چپتر 409: چپتر 409
0ووهان در استان هوبی،مرگ یکی از پنج شهر‌انسان‌ها بزرگ جهان به حساب می‌آمد.
موقعیت آن در کنار رودخانه یانگ‌تسه، به‌طور طبیعی مردم را به‌رسم سمت خود می‌کشاند و مناظری مانند برج درنای زرد و معبد‌کنترل گویوان، پاهایشان را سست می‌کرد و آن‌ها را به ماندن وامی‌داشت.
«بیا، بیا، این‌ارزش یه فرصت تکرارنشدنی‌دنیایی تو زندگیته! این جنس...»
«می‌گن آدم باید حداقل یه‌مرز بار تو عمرش برج درنای‌خاطر زرد رو ببینه، منظره‌اش واقعاً بی‌نظیره.»
«این چنده؟»
به لطف همین‌کاملاً چیزها، خیابان‌های ووهان همیشه‌است پر از جمعیت بود.
از ساکنان اصلی ووهان گرفته تا تاجرانی که در حین‌دور سفر در امتداد رودخانه یانگ‌تسه توقف می‌کردند، و حتی نقالان‌مورد و گدایانی که با فروختن داستان به آن‌ها پول درمی‌آوردند.
همه جور‌دلیل آدمی آنجا‌روی جمع شده بود.
و در میان آن‌ها، کسانی بودند که‌جان با شمشیرهایی بر کمر در خیابان‌ها قدم می‌زدند،متفاوت انگار که می‌خواستند فریاد بزنند: «من یک رزمی‌کارم.»
این صحنه‌دنیایی در نوع خود‌قانون بسیار عجیب بود.
بیشتر مردم‌برایشان عادی از‌چندانی رزمی‌کاران وحشت داشتند.
شاید به این دلیل بود که رزمی‌کاران اغلب روی‌زندگی مرز باریک بین مرگ و زندگی قدم می‌زدند و‌کاملاً به همین خاطر، جان انسان‌ها برایشان ارزش چندانی نداشت.
آن‌ها در دنیایی‌بین کاملاً متفاوت از‌خاطر مردم عادی زندگی می‌کردند.
قانون دور‌دنیایی است، اما‌متفاوت شمشیر نزدیک.
این رسم کسانی‌ارزش بود که در‌دنیایی دنیای رزمی زندگی می‌کردند.
قانون عالی‌دلیل امپراتوری در مورد‌مرز آن‌ها صدق نمی‌کرد.
نه، در‌باریک واقع اعمال‌مرگ آن غیرممکن بود.
کنترل تمام امور دشت‌های‌متفاوت پهناور مرکزی برای مقامات،اما کار بسیار دشواری بود.
بنابراین، بیشتر‌برایشان مردم از‌چندانی رزمی‌کاران فاصله می‌گرفتند.
فقط برای‌دلیل اینکه درگیر‌روی دردسرهایشان نشوند.
با این حال، در‌مرگ خیابان‌های ووهان، تقریباً هیچ‌کس‌انسان‌ها از چنین رزمی‌کارانی نمی‌ترسید.
برعکس، این خود رزمی‌کاران بودند که‌دور محتاطانه رفتار می‌کردند و مراقب بودند که‌رزمی مبادا یکی از خودشان دردسری درست کند.
صحنه‌ی عجیبی بود‌ارزش که در آن‌دنیایی همه‌چیز برعکس شده بود.
اما در‌دلیل ووهان، این یک‌مرز هنجار عادی بود.
در دشت‌باریک وسیعی با فاصله‌زندگی کمی از خیابان‌ها.
دلیلش این بود که اتحاد رزمی از مدت‌ها‌اما پیش، حتی قبل از اینکه اصطلاح نه استان و‌صدق سه قلمرو به وجود بیاید، از ووهان محافظت می‌کرد.
در همین حین، دروازه اصلی اتحاد‌دنیایی رزمی که این‌گونه از ووهان محافظت‌اما می‌کرد، در وضعیت پرهرج‌ومرجی قرار داشت.
«حتی یه‌دلیل ملاقات کوتاه‌روی هم مجاز نیست؟»
نگهبان دروازه که از ورودی اصلی محافظت می‌کرد،انسان‌ها به تاجری که با التماس حرف می‌زد نگاه‌قانون کرد و گفت: «امروز هیچ‌کس اجازه ملاقات نداره.»
تاجر میان‌سال که برای بازدید از‌دور اتحاد رزمی آمده بود، اخم‌هایش را‌دنیای در هم کشید. «می‌تونم دلیلش رو بدونم؟»
«...»
نگهبان دروازه‌دلیل در برابر این‌مرز سوال سکوت کرد.
«هوف، محض رضای خدا!»
تاجر میان‌سال از روی کلافگی‌قانون مشتی به سینه خود کوبید‌نزدیک و سرش را تکان داد.
او تاجری‌برایشان از گروه‌چندانی تاجران سو-اون بود.
او به دستور رهبرش روزها سفر کرده بود تا ارتباطی‌خاطر با اتحاد رزمی برقرار کند، اما حالا در وضعیتی قرار‌قانون داشت که باید بدون حتی عبور از آستانه در، برمی‌گشت.
او تنها کسی‌بین نبود که این‌خاطر مشکل را داشت.
بیشتر افرادی که پشت‌متفاوت سرش صف کشیده بودند،اما حتی نتوانستند کلمه‌ای حرف بزنند.
«نه، اونا تا دیروز‌چندانی که اجازه ملاقات می‌دادن،متفاوت چرا یهو این‌طوری شد...؟»
«اتفاقی افتاده؟»
«داره دیوونه‌ام می‌کنه.»
مردم داخل صف غرغر می‌کردند.
با این حال،ارزش حتی یک نفر‌دنیایی هم برای رفتن برنگشت.
چطور می‌توانستند بروند؟ اتحاد رزمی‌مرز در حال حاضر مکانی بود که‌جان دنیا را به شدت تکان می‌داد.
گفته می‌شد که جنگ بین اتحادیه سیاه شرور‌انسان‌ها و اتحاد رزمی با یک پیمان به پایان رسیده‌دور است، اما کسانی که مطلع بودند، حقیقت را می‌دانستند.
نتیجه این جنگ،کاملاً چیزی کم از پیروزی‌است برای اتحاد رزمی نداشت.
به‌خصوص گروه‌های تجاری که‌چندانی بهتر از هر کسی‌متفاوت بوی پول را حس می‌کردند.
آیا آن‌ها‌دلیل چنین فرصتی را‌مرز از دست می‌دادند؟
در حالی که جمعیت جمع‌شده به خاطر خبر ناگهانی ممنوعیت ملاقات‌چندانی اتحاد رزمی پرسروصدا شده بود، نگهبانان دروازه که در دو طرف ورودی‌دنیای اصلی ایستاده بودند، در یک حالت رسمی سکوت خود را حفظ کردند.
رداهای مرتب آن‌ها‌کاملاً بی‌حرکت بود و تنها‌است چشمانشان به شدت می‌درخشید.
فقط نگاه کردن به‌چندانی آن‌ها کافی بود تا هر‌قانون کسی را به لرزه درآورد.
درست زمانی که‌اغلب تاجران تحت تأثیر حضور‌بین آن‌ها قرار گرفته بودند.
وووش—
باد مورمورکننده‌ای‌دنیایی وزید و‌متفاوت از کنارشان گذشت.
تاجرانی که با این‌چندانی باد ناگهانی شمالی روبه‌رو‌متفاوت شدند، به خود لرزیدند.
سپس با‌دلیل گیجی به‌روی یکدیگر نگاه کردند.
دیگر تابستان‌باریک شده بود و‌زندگی بهار گذشته بود.
فصلی بود که مدت‌ها‌متفاوت از احساس سرمای باد‌اما شمالی در آن می‌گذشت.
در همان لحظه بود.
«او-اونجا...»
یکی از‌باریک تاجران با‌مرگ لرز گفت.
«چی شده؟»
مرد میان‌سالی که در حین صحبت با تاجر با او صمیمی شده‌اما بود، سرش را چرخاند تا نگاه تاجر را که با لرز به‌اعمال پشت سرش خیره شده بود دنبال کند، و چهره‌ای گیج به خود گرفت.
در دوردست، نقطه‌ای‌اغلب به اندازه یک‌باریک ناخن ظاهر شد.
«همم؟»
مرد میان‌سال با دیدن نقطه‌ای‌قانون که ناگهان در هوای خالی ظاهر‌رسم شده بود، چشمانش را ریز کرد.
دقیقاً در همان لحظه.
«ها؟ چی؟»
چشمانش گشاد شد و لرزید.
نقطه کوچک به سرعت بزرگ‌تر شده‌دور بود و قبل از اینکه بفهمد،دنیای شکل یک انسان را به خود گرفت.
همه چیز در‌ارزش یک چشم به‌دنیایی هم زدن اتفاق افتاد.
در همین حین، نگهبانان دروازه که آن‌ها‌بین نیز نقطه‌ای را که ناگهان در هوا‌ارزش ظاهر شده بود دیده بودند، منقبض شدند.
«یک استاد فوق‌العاده...!»
«آخه کی می‌تونه باشه...؟»
برای اینکه یک شخص به شکل‌دنیایی یک نقطه ظاهر شود، باید حداقل‌اما در فاصله چند صد قدمی می‌بود.
اما شخصی که اکنون می‌دیدند، این‌باریک فضا را طی کرده و فاصله‌انسان‌ها را در یک نفس کم کرده بود.
این واقعاً‌باریک یک تکنیک‌مرگ حرکتی وحشتناک بود.
در حالی که دو‌متفاوت نگهبان منقبض‌شده نیروی درونی‌اما خود را بالا بردند.
فووووش!
طوفان شدیدی به‌اغلب راه افتاد و‌باریک به آن‌ها برخورد کرد.
در همان زمان، سایه‌ای روی آن‌ها‌خاطر افتاد و مرد جوان خوش‌قیافه‌ای ظاهر‌نداشت شد و به پایین نگاه کرد.
«هوپ!»
«ای-این دیگه چیه؟»
«یه ش-شبح؟!»
تاجران وحشت‌زده‌باریک شدند و خود‌زندگی را عقب کشیدند.
با دیدن مرد جوانی که مانند یک شبح‌اما ظاهر شده بود، با ناباوری پلک زدند یا‌مورد از روی ترس چشمانشان را با دست مالیدند.
چند نفر‌برایشان از آن‌ها حتی‌نداشت روی زمین افتادند.
درست در همان لحظه.
تق!
نگهبانان دروازه با قدرت‌متفاوت دستان خود را به‌اما نشانه احترام به هم کوبیدند.
به دنبال آن، آن دو که سرهای خود را‌قانون عمیقاً به سمت مرد جوان خم کرده بودند، با نهایت‌امپراتوری ادب گفتند: «به قهرمان الهی شکوفه آلو ادای احترام می‌کنیم.»
«به قهرمان‌دلیل الهی شکوفه آلو‌مرز ادای احترام می‌کنیم.»
در یک لحظه، سکوت سردی، انگار‌خاطر که آب یخی روی آن‌ها ریخته باشند،دنیایی بر دروازه اصلی اتحاد رزمی سایه افکند.
به این دلیل بود که آن‌ها‌دور نمی‌توانستند این سری از مناظر و‌دنیای کلمات شوکه‌کننده را به درستی هضم کنند.
در میان این‌ارزش سکوت، لبان چون هوی‌کاملاً از هم باز شد.
«دروازه رو باز کنید.»
لحن او چیزی‌بین شبیه به یک‌خاطر دستور مطلق بود.
با این حال، نگهبانان دروازه این‌دور را به عنوان یک امر بدیهی‌دنیای پذیرفتند و به سرعت حرکت کردند.
لحظه‌ای بعد، دروازه‌ای که حتی‌نداشت پس از التماس‌های تمام روز‌دور تاجران باز نشده بود، باز شد.
بام.
چون هوی‌باریک قدم به‌مرگ داخل گذاشت.
بلافاصله پس از بسته شدن دروازه و ناپدید شدن‌شمشیر قامت چون هوی، تاجرانی که تقریباً نیمی از عقل‌نمی‌کرد خود را از دست داده بودند، به خود آمدند.
«قـ-قهرمان الهی شکوفه آلو؟!»
«ا-اون مرد جوان همون...!»
در حالی که با‌مرگ تأخیر، هیاهویی در بیرون‌انسان‌ها دروازه به پا شد.
«ها؟»
هیاهویی در داخل‌ارزش اتحاد رزمی نیز‌دنیایی به پا شد.
«قهرمان بزرگ،دلیل قهرمان الهی‌روی شکوفه آلو؟»
«شما برگشتید!»
«قهرمان بزرگ!»
به محض اینکه چون هوی وارد‌دنیایی اتحاد رزمی شد، مردمی که در آن‌شمشیر اطراف بودند به سمت او هجوم آوردند.
ظاهر چون هوی از قبل در داخل اتحاد رزمی به‌خاطر طور گسترده‌ای شناخته شده بود، بنابراین با وجود اینکه او لباس‌دور فرم خود را درآورده بود، با یک نگاه او را شناختند.
«چه روی اعصابن.»
چون هوی به مردمی که مانند دسته‌است زنبورها به سمتش هجوم می‌آوردند نگاه کرد و‌امپراتوری بلافاصله نیروی درونی خود را به گردش درآورد.
و سپس‌برایشان با پا‌چندانی به زمین کوبید.
«قهرمان بزرگ!»
فریادها به‌باریک سرعت در‌مرگ دوردست محو شدند.
چون هوی حتی یک نگاه هم به‌است پشت سرش نینداخت و با حرکت دادن‌عالی پاهایش، به سمت مقصد خود پیش رفت.
در حالی که مناظر اطراف‌نداشت در هوا به سرعت تار می‌شدند،است چون هوی بدون هیچ تردیدی می‌دوید.
طولی نکشید.
ساراک.
تکنیک حرکتی‌ام را جمع‌متفاوت کردم و به نرمی‌اما روی زمین فرود آمدم.
روبروی اقامتگاه‌برایشان رهبر اتحادیه‌چندانی گدایان بودم.
'…چه نگهبانی سفت و سختی.'
چشم‌هایم را ریز کردم.
همان ساختمان مخروبه‌ای بود که‌قانون قبلاً دیده بودم. با این‌نزدیک حال، یک تفاوت وجود داشت.
جلوی دروازه ساختمان، اعضای اتحادیه‌نداشت گدایان در آماده‌باش کامل بودند‌دور و نگاه‌هایشان مثل تیغ تیز بود.
«قهرمان الهی‌دلیل شکوفه آلو‌روی اینجا چیکار داره؟»
یکی از اعضای مسن اتحادیه گدایان مرا دید و جلو آمد.چندانی او یکی از ارشدهای اتحادیه گدایان، پونگ‌گه بود که در حال‌رسم حاضر به جای رهبر به کما رفته‌ی اتحادیه، به امور رسیدگی می‌کرد.
با بی‌خیالی گفتم:کاملاً «اومدم رهبر اتحادیه‌دور گدایان رو ببینم.»
اما واکنش پونگ‌گه و بقیه اعضای اتحادیه که نفس‌هایشان‌قانون را حبس کرده و نگهبانی می‌دادند، بیش از حد‌عالی بزرگ بود. بعضی‌هایشان جا خوردند و بعضی دیگر خشکشان زد.
«...به نظر‌دلیل می‌رسه از وضعیت‌مرز رهبر خبر دارید.»
«آره، درسته.»
«از کجا می‌دونید؟کاملاً شنیدم که اخیراً اتحاد‌است رزمی رو ترک کردید...»
نگاه پونگ‌گه تیزتر شد.
او در حال حاضر در اوج هشدار بود. رهبر اتحادیه گدایان به دلیلی نامعلوم به کما رفته‌دنیایی بود. نه مقصر را می‌شناخت و نه علت را، چه برسد به اسم بیماری. به همین دلیل‌واقع در حال حاضر نمی‌توانست به هیچ‌کس در اتحاد رزمی اعتماد کند و پر از سوءظن و احتیاط بود.
حتی اگر من قهرمان الهی شکوفه آلو بودم که‌برایشان شهرت زیادی در دنیای رزمی فعلی به هم زده‌است بود، باز هم نمی‌توانستم از این سوءظن قسر در بروم.
به پونگ‌گه که نگاه‌متفاوت مشکوکش را پنهان نمی‌کرد خیره‌شمشیر شدم و شانه‌ای بالا انداختم.
«از فرقه وودانگ شنیدم.»
«فرقه وودانگ؟»
ابروهای پونگ‌گه پرید.
قهرمان الهی شکوفه آلو یک تائوئیست از فرقه‌اما کوه هوآشان بود. اما اینکه ناگهان بشنود من این‌صدق اطلاعات را از فرقه وودانگ گرفته‌ام، برایش عجیب بود.
'مگه وودانگ‌برایشان و هوآشان با‌نداشت هم صمیمی بودن؟'
به پونگ‌گه که ابروهایش را‌مرز در هم کشیده بود نگاه کردم‌جان و بلافاصله رفتم سر اصل مطلب.
«خب، پس‌باریک می‌تونم برم‌مرگ تو، نه؟»
پونگ‌گه قاطعانه‌دنیایی رد کرد:متفاوت «نه، نمی‌تونید.»
«چرا؟»
«همونطور که قهرمان جوان می‌دونه، رهبر فعلی تو‌مرگ وضعیت بحرانی قرار داره. حتی اگه شما باشید هم‌دنیایی نمی‌تونم بی‌گدار به آب بزنم و بذارم برید داخل.»
«...»
نگاهم عمیق‌تر شد.
با عجله خودم را به اینجا رسانده‌کاملاً بودم، اما با این واکنشی که می‌دیدم، حتی‌رسم نمی‌توانستم وضعیت رهبر اتحادیه گدایان را بررسی کنم.
«پس باید‌دلیل چیکار کنم که‌مرز راهم بدی تو؟»
«...»
پونگ‌گه ساکت ماند.
سکوتی بود که‌ارزش انگار می‌گفت هیچ راهی‌کاملاً برای ورود وجود ندارد.
'فقط با زور‌اغلب راهمو باز کنم‌باریک و برم تو؟'
برای لحظه‌ای خواستم‌بین این فکر را عملی‌جان کنم، اما پشیمان شدم.
گذشتن از سد پونگ‌گه و اعضای‌دور اتحادیه گدایان کار سختی نبود، اما‌دنیای دردسرهای بعدش بیش از حد بزرگ می‌شد.
'همم، چیکار کنم؟'
لحظه‌ای به مغزم فشار آوردم.
'آها!'
چیزی به‌دنیایی ذهنم رسید‌متفاوت و پوزخند زدم.
«من یه چیزایی از‌چندانی هنرهای پزشکی سرم می‌شه،متفاوت می‌رم ببینم وضعیت فعلیش چطوره.»
«هنرهای پزشکی...؟»
پونگ‌گه اخم کرد.
آوازه مهارت‌های رزمی قهرمان الهی شکوفه آلو در حال حاضر در تمام دنیا‌رزمی پیچیده بود. اگر کسی چنین سطح بالایی از قدرت رزمی داشت، حتماً تمام عمرش‌مرکزی را وقف تمرین هنرهای رزمی کرده بود. مگر چقدر می‌توانست درباره هنرهای پزشکی بداند؟
درست زمانی که می‌خواست‌چندانی با این فکر که چنین‌قانون چیزی غیرممکن است مخالفت کند...
«هوف، هوف... دارم... می‌میرم.»
صدای نفس‌نفس‌زدن‌باریک کسی حرفش‌مرگ را قطع کرد.
پونگ‌گه با شنیدن این صدای‌قانون ناگهانی سرش را چرخاند و‌نزدیک چشم‌هایش در یک لحظه گشاد شد.
چیزی که نگاهش را جلب کرد، پیرمردی با لباس‌های ژنده بود‌است که موهای خیس از عرقش روی صورتش ریخته بود و طوری‌نمی‌کرد نفس‌نفس می‌زد که انگار هر لحظه ممکن بود خون بالا بیاورد.
چهره‌ای آشنا بود.
«...ارشد اعظم؟»
با صدای متعجب پونگ‌گه، گدای پیر، چون‌است ایگه، دست‌هایش را روی زانوهایش که مثل‌عالی بید می‌لرزیدند گذاشت و سرش را بالا آورد.
مردمک‌هایش نیمه‌گشاد شده بودند. قابل درک بود، چرا که‌قانون تمام نیروی درونی‌اش را برای دنبال کردن من سوزانده‌عالی بود و حالا از خستگی در آستانه مرگ قرار داشت.
با چهره‌ای که کمی تعجب‌مرز در آن موج می‌زد، به‌خاطر چون ایگه نگاه کردم و گفتم:
«اوه؟ خیلی زود‌بین رسیدی. فکر می‌کردم یه‌جان ربع دیگه پیدات می‌شه.»
با شنیدن این حرف، صورت‌قانون چون ایگه در هم رفت.نزدیک این حرف بی‌خیالانه واقعاً بهت‌آور بود.
او هزار لی را در دو ساعت طی کرده بود. مگر کار ساده‌ای بود؟ حتی‌رسم او که تمام گوشه و کنار دنیای رزمی را زیر پا گذاشته بود، از مصرف‌پهناور تمام نیروی درونی‌اش در آستانه مرگ قرار داشت، اما من کاملاً سرحال به نظر می‌رسیدم.
چون ایگه در حالی که سرش را تکان‌مرگ می‌داد، زیر لب غرید: «این... هیولای انسان‌نما. با‌نداشت اون سرعت دویده و هنوزم عین خیالش نیست.»
شاید به خاطر اینکه‌مرگ لحظه‌ای نفس تازه کرده‌انسان‌ها بود، صدایش کمی راحت‌تر شد.
بلافاصله پس از‌کاملاً آن، به پونگ‌گه خیره‌است شد و دوباره پرسید:
«وضعیت رهبر چطوره؟»
پونگ‌گه جا‌دلیل خورد و‌روی گفت: «...بی‌هوشه.»
«لعنت به این شانس!»
چون ایگه‌دنیایی ناسزایی به‌متفاوت زبان آورد.
اعضای اتحادیه گدایان که در حال تماشا‌کاملاً بودند، جا خوردند و به او نگاه کردند،رسم اما چون ایگه اصلاً به آن‌ها اهمیتی نداد.
«باید خودم‌دلیل با چشمای خودم‌مرز ببینم حالش چطوره.»
سپس قدمی‌باریک لرزان به‌مرگ جلو برداشت.
پونگ‌گه برای لحظه‌ای ابروهایش را‌قانون در هم کشید، انگار داشت فکر‌رسم می‌کرد، و سپس سر تکان داد.
چون ایگه بسیار به رهبر‌نداشت نزدیک بود. رابطه آن‌ها تقریباً‌دور شبیه استاد و شاگرد بود.
«همه برید کنار.»
با حرف پونگ‌گه، اعضای اتحادیه گدایان که‌جان با احتیاط از دروازه نگهبانی می‌دادند، کمی‌کاملاً تردید کردند و سپس راه را باز کردند.
بلافاصله، پونگ‌گه‌دنیایی نگاهی به من‌قانون انداخت و گفت:
«ورود ارشد اعظم‌ارزش مشکلی نداره، اما قهرمان‌کاملاً جوان نمی‌تونه وارد بشه.»
چون ایگه در حالی که چشم‌هایش تاریک شده‌مرگ بود، گفت: «نه، باید این پسره رو هم با‌دنیایی خودم ببرم. این مرد می‌تونه بفهمه وضعیت رهبر چطوره.»
چشم‌های پونگ‌گه ریز شد.مرگ این دقیقاً همان حرفی‌انسان‌ها بود که من زده بودم.
«تا الان پزشک‌های زیادی وضعیت رهبر رو بررسی کردن، اما هیچ‌کدوم نتونستن‌دنیای بیماری رو تشخیص بدن. گفتن فقط کسی که هنرهای پزشکی یه پزشک‌امور الهی رو داشته باشه ممکنه بتونه از این قضیه سر در بیاره...»
چون ایگه با تحکم گفت: «پس دیگه بیشتر‌متفاوت از قبل واجبه که با خودم ببرمش. این‌دنیای مرد هنرهای پزشکی یه پزشک الهی رو یاد گرفته.»
«...!»
چشم‌های پونگ‌گه گشاد شد.مرگ او بلافاصله نگاهش را‌انسان‌ها به سمت من چرخاند.
«حقیقت داره؟»
بلافاصله منظور چون ایگه را‌نداشت فهمیدم و با خنده‌ای کوتاه دهان‌است باز کردم: «فکر کنم درست می‌گه.»
یاد گرفته بودم. پزشک‌روی الهی به زور آن‌ها را‌زندگی در حلقم فرو کرده بود.
چون ایگه به پونگ‌گه که هنوز مشکوک بود‌انسان‌ها نگاه کرد و بلافاصله اضافه کرد: «اگه حرفمو‌قانون باور نمی‌کنی، برو درباره فرقه کوه هوآشان تحقیق کن.»
در آن لحظه، چشم‌های پونگ‌گه برقی زد.است او بلافاصله فهمید که منظور از جمله‌عالی «درباره فرقه کوه هوآشان تحقیق کن» چیست.
«پس می‌دونستید پزشک الهی کجاست.»
این بار چون ایگه‌روی تعجب کرد و از‌مرگ پونگ‌گه پرسید: «تو هم می‌دونستی؟»
«چند روز پیش، قهرمان بزرگ، شمشیر الهی هوآشان، شخصاً از‌ارزش پزشک الهی که در فرقه کوه هوآشان اقامت داشت درخواست‌شمشیر کرد تا به خاطر رهبر ما به اتحاد رزمی بیاد.»
با لحنی که نشان می‌داد‌قانون اصلاً انتظارش را نداشتم، گفتم: «ها؟رسم اون داره میاد به اتحاد رزمی؟»
پزشک الهی از دنیای رزمی متنفر‌دنیایی بود. بنابراین اینکه بخواهد به اتحاد‌اما رزمی سفر کند، اتفاق عجیبی بود.
«...حرف‌های ارشد‌دلیل اعظم رو‌روی باور می‌کنم.»
پونگ‌گه جواب جداگانه‌ای به من‌زندگی نداد و همزمان با زدن‌ارزش این حرف‌ها، بدنش را چرخاند.
«لطفاً دنبالم بیاید.»
قصد داشت‌برایشان خودش ما‌چندانی را راهنمایی کند.
بلافاصله پس از آن، من و‌باریک چون ایگه به دنبال پونگ‌گه که‌انسان‌ها راه را نشان می‌داد، وارد ساختمان شدیم.
از یک راهرو گذشتیم و از پله‌ها‌جان پایین رفتیم. در نهایت، هر سه نفرمان‌کاملاً به یک فضای زیرزمینی بزرگ و دست‌ساز رسیدیم.
سوووش—
قبل از اینکه پونگ‌گه بتواند‌نداشت چیزی بگوید، من و چون‌دور ایگه به مرکز اتاق خیره شدیم.
حتی بدون اینکه‌اغلب کسی چیزی بگوید، می‌توانستیم‌بین بلافاصله آن را ببینیم.
روی تختی که دفعه قبل آنجا نبود،جان یونگ جو گه با حالتی رسمی دراز‌کاملاً کشیده بود، انگار که به خواب رفته باشد.
بدون اینکه‌دنیایی حتی یک زخم‌قانون روی بدنش باشد.