چپتر 332: چپتر ۳۳۲
0چشمان چون‌هیانگ هوی با خواندن‌خیره پیام تنگ شد.
کلمات نوشته‌هیانگ شده کاملاً دور‌خیره از انتظار بودند.
«مورد حمله قرار گرفتن؟»
ردپایی از‌غیرمنتظره‌ای سردرگمی در‌درست چشمانش پدیدار شد.
قیلین یشمی و واحد عدالت آسمانی به سمت فرقه ده‌افتاده هزار دست رفته بودند تا توجه راسوی باد و تیپ‌لحظه‌ای هیولای سیاه را که در ووشوئه مستقر بودند، جلب کنند.
آن‌ها کاملاً‌هیانگ علنی حرکت‌توقف کرده بودند.
پس منطقی بود که هدف قرار‌چهره بگیرند، اما راسوی باد و تیپ هیولای‌انداخت سیاه اصلاً ووشوئه را ترک نکرده بودند.
«یعنی کار یکی‌گرفته دیگه از نیروهای‌لحظه اتحاد سیاه شروره؟»
این محتمل‌ترین گزینه بود.
فرقه ده هزار دست تنها یک‌شدنش قدم با قبیله نام‌گونگ که به‌چهره سرعت در حال پیشروی بودند، فاصله داشت.
اما اینکه قیلین یشمی و واحد‌چهره عدالت آسمانی در چنین وضعیتی به‌نگاهی سمت فرقه ده هزار دست بروند؟
مگر اینکه اتحاد سیاه شرور قصد داشت فرقه‌کوچک‌تر ده هزار دست را به حال خود رها کند،شدنش وگرنه کاملاً طبیعی بود که برایشان نیروی کمکی بفرستد.
«فکرش رو‌هیانگ نمی‌کردم کار‌توقف به اینجا بکشه.»
چون هوی سرش را خاراند.
در حالت عادی، وقتی قیلین‌حالی یشمی و واحد عدالت آسمانی برمی‌گشتند،سپس این قضیه هم باید تمام می‌شد.
اما آن‌ها به‌طور‌گرفته غیرمنتظره‌ای مورد حمله‌لحظه قرار گرفته بودند.
درست در همان لحظه.
«چی شده، برادر کوچک‌تر؟»
صدایی از‌آورد کنارش به‌افتاده گوش رسید.
چون هیانگ که متوجه توقف چون‌لحظه هوی و خیره شدنش به پیام‌رسید شده بود، سرش را جلو آورد.
«اتفاقی افتاده؟»
او در حالی که به چهره‌شدنش بی‌تفاوت چون هوی نگاه می‌کرد، این را‌بی‌تفاوت پرسید و سپس نگاهی به پیام انداخت.
لحظه‌ای که کلمات‌اتفاقی نوشته شده در‌چهره آن را دید.
«...حمله؟»
چشمان چون‌هیانگ هیانگ از‌توقف تعجب گشاد شد.
نگاهش پر‌هیانگ از بهت‌توقف و حیرت بود.
«ایـ-این دیگه‌آورد چیه؟ حمله؟ کار‌حالی کی می‌تونه باشه؟»
او با‌غیرمنتظره‌ای لحنی مضطرب‌درست و عجولانه پرسید.
آن کلمات‌هیانگ به همان‌توقف اندازه شوکه‌کننده بودند.
اما برخلاف زن مضطرب، چون هوی‌شدنش با خونسردی پیام را در دستش‌چهره تا کرد و به حرف آمد.
«من از کجا بدونم؟»
لحنش کاملاً بی‌تفاوت بود.
سپس با چهره‌ای کاملاً خونسرد،خیره طوری که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده،حالی پیام را در هوا تکان داد.
«آخه با دیدن همین‌توقف یه تیکه کاغذ چطور‌آورد می‌تونم اطلاعات دیگه‌ای داشته باشم؟»
«آ-آره، راست می‌گی، ولی...»
رفتار بی‌خیال چون هوی فقط‌همان باعث شد قلب چون هیانگ‌کنارش بیشتر غرق در اضطراب شود.
«نباید همین الان بریم کمکشون؟»
صدایش کمی بالا‌متوجه رفت و نگاهش ناخودآگاه‌جلو به سمت شرق چرخید.
به سمت ژجیانگ، جایی که فرقه ده هزار‌نگاه دست در آن قرار داشت؛ همان مسیری که‌تعجب قیلین یشمی و واحد عدالت آسمانی رفته بودند.
«آره، انگار چاره‌ای نیست.»
همزمان با این حرف،توقف چون هوی نیروی درونی‌آورد خود را به جریان انداخت.
آستینش به اهتزاز درآمد و‌خیره حرارتی سوزان از دستی که پیام‌حالی را نگه داشته بود، فوران کرد.
این آتش حقیقی سامائه بود.
فوووش!
پیام درون دستش در یک چشم‌شدنش به هم زدن شعله‌ور شد و سپس‌بی‌تفاوت به شکل خاکستر در هوا پراکنده گشت.
چون هیانگ‌هیانگ بلافاصله سر‌توقف تکان داد.
«پس من‌آورد جوخه نابودی‌افتاده رو جمع می‌کنم.»
او با قاطعیت گفت.
«باشه.»
چون هوی‌هیانگ با تکان دادن‌خیره سرش موافقت کرد.
او پیش از این کار‌حالی راسوی باد و رهبر تیپ‌پرسید هیولای سیاه را یکسره کرده بود.
بنابراین، نجات قیلین یشمی و واحد‌لحظه عدالت آسمانی نسبت به رسیدگی به‌رسید بازماندگان تیپ هیولای سیاه اولویت بالاتری داشت.
«گذشته از این،متوجه گیر انداختن تمام‌شدنش اون بازمانده‌ها تقریباً غیرممکنه.»
چون هوی‌هیانگ گردنش را‌توقف کج کرد.
این یک‌آورد حرکت کششی‌افتاده سبک بود.
در همان‌غیرمنتظره‌ای حال، به‌درست آرامی زمزمه کرد.
«من اول می‌رم،متوجه تو هم اعضای جوخه‌جلو رو جمع کن بیار.»
«مـ-من جمعشون کنم و بیام؟»
«انگار وضعیت اورژانسیه، فکر‌افتاده کنم اگه همه با‌نگاه هم راه بیفتیم دیر می‌رسیم.»
«...حق با توئه.»
چون هیانگ‌هیانگ با بی‌حالی‌توقف سر تکان داد.
مهارت رزمی چون‌متوجه هوی در قلمروی‌شدنش فراتر از آسمان‌ها بود.
نه او و نه هیچ‌کس دیگری‌چهره در جوخه نابودی اطمینان نداشت که‌نگاهی بتواند با سرعت او برابری کند.
چون هوی چرخید.
ردای بلندش با چرخش‌توقف بدنش به سمت شرق،آورد در هوا به رقص درآمد.
حرکتی سبک، اما‌متوجه در عین حال‌شدنش سنگین به نظر می‌رسید.
احتمالاً به این دلیل بود‌حالی که کسی که این حرکت‌پرسید را انجام می‌داد، چون هوی بود.
خیلی زود،غیرمنتظره‌ای چون هوی با‌همان صدای پایینی گفت:
«پس بعداً می‌بینمت.»
به محض‌هیانگ اینکه حرفش‌توقف تمام شد.
وووش—
انرژی از‌غیرمنتظره‌ای زیر پاهای چون‌همان هوی جوانه زد.
این نیروی‌هیانگ درونی هنر الهی‌خیره شکوفه آلو بود.
به دنبال اراده‌اش برای رفتن،خیره موجی از انرژی در زیر‌افتاده پاهایش پراکنده و گسترده شد.
فوووووش!
در یک لحظه، موج‌درست شفاف انرژی با نیرویی قدرتمند‌صدایی در تمام جهات پخش شد.
در زیر آسمان تاریک شب، انرژی‌شدنش پراکنده شده، نور آبی کم‌رنگ ماه‌چهره را به هر سو بازتاب می‌داد.
در همان لحظه.
چون هوی قدمی برداشت.
درست زمانی که به نظر می‌رسید نوک کفش‌کوچک‌تر چرمی خون‌آلودش یک اینچ در زمین خاکی فرو‌خیره رفته، قامت او ناگهان سوسو زد و محو شد.
«...»
چون هیانگ با نگاهی خالی به فضای خالی‌ای‌آورد که چون هوی در آن ناپدید شده بود‌پرسید خیره ماند، کاملاً غرق در بهت و حیرت.
این منظره‌ای‌آورد عرفانی و‌افتاده مقدس بود.
دستانش ناخودآگاه‌غیرمنتظره‌ای به هم‌درست گره خوردند.
«...برادر کوچک‌تر‌هیانگ حتی از قبل‌خیره هم قوی‌تر شده.»
چشمان مبهوتش خیلی‌متوجه زود با شدتی سوزان‌جلو شروع به درخشیدن کردند.
با وجود اینکه او شاهد مهارت رزمی کوبنده‌ای بود‌می‌کرد که هر کس دیگری را می‌ترساند، اما در عوض‌نگاهش روحیه جنگندگی به مراتب بیشتری از خود ساطع می‌کرد.
این خلق و خوی او‌همان بود و این سرنوشتی بود‌کنارش که در خونش جریان داشت.
سپس چون هیانگ‌متوجه پایش را محکم‌شدنش بر زمین کوبید.
بام!
خاک به‌آورد هر سو‌افتاده پرتاب شد.
او با قدرت به جلو گام‌لحظه برداشت تا مأموریتی را که به‌رسید او محول شده بود، انجام دهد.
تا اعضای پراکنده جوخه‌توقف نابودی را در سریع‌ترین زمان‌اتفاقی ممکن دور هم جمع کند.
در جاده‌آورد رسمی و طولانی‌حالی به سمت ژجیانگ.
حاشیه جویباری طولانی که در‌همان نور سپیده‌دمِ تازه دمیده پوشیده شده‌گوش بود، به رنگ سرخ درآمده بود.
اما این بازتاب‌متوجه نور سرخ خورشید‌شدنش در حال طلوع نبود.
بوی تند و‌متوجه زننده خون سرخ از‌جلو آن به مشام می‌رسید...
خون.
جویبار زلالی که زمانی شایسته نام جویبار زلال بود،صدایی اکنون پر از اجساد بی‌شمار شده بود و آب‌جلو با خونی که ریخته بودند، به رنگ سرخ درآمده بود.
و در اطراف آن.
«بمیر!»
«این حرومزاده‌ها!»
فریادهای خشمگینانه‌ای به گوش می‌رسید.
ده‌ها، نه، صدها رزمی‌کار.
آن‌ها سلاح‌های تیز‌متوجه خود را وحشیانه به‌جلو سمت یکدیگر تاب می‌دادند.
تک‌تک آن‌ها.
حتی یک نفر هم‌درست نبود که نیت قتل‌کوچک‌تر در سر نداشته باشد.
آن‌ها کسانی بودند که جویبار‌خیره روان و زلال را به‌افتاده سرزمین مرگ تبدیل کرده بودند.
«آخه چطور همچین اتفاقی افتاد...»
صدایی شبیه‌آورد به یک آه‌حالی در فضا پیچید.
مرد جوانی با چهره‌ای ملایم، قیلین‌لحظه یشمی، در حالی که به اطراف‌رسید نگاه می‌کرد، چهره‌اش در هم رفت.
مرگ تمام‌هیانگ جهات را‌توقف پر کرده بود.
و نیمی از‌متوجه آن‌ها اعضای واحد‌شدنش عدالت آسمانی او بودند.
چشمانش را محکم بست.
هدف اصلی او عبور از‌همان جاده رسمی به سمت ژجیانگ‌کنارش و سپس بازگشت به ووشوئه بود.
اما به نحوی،متوجه در راه بازگشت، با‌جلو آن‌ها برخورد کرده بود.
فرقه ده هزار دست!
قیلین یشمی با ظرافت شمشیرش‌حالی را تاب داد و آن‌پرسید را روی گردن حریف مقابلش گذاشت.
«چرا به ما حمله کردید؟»
«آخ، اییی!»
مردی که تیغه سرد‌توقف روی گلویش بود، اشک‌آورد ریخت و لبانش لرزید.
«ا-این به خاطر اینه که‌حالی شما می‌خواستید از پشت به ما‌سپس حمله کنید، واسه همین ما هم...»
«حمله از پشت،گرفته داری در مورد‌لحظه چی حرف می‌زنی...»
درست زمانی که قیلین‌توقف یشمی با اخم به‌آورد حرف‌های مرد زمزمه می‌کرد.
وووش!
باد وهم‌آوری‌آورد از پشت‌افتاده سر وزید.
قیلین یشمی که جا خورده بود، به سرعت‌کوچک‌تر انرژی را در پایی که در جویبار فرو‌خیره برده بود جمع کرد و به هوا پرید.
کواااانگ!
آب آغشته به‌متوجه خون جویبار به‌شدنش بالا پرتاب شد.
نور سپیده‌دم از دوردست‌افتاده به آب‌های اوج‌گرفته جویبار برخورد‌می‌کرد کرد و در هم شکست.
این منظره‌ای زیبا،گرفته اما در عین‌لحظه حال وحشتناک بود.
و پیش از آنکه آب‌خیره خون‌آلود اوج‌گرفته حتی به طور کامل‌حالی فرو بریزد، دو شمشیر پدیدار شدند.
دو شمشیری که در یک چشم به هم زدن‌اتفاقی جریان خروشان نهر را شکافته بودند، هنگام برخورد با‌نگاهی یکدیگر مسیرهای طولانی از رد شمشیر بر جای گذاشتند.
جررررنگ!
نیت کشنده‌ای‌غیرمنتظره‌ای در تمام‌درست جهات پخش شد.
بر اثر ضربه برخورد دو شمشیر،شدنش آب خروشان نهر فوراً پراکنده شد‌چهره و بستر رودخانه برای لحظه‌ای پدیدار گشت.
تنها کسری از ثانیه بود.
«قویه!»
چیلین یشمی که شمشیر باستانی سونگ‌مون، یعنی نور‌کوچک‌تر لاجوردی را در دست داشت، با همان یک‌خیره ضربه شمشیرزن میانسالِ روبه‌رویش، نفس در سینه‌اش حبس شد.
دستی که شمشیر‌متوجه را گرفته بود،شدنش بی‌حس شده بود.
دلیلش این بود که نتوانسته‌خیره بود نیروی شمشیرِ شمشیرزن میانسال‌افتاده را به طور کامل دفع کند.
درست در همان لحظه.
«واقعاً که همون‌گرفته کسی هستی که‌لحظه وودانگ این‌قدر بهش می‌نازه.»
شمشیرزن میانسالی که شمشیرش‌توقف با او برخورد کرده‌آورد بود، به حرف آمد.
موج انرژی‌ای که از آستین‌های‌خیره در حال اهتزازش ساطع می‌شد،افتاده باد شدیدی به پا کرد.
نه تنها قدرت شمشیرش وحشتناک‌حالی بود، بلکه نیروی درونی‌اش هم‌پرسید در سطحی فراتر قرار داشت.
«تو شاگرد‌غیرمنتظره‌ای امپراتور شمشیر‌درست تایجی هستی؟»
با این‌هیانگ حرف، یک قدم‌خیره به جلو برداشت.
لبه ردای آبی‌رنگش که با‌خیره نخ‌های طلایی گلدوزی شده بود،افتاده بستر نمایان‌شده نهر را لمس کرد.
منظره‌ای خردکننده و نفس‌گیر بود.
«تو...»
چیلین یشمی آب‌متوجه دهانش را به‌شدنش سختی قورت داد.
ابروهای ضخیم، بینی کشیده‌توقف و لب‌هایی که محکم‌آورد روی هم فشرده شده بودند.
مردی بود که‌اتفاقی انگار خودِ مفهوم‌چهره مردانگی را تعریف می‌کرد.
علاوه بر آن، جریان بی‌نهایت وحشیانه‌لحظه نیروی سیاه‌رنگش باعث می‌شد احساس کند‌رسید با یک ببر درنده روبه‌رو شده است.
«تو دیگه کی‌متوجه هستی که همچین‌شدنش ضربه شمشیری داری...؟»
با این‌هیانگ سؤال، شمشیرزن‌توقف میانسال لبخند زد.
لب‌های بسته‌اش کمی به سمت‌حالی بالا کشیده شد؛ لبخندی که انگار‌سپس تقلای یک بچه برایش خنده‌دار بود.
«برو از استادت بپرس.»
«داری چی می‌گی...!»
درست زمانی‌هیانگ که چیلین یشمی‌خیره می‌خواست فریاد بزند.
فووووش!
ابتدا شمشیرِ‌غیرمنتظره‌ای شمشیرزن میانسال‌درست به حرکت درآمد.
موجی از انرژی شبیه به یک‌شدنش گل شکوفا شد، تیغه را نوازش‌چهره کرد و نیرویی عظیم ساطع کرد.
انرژی‌اش مانند‌هیانگ یک موج‌توقف خروشان بود.
«...!»
در آن لحظه،گرفته چشمان چیلین یشمی‌لحظه از تعجب گشاد شد.
«این موج انرژی، نکنه همونه؟!»
دقیقاً شبیه موج انرژیِ تکنیک‌خیره شمشیری بود که در گذشته‌افتاده از استادش درباره‌اش شنیده بود.
«شمشیر خردکننده درخشش خورشید؟!»
چیلین یشمی با‌گرفته عجله نور لاجوردی‌لحظه را بالا آورد.
حریفش یک متخصص معمولی نبود.
او یکی از اساتید بزرگ فرقه غیرمتعارف‌جلو از نسل‌های گذشته بود؛ کسی که می‌گفتند حریفی‌می‌کرد هم‌تراز با استادش، امپراتور شمشیر تایجی بوده است.
هویت او،آورد ارباب شمشیر‌افتاده شکسته بود.
«چرا اون اینجاست...»
گلوی چیلین یشمی خشک شد.
ارباب شمشیر شکسته، استاد عمارت شمشیر‌شدنش خردکننده روح بود و مردی که‌چهره هرگز پایش را از ژجیانگ بیرون نمی‌گذاشت.
اما حالا،آورد درست در برابر‌حالی چشمانش ایستاده بود.
«هوپ!»
چیلین یشمی‌هیانگ به‌طور غریزی نفسش‌خیره را حبس کرد.
الان وقت‌هیانگ این افکار‌توقف بیهوده نبود.
نیروی شمشیر خردکننده درخشش خورشید که از‌بی‌تفاوت او ساطع می‌شد، داشت او را له‌لحظه‌ای می‌کرد و فراتر از نهر گسترش می‌یافت.
چیلین یشمی‌غیرمنتظره‌ای دندان‌هایش را‌درست روی هم فشرد.
همزمان، انرژی‌ای که بیرون کشید‌خیره در تمام مجاری خونی‌اش جریان‌افتاده یافت و به نوک انگشتانش رسید.
«باید فراموش کنم!»
با این‌آورد فکر، چشمانش‌افتاده باز شد.
با یادآوری درسی که اخیراً‌همان از چون هوی گرفته بود،کنارش دستش برای لحظه‌ای سبک شد.
خیلی زود،هیانگ چیلین یشمی‌توقف چشمانش را بست.
او بینایی‌اش را رها کرد‌خیره و در عین حال، تمام‌افتاده حواس بدنش را تیزتر کرد.
تمام آن‌آورد منطقه، قلمرو‌افتاده او بود.
هر چیزی که درون‌درست این قلمرو بود را‌کوچک‌تر از طریق حواسش درک می‌کرد.
موج انرژی حریف، جریان هوا.
و در درون آن‌توقف چشم ذهن، چیلین یشمی‌آورد با شمشیرش یک دایره کشید.
آن تایجی بود.
آن اراده‌غیرمنتظره‌ای خیلی زود‌درست به دستش رسید.
و خیلی‌هیانگ زود، تایجی‌توقف را متجلی کرد.
«همم؟»
چشمان ارباب‌آورد شمشیر شکسته‌افتاده ریز شد.
«اون شاگرد امپراتور شمشیر تایجیه.
تو این سن‌متوجه کم داره شمشیر خرد‌جلو تایجی رو اجرا می‌کنه؟»
او بلافاصله‌هیانگ آن را‌توقف تشخیص داد.
وحدت شمشیر و بدن که چیلین‌چهره یشمی اکنون در حال اجرای آن بود،انداخت و تکنیک شمشیری که به دنبالش می‌آمد!
«اما هنوز خیلی جوونی.»
ارباب شمشیر شکسته‌متوجه نیروی درونی خود‌شدنش را بالا برد.
شکستنی که‌هیانگ همه چیز‌توقف را خرد می‌کند.
نابودی‌ای که‌آورد همه چیز‌افتاده را پاک می‌کند.
نیروی درونی هنر تخریب، یک تکنیک درونی که‌کوچک‌تر تنها با هدف نابود کردن خلق شده بود، در‌شدنش دستش جوانه زد و درون دوست قدیمی‌اش بارگذاری شد.
وووونگ—
دوستش، نابودگر‌هیانگ خلأ، به‌توقف صدا درآمد.
خیلی زود، نیروی سیاه‌رنگ‌افتاده غلیظی از دستش امتداد یافت‌می‌کرد و فضا را پر کرد.
با این‌غیرمنتظره‌ای کار، یک قدم‌همان به جلو برداشت.
بام!
کف نهر‌هیانگ که حالا‌توقف بدون آب بود.
درست در لحظه‌ای که به نظر‌چهره می‌رسید نوک پایش به آرامی آن را‌انداخت لمس کرده، شمشیرش به بیرون پرتاب شد.
زمین به شدت ترک خورد‌همان و موجی از انرژی سفیدرنگ و‌گوش متحدالمرکز به تمام جهات منفجر شد.
و در نهایت،متوجه آن دو با‌شدنش هم برخورد کردند.
کرااااک!
آب نهر‌آورد به تمام‌افتاده جهات منفجر شد.
انفجار ناگهانی و‌گرفته بلند باعث شد‌لحظه گوش‌ها سوت بکشد.
و در میان تمام این‌ها.
چکه، چکه.
قطرات خون‌آورد شکل گرفتند‌افتاده و پایین چکیدند.
«کوک.»
چیلین یشمی با ناله‌ای،توقف به زخم شمشیری که پهلویش‌اتفاقی را خراشیده بود اخم کرد.
«تونستی زنده بمونی.»
ارباب شمشیر شکسته ابرویش را بالا انداخت، سپس‌نگاه با دیدن چیلین یشمی که حالا داشت خونش‌تعجب را در آبِ بازگشته‌ی نهر پخش می‌کرد، پوزخند زد.
بلافاصله پس از‌گرفته آن، مچ دستش‌لحظه را تکان داد.
او زخم کشنده‌ای به چیلین‌خیره یشمی وارد کرده بود، اما‌افتاده خودش هم کاملاً بی‌ضرر نمانده بود.
«داره مورمور می‌شه.»
ارباب شمشیر شکسته‌اتفاقی این را زیر لب‌بی‌تفاوت گفت و اخم کرد.
نیرویی که هنگام برخوردشان از‌همان تیغه بالا آمده بود، داشت‌کنارش دانتیان پایینی‌اش را به شدت می‌لرزاند.
«ارباب شمشیر شکسته.»
درست در‌هیانگ همان لحظه، ناگهان‌خیره شخصی ظاهر شد.
پیرمردی قدبلند، با قدی نزدیک به‌چهره هفت فوت بود؛ سو یانگ-آک از شیطان‌انداخت دو دست، رهبر فرقه ده هزار دست.
او که متوجه شده بود ارباب‌لحظه شمشیر شکسته دچار جراحت داخلی شده است،هیانگ درست کنارش ایستاد و دهان باز کرد.
«عجیبه که در‌متوجه برابر یه بچه این‌طوری‌جلو دچار جراحت داخلی شدی.»
«...به نظر می‌رسه شایعات دنیای رزمی دروغ‌جلو نبودن. مهارتش در حدیه که بی‌دلیل بهش‌نگاه یکی از سه ستاره نوظهور بزرگ دنیا نمی‌گن.»
«واقعاً این‌قدر خوبه؟»
چشمان شیطان‌غیرمنتظره‌ای دو دست با‌همان نوری شبح‌وار درخشید.
همزمان، رداهای آغشته به‌توقف خونش به اهتزاز درآمد‌آورد و موجی ایجاد کرد.
«پس باید این‌متوجه علف هرز رو‌شدنش از ریشه بکنیم.»
انرژی در‌آورد دستانش به‌افتاده حرکت درآمد.
این یک‌غیرمنتظره‌ای نیت شیطانی‌درست و درنده بود.
«...»
چیلین یشمی‌هیانگ لبش را‌توقف گاز گرفت.
روبه‌رو شدن با ارباب شمشیر شکسته به تنهایی‌نگاه هم سخت بود، و حالا سو یانگ-آک، رهبر فرقه‌گشاد ده هزار دست هم به او ملحق شده بود.
«یعنی این پایانه؟»
درست در لحظه‌ای‌متوجه که به‌طور غریزی‌شدنش احساس شکست کرد.
تق.
صدای قدم‌هایی به گوش رسید.
همه با‌غیرمنتظره‌ای شنیدن این‌درست صدا متوقف شدند.
اتفاق بسیار عجیبی بود.
نبردی وحشیانه که در آن جان‌ها بی‌رحمانه هدف‌آورد قرار می‌گرفتند در جریان بود، با این حال‌پرسید همه تنها با شنیدن صدای قدم‌ها از حرکت ایستادند.
«این...»
وقتی چیلین یشمی سرش را‌همان چرخاند، مرد جوانی را دید‌کنارش که به آرامی نزدیک می‌شد.
مردمک چشمانش لرزید.
هر بار که مرد جوان قدمی برمی‌داشت، در‌آورد حالی که رداهای بلند و مشکی‌اش در باد‌پرسید تکان می‌خورد، فاصله‌ای سی فوتی را طی می‌کرد.
و در لحظه بعد.
تق.
مرد جوان‌هیانگ درست روبه‌روی‌توقف آن‌ها متوقف شد.
«این دیگه چه تکنیک حرکتی‌ایه!»
«این چیه...!»
در حالی که‌گرفته مردان غافلگیرشده به‌لحظه عقب قدم برداشتند.
«انگار حالت خوبه؟»
مرد جوان این را گفت، در حالی‌جلو که فقط به چیلین یشمی نگاه می‌کرد و‌می‌کرد هیچ توجهی به آن دو نفر دیگر نداشت.
و در آن لحظه، چیلین‌حالی یشمی با چهره‌ای بی‌نهایت درخشان،پرسید نام او را صدا زد.
«قهرمان جوان چون هوی!»