چپتر 412: فصل ۴۱۲
0نگاه چون‌نبود هوی روی دانموک‌آهنی لین قفل شد.
با یک پرش از روی زمین کنده شد و‌آغوش با سرعتی سرسام‌آور به سمتش دوید؛ فاصله‌شان در چشم‌به‌هم‌زدنی‌زمختی کم می‌شد و هیکلش در نگاه چون هوی بزرگ‌تر می‌نمود.
سااا—
گلبرگ‌های سرخ گلدوزی‌شده روی ردای سفیدتر از‌داره برفش، به نرمی در هوا رقصیدند و عطر‌حالش محوی از شکوفه‌های آلو را در فضا پراکندند.
این تجلیِ «رانش رایحه پنهان»آهنی بود؛ تکنیکی که حالا به‌سلاح‌های خوبی در آن استاد شده بود.
«خیلی پیشرفت کرده.»
فقط تکنیک‌می‌کرد حرکتی‌اش نبود‌چنین که چشمگیر می‌نمود.
شمشیر آهنی سنگینی در آغوش‌بالاخره داشت، اما این شمشیر، از‌میان آن سلاح‌های استاندارد فرقه هوآشان نبود.
این همان شمشیر تمام‌آهنی و زمختی‌سنگینی بود که خودش شخصاً برای تمرین‌فرقه دادن آن شاگردهای بی‌عرضه‌ی هوآشان ساخته بود.
«و اینکه با اون حلقه‌های‌چشمگیر آهنی دور مچ دست و‌داشت پاش بتونه این‌طوری حرکت کنه...»
با دیدن حلقه‌های آهنی تیره‌ای که از زیر‌سبکیِ آستین‌های در حال تاب‌خوردنش به سختی دیده می‌شدند،داره لبخند رضایتی روی لب‌های چون هوی نقش بست.
وزن آن حلقه‌های آهنی به تنهایی حدود صد و بیست‌میان گون بود و با احتساب آن شمشیر آهنی، در مجموع‌جمع صد و هفتاد گون وزن را با خود حمل می‌کرد.
حتی با چنین وزن وحشتناکی، دانموک‌سنگینی لین به زمین لگد می‌زد و‌فرقه با سبکیِ غیرقابل‌باوری در هوا جابه‌جا می‌شد.
رشدش واقعاً حیرت‌انگیز بود.
«بالاخره استعدادش داره شکوفا می‌شه.»
در میان تمام آدم‌هایی که در هر دو زندگی گذشته‌میان و حالش دیده بود، استعداد دانموک لین آن‌قدر استثنایی بود‌جمع که به راحتی در جمع ده نفر برتر قرار می‌گرفت.
بدنی که با غلبه بر «ساختار‌سنگینی یین خالص سه روح» به کمال‌فرقه رسیده بود، در کنار آن استعداد ذاتی‌اش.
از این گذشته، انرژی بی‌کرانِ اکسیرها و هسته‌های درونی بی‌شماری که برای‌سلاح‌های غلبه بر آن بدن نفرین‌شده‌اش مصرف کرده بود، عمیقاً در رگ‌ها و‌شاگردهای مجاری خونی‌اش نفوذ کرده و هنوز به طور کامل هضم نشده بود.
او یک الماس تراش‌نخورده‌چنین بود که فقط منتظر‌سبکیِ یک صیقل حسابی بود.
و حالا، با ورود به فرقه هوآشان‌داره و یادگیری هنرهای رزمی آن، داشت با سرعتی‌حالش سرسام‌آور خودش را تمرین می‌داد و بالا می‌کشید.
درست در لحظه‌ای که‌شمشیر چون هوی به این‌داشت استعداد آینده‌دار لبخند می‌زد...
چشمان دانموک‌تکنیک لین مثل‌نبود نور ستارگان درخشید.
«واقعاً خودشه! برادر ارشد!»
نقاب ضخیمی بینی و دهانش را پوشانده‌داره بود، اما حتی آن هم نمی‌توانست شادی‌گذشته و هیجان بی‌حد و حصرش را پنهان کند.
راستش را بخواهید،چشمگیر اصلاً قصد پنهان‌سنگینی کردنش را هم نداشت.
هر چه نباشد، تجدید دیداری‌چشمگیر که این‌همه مدت برایش لحظه‌شماری‌داشت می‌کرد، بالاخره داشت به حقیقت می‌پیوست.
در یک چشم‌به‌هم‌زدن.
سوویش—
با یک پرش از زمین کنده شد،آغوش در هوا پرواز کرد و به نرمیِ‌همان یک پر، درست مقابل چون هوی فرود آمد.
درست زمانی که موهایش، سیاه‌چشمگیر همچون آبنوس که در باد می‌رقصید،اما آرام گرفت و روی شانه‌هایش نشست.
فلیک!
یک‌دفعه سرش را بالا آورد.
تا بتواند به صورت چون‌آهنی هوی که حدود یک سر‌سلاح‌های از او بلندتر بود، نگاه کند.
«دلم براتون‌تکنیک خیلی تنگ شده‌چشمگیر بود، برادر ارشد.»
صدای دانموک لین که از‌وحشتناکی میان لب‌هایش خارج شد، کمی زیرتر‌رشدش و بلندتر از حد معمول بود.
چون نمی‌توانست‌رشدش جلوی فوران‌حیرت‌انگیز احساساتش را بگیرد.
چون هوی که از بالا‌آهنی به چشمان درخشان او نگاه‌سلاح‌های می‌کرد، لب از هم گشود.
«همم، معلومه‌تکنیک حسابی عرق ریختی‌چشمگیر و تمرین کردی.»
«بله! هر روز‌حتی بدون حتی یه روز‌می‌زد وقفه، سخت تمرین کردم!»
دانموک لین‌رشدش با لحنی‌حیرت‌انگیز پرهیجان جواب داد.
تمریناتی که در فرقه هوآشان پشت سر‌آغوش گذاشته بود، حتی برای او که اراده‌ای‌همان پولادین داشت، به شدت طاقت‌فرسا و جانکاه بود.
یک چرخه تکراری‌حرکتی‌اش از خوردن، تمرین‌شمشیر کردن و خوابیدن.
و از آنجا که خودش را تا مرز جنون‌غیرقابل‌باوری تحت فشار گذاشته بود تا در سریع‌ترین زمان ممکن‌می‌شه قوی‌تر شود، این سختی چند برابر هم شده بود.
این یک رشته‌ی پیوسته از تمرینات جهنمی بود که‌می‌شه حتی جوک گوم و سول ران هم که به تمرینات‌راحتی وحشتناک چون هوی عادت کرده بودند، با دیدنش نوچ‌نوچ می‌کردند.
اما او متوقف نشد.
نه، اصلاً نمی‌توانست متوقف شود.
چون می‌خواست هرچه زودتر به یکی از «محافظان‌سبکیِ شمشیر شکوفه آلو» تبدیل شود و به دیدن چون‌شکوفا هوی برود که در دنیای هنرهای رزمی پرسه می‌زد.
و حالا.
نه تنها روبه‌روی چون هوی‌آهنی ایستاده بود، بلکه حتی از‌سلاح‌های زبان او تحسین هم شنیده بود.
احساس کرد تمام سختی‌های‌نبود تمریناتش مثل برف در‌سنگینی برابر آفتاب آب می‌شوند.
بالاخره پاداش‌می‌کرد آن‌همه تمرین طولانی‌وحشتناکی را گرفته بود.
در حالی که‌واقعاً دانموک لین نمی‌توانست‌استعدادش شادی‌اش را پنهان کند...
تق‌لَق—
کالسکه‌ای که به دروازه اصلی تالار‌شمشیر رسیده بود، با به پا کردن‌سلاح‌های ابری از گرد و خاک متوقف شد.
بلافاصله پس از آن، جوک گوم که افسار اسب‌ها‌غیرقابل‌باوری را در جایگاه راننده در دست داشت، به همراه سول‌میان ران پایین پرید و به چون هوی ادای احترام کرد.
«حال شما خوب بوده؟»
«حال شما خوب بوده؟»
«بد نبودم.تکنیک ولی مهم‌تر‌نبود از اون...»
چون هوی با چشمانی نیمه‌باز، جوک‌لگد گوم و سول ران را در‌واقعاً سکوت از سر تا پا برانداز کرد.
آن دو‌رشدش نفر زیر نگاه‌بالاخره سنگین او لرزیدند.
درست مثل قورباغه‌ای که در‌آهنی چنگال مار گرفتار شده باشد،سلاح‌های به طور غریزی احساس خطر کردند.
پس از مکثی کوتاه.
«عجیبه. فکر می‌کردم حالا که‌وحشتناکی من نبودم، حسابی تو تمریناتتون‌جابه‌جا تنبلی کردین و ول چرخیدین.»
چون هوی‌رشدش این را گفت‌بالاخره و پوزخندی زد.
با برداشته شدن نگاه‌شمشیر برنده و تیز چون هوی،اما آن دو نفس راحتی کشیدند.
«هاها، ما‌تکنیک خیلی سخت‌نبود تلاش کردیم!»
«...نمی‌تونستم اجازه بدم عقب بیفتم.»
برخلاف جوک گوم که با خنده حرف می‌زد،شکوفا سول ران که در آتش روحیه مبارزه‌طلبی می‌سوخت، نگاهی‌آن‌قدر گذرا به دانموک لین انداخت و این را گفت.
«اوهو.»
چون هوی‌تکنیک لب‌هایش را‌نبود کج کرد.
او به راحتی‌حتی احساسات سول ران‌لگد را خوانده بود.
راستش را بخواهید، آن‌حیرت‌انگیز دختر الان باید حسابی‌شکوفا کلافه و حرصی شده باشد.
در گذشته، سول ران برای قوی‌تر‌سنگینی شدن مستقیماً پیش خود چون هوی‌فرقه آمده بود تا از او آموزش بخواهد.
و برای چند‌حرکتی‌اش سال، تمرینات طاقت‌فرسایی‌شمشیر را تحمل کرده بود.
اما حالا، دانموک لین که تازه همین‌می‌زد چند وقت پیش تمریناتش را شروع کرده‌بالاخره بود، داشت در یک چشم‌به‌هم‌زدن به او می‌رسید.
«ولی این یکی واقعاً عجیبه.
معمولاً آدم‌ها وقتی این‌شمشیر سطح از استعداد رو‌داشت می‌بینن، از حسادت کور می‌شن.»
درست در حالی که داشت به سول‌آهنی ران نگاه می‌کرد؛ دختری که بدون حتی ذره‌ای‌هوآشان حسادت یا کینه، تنها در آتش رقابت‌طلبی می‌سوخت...
«آخه تو‌می‌کرد کدوم گوری‌چنین ول می‌گردی؟»
صدای غرغری به گوش رسید.
وقتی سرش را برگرداند، پیرمردی که‌سنگینی از کالسکه پیاده شده بود را دید‌هوآشان که با ابروهای گره‌خورده به سمتش می‌آمد.
«فقط یه‌تکنیک بار دیدن ریختت‌چشمگیر اینقدر مکافات داره.»
«کلی کار سرم ریخته بود.»
وقتی چون هوی‌واقعاً با بی‌خیالی تمام به‌داره غرغرهای او جواب داد...
«پسره‌ی الدنگ.»
شین اوی‌تکنیک فحش رکیکی‌نبود زیر لب داد.
جمعیت زیادی که برای دیدن چون‌لگد هوی جمع شده بودند، از رفتار‌واقعاً این پیرمرد مات و مبهوت ماندند.
«قهرمان الهی شکوفه‌واقعاً آلو» یکی از قهرمانان‌داره بزرگ اتحاد رزمی بود.
اما اینکه کسی با چنین شخصیتی این‌طور با‌داشت لحنی شبیه به فحش و ناسزا حرف بزند،زمختی باعث می‌شد نتوانند جلوی دستپاچگی و تعجبشان را بگیرند.
«این دیگه کیه که‌نبود جرأت می‌کنه با قهرمان الهی‌آغوش شکوفه آلو این‌طوری حرف بزنه...»
«نکنه یکی‌می‌کرد از کله‌گنده‌های‌چنین فرقه هوآشانه؟»
«ولی لباس‌رشدش فرم فرقه هوآشان‌بالاخره تنش نیست که...»
در حالی که پچ‌پچ‌های جمعیت هر لحظه بلندتر‌داشت می‌شد، چون هوی و شین اوی بدون اینکه‌زمختی ذره‌ای به آن‌ها اهمیت بدهند، به مکالمه‌شان ادامه دادند.
«ولی خیلی زود رسیدین.نبود فکر می‌کردم چند روز‌سنگینی دیگه تو راه باشین.»
گوشه لب‌های‌می‌کرد چون هوی‌چنین بالا رفت.
در حالت عادی، رسیدن از‌بالاخره کوه هوآشان به اتحاد رزمی‌میان حداقل ده روز زمان می‌برد.
اما آن‌ها فقط‌چشمگیر در عرض هفت‌سنگینی شبانه‌روز رسیده بودند.
«همه‌ش تقصیر یه نفره که اون‌شمشیر پشت نشسته بود و هی جیغ و‌استاندارد داد می‌کرد که باید هرچه زودتر برسیم.»
شین اوی در‌حتی حین حرف زدن، نگاهی‌می‌زد به دانموک لین انداخت.
دانموک لین با دیدن‌حیرت‌انگیز نگاه شیطنت‌آمیز شین اوی، یکه‌می‌شه خورد و نگاهش را دزدید.
چون هوی که در کسری از‌سنگینی ثانیه کل ماجرا را گرفته بود، به‌هوآشان دانموک لین نگاه کرد و نیشخندی زد.
«کارت خوب بود.»
با این تحسین چون هوی، دانموک لین که تا‌غیرقابل‌باوری آن لحظه با خجالت از نگاه کردن به او طفره‌میان می‌رفت، شرم خود را فراموش کرد و لبخند درخشانی زد.
شین اوی نگاهی به چون‌بالاخره هوی انداخت و پرسید: «مهم‌تر‌میان از این حرف‌ها، مریض کجاست؟»
او خیلی‌نبود مستقیم و‌شمشیر بی‌پرده بود.
با این رفتار شین اوی، چون‌شمشیر هوی با حرکتی تند بدنش را‌سلاح‌های چرخاند و لب باز کرد: «راهنماییت می‌کنم.»
با این حرف،حتی چون هوی قدمی‌لگد به جلو برداشت.
بام.
در یک چشم به هم‌آهنی زدن، جمعیتی که در اطراف‌سلاح‌های سالن نظاره‌گر اوضاع بودند، عقب کشیدند.
آن‌ها شرایط‌تکنیک را درک‌نبود کرده بودند.
چون هوی به راه رفتن در مسیری که‌سبکیِ به دو نیم شکافته شده بود ادامه داد‌داره و شین اوی هم پشت سرش راه افتاد.
درست زمانی‌رشدش که دانموک لین‌بالاخره می‌خواست دنبالشان برود...
تق.
دستی شانه‌اش را گرفت.
دانموک لین با اخم سرش را چرخاند‌می‌زد تا ببیند چه کسی دست روی شانه‌اش گذاشته‌استعدادش است، اما با دیدن آن چهره جا خورد.
«استاد ارشد هیون دو...؟»
هیون دو که کنارش ظاهر شده بود، به پیکرهای‌اما دورشونده چون هوی و شین اوی نگاه کرد و‌شخصاً گفت: «این مسئله‌ای نیست که ما توش دخالت کنیم.»
با لحن قاطع هیون‌نبود دو، دانموک لین خواست چیزی‌آغوش بگوید اما دهانش را بست.
هیون دو با دیدن این واکنش، آرام روی شانه‌اش‌غیرقابل‌باوری زد و ادامه داد: «بیا همین داخل منتظر بمونیم‌می‌شه تا کار اون دو تا تموم بشه و برگردن.»
پونگ-گه سرش را عمیقاً‌شمشیر خم کرد و گفت: «به‌اما شین اوی ادای احترام می‌کنم.»
او از قبل شنیده بود که شین اوی‌سنگینی رسیده است، بنابراین بدون هیچ سوالی به شین‌همان اوی که همراه چون هوی آمده بود، خوش‌آمد گفت.
شین اوی نگاهی به پونگ-گه انداخت که طوری‌سبکیِ عمیق تعظیم کرده بود انگار به این کار‌داره عادت داشت، و گفت: «بی‌خیال این تشریفات شو.»
سپس پرسید: «مریض کجاست؟»
پونگ-گه سریعاً‌نبود راه افتاد:شمشیر «لطفاً دنبالم بیاین.»
مدتی کوتاه بعد، با ورود به‌شمشیر فضای زیرزمینی، شین اوی بینی‌اش را‌سلاح‌های گرفت و سرش را تکان داد.
درمان همیشه باید‌حتی در نهایت پاکیزگی‌لگد و تمیزی انجام می‌شد.
اما این‌رشدش کثافت‌دونی دیگر‌حیرت‌انگیز چه بود؟
او تا‌نبود به حال چنین‌آهنی فاضلابی ندیده بود.
شین اوی با صدایی تودماغی او را‌آهنی سرزنش کرد: «دیوونه شدی؟ یه مریض بدحال‌فرقه رو تو همچین جای کثیفی ول کردی؟»
پونگ-گه جا خورد‌حتی و سرش را‌لگد پایین انداخت: «عذر می‌خوام.»
شین اوی نوچ‌نوچی کرد‌حیرت‌انگیز و جلو رفت: «تچ،شکوفا خیلی خب، اشکال نداره.»
شاید دیگر به‌چشمگیر آن بوی گند‌سنگینی عادت کرده بود.
دستش را از روی بینی‌اش برداشت و‌آهنی به مقابل رهبر اتحادیه گدایان رسید که روی‌هوآشان تختی در وسط آن فضا دراز کشیده بود.
بلافاصله اخم‌هایش در هم رفت.
«...از بیرون‌رشدش که آروم‌حیرت‌انگیز به نظر می‌رسه.»
همان‌طور که حرف‌چشمگیر می‌زد، مچ دست رهبر‌آغوش اتحادیه گدایان را گرفت.
قصد داشت نبضش را بگیرد.
در حالی که‌حتی شین اوی مشغول معاینه‌می‌زد رهبر اتحادیه گدایان بود...
چون هوی نگاهی به پونگ-گه‌بالاخره انداخت و پرسید: «اکسیرها و‌میان هسته‌های درونی رو آماده کردی؟»
پونگ-گه در حالی که لباس‌هایش را می‌گشت، گفت:داشت «تمام تلاشم رو کردم تا پیداشون کنم، اما‌زمختی چون وقت کم بود، نتونستم تعداد زیادی گیر بیارم.»
خیلی زود یک جعبه‌نبود چوبی کوچک بیرون آورد و‌آغوش آن را به سمتش گرفت.
چشمان چون هوی نیمه‌باز شد.
رایحه‌ای که از جعبه‌حیرت‌انگیز چوبی به مشام می‌رسید،شکوفا بسیار خوشبو و خالص بود.
فقط از روی همان بو هم‌سنگینی می‌توانست حدس بزند که اکسیرها و‌فرقه هسته‌های درونی داخل آن چیزهای پیش‌پاافتاده‌ای نیستند.
غیژ—
وقتی چون هوی‌حتی جعبه چوبی را باز‌می‌زد کرد، چشمانش گشاد شد.
دو قرص و یک میوه به شکلی‌داره مرتب در مرکز جعبه چوبی قرار داشتند‌گذشته و چیزهایی بودند که او به خوبی می‌شناختشان.
'باید برای به‌چشمگیر دست آوردن اینا‌سنگینی حسابی جون کنده باشن.'
درست در‌تکنیک همان لحظه، پونگ-گه‌چشمگیر توضیحی اضافه کرد.
«اینا قرص زندگی زمردین فرقه‌وحشتناکی خودمون، قرص بازگشت بزرگ شائولین‌جابه‌جا و یه دونه میوه ورمیلیون هستن.»
هر کدام از‌واقعاً آن‌ها یک اکسیر‌استعدادش بی‌نظیر و عالی‌رتبه بود.
پونگ-گه پس از‌چشمگیر تمام شدن حرف‌هایش،سنگینی لبش را گاز گرفت.
برای به دست آوردن قرص بازگشت بزرگ‌آهنی و میوه ورمیلیون، اتحادیه گدایان زیر بار‌فرقه بدهی سنگینی به شائولین و کونلون رفته بود.
سی سال ارائه‌حتی اطلاعات بدون هیچ‌لگد چشم‌داشت و دستمزدی.
از دیدگاه اتحادیه گدایان که از طریق‌داره فروش اطلاعات زندگی می‌کردند، این یک ضرر‌گذشته هنگفت بود، اما او آن را پذیرفته بود.
'اگه بتونم رهبر رو‌شمشیر بیدار کنم، اینجور ضررها‌داشت چیزیه که می‌تونم تحملش کنم.'
او با چشمانی‌حرکتی‌اش پایین‌افتاده دهان باز‌شمشیر کرد: «همین قدر کافیه؟»
چون هوی جعبه چوبی را بست‌لگد و گفت: «به نظر می‌رسه که‌واقعاً به زور همین قدر کافی باشه.»
«به زور کافیه...؟»
تعدادشان کم بود، اما هر کدام آیتمی شگفت‌انگیز و‌اما باورنکردنی به حساب می‌آمدند، بنابراین پونگ-گه با ابروهای در هم‌برای گره‌خورده پرسید، انگار که نمی‌توانست این حرف را باور کند.
در همان لحظه.
شین اوی در حالی که سرش‌لگد را تکان می‌داد، زیر لب زمزمه کرد:حیرت‌انگیز «...همین که هنوز زنده‌ست خودش یه معجزه‌ست.»
قطرات عرق سرد‌واقعاً روی پیشانی‌اش نشسته بود‌داره و به پایین می‌چکید.
برای کسی که فقط یک نبض‌گیری ساده‌آغوش را تمام کرده بود، به نظر می‌رسید‌همان که انرژی ذهنی قابل‌توجهی مصرف کرده است.
با دیدن‌تکنیک این صحنه، چشمان‌چشمگیر پونگ-گه گشاد شد.
«فهمیدین دلیلش چیه؟»
«جریان انرژی تو دانتیان بالایی‌اش مسدود شده. شانس آورده‌می‌شه که یه متخصص عالی‌رتبه‌ست و روی یه هنر رزمی‌استثنایی برجسته تسلط داره. اگه فقط یه آدم معمولی بود...»
شین اوی حرفش را نیمه‌کاره‌آهنی رها کرد و عرق پیشانی‌اش‌سلاح‌های را با آستین پاک کرد.
«هیچ عجیب نبود اگه تا‌چشمگیر الان عقلش رو از دست‌داشت داده بود و مرده بود.»
«...!»
پونگ-گه که همه چیز را‌بالاخره شنیده بود، یکه خورد و‌میان به چون هوی خیره شد.
این دقیقاً همان‌چشمگیر چیزی بود که‌سنگینی او گفته بود.
'ا-اینقدر جدی بود؟'
با چشمانی لرزان‌حتی دهان باز کرد: «پس...می‌زد درمانی براش وجود داره؟»
«اگه یکی دو روز بعد از این اتفاق فهمیده بودم، مشکلی نبود،آدم‌هایی اما زمان زیادی گذشته و کاملاً سفت و سخت شده. حتی اگه انرژی‌ای‌بدنی که جریان رو مسدود کرده کاملاً از بین بره، شوک ناشی از اون...»
شین اوی‌نبود واکنشی شکاکانه‌شمشیر نشان داد.
قابل درک بود، چرا که دانتیان‌شمشیر بالایی مهم‌ترین نقطه بدن بود و‌سلاح‌های مستقیماً با جان و زندگی ارتباط داشت.
جریان در‌می‌کرد چنین نقطه‌ای‌چنین مسدود شده بود.
شین اوی‌رشدش سرش را‌حیرت‌انگیز تکان داد.
این کشنده بود.
وضعیت رهبر اتحادیه گدایان از بیرون آرام به‌سنگینی نظر می‌رسید، اما برای او، هیچ تفاوتی با‌همان کسی که در آستانه مرگ قرار داشت، نمی‌کرد.
«حتی اگه بتونیم درمانش کنیم، احتمالاً تا‌می‌زد آخر عمرش هرگز به هوش نمیاد، یا اینکه‌استعدادش تبدیل به یه آدم ابله و کندذهن می‌شه.»
«چطور ممکنه...»
با شنیدن ادامه حرف‌های شین‌آهنی اوی، پونگ-گه وحشت‌زده شد و‌سلاح‌های می‌خواست صورتش را با دستانش بپوشاند.
سسسک—
چون هوی‌می‌کرد مقابل شین‌چنین اوی ایستاد.
بلافاصله، جعبه چوبی و اکسیرهای‌بالاخره داخلش را به شین اوی نشان‌تمام داد و گفت: «با اینا چطور؟»
چشمان شین اوی‌چشمگیر کمی گشاد شد: «اینا‌آغوش رو از کجا آوردی...»
به نظر می‌رسید او هم از‌شمشیر دیدن این اکسیرهای کمیاب غافلگیر شده است،استاندارد اما خیلی زود سرش را تکان داد.
«نه، حتی‌می‌کرد با اکسیر‌چنین هم جواب نمی‌ده.»
او طوری ادامه داد که انگار اصلاً‌داره جای بحث نداشت: «حتی اگه قدرت این اکسیرها‌حالش جریان دانتیان بالایی رو برگردونه، عوارض بعدیش اجتناب‌ناپذیره...»
چون هوی با‌چشمگیر پوزخندی گفت: «نیازی نیست‌آغوش نگران اون بخشش باشی.»
با دیدن این‌حرکتی‌اش واکنش، چشمان شین‌شمشیر اوی گرد شد.
«...نکنه می‌خوای بگی‌حتی قبلاً همچین چیزی‌لگد رو درمان کردی؟»
چون هوی با‌واقعاً لحنی ملایم گفت:استعدادش «تا حالا انجامش ندادم.»
سپس چهره‌ای معنادار به خود گرفت و گوشه‌داشت لب‌هایش را به سمت بالا کج کرد و گفت:خودش «ولی نمی‌دونم چرا، حس می‌کنم این دفعه جواب می‌ده.»