چپتر 295: دروازه کوهستانی معبد فوهو
0با وجود اینکه هنوز به‌طور کامل بازسازی‌شانه‌های نشده و در وضعیت ویرانی قرار داشت، افراد‌داری زیادی در ورودی معبد فوهو جمع شده بودند.
«مراقب خودتون باشید.»
«از کمکتون ممنونیم.»
با پخش شدن خبر رفتن جوخه نابودی که برای‌اومدی یک مأموریت آمده بودند، مردم جمع شدند تا آن‌ها‌می‌کرد را بدرقه کرده و تشکر خود را ابراز کنند.
در میان آن‌ها، دان‌ری گوان‌چئون به‌روی نام چئون که همراه با شاگردان‌نباش فرقه صدای پاک بود، نزدیک شد.
«ارشد، قصد‌نباش دارید با فرقه‌داری کوه امی بمانید؟»
«وقتی برای‌کار کمک اومدی، نباید‌این تا آخرش بمونی؟»
نام چئون در حالی که به‌بمانید دان‌ری گوان‌چئون با آن ردای سفید‌بمونی و روانش نگاه می‌کرد، لبخند ملایمی زد.
«مهم نیست اتحاد سیاه شیطانی چطور فرار کرده، ما‌نگران هرگز نمی‌دونیم کی ممکنه برگردن. برای همین قصد دارم‌باشه تا زمانی که فرقه امی به ثبات برسه، اینجا بمونم.»
دان‌ری گوان‌چئون با چهره‌ای‌پیش که از نگرانی تاریک شده‌همچنان بود، جواب داد: «که این‌طور...»
کمک به فرقه‌خوبی امی بدون شک‌حال کار خوبی بود.
اما با این حال‌کوه نمی‌توانست جلوی نگرانی‌اش برای‌کمک فرقه صدای پاک را بگیرد.
تق.
نام چئون با حس کردن بی‌قراری او،خطر آرام جلو رفت و هر دو دستش‌رهبر را به نرمی روی شانه‌های دان‌ری گذاشت.
«نگران چیزهای بی‌اهمیت نباش.اما روی وظیفه‌ای که پیش‌جلوی رو داری تمرکز کن.»
«اما فرقه‌قصد ما هم ممکنه‌امی در خطر باشه...»
در حالی که بی‌قراری دان‌ری‌نرمی همچنان ادامه داشت، نام چئون‌چیزهای به آرامی لب به سخن گشود.
«رهبر فرقه همیشه چی می‌گفت؟داری اینکه پاسداری از مسیر درست‌ادامه و محافظت از مردم عادی...»
«...راه و‌کار رسم صدای‌اما پاک است.»
دان‌ری این آموزه را که بارها و‌وقتی بارها شنیده بود، طوری زمزمه کرد که‌ردای انگار به زبان آوردنش طبیعی‌ترین کار دنیا بود.
نام چئون با‌رفت شنیدن حرف‌های او‌روی لبخند آرامی زد.
«کاری که باید بکنی این نیست که‌خطر نگران فرقه‌ات باشی، بلکه باید برای خاطر‌رهبر عدالت و مردم، شیطان را دور کنی.»
دان‌ری با شنیدن کلمات دلسوزانه‌این او، برای لحظه‌ای چشمانش را‌بگیرد بست و نفس آرامی بیرون داد.
وقتی دوباره چشمانش را‌کوه باز کرد، شفاف و پر‌اومدی از عزم و اراده بودند.
«می‌روم و برمی‌گردم.»
«اون بیرون مراقب خودت باش.»
پس از دادن این پاسخ، دان‌ری بدون اینکه به‌نگرانی‌اش عقب نگاه کند چرخید و با قدم‌هایی استوار، مانند‌روی کسی که کاملاً تصمیمش را گرفته است، به راه افتاد.
'...برای مسیر‌قصد درست، برای‌کوه مردم عادی.'
دان‌ری در حالی که قدم برمی‌داشت و آموزه‌های استادش‌نگران را در دل تکرار می‌کرد، به محل تجمع جوخه نابودی‌همچنان رسید، جایی که مراسم خداحافظی به تازگی تمام شده بود.
هو گوانگ‌گه با پوزخندی موذیانه دستش‌تمرکز را دور شانه دان‌ری انداخت و‌سخن گفت: «بالاخره پیدات شد؟ خیلی طولش دادی.»
حرکتی که‌کار بدون شک‌اما دوستانه بود.
اگر این همان دان‌ری گوان‌چئون قبل‌بمانید از آمدن به فرقه امی بود،بمونی بلافاصله دست او را پس می‌زد.
اما حالا همه‌چیز فرق می‌کرد.
او فقط کمی اخم کرد.
جنگیدن دوشادوش هم و به خطر انداختن‌نمی‌توانست جانشان در جنگ مقدس امی، اعتماد و‌جلو رفاقتی عمیق بین آن‌ها شکل داده بود.
هو گوانگ‌گه با لحنی شوخ‌طبعانه، تقریباً شبیه به‌کمک مسخره کردن پرسید: «خب، برنامه‌ت چیه؟ می‌خوای با‌روانش جوخه نابودی بمونی یا برگردی به فرقه صدای پاک؟»
«مگه می‌تونم بدون‌رفت اجازه رهبر جوخه‌روی همین‌طوری برگردم به فرقه‌ام؟»
هو در حالی که دستش را‌تمرکز پایین می‌آورد و پشت سرش را می‌خاراند،گشود جواب داد: «اه، تو اصلاً حالیت نیست.»
طوفانی از شوره‌خوبی سر سفید به‌حال اطراف پخش شد.
دان‌ری با نگاهی‌دارید ناراضی کمی به عقب‌وقتی رفت، اما چیزی نگفت.
با این‌جلو حال، هو‌دستش گوانگ‌گه دست‌بردار نبود.
او حتی محکم‌تر‌وظیفه‌ای سرش را خاراند و‌خطر زیر لب غرغر کرد:
«با این حال، خیلی زور داره.حال به زور چهار روز استراحت کردیم‌بی‌قراری و حالا دوباره باید بریم مأموریت.»
هو گوانگ‌گه‌قصد غرغر کرد‌کوه و آهی کشید.
درست زمانی که داشت‌دستش کمی آرام می‌گرفت، خبر‌گذاشت مأموریت دیگری رسیده بود.
و این‌نباش یک مأموریت‌پیش معمولی نبود.
آن‌ها برای نابودی‌خوبی فرقه آسمان جاودانه‌حال احضار شده بودند.
این می‌توانست حتی از‌کوه درگیری‌های شدید جنگ مقدس‌کمک امی هم خطرناک‌تر باشد.
با یادآوری آن خاطره غرق‌نرمی در خون، لرزی بر اندام هو‌بی‌اهمیت گوانگ‌گه افتاد، اما بعد پوزخندی زد.
'البته تا وقتی‌وظیفه‌ای اون با ماست،تمرکز جای نگرانی نیست.'
برای او، چون‌خوبی هوی به موجودی‌حال بی‌رقیب تبدیل شده بود.
اعتماد او مدت‌ها بود که‌امی از یک باور معمولی فراتر‌نباید رفته بود—بیشتر شبیه به ایمان بود.
هو گوانگ‌گه باور داشت تا زمانی که چون‌گذاشت هوی جوخه نابودی را رهبری می‌کند، هیچ مأموریتی‌تمرکز وجود ندارد که نتوانند آن را به انجام برسانند.
«بیا راه بیفتیم. شنیدم‌پیش نیروی ویژه قهرمانان اسب‌ها‌باشه رو از قبل آماده کردن.»
او رو‌کار به جوخه نابودی‌این کرد و گفت:
«خیلی خب، راه بیفتید! خودتون می‌دونید‌بمانید اگه دیر برسیم چی می‌شه. رهبر‌بمونی جوخه اصلاً از اون آدمای بخشنده نیست.»
درست زمانی که‌رفت هو گوانگ‌گه شروع‌روی به هدایت تیم کرد...
«آمیتابا.»
«هرگز این‌کار لطف را‌اما فراموش نخواهم کرد.»
«به سلامت بروید.»
چون هوی با بی‌حوصلگی شانه‌ای بالا انداخت و در‌نگران جواب خداحافظی رهبر فرقه و بزرگان فرقه امی، دست‌هایش‌باشه را به هم چسباند و ادای احترامی سرسری کرد.
«اگه بازم‌نباش کارتون گیر کرد،داری یه خبر بدید.»
با گفتن‌کار این حرف،اما رویش را برگرداند.
نگاه‌های زیادی‌قصد او را‌کوه دنبال می‌کردند.
نه تنها جوخه نابودی، بلکه دونگ سو-گانگ که‌گذاشت احضاریه را آورده بود و جوخه دوم نیروی‌تمرکز ویژه قهرمانان نیز به حالت خبردار ایستاده بودند.
در حالی که چون هوی‌داری نگاهی گذرا به آن‌ها می‌انداخت،ادامه سؤالی از ذهنش عبور کرد.
زنی به نام سونگ یه-بین که با دونگ‌جلوی سو-گانگ آمده بود، نه در کنار جوخه خودش،دستش بلکه در میان راهبه‌های بودایی فرقه امی ایستاده بود.
«هان؟ اون نمیاد؟»
«ما که نمی‌تونیم فرقه امی رو به حال خودش‌نگران رها کنیم، می‌تونیم؟ بانو سونگ و واحد سرکوب شیاطین چند‌همچنان روز دیگه اینجا می‌مونن تا تو کارای بازسازی کمک کنن.»
صدا از‌نباش جلو به گوش‌داری رسید—دونگ سو-گانگ بود.
«تو نمی‌مونی؟»
«دلم می‌خواست بمونم، اما با توجه‌بمانید به شرایط، تصمیم گرفتیم یکیمون بمونه‌بمونی و اون یکی با شما بیاد.»
دونگ سو-گانگ در حالی که این را‌شانه‌های می‌گفت، نگاهی گذرا به سونگ یه-بین که با‌داری چهره‌ای بی‌تفاوت در آن نزدیکی ایستاده بود، انداخت.
اما از آنجایی که چند روزی را‌خطر با او همسفر بود، می‌فهمید که پشت آن‌همیشه نقاب سرد، اثری از نارضایتی پنهان شده است.
در واقع، ماندن در آنجا‌این از همان ابتدا بخشی از‌بگیرد مأموریت هر دوی آن‌ها بود.
اما رسیدن ناگهانی دستور به این‌بمانید معنی بود که فقط یکی از‌بمونی آن‌ها می‌توانست با جوخه نابودی برود.
و از آنجایی که فرقه امی فقط‌شانه‌های از زنان تشکیل شده بود، منطقی‌تر بود‌پیش که سونگ یه-بین و جوخه‌اش در آنجا بمانند.
چون هوی با بیرون ریختن تمام‌تمرکز این افکار از ذهنش، بدون اینکه‌سخن حتی نگاه دومی بیندازد، رویش را برگرداند.
از همون‌کار اولش هم براش‌این پشیزی اهمیت نداشت.
«بریم.»
با همین دستور ساده،دستش چون هوی شروع به‌گذاشت پایین رفتن از کوه کرد.
جوخه نابودی بدون‌وظیفه‌ای هیچ تردیدی به‌تمرکز دنبال او راه افتادند.
دونگ سو-گانگ و نیروی ویژه‌این نیز به سرعت خود را جمع‌وجور‌کردن کرده و در پی آن‌ها رفتند.
در جاده اصلی‌رفت که از سیچوان‌روی به سمت جنوب می‌رفت.
جاده‌ای که معمولاً ساکت و خلوت‌تمرکز بود، اکنون زیر سم ده‌ها اسبی که‌گشود به سرعت می‌تاختند، به لرزه درآمده بود.
در مرکز این آرایش، یک کالسکه تک و تنها‌نگرانی‌اش در حالی که سواران از دو طرف آن را‌روی به شدت احاطه کرده بودند، با سرعت به پیش می‌رفت.
داخل کالسکه در حال تق‌تق، چهار‌بمانید نفر نشسته بودند: چون هوی، دونگ‌بمونی سو-جانگ، هو گوانگ‌گه و دان‌ری گوان‌چئون.
دونگ سو-جانگ نمی‌توانست چشم‌دستش از چون هوی که‌گذاشت روبرویش نشسته بود بردارد.
قهرمان الهی‌نباش شکوفه آلو،پیش چون هوی.
مرد جوانی که در حال حاضر‌حال تمام دنیای رزمی را به لرزه‌بی‌قراری درآورده بود، ظاهری به‌طور حیرت‌انگیزی جوان داشت.
«یه نفر به‌دارید این جوونی همچین‌بمانید غوغایی به پا کرده؟»
با ناباوری خندید.
تمام شایعاتی که درباره چون‌داری هوی شنیده بود، ظاهراً اغراق‌آمیز‌ادامه و کاملاً مضحک به نظر می‌رسیدند.
کسی که امپراتور‌خوبی جنگل سبز را‌حال شکست داده بود.
کسی که‌قصد به زندگی نونگ‌جی‌امی پایان داده بود.
در یک نگاه، او برای کسی که بر‌گذاشت چنین چهره‌های مشهوری پیروز شده بود، بیش از‌تمرکز حد جوان به نظر می‌رسید و باورش سخت بود.
«اما همه‌اش حقیقته.»
دونگ سو-جانگ در دل آهی‌این کشید، نوچی کرد و به‌بگیرد آرامی سرش را تکان داد.
مگر استاد سو‌دارید اون خودش این‌بمانید را نگفته بود؟
که این چون هوی،دستش قهرمان جوان تائوئیست بود‌گذاشت که نونگ‌جی را کشته بود.
«داشتن همچین نابغه‌ای زیر پرچم‌داری اتحاد رزمی باید مایه افتخارم‌ادامه باشه، اما با این حال...»
نگاهش پر از تضاد شد.
ظهور چون هوی‌دارید جای جشن داشت،بمانید اتفاق خوبی بود.
یک خوش‌شانسی برای اتحاد.
اما با‌نباش این وجود نمی‌توانست‌داری احساس خوشحالی کند.
در گذشته، زمانی که تازه وارد دنیای رزمی شده‌نگرانی‌اش بود، دونگ سو-جانگ رویای حکومت بر آن و تبدیل‌روی شدن به قوی‌ترین فرد زیر آسمان را در سر می‌پروراند.
اما خیلی‌قصد زود با‌کوه واقعیت روبرو شد.
در دنیای پهناور رزمی، اساتید به اندازه‌شانه‌های دانه‌های شن فراوان بودند و استعدادهای بسیار‌پیش بزرگ‌تر از او در همه‌جا یافت می‌شدند.
چاره‌ای جز تسلیم‌وظیفه‌ای شدن و دست‌تمرکز کشیدن از رویایش نداشت.
با این‌کار حال، به‌اما خودش افتخار می‌کرد.
سی و پنج سال طولانی تزکیه‌بمانید او را به جایگاه فعلی‌اش رسانده‌بمونی بود، چیزی که اصلاً قابل تمسخر نبود.
اما حالا تمام‌رفت آن غرور در‌روی حال فرو ریختن بود.
این تائوئیست جوان روبرویش، استعدادهایی‌داری داشت که می‌توانست در جایی که‌آرامی او شکست خورده بود، موفق شود.
نمی‌توانست به سادگی خوشحال باشد.
به او حسادت می‌کرد.
تلخی بی‌صدایی‌جلو در سینه‌اش‌دستش متورم شد.
«کاش من‌نباش هم همچین‌پیش استعدادی داشتم...»
درست زمانی که‌خوبی افکارش در آن‌حال چاه تلخ غرق می‌شد...
«می‌خوام درباره‌قصد فرقه جاودانه‌کوه آسمانی بیشتر بدونم.»
صدای چون هوی‌رفت ناگهان رشته افکارش‌روی را پاره کرد.
هو گوانگ‌گه طوری که انگار‌داری منتظر این سوال بود، خودش را‌آرامی جمع‌وجور کرد و بلافاصله جواب داد.
«یکی از دروازه‌های پنج امپراتور. اونا اولین بار حدود ۱۳۰بگیرد سال پیش ظهور کردن و تو منطقه گویژو اون‌قدر تسلط دارن‌نگران که تقریباً هر جناح و گروهی اونجا از تعالیمشون پیروی می‌کنه.»
اطلاعات هو گوانگ‌گه خیلی سریع و‌بمانید راحت بیان می‌شد، کاملاً مشخص بود‌بمونی که با این موضوع آشنایی کامل دارد.
«پس نفوذشون‌جلو تا این‌دستش حد قویه؟»
«در بین‌نباش دروازه‌های پنج‌پیش امپراتور، قدرتشون بی‌رقیبه.»
هو گوانگ‌گه حتی در حین‌این جواب دادن، با فکر کردن‌بگیرد به این موضوع کمی اخم کرد.
«اونا بیش از بیست شاخه تو‌بمانید دشت‌های مرکزی دارن و گفته می‌شه‌بمونی تعداد پیروانشون به صدها هزار نفر می‌رسه.»
با شنیدن این‌رفت حرف، گوشه لب‌روی چون هوی پرید.
«بیشتر از صد هزار پیرو؟»
حتی در دوران اوجش هم،این اعضای فرقه شیطان آسمانی هیچ‌وقت از‌کردن صد هزار نفر فراتر نرفته بود.
اما حالا می‌گفتند‌دارید این گروه حتی از‌وقتی آن‌ها هم بزرگ‌تر است.
«تمام پرستش اونا‌رفت بر پایه ایده‌روی جاودانگیه و رهبرشون...»
در حالی که چون هوی هنوز داشت این افشاگری تکان‌دهنده را‌آرامی سبک‌سنگین می‌کرد، هو گوانگ‌گه بدون مکث به توضیحات مشتاقانه‌اش ادامه داد‌راه و اطلاعات را مثل ماهی‌ای که به آب انداخته باشند، بیرون می‌ریخت.
او آن‌قدر پرحرفی‌خوبی کرد تا اینکه بالاخره‌نمی‌توانست کالسکه از حرکت ایستاد.
پنج روز گذشت.
سفر بی‌وقفه، جوخه نابودی و نیروی‌تمرکز ویژه قهرمانان را یک روز زودتر‌سخن از زمان تعیین شده به مقصد رساند.
نقطه تجمع‌کار تعیین شده:اما ییبین در سیچوان.
هر دو گروه با خروج‌امی از جاده اصلی، مسیر فرعی‌نباید عریضی را در پیش گرفتند.
و در نهایت، به یک‌نرمی بندرگاه کشتی رسیدند که امواج پهناور‌بی‌اهمیت رودخانه یانگ‌تسه بر آن مشرف بود.
سپس...
«اون... جوخه نابودیه؟»
«می‌گن تو جنگ مقدس امی کمک کردن.وقتی اما کی فکرشو می‌کرد از یه مشت‌ردای جانشین به این جوونی تشکیل شده باشن...»
«قهرمان الهی‌جلو شکوفه آلو واقعاً‌نرمی تو اون کالسکه‌ست؟»
پچ‌پچ‌ها در‌نباش میان جمعیت‌پیش پخش شد.
چون هوی‌کار نگاهی به‌اما بیرون پنجره انداخت.
آنجا پر از مردانی با لباس‌های‌بمانید رزمی بود که همگی با دقت‌بمونی به کالسکه آن‌ها خیره شده بودند.
این‌ها باید رزمی‌کاران اتحاد رزمی‌نرمی باشند که برای سرنگونی فرقه جاودانه‌بی‌اهمیت آسمانی دور هم جمع شده بودند.
کالسکه با‌نباش صدای غرش‌پیش خفه‌ای متوقف شد.
یکی از اعضای نیروی ویژه‌این قهرمانان که در جایگاه راننده‌بگیرد نشسته بود، اعلام کرد: «رسیدیم.»
دونگ سو-جانگ اولین‌دارید نفری بود که‌بمانید از جا بلند شد.
«پس من اول می‌رم‌دستش بیرون.» با گفتن این‌گذاشت حرف، از کالسکه پیاده شد.
«رهبر جوخه، شما بعدش می‌رید؟»
هو گوانگ‌گه که تازه می‌خواست پیاده شود،نمی‌توانست با سوال دان‌ری گوان‌چئون خشکش زد و‌جلو با استرس به چون هوی نگاه کرد.
کاملاً مشخص بود که نگران است مبادا‌وقتی چون هوی او را به خاطر تلاش‌ردای برای خروج قبل از خودش، سرزنش کند.
اما برای‌جلو چون هوی‌دستش هیچ اهمیتی نداشت.
«نه، برو.نباش هر کار‌پیش دوست داری بکن.»
چون هوی دو شمشیرش‌اما را از کنارش برداشت و‌نگرانی‌اش به دنبال آن‌ها پیاده شد.
«...همف.»
«پس خودش همینه...»
دوباره همهمه‌ها بالا گرفت.
صدها نفر در کنار اسکله جمع‌حال شده بودند و چشمانشان مانند سوزن‌های‌بی‌قراری تیز روی او قفل شده بود.
با این‌قصد حال، چون‌کوه هوی بی‌تفاوت ماند.
در زندگی قبلی‌اش، زمانی‌دستش بیش از صد هزار‌گذاشت فرقه‌گرا را رهبری می‌کرد.
این؟ هیچ‌چیز نبود.
«ولی عجب جمعیت لعنتی‌ایه.»
در حالی که جمعیت‌کوه ردیف شده در لبه رودخانه‌اومدی خروشان یانگ‌تسه را بررسی می‌کرد...
«رهبر جوخه؟!»
«راه رو باز کنید!»
در قسمت‌کار جلو، آشوبی‌اما به پا شد.
از میان جمعیتی که‌کوه از هم شکافته می‌شد،کمک چهره‌ای به آرامی نزدیک شد.
قدم.
قدم.
با هر گام، موجی‌اما دایره‌ای از انرژی پخش می‌شد‌نگرانی‌اش و بر فضا تسلط می‌یافت.
هاله کسی‌قصد که به سطح‌امی بالایی رسیده بود.
رزمی‌کاران اطراف که تحت‌دستش تأثیر قرار گرفته بودند،گذاشت به‌طور غریزی عقب رفتند.
خیلی زود، شعاعی خالی به‌داری اندازه پنج ژانگ در اطراف چون‌آرامی هوی و آن مرد شکل گرفت.
وقتی نگاهشان به هم‌اما گره خورد، مرد لبخند درخشانی‌نگرانی‌اش زد؛ لبخند یک تجدید دیدار.
چون هوی‌قصد هم پوزخند‌کوه محوی تحویلش داد.
چهره‌ای آشنا بود.
شمشیر سرگردان، چو گی-گوانگ.
همانی که زمانی به فرقه‌این کوه هوآشان آمده بود تا او‌کردن را به اتحاد رزمی اسکورت کند.
معاون رهبر نیروی ویژه‌کوه قهرمانان با گرمای خاصی‌کمک در صدای آرامش صحبت کرد.
«خیلی وقته‌جلو ندیدمتون، ارباب‌دستش جوان چون.»
«آره. خیلی وقته.»
«شایعاتی شنیدم‌کار که نونگ‌جی رو‌این از پا درآوردید.»
معاون لبخند‌قصد زد، اما‌کوه بعد جدی شد.
«واقعیت داره...؟»
«مگه در‌نباش مورد همچین‌پیش چیزی دروغ می‌گم؟»
«هاهاها، چقدر اطمینان‌بخش.»
او خوشحال به نظر می‌رسید.
معاون رهبر با رضایت‌دستش سر تکان داد و نگاهی‌نگران متفکرانه به چون هوی انداخت.
«موقع خوبی رسیدید. درست داشتیم‌داری جلسه استراتژی برای حمله به‌ادامه فرقه جاودانه آسمانی رو شروع می‌کردیم.»
«جلسه؟»
«دشمنمون فرقه جاودانه آسمانیه.کوه نمی‌تونیم که همین‌طوری کورکورانه‌کمک حمله کنیم، مگه نه؟»
هوم، شاید؟
چون هوی‌نباش سرش را‌پیش کج کرد.
هم در این زندگی و هم در‌نمی‌توانست زندگی قبلی‌اش، همیشه به محض اینکه دشمن‌جلو مشخص می‌شد، مستقیم به دل آن‌ها می‌زد.
معاون رهبر با اشاره‌ای برگشت.
«با من بیایید.»