چپتر 87: چپتر ۸۷
0«برادر کوچکتر!»
«به این‌می‌کرد زودی داری میری؟حال یکم زود نیست؟»
چون هوی که وسایلش را جمع کرده بود، با نگاهی‌می‌گشت به هیون دو، هیون جین و محافظان شمشیر شکوفه آلو‌همان که با عجله خودشان را رسانده بودند، سر تکان داد.
«رهبر فرقه‌برایش احضارم کرده،هوآشان باید برم.»
هیون دو با احتیاط گفت:تبدیل «اما بهتر نیست قبل از‌اینجا راه افتادن یکم آماده بشی؟»
«میگن تا‌می‌کرد تنور داغه باید‌حال نون رو چسبوند.»
هرچند این حرف را با قاطعیت زد،زندگی اما در حقیقت، چون هوی پیش خودش‌ببیند فکر می‌کرد که زمان‌بندی از این بهتر نمی‌شود.
«به هر حال دیگه‌هوآشان چیزی نمونده که بخوام‌برای تو اتحاد رزمی ببینم.»
دلیل آمدنش به اتحاد رزمی این بود‌بزرگترین که هنرهای رزمی فرقه‌های وابسته به آن‌کنن را زیر نظر بگیرد و بررسی کند.
اما به جای اینکه درک عمیق‌تری از هنرهای رزمی‌بخوام پیدا کند، فقط مجبور شده بود با یک مشت‌زیر دردسر و کارهای روی اعصاب سر و کله بزند.
«اگه هیچ نتیجه‌ای‌بعدش نداشت، تا الان‌کنن ولش کرده بودم.»
سرش را کمی‌راضی‌کننده بالا آورد و‌اساس به عمارت نگاه کرد.
فقط چهار روز آنجا‌برای مانده بود، اما همین‌آسمان مقدار هم برایش راضی‌کننده بود.
«هوآشان پایه و اساس لازم برای تبدیل شدن‌نمونده به بزرگترین فرقه زیر آسمان رو چیده. از‌فرقه‌های اینجا به بعدش رو خودشون می‌تونن جمع کنن.»
چون هوی سر تکان داد.
در این زندگی‌راضی‌کننده فقط دو چیز بود‌لازم که به دنبالشان می‌گشت.
اینکه تمام هنرهای‌لازم رزمی دنیا را‌شدن به چشم ببیند.
و اینکه هوآشان‌زمان‌بندی را به بزرگترین فرقه‌چیزی زیر آسمان تبدیل کند.
«بالاخره فرقه‌ایه‌اینجا که بهش‌خودشون تعلق دارم.»
در همان لحظه،راضی‌کننده محافظان شمشیر شکوفه‌اساس آلو جلو آمدند.
«مراقب خودت باش.»
«از مسیر اصلی منحرف نشو.»
در حالی که‌بعدش حرف می‌زدند، نگاهی‌کنن گذرا به آن‌ها انداخت.
در چهره‌هایشان نگرانی دیده می‌شد،پایه اما رد محوی از یک‌شدن لبخند هم روی لب‌هایشان بود.
«اوهو.»
«نکنه فکر کردین حالا که‌حال من نیستم می‌تونین تو تمریناتون‌اتحاد شل بگیرین و جیم بزنین؟»
«این چه‌اینجا حرفیه میزنی‌خودشون برادر کوچکتر!»
«شل بگیریم؟ عمراً!»
«اصلاً حرفشم نزن!»
آن‌ها با دستپاچگی فریاد زدند، درست مثل بچه‌هایی‌نمونده که موقع دروغ گفتن مچشان گرفته شده و‌فرقه‌های حالا با وحشت سعی در پنهان کردنش دارند.
«از همین قیافه‌هاشون‌بعدش معلومه که می‌خواستن‌کنن به خودشون استراحت بدن.»
چون هوی با تماشای‌هوآشان لب‌هایشان که به شکلی‌برای معذب می‌لرزید، پوزخندی زد.
«اگه همین‌طوری به تمرین ادامه بدین‌شدن و دفعه بعد ببینم هیچ پیشرفتی‌خودشون نکردین، شدت تمرینات رو می‌برم بالا.»
عرق سردی بر‌زمان‌بندی تن محافظان شمشیر‌دیگه شکوفه آلو نشست.
«همم؟ چرا اینقدر مضطرب شدین؟»
چون هوی این را‌هوآشان پرسید و خودش را‌برای به کوچه علی‌چپ زد.
«ا... اما تو که‌برای نمی‌تونی واقعاً بفهمی ما پیشرفت‌چیده کردیم یا نه، مگه نه؟»
«آ... آره. اینکه‌زمان‌بندی تمرین می‌کنیم دلیل نمیشه‌چیزی که حتماً بهتر بشیم.»
«دقیقاً به خاطر‌بعدش همینه که باید شدت‌زندگی تمرین رو بیشتر کنیم.»
چون هوی با قاطعیت گفت.
«اگه بعد از اون هم‌تبدیل پیشرفتی نکنین، مجبوریم تمرینات رو از‌بعدش اینم وحشتناک‌تر کنیم، این‌طور فکر نمی‌کنین؟»
محافظان شمشیر‌می‌کرد شکوفه آلو چشمانشان‌حال را محکم بستند.
همین الان هم تمرینات‌خودشون آن‌قدر طاقت‌فرسا بود که‌چیز مغزشان از کار می‌افتاد.
و حالا او‌راضی‌کننده داشت در مورد‌اساس سخت‌تر کردنش حرف می‌زد؟
«چیه؟ خوشتون نمیاد؟لازم پس گمشین بیرون‌شدن و ولش کنین.»
«نـ... نه!»
«ما سخت تمرین می‌کنیم!»
آن‌ها با عجله جواب دادند.
چون با شناختی که از شخصیت‌شدن چون هوی داشتند، می‌دانستند که ممکن‌خودشون است واقعاً مجبورشان کند بی‌خیال همه‌چیز شوند.
«پس اگه دفعه‌زمان‌بندی بعد مهارت‌هاتون بهتر نشده‌چیزی بود، خودتونو آماده کنین.»
«آ... آره...»
«فهمیدیم...»
با حرف‌های مداوم چون هوی،تبدیل محافظان شمشیر شکوفه آلو با‌اینجا ناامیدی سرهایشان را پایین انداختند.
«تنهایی مشکلی برات پیش نمیاد؟»
هیون دو‌اینجا به چون‌خودشون هوی نزدیک شد.
در ابتدا می‌خواست‌راضی‌کننده همراه چون هوی‌اساس برگردد، اما نمی‌توانست.
«ما تازه با اتحادیه‌برای گدایان متحد شدیم. نمی‌تونم‌آسمان همین‌طوری ول کنم و برم...»
در حال حاضر، نماینده واقعی‌حال هوآشان در اتحاد، رهبر فرقه‌اتحاد نبود، بلکه هیون دو بود.
اگر او می‌رفت، جایگاهی که هوآشان‌کنن با این‌همه سختی به دست آورده‌دنیا بود، ممکن بود دوباره متزلزل شود.
«به نظرت شبیه بچه‌هام؟»
«هاها.»
هیون دو‌می‌کرد با معذب‌نمی‌شود بودن خندید.
در حقیقت، حرف‌هایش به‌خودشون این خاطر نبود که‌چیز نگران چون هوی باشد.
«فقط امیدوارم‌برایش هیچ دردسری‌هوآشان درست نکنه...»
با شناخت کامل از شخصیت‌تبدیل و قدرت رزمی چون هوی،اینجا نگران بود که مبادا اتفاقی بیفتد.
«لطفاً، فقط‌می‌کرد هیچ حادثه‌ای‌نمی‌شود به بار نیار.»
تازه آن موقع بود که چون‌کنن هوی فهمید چرا هیون دو این‌قدر‌دنیا بی‌قرار است و خنده‌ای کوتاه سر داد.
«حالا می‌بینم‌برایش اوضاع چطور‌هوآشان پیش میره.»
فیشــ
پرده مهره‌دار در ورودی‌خودشون یک مسافرخانه کوچک در شهرستان‌دنبالشان اویچانگ با صدایی تکان خورد.
پرده رنگ‌ورورفته به کنار رفت‌پایه و چون هوی را با‌شدن لباس‌های رزمی خاکستری‌اش نمایان کرد.
«عجب جمعیتی.»
شاید به این خاطر‌نمی‌شود که نزدیک غروب بود،نمونده مسافرخانه پر از مشتری بود.
«هاهاها! بعدش من...»
غیژژژــ
داخل مسافرخانه، فضا پر از همهمه‌شدن صداها، به هم خوردن ظرف‌ها و‌خودشون صدای نواختن ساز از گوشه‌ای بود.
آن‌قدر پر سر و صدا‌حال بود که گوش آدم را به‌رزمی درد می‌آورد، اما اتمسفرش آزاردهنده نبود.
همین شلوغی خودش مدرکی بود‌می‌تونن که نشان می‌داد این مسافرخانه‌می‌گشت جای درست و حسابی است.
علاوه بر آن، بوی‌هوآشان غلیظ و مطبوع غذا‌برای اشتهایش را تحریک می‌کرد.
«اما اصلاً‌اساس جای خالی‌برای پیدا میشه؟»
در حالی که در ورودی پر‌دیگه سر و صدا ایستاده بود، سرش را‌دلیل چرخاند تا فضای داخل را برانداز کند.
با اینکه مسافرخانه نسبتاً‌خودشون بزرگ بود، حتی یک صندلی‌دنبالشان خالی هم به چشم نمی‌خورد.
اینجا تنها مسافرخانه در مسیر جاده‌اساس اصلی به سمت شانشی بود، برای همین‌چیده همیشه پر از مسافر و رهگذر بود.
«فکر می‌کردم بالاخره‌لازم می‌تونم تو یه‌شدن مسافرخانه استراحت کنم...»
اخم‌های چون‌می‌کرد هوی در‌نمی‌شود هم رفت.
«برم یه جای دیگه؟»
درست زمانی‌برایش که می‌خواست مسافرخانه‌پایه را ترک کندــ
«خوش آمدید!»
صدایی از‌می‌کرد پشت سرش‌نمی‌شود به گوش رسید.
سرش را چرخاند و پیشخدمتی با‌کنن چهره‌ای شاداب را دید که با‌دنیا چشمانی خندان به او نگاه می‌کرد.
«همراه کسی هستید؟»
«نه.»
«تنها جاهای‌می‌کرد خالی طبقه دوم‌حال هستن. مشکلی نیست؟»
او سر تکان داد.
پیشخدمت که خیالش راحت‌هوآشان شده بود، سریع او را‌تبدیل به طبقه بالا راهنمایی کرد.
«از این طرف.»
وقتی نشست،می‌کرد پیشخدمت به‌نمی‌شود سمتش برگشت.
«چی میل دارید سفارش بدید؟»
«بهترین غذا‌برایش و نوشیدنیتون‌هوآشان رو بیار.»
«اونا خیلی‌اساس گرون هستن...برای مشکلی که ندارید؟»
وقتی پیشخدمت با نگاهی که کمی تردید در آن‌بخوام بود این را پرسید، چون هوی با بی‌خیالی کیسه‌ای‌زیر بیرون آورد و یک سکه نقره به او داد.
«نـ... نقره؟!»
چشمان پیشخدمت که تا‌هوآشان آن لحظه لبخندی مؤدبانه بر‌تبدیل لب داشت، ناگهان گرد شد.
«همین الان آمادش می‌کنم!»
از ترس اینکه مبادا‌نمی‌شود سفارشش را لغو کند،نمونده با عجله دور شد.
«چای شما.»
در این فاصله، پیشخدمت‌هوآشان دیگری یک قوری گرم‌برای و یک فنجان آورد.
در حالی که منتظر‌برای غذا بود، جرعه‌ای از‌آسمان چای با عطر تلخش نوشید.
«چقدر از‌می‌کرد اون موقع‌نمی‌شود گذشته بود؟»
«ممنون که منتظر موندید!»
پیشخدمت با عجله از‌هوآشان پله‌ها بالا اومد و‌برای بشقابی رو روی میز گذاشت.
«این ماهی بخارپز معروف ووچانگ از‌شدن استان هوبیه. همین امروز صبح صید‌خودشون شده، پس باید خیلی تازه باشه.»
اوه؟ این؟
چشم‌های چون هوی گشاد شد.
ماهی بخارپز ووچانگ خیلی معروف بود،اساس اما به این هم شهرت داشت‌آسمان که درست کردنش دردسر زیادی داره.
«بوی خوبی می‌ده.»
ماهی که تمیز بخارپز شده بود،دیگه با سبزیجات و سس قرمز پوشونده شده‌دلیل بود و عطرش دماغش رو قلقلک می‌داد.
اما این همه‌چیز نبود.
پیشخدمت بعدش یه‌راضی‌کننده بطری مشروب هم‌اساس روی میز گذاشت.
بطری دست‌ساز و زمخت به‌تبدیل نظر می‌رسید، اما غرور توی‌اینجا چهره پیشخدمت کاملاً مشخص بود.
«و این هم‌زمان‌بندی شراب میوه‌ایه که‌دیگه سرآشپزمون شخصاً دم کرده.»
چوب‌پنبه رو‌اینجا با صدا‌خودشون بیرون کشید.
با یه صدای تق نرم،پایه عطر دلپذیری تو هوا پخش‌شدن شد و دهنش رو آب انداخت.
«خوبه.»
«مگه نه؟»
پیشخدمت لبخند درخشانی زد.
«تنهاتون می‌ذارم.برایش اگه چیزی لازم‌پایه داشتید صدام کنید!»
و با عجله دور شد.
تق—
چون هوی بلافاصله چاپستیک‌هاش‌خودشون رو برداشت و یه تیکه‌دنبالشان از ماهی رو گذاشت دهنش.
«خوشمزه‌ست.»
لبخندی روی لب‌هاش نشست.
بعد یه‌می‌کرد قلپ از شراب‌حال میوه‌ای سر کشید.
«خوب شد اون‌بعدش لباس‌های مسخره فرم‌کنن رو عوض کردم.»
یه لبخند‌برایش رضایت‌بخش ناخودآگاه روی‌پایه صورتش شکل گرفت.
اولین کاری که بعد از ترک اتحاد‌بزرگترین رزمی کرد، این بود که بره به‌کنن یه لباس‌فروشی و یه ردای جدید تنش کنه.
همین و بس.
برای اینکه از جلب توجه‌می‌تونن به عنوان یه تائوئیست خلاص‌می‌گشت بشه و بتونه آزادانه حرکت کنه.
«این‌طوری دلم می‌خواد قبل‌هوآشان از برگشتن، یه مدت‌برای طولانی‌تری تو دنیای رزمی بگردم.»
درست وقتی که داشت از‌تبدیل این سفر رضایت‌بخش لذت می‌برد و‌بعدش به فکر عقب انداختن برگشتش بود—
«امم، ببخشید قربان.»
پیشخدمت با تردید صداش کرد.
با چهره‌ای معذب، نگاهی‌هوآشان به پشت سرش انداخت‌برای و با احتیاط پرسید.
«ا-امیدوارم دردسری براتون نداشته باشه،تبدیل اما مشکلی نیست اگه چند‌اینجا نفر سر میز شما بشینن؟»
«بشینن سر میز من؟»
چون هوی به‌بعدش گروهی که پشت سرش‌زندگی ایستاده بودن نگاه کرد.
سه نفر بودن، همگی لباس‌های‌پایه فاخری پوشیده بودن که شبیه‌شدن بچه‌پولدارهای خانواده‌های قدرتمند به نظر می‌رسیدن.
«هر کاری دلتون می‌خواد بکنید.»
«ممنونم.»
پیشخدمت عمیقاً تعظیم کرد.
بعد با یه‌راضی‌کننده لبخند درخشان رو‌اساس به گروه کرد.
«لطفاً اینجا بفرمایید.»
«ممنون که‌می‌کرد اجازه دادید‌نمی‌شود بهتون ملحق بشیم.»
زنی که وسط ایستاده‌خودشون بود، با صدایی آروم‌چیز تشکر کرد و نشست.
با وجود لباس‌های پر‌هوآشان زرق و برقش، حالت چهره‌اش‌تبدیل سرد و تقریباً مورمورکننده بود.
«ممنون.»
«تشکر!»
مرد و زنی که‌خودشون به نظر می‌رسید همراهانش‌چیز باشن، تو دو طرفش نشستن.
«چی میل دارید سفارش بدید؟»
«خب...»
در حالی که اونا داشتن‌حال سفارش‌شون رو به پیشخدمت می‌دادن،اتحاد چون هوی به خوردنش ادامه داد.
بعد از اینکه پیشخدمت رفت—
قورت.
فقط صدای خوردن ماهی‌برای بخارپز ووچانگ و نوشیدن‌آسمان شراب میوه‌ای به گوش می‌رسید.
تق.
چون هوی بعد‌بعدش از تموم کردن غذاش،زندگی از جاش بلند شد.
شمشیری رو که به‌هوآشان صندلیش تکیه داده بود‌برای به کمرش بست و رفت.
با رفتن اون، نگاه‌برای گروهی که در سکوت‌آسمان غذا می‌خوردن تغییر کرد.
«اون یه رزمی‌کار بود.»
مرد جوان خوش‌قیافه زمزمه کرد.
با اون لباس ابریشمی مجلل،پایه حالت جدی چهره‌اش باعث می‌شد‌شدن شبیه یه نقاشی به نظر برسه.
«نظرت چیه؟»
زن سردچهره پرسید.
مرد جوان مردی رو‌خودشون که تازه باهاش غذا‌چیز خورده بودن به یاد آورد.
«من که چیزی حس نکردم.»
اون فقط یه‌لازم آدم معمولی بود‌شدن که شمشیر حمل می‌کرد.
«احتمالاً از اوناست که برای‌حال احتیاط در برابر راهزن‌های تو‌اتحاد مسیر، یه شمشیر با خودشون برمی‌دارن.»
«پس نیازی نیست نگران باشیم.»
زن فوراً‌برایش علاقه‌اش رو‌هوآشان از دست داد.
«امشب همین‌جا می‌مونیم.»
با شنیدن حرفش، دختر جوانی‌حال که چهره‌ای بامزه و چشم‌های‌اتحاد درشتی داشت با هیجان گفت.
«یعنی امشب تو چادر نمی‌خوابیم؟»
«درسته.»
«آخ جون!»
«اما بانوی‌می‌کرد من، این‌نمی‌شود یکم خطرناک نیست...»
مرد جوان‌اینجا سعی کرد‌خودشون اعتراض کنه.
«نه.»
زن سردچهره‌اساس حرفش رو‌برای قطع کرد.
«می‌دونم خطرناکه، اما‌زمان‌بندی برای سفر پیش‌دیگه رو باید استراحت کنیم.»
مرد جوان وقتی‌بعدش دید زن کوتاه‌کنن نمیاد، آهی کشید.
«من می‌رم‌برایش اتاق‌ها رو‌هوآشان آماده کنم.»
تو سکوت نیمه‌شب،زمان‌بندی چون هوی چشم‌هاش‌دیگه رو باز کرد.
نور ماه روشن‌بعدش بود و همه‌جا در‌زندگی سکوت فرو رفته بود.
جیرجیر گه‌گاه حشرات بیرون‌هوآشان از پنجره، فقط باعث می‌شد‌تبدیل سکوت متروک‌تر به نظر برسه.
چون هوی آروم‌لازم از جاش بلند‌شدن شد و نشست.
«کاری کردم‌می‌کرد که بخوام مورد‌حال شبیخون قرار بگیرم؟»
کمی بهش فکر کرد.
اما نه،برایش هیچ دلیلی‌هوآشان وجود نداشت.
«هر جور‌اساس فکر می‌کنم، دلیلی‌تبدیل براش پیدا نمی‌کنم.»
چشم‌های قیرگونش تاریکی رو شکافت.
«پس اینا‌اینجا اینجا چه‌خودشون غلطی می‌کنن؟»
تو همون لحظه—
ووش!
تندبادی وزید و‌زمان‌بندی چند سایه از‌دیگه تاریکی بیرون اومدن.
هم‌زمان، بارانی‌اینجا از خنجرها‌خودشون باریدن گرفت.
یه شبیخون ناگهانی بود، اما‌پایه چون هوی طوری حرکت کرد‌شدن که انگار از قبل منتظرش بود.
دستش مثل بال‌لازم زدن یه پروانه‌شدن به حرکت دراومد.
خنجرهای تیز‌می‌کرد به سمت اون‌حال حرکت کشیده شدن.
«واسه همچین مهارت‌های‌بعدش داغونی، خنجرهای خیلی‌کنن خوبی دستتون گرفتید.»
خنجرها که احتمالاً توسط‌هوآشان یه استادکار ساخته شده‌برای بودن، هاله تیزی داشتن.
با بی‌خیالی یکی از‌برای اونا رو بالا انداخت و‌چیده با انگشتش بهش تلنگر زد.
تینگ!
تیغه رعد پرنده شلیک شد.
مثل یه صاعقه، تیغه‌هوآشان از بدن مهاجم‌ها و‌برای حتی دیوار عبور کرد.
«آخ!»
وقتی یکی از مهاجم‌ها ناله کرد و تلوتلو‌نمونده خورد، چون هوی نیت قتلی رو از پهلو‌فرقه‌های حس کرد و انگشت اشاره‌اش رو بالا آورد.
شترق!
صدای مورمورکننده‌ای تو فضا پیچید.
مهاجمی که به سمتش هجوم‌تبدیل آورده بود، با یه سوراخ‌اینجا روی پیشونیش به زمین افتاد.
بوم!
بقیه که شاهد این قتل‌عام‌می‌تونن تو کسری از ثانیه بودن، با‌تمام ناباوری آب دهنشون رو قورت دادن.
«اون یارو شیم وی-جین بود؟»
یکی از‌اساس مهاجم‌ها زیر‌برای لب زمزمه کرد.
ابروی چون هوی پرید.
«چی؟ شیم‌اینجا وی-جین؟ اون‌خودشون دیگه کدوم خریه؟»
«چی؟»
«اون شیم وی-جین نیست؟»
چشم‌های قاتل‌ها لرزید.
«اما اون‌اینجا که با‌خودشون اونا بود...»
«یعنی ممکنه به جز‌هوآشان شیم وی-جین یه استاد‌برای دیگه هم اونجا باشه؟»
با اونا؟
در حالی که به‌نمی‌شود زمزمه‌های عجولانه‌شون گوش می‌داد،نمونده فکری از ذهنش عبور کرد.
همون گروهی که‌بعدش دیشب باهاشون سر‌کنن یه میز نشسته بود.
«نکنه هدف اصلی اونا بودن؟»
حالا دیگه‌اساس قضیه رو‌برای فهمیده بود.
اما این‌می‌کرد چیزی رو‌نمی‌شود عوض نمی‌کرد.
«تنها چیزی که مهمه‌خودشون اینه که این حروم‌زاده‌ها‌چیز به من حمله کردن.»
چون هوی با چشم‌هایی‌هوآشان سرد به قاتل‌ها خیره شد‌تبدیل و با لحنی هشدارآمیز گفت:
«چه اشتباه کرده باشید‌برای چه نه، تقاص حمله کردن‌چیده به من رو پس می‌دید.»