چپتر 257: چپتر 257
0«این یارو همون استراتژیست نظامیه؟»
چون هوی با دقت به‌انزوا مردی که تازه از در‌اینکه وارد شده بود، نگاه کرد.
«چه قیافه عجیبی داره.»
مرد موهای بلندی داشت که نیمی‌احوال‌پرسی سیاه و نیمی سفید بود و‌ذهنش آن‌ها را پشت سرش بسته بود.
اصلاً نمی‌شد فهمید پیرمرد‌گذشته است یا در سنین‌انزوا میانسالی به سر می‌برد.
«اما جگال...؟»
درست در همان لحظه که‌زمانی چون هوی در افکارش غرق بود‌کوتاه و سرش را کج کرده بود...
یونگ جو گه با‌ندیدیم لحنی تند پرسید: «چی‌مدتی تو رو کشونده اینجا؟»
در چند سال گذشته، او همراه با‌اتحاد رهبر اتحاد در انزوا به سر برده‌حالا بود و در اعماق اقامتگاهش پنهان شده بود.
اینکه حالا یک‌دفعه مسیر کاملاً متفاوتی را پیشنهاد‌اقامتگاهش بدهد و این‌طور شخصاً آفتابی بشود، یونگ جو‌پیشنهاد گه را پر از شک و احتیاط کرده بود.
اما با وجود برخورد تند یونگ‌برای جو گه، استراتژیست نظامی با آرامش حرف‌نصفه‌ونیمه‌اش زد، انگار اصلاً ککش هم نگزیده بود.
«مگه می‌تونستم‌وقته مهمون‌های دعوت‌شده‌ام‌ندیدیم رو منتظر بذارم؟»
استراتژیست که به آن‌ها نزدیک شده بود، جواب یونگ جو‌اعماق گه را داد و بعد نگاهش را به هیون دو‌بدهد دوخت و دست‌هایش را به نشانه احترام به هم گره زد.
«خیلی وقته‌همراه که همدیگه‌اتحاد رو ندیدیم.»
هیون دو سر تکان‌دیده داد و با یک احوال‌پرسی‌آمده معمولی جواب داد: «...مدتی می‌شه.»
ظاهرش آرام‌وقته بود، اما ذهنش‌تکان در تلاطم بود.
او فقط یک بار قبلاً این استراتژیست را‌انزوا دیده بود، همان زمانی که برای اولین بار‌مسیر با رهبر اتحاد به اتحاد رزمی آمده بود.
و آن‌همراه هم یک دیدار‌انزوا خیلی کوتاه بود.
«اینکه انزوای نصفه‌ونیمه‌اش‌قبلاً رو بشکنه و‌برای شخصاً بیاد اینجا...»
با اطمینان از اینکه‌ندیدیم این یک مسئله عادی نیست،می‌شه قلبش مثل یخ سرد شد.
درست در همان‌سال لحظه، جگال گونگ‌رهبر سرش را چرخاند.
چشم‌هایش با دیدن چون هوی‌انزوا به شدت لرزید، اما خیلی زود‌حالا آرامش خودش را به دست آورد.
«من جگال‌بار گونگ هستم، استراتژیست‌زمانی نظامی اتحاد رزمی.»
چون هوی به مردی که لقب‌احوال‌پرسی و اسمش را اعلام کرده بود‌ذهنش نگاه کرد و با لحنی بی‌تفاوت پرسید:
«جگال؟ از قبیله جگالی؟گذشته ولی قبیله جگال که‌انزوا عضو جامعه آسمان پروازه.»
با این سوال، یونگ‌اتحاد جو گه با چهره‌ای ناباورانه‌پنهان به چون هوی خیره شد.
این یک حقیقت کاملاً شناخته‌شده بود که وقتی قبیله جگال‌دیدار از اتحاد جدا شد، جگال گونگ با آن‌ها نرفت و‌قلبش در مقام خودش به عنوان استراتژیست نظامی اتحاد رزمی باقی ماند.
این یک دانش عمومی برای هر‌احوال‌پرسی کسی بود که حتی مدت کوتاهی‌ذهنش را در دنیای رزمی گذرانده باشد.
یونگ جو گه با‌گذشته لحنی سرزنش‌آمیز گفت: «تو‌انزوا حتی این رو هم نمی‌دونی؟»
اما چون‌همراه هوی اصلاً به‌انزوا روی خودش نیاورد.
«چون نمی‌دونم می‌پرسم‌قبلاً دیگه. اگه می‌دونستم‌برای مگه مرض داشتم بپرسم؟»
با این حرف‌های گستاخانه و پر از‌معمولی اعتمادبه‌نفس چون هوی، دهان یونگ جو گه‌فقط از تعجب باز ماند و زبانش بند آمد.
«...این اولین باریه که‌گذشته با کسی روبه‌رو می‌شم که‌برده از وضعیت من خبر نداره.»
استراتژیست هم‌همراه در دلش‌اتحاد جا خورده بود.
اما تعجبش را قورت‌دیده داد، به چون هوی‌رزمی نگاه کرد و جواب داد:
«من الان عضو‌همدیگه قبیله جگال نیستم،احوال‌پرسی اما یه زمانی بودم.»
«آها، که این‌طور.»
چون هوی که به نظر‌انزوا می‌رسید قضیه را گرفته، استراتژیست را‌حالا از سر تا پا برانداز کرد.
«این قبیله جگال‌قبلاً چطوری این‌قدر پر‌برای از آدم‌های بااستعداده؟»
آنجا جایی بود که هم یک متخصص بی‌نظیر مثل‌می‌شه ارباب ظالم را داشت و هم جگال سونگ-هیون که‌زمانی در سن کم روی تشکیلات تسلط پیدا کرده بود.
و حالا علاوه‌سال بر آن‌ها، این استراتژیست،اتحاد جگال گونگ هم بود.
آن‌ها یک قبیله بی‌نقص بودند که‌برده هم در هنرهای رزمی و هم‌یک‌دفعه در علم و دانش سرآمد بودند.
«حداقل جای شکرش باقیه. نمی‌دونم چرا با هم چپ افتادن، اما اگه‌انزوای این یارو هم با قبیله جگال می‌موند، تبدیل به یه مانع گنده‌چرخاند برای فرقه کوه هوآشان می‌شد تا بتونه بزرگ‌ترین فرقه زیر آسمان بشه.»
در حالی که چون هوی با‌احوال‌پرسی نگاهی ارزیابانه به استراتژیست خیره شده‌ذهنش بود و درباره قبیله جگال فکر می‌کرد...
استراتژیست با لحنی ملایم پرسید: «...آیا‌رهبر شما قهرمان جوان، قهرمان الهی شکوفه‌پنهان آلو، ارباب جوان چون هوی هستید؟»
«خودمم.»
«شما از اون‌قبلاً چیزی که فکر‌برای می‌کردم جوان‌تر هستید.»
استراتژیست همان‌طور که حرف می‌زد،تکان سریع چون هوی را از‌ظاهرش سر تا پا برانداز کرد.
او جوان بود، خیلی جوان.
«شنیدم که این جوانسازی نیست. در این‌اعماق صورت، اون استادیه که تو این سن‌کاملاً کم تونسته امپراتور جنگل سبز رو شکست بده...»
چشم‌هایش بی‌نهایت عمیق شد.
«حتی پدر من هم‌ندیدیم تو این سن به‌مدتی چنین قلمرویی نرسیده بود.»
ذهن استراتژیست شروع به کار کرد و‌اتحاد ناخودآگاه چون هوی را با ارباب ظالم،حالا یکی از هشت خدای رزمی، مقایسه کرد.
«شاید بتونه به یه متخصص‌انزوا بی‌نظیر تبدیل بشه که حتی از‌حالا هشت خدای رزمی هم فراتر بره...»
استراتژیست که از این فکر‌زمانی ناگهانی جا خورده بود، سریع‌دیدار آن را از ذهنش بیرون کرد.
«نه، غیرممکنه. مهم نیست تو این سن کم‌مدتی به چه قلمروی خیره‌کننده‌ای رسیده باشه، قلمرو هشت‌قبلاً خدای رزمی چیزیه که فقط خودشون می‌تونن بهش برسن.»
او کارهای هشت‌سال خدای رزمی را‌رهبر به یاد آورد.
آن‌ها انسان نبودند.
آن‌ها چیزی‌بار فراتر از‌دیده دنیای فانی بودند.
آن‌ها موجوداتی‌وقته بودند که برازنده‌تکان لقب «خدا» بودند.
«حتی اگه نتونه به‌گذشته سطح اون‌ها برسه، قطعاً‌انزوا مهارت‌های فوق‌العاده حیرت‌انگیزی داره.»
نگاه استراتژیست‌همراه دوباره روی چون‌انزوا هوی متمرکز شد.
حتی اگر نمی‌توانست به قلمرو هشت خدای‌اولین رزمی برسد، این استعداد را داشت که‌بشکنه تا آخر مسیر آن‌ها را دنبال کند.
اگر الان دوران هشت خدای رزمی نبود،معمولی قدرت رزمی او برای رقابت بر سر‌فقط لقب قوی‌ترین فرد زیر آسمان کافی بود.
«باید با دقت زیر نظرش داشته باشم. اگه متحدمون بشه‌اعماق که هیچ، اما اگه احتمال داشته باشه که به یه‌بدهد دشمن تبدیل بشه، باید همین الان تو نطفه خفه‌اش کنم.»
درست در همان‌رهبر لحظه که چشم‌های استراتژیست‌اعماق سرد و بی‌رحم شد...
یونگ جو گه در حالی که‌برای به استراتژیست زل زده بود، گفت: «خب،نصفه‌ونیمه‌اش فقط اومدی یه سلامی بکنی و بری؟»
استراتژیست با بی‌تفاوتی به یونگ جو‌احوال‌پرسی گه نگاه کرد که جوری رفتار‌ذهنش می‌کرد انگار اینجا تالار شخصی خودش است.
«به چی‌چند این‌طوری زل زدی؟همراه چیزی رو صورتمه؟»
«نه، قربان.»
استراتژیست که می‌دید یونگ جو‌زمانی گه خودش را به کوچه‌دیدار علی‌چپ زده، به حرف آمد.
«زمان‌بندی عالی‌ایه. قصد‌همدیگه داشتم جداگانه به‌احوال‌پرسی دیدنتون بیام، رهبر.»
«چی؟»
یونگ جو گه که از این‌برده حرف غیرمنتظره جا خورده بود، با‌یک‌دفعه چشم‌های گشادشده به استراتژیست خیره شد.
استراتژیست به آرامی‌قبلاً از هیون دو‌برای پرسید: «اجازه هست بشینم؟»
هیون دو از این سوال ناگهانی‌احوال‌پرسی کمی تکان خورد، اما خیلی زود‌ذهنش با آرامش جواب داد: «مشکلی نیست.»
«ممنونم.»
استراتژیست نشست، به سه مردی‌انزوا که دور میز بودند نگاه‌اینکه کرد و شروع به صحبت کرد.
«فردا صبح زود،قبلاً جلسه بزرگ دنیای‌برای رزمی برگزار می‌شه.»
«همم.»
هیون دو از برگزاری این‌قدر‌همراه سریع و غیرمنتظره جلسه بزرگ،اعماق ناله‌ای را در گلویش خفه کرد.
یونگ جو گه‌رهبر از آن طرف غرغر‌اعماق کرد: «چرا این‌قدر زود؟»
با این حال،قبلاً از درون به‌برای شدت مضطرب بود.
«...دلیلی برای‌وقته این‌همه عجله‌ندیدیم وجود داره؟»
او به خودش افتخار می‌کرد که تمام اطلاعات‌انزوا دنیا را جمع‌آوری و مدیریت می‌کند، اما چند نفری‌کاملاً بودند که نمی‌توانست کاملاً از کارشان سر در بیاورد.
و یکی از آن‌ها،اتحاد همین مردی بود که‌اقامتگاهش الان روبه‌رویش نشسته بود.
در همان‌بار لحظه، استراتژیست‌دیده لب باز کرد.
«عجله کردم تا جاسوس‌هایی که‌تکان به اتحادمون نفوذ کردن، نتونن‌ظاهرش هر غلطی دلشون می‌خواد بکنن.»
کلماتی که از دهانش‌گذشته خارج شد، برای باز ماندن‌برده دهان هر کسی کافی بود.
«جا... جاسوس؟»
چشم‌های هیون دو از شوک گرد شد،اولین در حالی که نگاه یونگ جو گه‌بشکنه با بی‌قراری به این‌طرف و آن‌طرف می‌دوید.
«جاسوس؟ این دیگه چه چرت‌وپرتاییه...»
«شما که‌چند ازش خبر دارید،همراه مگه نه، رهبر؟»
«چی؟ من می‌دونم؟»
با این سوال آرام‌دیده استراتژیست، یونگ جو گه سرش‌آمده را خاراند و جواب داد:
«اصلاً معلوم‌وقته هست داری درباره‌تکان چی حرف می‌زنی...»
استراتژیست که می‌دید یونگ جو‌همراه گه همچنان خودش را به‌اعماق ندانستن می‌زند، چهره‌اش سرد شد.
«هوی.»
...هوی؟ اون دیگه چه کوفتیه؟
درست در همان لحظه که‌تکان چون هوی با شنیدن این‌ظاهرش کلمه ناگهانی چانه‌اش را مالید...
فوووش!
هاله یونگ جو‌رهبر گه به طرز‌برده وحشتناکی تغییر کرد.
رفتار بی‌خیال قبلی‌اش جایش‌دیده را به فشار سنگینی داد‌آمده که روی استراتژیست آوار شد.
یونگ جو گه‌همدیگه با لحنی تند‌احوال‌پرسی پرسید: «از کِی می‌دونستی؟»
هاله‌ای بود که می‌توانست نفس‌همراه یک رزمی‌کار معمولی را بند بیاورد،اقامتگاهش اما استراتژیست خم به ابرو نیاورد.
«کمی بیشتر از ده سال.»
«...حروم‌زاده. تمام این‌قبلاً مدت می‌دونستی و‌برای خفه خون گرفته بودی؟»
«اگه حرکتی‌وقته می‌کردم، خودشون‌ندیدیم رو مخفی نمی‌کردن؟»
یونگ جو گه‌سال با شنیدن این‌رهبر جواب بی‌تفاوت، نوچ‌نوچ کرد.
«یعنی می‌خوای بگی خودت‌اتحاد رو قایم کردی تا اونا‌پنهان هر غلطی دلشون می‌خواد بکنن...»
«دقیقاً.»
استراتژیست حرف یونگ‌همدیگه جو گه را قطع‌معمولی کرد و ادامه داد:
«و به لطف همین‌گذشته کار، حالا فرصتی ساختم تا‌برده دمشون رو به تله بدن.»
«...دم؟ منظورت چیه؟»
«می‌دونی هدفشون چیه؟»
با این سؤال‌همدیگه استراتژیست، چشم‌های یونگ‌احوال‌پرسی جو گه تاریک شد.
«فروپاشی نه‌چند استان و سه‌همراه قلمرو، مگه نه؟»
«...؟!»
هیون دو که تا آن موقع‌برای ساکت بود و نمی‌توانست سر از‌انزوای حرف‌هایشان دربیاید، با چشم‌های گشادشده نگاهشان کرد.
«مـ-منظورتون چیه؟»
استراتژیست به هیون دوی‌گذشته گیج و مبهوت نگاه کرد‌برده و با صدای پایینی گفت:
«همون‌طوره که گفت. جاسوس‌هایی که دنبال فروپاشی نه‌اقامتگاهش استان و سه قلمرو هستن، به اتحادمون نفوذ‌پیشنهاد کردن. هدفشون احتمالاً فروپاشی یا غصب اتحاد رزمیه.»
دهان هیون‌بار دو از‌دیده تعجب باز ماند.
در همین حین، گوش‌های چون هوی‌احوال‌پرسی تیز شد. با هر کلمه‌ای که‌ذهنش از دهانشان درمی‌آمد، داستان داشت جالب‌تر می‌شد.
«اوهو، پس همونایی که قدیس شمشیر‌رهبر و چون ایگه قبلاً ازشون حرف‌پنهان می‌زدن، حتی تو اتحاد هم نفوذ کردن؟»
در حالی که او داشت‌انزوا شنیده‌های گذشته‌اش را مرور می‌کرد،اینکه استراتژیست به توضیحاتش ادامه داد.
«و اونا نمی‌تونن این نشست بزرگ دنیای رزمی رو از دست بدن.انزوای جنگ با اتحاد سیاه شرور بهشون اجازه می‌ده تا اهدافشون رو پیش‌چرخاند ببرن. احتمالاً به هر قیمتی که شده سعی می‌کنن یه جنگ راه بندازن.»
با شنیدن این‌همدیگه حرف، اخم‌های یونگ جو‌معمولی گه در هم رفت.
حق با او بود.
اما این یعنی...
«یعنی می‌گی بین کسایی‌دیده که قراره تو نشست‌رزمی بزرگ شرکت کنن، جاسوس هست؟»
«دقیقاً.»
چهره یونگ‌چند جو گه‌گذشته سفت شد.
کسانی که در این‌اتحاد نشست بزرگ شرکت می‌کردند، از‌پنهان معتبرترین اعضای اتحاد رزمی بودند.
فکر اینکه بین‌قبلاً چنین آدم‌هایی جاسوس‌برای وجود داشته باشد...
«هرطور که حساب کنی، شرکت‌کننده‌های این‌احوال‌پرسی نشست حداقل در سطح ارشدهای یه‌ذهنش فرقه مقام دارن. چطور ممکنه جاسوس باشن...»
«اونا از خیلی وقت پیش نفوذ کردن‌اتحاد و ریشه‌های عمیقی تو اتحادمون دارن. و‌حالا مخفیانه دارن برای فروپاشی اتحاد رزمی کار می‌کنن.»
با وجود اینکه یونگ جو گه طوری‌اعماق حرف می‌زد که انگار باورش سخت است،کاملاً استراتژیست با قاطعیت حرفش را رد کرد.
«مگه همین چند لحظه‌دیده پیش نبود که خودت،رزمی رهبر، فهمیدی جاسوس‌ها وجود دارن؟»
«...»
با این طعنه‌سال مستقیم، یونگ جو‌رهبر گه ساکت شد.
سپس استراتژیست به‌رهبر هیون دو نگاه‌برده کرد و ادامه داد:
«و با اینکه هنوز کاملاً مطمئن نیستم، اما حادثه‌آمده خونین یولیم، جایی که شمشیرزن شکوفه آلو و محافظان شمشیر‌نیست شکوفه آلو کشته شدن، هم ممکنه کار اونا بوده باشه.»
بام!
هیون دو دستش را‌گذشته محکم روی میز کوبید‌انزوا و از جا پرید.
«راست می‌گی؟»
هیون دو دندان‌هایش را به هم‌برای سایید و با چشم‌هایی که از نیت‌نصفه‌ونیمه‌اش قتل برق می‌زد، به استراتژیست خیره شد.
«همون‌طور که گفتم،همدیگه فعلاً فقط یه شکه.معمولی اما احتمالش وجود داره.»
«داری چرت‌وپرت نمی‌گی که، هان؟»
«مقامم رو به‌رهبر عنوان استراتژیست نظامی‌برده روش شرط می‌بندم.»
هیچ جوابی‌بار نمی‌توانست از‌دیده این واضح‌تر باشد.
«...قژژژ.»
هیون دو دندان‌هایش‌سال را روی هم‌رهبر فشرد و دوباره نشست.
سپس با صدایی سرد گفت:
«پس چرا مخفیش کردی؟ اگه‌زمانی ما به دست جاسوس‌ها همچین بلایی‌کوتاه سرمون اومده، باید به فرقه‌مون می‌گفتی...»
استراتژیست سرش را تکان داد.
«اگه فقط بر اساس‌گذشته شک و گمان حرف‌انزوا می‌زدم، باعث هرج‌ومرج نمی‌شد؟»
ابروی هیون دو پرید.
«پس چرا الان داری می‌گی، وقتی‌برای هنوز هم مطمئن نیستی؟ نکنه الان‌انزوای قصدت اینه که هرج‌ومرج راه بندازی؟»
صدای هیون‌وقته دو در یک‌تکان لحظه بالا رفت.
این مسئله‌ای بود که‌گذشته با سقوط قلعه شبح‌انزوا سفید تمام شده بود.
فرقه کوه هوآشان تازه داشت‌انزوا سعی می‌کرد از زیر سایه‌اینکه حادثه خونین یولیم بیرون بیاید.
و حالا، داشت به او گفته‌برای می‌شد که شاید تمام این‌ها نتیجه‌انزوای نقشه یک نفر دیگر بوده است.
چطور می‌توانست عصبانی نباشد؟
استراتژیست با نگاه به‌گذشته هیون دوی خشمگین، با‌انزوا لحنی آرام جواب داد:
«چون اگه این بار‌اتحاد جاسوس‌ها رو بگیریم، می‌تونیم‌اقامتگاهش حقیقت رو کشف کنیم.»
تازه آن موقع بود که هیون دو‌اولین فهمید چرا استراتژیست این‌قدر زود داستان هوآشان‌بشکنه را وسط کشیده، و نگاهش را سخت کرد.
«...به بیان دیگه،همدیگه داری ازمون برای‌احوال‌پرسی گرفتن جاسوس‌ها کمک می‌خوای.»
لب‌های استراتژیست کمی کج شد.
اما این لبخند‌رهبر آن‌قدر کوتاه بود که‌اعماق فقط یک نفر دیدش.
«اوهو، داره نیشخند می‌زنه؟»
چون هوی با چشم‌هایی‌ندیدیم که کمی سرد شده‌مدتی بود، به استراتژیست خیره شد.
«تو این‌چند وضعیت داره‌گذشته نیشخند می‌زنه؟»
چون هوی که حس کرده‌انزوا بود کاسه‌ای زیر نیم‌کاسه است، با‌حالا دقت استراتژیست را زیر نظر گرفت.
اما استراتژیست که انگار اصلاً‌زمانی متوجه نگاه چون هوی نشده بود،کوتاه دوباره با همان صدای آرام گفت:
«دقیقاً.»
هیون دو بدون هیچ‌گذشته تردیدی جواب داد: «خیلی‌انزوا خب. ما کمک می‌کنیم.»
از آنجایی که این موضوع به‌برده کوچک‌ترین شاگردش مربوط می‌شد، حالا قلب‌یک‌دفعه هیون دو در شعله‌های خشم می‌سوخت.
«زیادی عجله نمی‌کنی؟قبلاً باید قبل از‌برای تصمیم‌گیری یکم فکر کنی...»
یونگ جو گه با عجله پرید وسط حرفش تا‌می‌شه نصیحتش کند، اما محال بود این حرف‌ها به گوش‌زمانی هیون دو که از خشم کور شده بود، برسد.
«باید چی‌کار کنم؟»
«اگه تو نشست‌رهبر بزرگ از نظر من‌اعماق حمایت کنی، همین کافیه.»
«فقط همین؟»
«همین کفایت می‌کنه.»
«اما فکر نمی‌کنم فقط با‌همراه پا پیش گذاشتن من، اوضاع‌اعماق همون‌طوری که تو می‌خوای تغییر کنه.»
«جاودانه، تو‌همراه هنوز از وضعیت‌انزوا اتحاد خبر نداری.»
استراتژیست لحظه‌ای مکث کرد‌دیده و بعد نگاهش را‌رزمی به سمت پنجره چرخاند.
«لطفاً یه‌وقته نگاه به‌ندیدیم بیرون بنداز.»
با این حرف غیرمنتظره، هیون‌همراه دو و چون هوی با کنجکاوی‌اقامتگاهش سرشان را از پنجره بیرون بردند.
در همان لحظه.
«وااااااه!»
«هوآشان اینجاست!»
سیلی از تشویق‌سال و فریاد به‌رهبر سمتشان سرازیر شد.
«این دیگه چیه؟»
چون هوی که از‌دیده این فریادهای کرکننده گیج شده‌آمده بود، به بیرون نگاه کرد.
بیرون، جمعیت‌وقته بی‌شماری جمع‌ندیدیم شده بود.
بیشترشان رزمی‌کارهای جوانی بودند که همان نگاهی را‌انزوا در چشم‌هایشان داشتند که او در طول سفرش‌مسیر بارها در چشم‌های اعضای نیروی ویژه قهرمانان دیده بود.
«اون شمشیر الهی‌رهبر شکوفه آلو و‌برده قهرمان الهی شکوفه آلوئه!»
«رهبر اتحادیه گدایان هم‌دیده اینجاست! اما اون نفری‌رزمی که اونجاست... هوک! اـ‌استراتژیسته؟!»
در حالی که صدای نفس‌های‌تکان حبس‌شده از همه‌جا بلند می‌شد،ظاهرش ابروهای یونگ جو گه پرید.
«...تو خبرشون کردی؟»
«من فقط اعلام کردم که شمشیر الهی شکوفه آلو‌پنهان و قهرمان الهی شکوفه آلو به اتحاد رزمی رسیدن.این‌طور با این حال، همه دارن میان اینجا تا ببیننشون.»
استراتژیست لبخند محوی زد.
«و اینا همه‌شون نیستن.»
به محض اینکه حرفش تمام‌همراه شد، گروهی از افراد دیده شدند‌اقامتگاهش که داشتند به سمت تالار می‌آمدند.
«شائولین و‌همراه صدای پاک،اتحاد و... کونلون؟»
چشم‌های هیون دو گشاد شد.
فقط آن‌ها نبودند.
پشت سرشان، رزمی‌کارهایی از اتحاد‌همراه نه فرقه، به جز اتحادیه‌اعماق گدایان، هم داشتند نزدیک می‌شدند.
استراتژیست با دیدن آن‌ها‌اتحاد که با قدم‌هایی استوار‌اقامتگاهش نزدیک می‌شدند، دهان باز کرد:
«همون‌طور که می‌بینی، در‌دیده حال حاضر مرکز اتحاد، جایی‌آمده نیست جز فرقه کوه هوآشان.»