چپتر 403: عمارت دائو آسمانی
0در مسیر کوهستانی بلندی در قله تیانژو‌بررسی از کوه وودانگ که انگار می‌خواست ابرها‌خاصی را لمس کند، دو پیکر به چشم می‌خوردند.
آن‌ها جاودانه‌لبه‌ی موک یوپ و‌عمارت چون هوی بودند.
‘بدجور منتظر این لحظه‌ام.’
چون هوی که پشت سر جاودانه موک‌دقت یوپ حرکت می‌کرد، قدم‌هایش به سبکی و‌معنوی شادابی نسیم کوهستانی بود که گهگاه می‌وزید.
قدم‌هایش پر از هیجان بود.
‘درک و بینش‌بام جانگ سان‌فنگ... یعنی‌دائو چی می‌تونه باشه؟’
نیشخند نرمی‌تحریک روی لب‌های چون‌آورد هوی نقش بست.
انتظارش هر لحظه بیشتر می‌شد.
یه هنر رزمیه؟برخلاف یا یه جور‌دقت روشنگری و درک عمیق؟
در حالی که با خودش فکر می‌کرد‌آسمانی که جانگ سان‌فنگ، بینش و درکش را‌یکی دقیقاً به چه شکلی به جا گذاشته است.
جاودانه موک یوپ‌سرش در حالی که‌تابلوی می‌ایستاد گفت: «رسیدیم.»
روبروی آن‌ها یک اقامتگاه تائوئیستی بزرگ‌تابلوهایی و باستانی با کاشی‌های سقف قرمز‌بودایی قرار داشت که حسابی چشم را می‌گرفت.
شبیه به دیگر اقامتگاه‌های‌بقیه تائوئیستی بود که تا‌کرده به حال دیده بود.
ظاهراً هیچ‌لبه‌ی چیز خاص‌خیره و دندون‌گیری نداشت.
اما به محض اینکه‌بالا چون هوی پایش را‌لبه‌ی آنجا گذاشت، حسش کرد.
از همان اقامتگاه به ظاهر معمولی،تابلوهایی یک چیز شدید و قدرتمند داشت‌بودایی دانتیان بالایی او را تحریک می‌کرد.
چون هوی سرش را‌بقیه بالا آورد و به تابلوی‌یکی زیر لبه‌ی بام خیره شد.
عمارت دائو آسمانی.
برخلاف بقیه تابلوهایی که با دقت بررسی‌زیر کرده بود، این یکی هیچ قدرت بودایی‌برخلاف یا حضور معنوی خاصی در خود نداشت.
در واقع، راحت می‌شد گفت که هیچ اثری‌بررسی از هنر یا ویژگی‌هایی که از تابلوی یک‌خود ساختمان مهم انتظار می‌رود، در آن دیده نمی‌شد.
اما همان‌طور که‌برخلاف می‌گویند، هر کسی‌دقت به اندازه درکش می‌بیند.
چون هوی بلافاصله متوجه شد.
‘مسیرهای شمشیر.’
چنان به تابلو خیره‌برخلاف شد که انگار می‌خواست با‌کرده نگاهش آن را سوراخ کند.
با اینکه فقط یک خطاطی ساده به‌بررسی نظر می‌رسید، اما عمق مسیرهای شمشیری که‌خاصی در آن نهفته بود، اصلاً قابل اندازه‌گیری نبود.
کلمات نوشته شده روی آن، یعنی‌دائو «دائو آسمانی»، طوری بود که انگار داشت‌کرده مستقیم به ذهن و قلبش ضربه می‌زد.
‘خوشم اومد...تحریک همون اول کاری‌آورد بدجور جذبم کرد.’
در حالی که‌آسمانی یک گوشه دهان‌تابلوهایی چون هوی بالا رفت.
غیژ—
جاودانه موک یوپ‌بام در را هل‌دائو داد و باز کرد.
با صدای منحصر به فرد یک در‌زیر چوبی قدیمی، بوی کتاب‌های باستانی مخلوط با هوا‌بقیه از فضای باز شده به بیرون سرازیر شد.
داخل آن‌دائو تمیز و‌برخلاف مرتب بود.
قفسه‌های کتاب در همه طرف‌تابلوهایی به هم فشرده شده بودند و‌بودایی تا لبه پر از کتاب بودند.
هیچ چیز دیگری وجود نداشت.
«دنبال من بیا.»
جاودانه موک‌دائو یوپ از آستانه‌بقیه در عبور کرد.
چون هوی‌آسمانی بلافاصله او‌بقیه را دنبال کرد.
چون هوی با قدم گذاشتن روی‌دائو تخته‌های چوبی که جیرجیر می‌کردند، به‌بررسی سرعت اطراف خود را از نظر گذراند.
ده‌ها کتاب‌تحریک چشم او‌بالا را گرفت.
مشت تایجی، شمشیر ملایم‌برخلاف پیچیده دور انگشت، لگد‌بررسی هفت ستاره و بیشتر...
این‌ها کتابچه‌های هنرهای‌برخلاف رزمی بودند که بدجور‌بررسی دهانش را آب می‌انداختند.
‘مشت تایجی و لگد هفت ستاره رو که‌برخلاف قبلاً تو کتابخانه شیطان آسمانی دیدم، پس می‌تونم‌بودایی لگد هفت ستاره رو بعداً یه نگاهی بندازم.
هاه؟ شمشیر وحشی سه‌بالا قطع‌کننده هم اینجاست؟ شنیده‌لبه‌ی بودم تکنیک شمشیر بدکی نیست...’
چون هوی به‌آسمانی سرعت آن‌ها را‌تابلوهایی در ذهنش دسته‌بندی کرد.
قصدش این بود که بعد از دیدن بینش‌های‌کرده جانگ سان‌فنگ، یک دوری در کتابچه‌های رزمی فرقه‌واقع وودانگ بزند و حسابی آن‌ها را بررسی کند.
درست همان‌طور که چشمان چون‌عمارت هوی در حالی که به کتابچه‌های‌دقت هنرهای رزمی اطراف نگاه می‌کرد می‌درخشید.
غیژ—
صدای قدم‌هایی‌دائو روی تخته‌های‌برخلاف چوبی شنیده شد.
این صدای تنها حضور‌بقیه دیگر در داخل عمارت دائو‌یکی آسمانی بود که نزدیک می‌شد.
به زودی، یک تائوئیست میانسال‌عمارت با چهره‌ای صمیمی ظاهر شد‌تابلوهایی که لبخند گشادی بر لب داشت.
«منتظر بودم، رهبر فرقه.»
«آیا آماده‌سازی‌ها کامل است؟»
«همه چیز آماده شده است.»
با پاسخ پرانرژی تائوئیست میانسال،عمارت جاودانه موک یوپ سرش را چرخاند‌دقت و به چون هوی نگاه کرد.
«از الان به بعد،بالا این برادر کوچکتر شما‌لبه‌ی را راهنمایی خواهد کرد.»
«هاه؟ تو باهام نمیای؟»
چون هوی‌آسمانی سرش را‌بقیه کج کرد.
بینش‌های جانگ سان‌فنگ‌بام باید برای فرقه‌دائو وودانگ خیلی مهم باشد.
اما اینکه رهبر فرقه‌بالا به همین راحتی او‌لبه‌ی را ترک کند... عجیب بود.
«متأسفانه، من الان کاری دارم که باید‌دقت انجام دهم، بنابراین برای من سخت خواهد‌معنوی بود که شما را شخصاً راهنمایی کنم.»
چشمان چون هوی باریک شد.
اما بلافاصله شانه‌ای بالا انداخت.
حالا مگر فرقی هم می‌کرد‌آورد رهبر فرقه بماند یا برود؟ مهم‌عمارت فقط همان بینش‌های جانگ سان‌فنگ بود.
جاودانه موک یوپ دوباره سرش را چرخاند‌دقت و با تائوئیست میانسال طوری صحبت کرد‌معنوی که انگار به او هشدار جدی می‌دهد.
«فراموش نکن‌آسمانی که او یک‌تابلوهایی روز فرصت دارد.»
«فقط نصف روز نیست،خیره یه روز کامله. دوباره که‌بقیه می‌شنومش، واقعاً یه تصمیم غیرعادیه.»
تائوئیست میانسال‌تحریک سرش را‌بالا تکان داد.
اینقدر تعجب‌آور بود.
همین که کتابخانه مخفی فرقه وودانگ، یعنی عمارت دائو آسمانی را‌بودایی به یک غریبه نشان می‌دادند خودش به اندازه کافی حیرت‌انگیز بود، چه‌می‌رود برسد به اینکه اجازه دهند یک روز کامل آزادانه در آن بچرخد.
احتمالاً سابقه چنین‌بام چیزی در تاریخ طولانی‌آسمانی فرقه وودانگ وجود نداشت.
«پس، او‌تحریک را به‌بالا خوبی راهنمایی کن.»
«نگران نباشید.»
پس از دیدن پاسخ پرانرژی تائوئیست میانسال در حالی‌یکی که به سینه خود می‌کوبید، جاودانه موک یوپ بلافاصله‌اثری چرخید و در آن سوی قفسه‌های کتاب ناپدید شد.
در حالی که‌بام فقط آن دو‌دائو نفر باقی مانده بودند.
«اهم، از ملاقات شما خوشحالم.»
تائوئیست میانسال بلافاصله دستانش‌برخلاف را در یک حرکت‌بررسی محترمانه به هم گره زد.
«من موک چونگ‌برخلاف هستم. مدیریت این عمارت‌بررسی دائو آسمانی با منه.»
چون هوی به موک چونگ که پس از‌برخلاف معرفی با چشمان درخشان به او خیره شده‌بودایی بود نگاه کرد و دهانش را باز کرد.
«منم چون هوی‌ام.»
«خوشبختم.»
موک چونگ که‌برخلاف لبخند می‌زد، بلافاصله‌دقت بدنش را چرخاند.
«پس، بدون هیچ حرف اضافه‌ای،عمارت شما را به بینش‌های به‌تابلوهایی جا مانده از جاودانه راهنمایی می‌کنم.»
چون هوی که از‌بالا حرکت سریع موک چونگ راضی‌بام بود، او را دنبال کرد.
چقدر راه رفتند؟
تا زمانی که‌برخلاف آن‌ها از ده‌ها‌دقت کتابچه هنرهای رزمی گذشتند.
«همین‌جاست.»
موک چونگ‌تحریک ناگهان قدم‌هایش‌بالا را متوقف کرد.
جایی با‌دائو یک در‌برخلاف چوبی قدیمی بود.
چشمان چون‌آسمانی هوی به‌بقیه روشنی درخشید.
او به جایی‌بام رسیده بود که‌دائو بی‌صبرانه منتظرش بود.
درست زمانی که چون هوی یک‌تابلوی قدم به جلو برداشت، موک چونگ که‌آسمانی دستگیره در را گرفته بود، صحبت کرد.
«می‌خوای تنهایی‌دائو بری تو؟ یا‌بقیه با هم بریم...»
چون هوی حرفش‌برخلاف را قطع کرد و‌بررسی گفت: «تنهایی می‌رم تو.»
آخه واسه چی‌بام باید با این‌دائو یارو می‌رفت داخل؟
«می‌فهمم.»
موک چونگ، انگار که انتظار چنین‌تابلوهایی پاسخی را داشت، با آرامش پاسخ‌بودایی داد و به صحبت ادامه داد.
«با این حال،برخلاف یه قانونی هست‌دقت که باید رعایت کنی.»
در حالی که صحبت می‌کرد، موک‌دائو چونگ دستگیره در را کشید و‌بررسی لحظه‌ای که در بسته باز شد.
شوااا—
جریانی از هوای‌آسمانی خالص و شفاف‌تابلوهایی به بیرون سرازیر شد.
یک انرژی مقدس و خالص، کاملاً پاک از هر‌یکی گونه انرژی کدر و چرکی که معمولاً در محل زندگی‌ویژگی‌هایی آدم‌ها جمع می‌شود، تمام فضای داخل را پر کرده بود.
سپس، لبان‌لبه‌ی موک چونگ‌خیره تکان خورد.
«به هیچی آسیب نزن.»
با این آخرین کلمات، موک‌بقیه چونگ در کنار در باز‌یکی ایستاد و راه را باز کرد.
چون هوی‌آسمانی از آستانه‌بقیه در عبور کرد.
سپس، در‌لبه‌ی درست پشت‌خیره سرش بسته شد.
سوییش—
چون هوی‌دائو قدمی به‌برخلاف جلو برداشت.
با این کار، انرژی‌ای که‌تابلوهایی در داخل حس کرده بود،قدرت او را در بر گرفت.
نقطه طب سوزنی تاج‌خیره چون هوی باز شد و‌بقیه آگاهی‌اش تا دوردست‌ها گسترش یافت.
به دنبال آن،سرش ناگهان انرژی از‌تابلوی کف پاهایش بالا آمد.
لحظه‌ای بعد.
هوووک!
شکل چون هوی‌بام لرزید و به‌دائو جلو حرکت کرد.
در یک چشم به هم زدن،تابلوی چون هوی با به نمایش گذاشتن‌دائو نهایت رانش رایحه پنهان، به مرکز رسید.
'پس این بینش جانگ سان‌فنگه.'
چشمان چون‌آسمانی هوی به‌بقیه درخشانی برق زد.
در آن اتاق جادار،خیره یک ستون سنگی غول‌پیکر‌برخلاف به پهلو افتاده بود.
و روی‌تحریک آن ستون، رد‌آورد شمشیر دیده می‌شد.
آن‌ها نماد‌دائو تایجی را‌برخلاف شکل داده بودند.
'یعنی جانگ‌آسمانی سان‌فنگ اون پلاک‌تابلوهایی رو نوشته بود؟'
چون هوی لحظه‌ای‌بام که آن را‌دائو دید، متوجه شد.
دست‌خط روی پلاک مسیر‌بالا مشابهی با رد شمشیرهای‌لبه‌ی حک شده روی ستون داشت.
سسسک—
با تکیه بر شهودش،بقیه گوشه‌های دهان چون هوی به‌یکی یک پوزخند گشاد کشیده شد.
همزمان، نیروی درونی هنر الهی شکوفه آلو‌آسمانی مانند شعله‌ای زبانه کشید و نقاط طب‌یکی سوزنی اطراف چشمانش را یکی یکی پر کرد.
یک تکنیک چشمی‌سرش که به اوج‌تابلوی بینش رسیده بود.
مردمک‌هایش که با چنان سرعتی حرکت‌تابلوهایی می‌کردند که هیچ پس‌تصویری به جا‌بودایی نمی‌گذاشتند، شروع به خواندن رد شمشیرها کردند.
این ضربه‌آسمانی از کجا‌بقیه شروع شده بود؟
کجا به پایان رسیده بود؟
این یک‌تحریک مسیره، یا‌بالا یه نیت پشتشه؟
مسیرهای شمشیری که از رد‌بقیه شمشیرهای درون نماد تایجی حس‌یکی می‌کرد، داشتند او را تحریک می‌کردند.
مسیری که‌آسمانی درک می‌کرد‌بقیه ساده بود.
فقط یک‌لبه‌ی دایره می‌کشید،خیره و یک موج.
اما لحظه‌ای که آن‌ها برای‌آورد تکمیل نماد تایجی در هم‌خیره تنیده شدند، رنگ به خود گرفت.
سیاه و‌دائو سفید، یین‌برخلاف و یانگ.
این انرژی تایجی بود.
برای یک لحظه، از رد شمشیرهایی‌دائو که تایجی را به جا گذاشته‌بررسی بودند، پس‌شعله‌های یک آتش آبی‌رنگ سوسو زد.
این یک‌تحریک پدیده عجیب‌بالا و مرموز بود.
بام!
ناگهان، دانتیان بالایی‌برخلاف چون هوی به‌دقت شدت به هم ریخت.
همان‌طور که مسیرهای شمشیر را که وارد‌آسمانی قلمرویی غیرقابل درک شده بودند درک می‌کرد،یکی ذهنش از شدت حرارت به سفیدی گرایید.
'تایجی؟ یک مبدأ واحد؟ یا...'
با این‌دائو فکر، به آرامی‌بقیه چشمانش را بست.
تاریکی عمیقی‌آسمانی در دیدش‌بقیه ذوب شد.
سوووش—
همزمان، انرژی اطراف توسط چون‌آورد هوی جذب شد و یک‌خیره گردش پایدار را شکل داد.
این یک تغییر خاموش بود.
چون هوی‌آسمانی چشمانش را بست‌تابلوهایی و تمرکز کرد.
به وضوح انرژی خالصی را‌عمارت که به طور پیوسته در‌تابلوهایی بدنش انباشته می‌شد، درک می‌کرد.
افکار چون‌تحریک هوی به‌بالا سرعت شتاب گرفتند.
کاری که قصد‌آسمانی انجامش را داشت،تابلوهایی نوعی تشریفات بود.
اینجا، نه.
به طور دقیق‌تر، او قصد داشت از‌آسمانی انرژی ستون استفاده کند تا توهمی از‌یکی روح نخستین جانگ سان‌فنگ را متجلی کند.
درست در همان لحظه.
ششش—
تاریکی عمیق مانند یک‌بقیه سراب درخشید و به‌کرده شکل یک انسان درآمد.
پیرمردی با‌لبه‌ی ظاهری لاغر‌خیره و استخوانی بود.
در دست پیرمرد، که لباس فرم سفید‌زیر خالصی به تن داشت و با تاریکی‌برخلاف در تضاد بود، یک شمشیر قرار داشت.
'جانگ سان‌فنگ.'
برای یک‌آسمانی توهم، بیش از‌تابلوهایی حد واضح بود.
آن‌قدر پر از‌بام سرزندگی بود که‌دائو واقعی به نظر می‌رسید.
طبیعی بود.
چون آن یک تجسم بود.
سپس، چشمان پیرمرد،برخلاف جانگ سان‌فنگ، با‌دقت او گره خورد.
گوشه‌های چروکیده چشمانش‌بام عمیق‌تر شد و لبخندی‌آسمانی روی لبانش نقش بست.
لبخندی آرام و بی‌خیال بود.
ذهن چون‌دائو هوی با حرارت‌بقیه سفیدی شعله‌ور شد.
توهم یک استاد عالی‌مقام و‌تابلوهایی بی‌نظیر داشت ذهنش را داغ‌قدرت می‌کرد و آن را تحریک می‌ساخت.
سپس، آستین‌لبه‌ی جانگ سان‌فنگ‌خیره تکان خورد.
مچ دست سفیدی که با بالا رفتن آستین‌لبه‌ی نمایان شد، تکیده بود، اما چون هوی که‌تابلوهایی روبروی او قرار داشت، نیت عظیمی را حس کرد.
انگار که‌دائو تمام جهان‌برخلاف فشرده شده باشد.
این یک‌آسمانی نیت خردکننده‌بقیه و شدید بود.
'زودتر کپیش کن.'
چون هوی‌تحریک ناگهان دستش‌بالا را دراز کرد.
یک دست خالی‌آسمانی بود که هوا‌تابلوهایی را چنگ می‌زد.
اما آن دست به‌بقیه طور طبیعی حالت گرفتن یک‌یکی شمشیر را به خود گرفت.
در تاریکی، چون هوی به‌عمارت یک شمشیر فکر کرد و‌تابلوهایی به زودی، شکوفه ماه شکل گرفت.
در آن لحظه، لباس‌های جانگ سان‌فنگ‌تابلوی به اهتزاز درآمد و شمشیر در‌دائو دستش یک مسیر واحد را رسم کرد.
رد شمشیرهای‌دائو حک شده‌برخلاف روی ستون.
این تایجی بود.
امپراتور شمشیر‌تحریک تایجی تمام حواسش‌آورد را متمرکز کرد.
در ذهنش، تنها وردهای شمشیر‌بقیه خرد تایجی را که سال‌های‌یکی طولانی صیقل داده بود، مرور می‌کرد.
هوی! هوی!
لبه لباس‌های آبی‌رنگش به اهتزاز‌عمارت درآمد و شمشیر چوبی در‌تابلوهایی دستش در هوا شناور شد.
کوچک‌ترین تزلزلی‌تحریک در حرکاتش‌بالا وجود نداشت.
یک حالت بی‌نقص.
مجموعه‌ای پیوسته از فرم‌های بی‌شکل.
با شمشیر چوبی در دستش، امپراتور شمشیر تایجی با هماهنگی‌تابلوهایی در حال بافتن تکنیک‌های متعدد شمشیر فرقه وودانگ بود و‌خود آن‌ها را به عنوان یک کل واحد به نمایش می‌گذاشت.
طوری به نظر می‌رسید‌بالا که انگار فقط یک‌لبه‌ی تکنیک شمشیر واحد است.
جاودانه شمشیر وودانگ‌آسمانی به امپراتور شمشیر‌تابلوهایی تایجی خیره شد.
نگاه تیز و آبی‌رنگش، که با‌دقت نیروی درونی هنر الهی تایجی عجین شده‌معنوی بود، حرکات امپراتور شمشیر تایجی را می‌خواند.
'به خاطر همینه که شمشیر‌عمارت خرد تایجی رو نقطه اوج‌تابلوهایی تمام تکنیک‌های شمشیر فرقه وودانگ می‌دونن؟'
واقعاً چیز مرموزی بود.
مهم نبود که تکنیک‌های شمشیر فرقه وودانگ چقدر‌بررسی شبیه به هم بودند، بافتن آن‌ها به یکدیگر و‌واقع اجرایشان به عنوان یک کل واحد کار دشواری بود.
وگرنه چرا باید‌برخلاف تکنیک‌های شمشیر به‌دقت صورت جداگانه تقسیم می‌شدند؟
اما حالا، شمشیر خرد تایجی‌عمارت مرزهای بین تکنیک‌های شمشیر فرقه وودانگ‌دقت را کاملاً در هم شکسته بود.
این هماهنگی تایجی‌سرش بود که در شمشیر‌زیر چوبی دمیده شده بود.
فرم‌های تکنیک‌های مختلف شمشیر بدون‌بقیه هیچ حس ناهماهنگی با یکدیگر‌یکی ترکیب شده و به نمایش درمی‌آمدند.
«در عوض، قدرت شمشیر خرد‌تابلوهایی تایجی باید با مهارت کسی که‌بودایی از اون استفاده می‌کنه متناسب باشه.»
جاودانه شمشیر وودانگ بلافاصله نقاط قوت و‌آسمانی ضعف شمشیر خرد تایجی را که امپراتور شمشیر‌قدرت تایجی در حال اجرای آن بود، درک کرد.
این شمشیر‌تحریک به دنبال‌بالا هماهنگی بود.
این یک توانایی برجسته بود، اما به‌دقت این معنا بود که شخص باید در‌معنوی تکنیک‌های شمشیری که یاد گرفته بود، استاد می‌شد.
مهارت شمشیرزن مطلق بود.
«جالبه. اگه‌لبه‌ی به درستی‌خیره روش مسلط بشه...»
درست زمانی که جاودانه شمشیر وودانگ به‌زیر شمشیر خرد تایجی و امپراتور شمشیر تایجی که‌بقیه آن را بازیابی کرده بود، علاقه نشان داد.
ناگهان سرش را چرخاند.
به سمت قله تیانژو بود.
«این...»
چشمانش با‌تحریک نوری درخشان‌بالا برق زد.
از بالای قله تیانژو، که‌بقیه در ابرهای غلیظ پوشیده شده‌یکی بود، یک نیت متعالی احساس می‌شد.