لب‌های‌گیج کج‌شده بیرون اومد.
«همونجا بودین پس.»
درست زمانی که‌اعتراض مسحور و میخکوب به‌اون اون خیره شده بود.
بوم!
با یه صدای خفه، می‌گونگ درد وحشتناکی‌محیط رو تو شکمش حس کرد، انگار که‌سراسر تمام امعا و احشاش به شدت لرزیدن.
«کوک!»
شوکی که حس می‌کرد‌عجله انگار روحش داره از‌اعضای بدنش بیرون کشیده میشه.
کف دست ضربه‌سرد به خلأِ جو‌رنگ‌نادیده بهش برخورد کرده بود.
«خودت رو جمع کن!»
بلافاصله غرش‌ضعیف جو‌رنگ به‌لرزید دنبالش اومد.
می‌گونگ که با چشم دید متقابلِ باز طوری خیره شده بود‌نمی‌دونم که انگار روحش رو دزدیدن، با ضربه کف دست ضربه به‌وحشت خلأ به خودش اومد و با عجله کلمات رو بیرون ریخت.
«حـ... حریف گل آسمان شمشیره!»
«لعنتی!»
جو‌رنگ در حالی‌چشمان که دندون‌هاش رو به‌یارو هم می‌سایید، فریاد زد.
«من میرم چپ!»
«فهمیدم. من میرم راست...»
درست همون لحظه که‌کلافه اون دو نفر می‌خواستن‌اطراف از زمین کنده بشن.
«...»
سر جاشون خشکشون زد.
چون متوجه شدن که یه زن‌نادیده تو یه لحظه نامعلوم جلوشون ظاهر شده‌عجله و با بی‌تفاوتی داره بهشون نگاه می‌کنه.
مشکل این نبود.
تو دست‌های اون زن،لرزید زیردست‌های خودشون که بی‌هوش‌چیه بودن، به راحتی تاب می‌خوردن.
یکی از دست‌اعتراض و پاهای اونا‌داد قطع شده بود.
«هنر حاکم‌چیه شب تاریک...؟پرسش نکنه امپراتور تاریکه؟»
همون‌طور که جو‌رنگ‌اندازه هویت زن رو‌نگاه زیر لب زمزمه می‌کرد.
«همین دو‌ضعیف تا رو‌لرزید زنده نگه دارم؟»
اون زن،جای هه-ران، با لبخندی‌جواب این رو گفت.
اون داشت‌چیه به جو‌رنگ و‌کاملاً می‌گونگ نگاه می‌کرد.
اما اون دو‌اندازه نفر با دیدن‌نگاه نگاهش، بدنشون سفت شد.
چون می‌دونستن‌ضعیف که سوالش‌لرزید دقیقاً درباره اوناست.
خیلی زود، سر هر‌عجله دوشون مثل سنگ خشک‌اعضای شد و به پهلو چرخید.
تو یه چشم‌سرد به هم زدن، رنگ‌گرفته صورتشون مثل مرده‌ها پرید.
تو یه لحظه نامشخص، چون هوی‌نگاه دقیقاً بین اونا صاف ایستاده بود‌زمینی و داشت از بالا بهشون نگاه می‌کرد.
«اون یکی‌ها رو‌چشمان هم فعلاً زنده‌هویت نگه دار. محض احتیاط.»
«حله.»
هه-ران مردای بی‌هوش رو‌پرسش زمین گذاشت و خیلی‌سمتش سبک روی اونا نشست.
انگار که‌همان روی یه‌کلافه صندلی نشسته باشه.
حرکتش به شدت طبیعی بود.
«...»
یه سکوت سنگین‌سرد و خفه‌کننده فضا‌نادیده رو پر کرد.
جو‌رنگ و می‌گونگ با‌کلافه دیدن حضور این استادان بی‌رقیب‌جارو جلوشون، به همدیگه نگاه کردن.
«چرا گل آسمان شمشیر اینجاست...؟ همین چند لحظه‌چیه پیش، پیشاهنگ گزارش داد که اون داره به سمت‌جای شی‌آن، به طرف خانواده یانگ از سینچانگ حرکت می‌کنه.»
«حتماً چشم‌های‌جای پیشاهنگ رو‌عجله فریب داده.»
«آخه چطور‌چیه تونسته چشم‌های پیشاهنگ‌کاملاً رو فریب بده...؟»
«با وجود اونا،اندازه این کار بیشتر‌نگاه از حد ممکنه.»
«... چیکار کنیم، جو‌رنگ؟»
«فقط یه‌جای راه داریم،عجله مگه نه؟»
اون دو نفر که با یه رد‌گرفته و بدل کردن کوتاه نگاه با هم‌جواب حرف می‌زدن، همزمان زانو زدن و فریاد کشیدن.
«خواهش می‌کنم بهمون رحم کن!»
«فقط جونمون رو ببخش!»
این یه اعلام‌اعتراض تسلیم واضح و‌داد بی‌چون و چرا بود.
با دیدن این صحنه، چون هوی طوری‌گرفته بهشون نگاه کرد که انگار جا خورده،جواب و بعد با سرگرمی لب‌هاش رو تکون داد.
«عجیبه. پس‌همان قرار نیست‌کلافه خودکشی کنین؟»
این اولین بار بود.
تا الان، تمام اعضای جامعه‌جواب نه آسمان به محض اینکه‌لقبش هویتشون فاش می‌شد، خودشون رو می‌کشتن.
اما اینا اینجا‌سرد بودن و التماس می‌کردن‌گرفته که جونشون بخشیده بشه.
یه واکنش خیلی جالب.
«آدم فقط‌ضعیف یه جون‌لرزید داره، مگه نه؟»
«کی تو این دنیا دوست داره بمیره؟ مخصوصاً‌اعضای وقتی به نظر می‌رسه که حتی اگه خودمون‌چیز رو هم بکشیم، نمی‌تونیم از دست تو فرار کنیم.»
«اینا رو باش.»
چون هوی‌همان به اون دو‌گیج نفر پوزخند زد.
چون می‌تونست بخونه که اونا‌آمد یه انگیزه پنهانی دارن، چیزی‌پرسش متفاوت از حرف‌هایی که می‌زدن.
«بذار ببینیم بازیشون چیه.»
چون هوی رو‌سرد به اون دو‌نادیده نفر کرد و گفت.
«لابد الکی ازم‌اندازه نمی‌خواین که جونتون‌نگاه رو ببخشم، نه؟»
«چطور می‌تونیم اینقدر بی‌شرم باشیم؟»
می‌گونگ یه ثانیه‌اعتراض زودتر حرف زد و‌اون جو‌رنگ بلافاصله ادامه داد.
«اگه جونمون رو ببخشی،پرسش اطلاعاتی رو که همین الان‌پرتاب بهش نیاز داری بهت می‌دیم.»
«اطلاعاتی که‌همان بهش نیاز‌کلافه دارم؟ چیه؟»
جو‌رنگ برای یه لحظه از چهره‌هویت سرگرم‌شده چون هوی جا خورد، اما‌نادیده آب دهانش رو به سختی قورت داد.
بعد، با چشم‌های نیمه‌باز گفت.
«ورودی دره صعود.»