چپتر 391: شمشیر الهی تایجی
0«شمشیر الهی‌یعنی تایجی و تکنیک‌نیست… درونی دو اصل…»
«…مال جامعه نه آسمانن؟»
صدای استاد اعظم‌جواب تایگوک و چون‌گفت ایگه در هم آمیخت.
قیافه‌هایشان به‌گذشته طرز وحشتناکی در‌همم هم رفته بود.
هر چه بحث جلوتر می‌رفت، با‌دقیقاً سرازیر شدن مداوم اطلاعات جدید، ذهن‌های‌مبهم حقیرشان بیشتر و بیشتر آشفته می‌شد.
اما در این‌گذشته میان، واکنش من‌همم کاملاً متفاوت بود.
پس اینا‌آرامش هنرهای رزمی‌داد جامعه نه آسمانن؟
چشمانم از روی‌عضو علاقه مثل نور‌یعنی ستاره‌ها برق می‌زد.
از قبل هم به خاطر‌نیست… یادگیری جادوگری فرقه خون، به‌می‌دونه این موضوع علاقه‌مند شده بودم.
اما اینکه فکر کنم تکنیک درونی دو اصل که‌دیگه آگاهی را به دو نیم تقسیم می‌کرد هم متعلق‌بلافاصله به جامعه نه آسمان بود؟ این دیگر واقعاً جالب بود.
برای من که تشنه دانش رزمی بودم،گذشته این امیدی بود که می‌توانست بیشتر از‌نیست… هر چیز دیگری عطشم را سیراب کند.
گوشه لبم‌گذشته کج شد‌بوده و پوزخندی زدم.
«به نظر میاد این‌دیگه یارو ارتباط عمیقی با‌راسته جامعه نه آسمان داره.»
بر اساس حرف‌های جاودانه‌عضو شمشیر وودانگ، دست روی‌الان بخش‌های مشکوک ماجرا گذاشتم.
جاودانه شمشیر وودانگ با آرامش‌خودش جواب داد: «خودش گفت که تو‌یعنی گذشته عضو جامعه نه آسمان بوده.»
«همم، یعنی الان‌عضو دیگه با جامعه‌یعنی نه آسمان نیست…»
«دقیقاً. اما اینکه این‌دیگه حرف راسته یا نه‌راسته رو فقط خودش می‌دونه.»
جاودانه شمشیر وودانگ‌گذشته این را با‌همم لحنی مبهم گفت.
بلافاصله به‌آرامش حرفش واکنش‌داد نشان دادم.
«انگار خودت هم شک داری؟»
«هر کسی که چیزی از‌نیست… جامعه نه آسمان بدونه، این‌می‌دونه موضوع براش عجیب به نظر می‌رسه.»
جاودانه شمشیر وودانگ‌گذشته در حالی که این‌یعنی را می‌گفت، پوزخندی زد.
لبخندی از سر سرگرمی بود.
«جامعه نه آسمان همیشه هر وقت حس می‌کردن قراره لو برن، با‌راسته قطع کردن دمشون هویتشون رو مخفی می‌کردن. اما اینکه همچین آدمای محتاطی‌کسی بذارن کسی که از جامعه جدا شده همین‌طوری آزادانه واسه خودش بگرده…»
«این مشکوکه.»
حرف جاودانه‌گفت شمشیر را‌عضو تأیید کردم.
قطعاً هیچ منطقی نداشت.
بعد با بی‌خیالی اضافه کردم:
«پس بقیه‌یعنی حرفاش هم‌دیگه ممکنه دروغ باشه.»
اگر یک دروغ‌گذشته در کار بود، باید‌یعنی به همه‌چیز شک می‌کردم.
«این ادعا که شمشیر الهی تایجی و تکنیک‌عضو درونی دو اصل مال جامعه نه آسمانن، و بقیه‌راسته قصه‌هایی که درباره جامعه بافته هم می‌تونه الکی باشه…»
«داستان مربوط‌گذشته به جامعه‌بوده نه آسمان حقیقته.»
جاودانه شمشیر وودانگ سوءظن‌های‌دیگه بعدی‌ام را قطع کرد‌راسته و سرش را تکان داد.
نگاهش به سمت‌گذشته استاد اعظم تایگوک‌همم و چون ایگه چرخید.
جاودانه شمشیر وودانگ که تا آن لحظه‌گذشته با نگاهی خالی به آن دو خیره‌نیست… شده بود، دست از زیر چانه‌اش برداشت.
«اگه دروغ بود، این یکی‌همم و اون یکی تا الان‌دقیقاً بی‌خیال جامعه نه آسمان شده بودن.»
صدایش لرزید‌یعنی و در‌دیگه فضا پخش شد.
انتقال صدای‌گفت شش‌گانه، چیزی شبیه‌بوده به انتقال صوت.
اراده‌اش به شکل صدا تجلی‌خودش پیدا کرد، دور آلاچیق ساده‌همم پیچید و در هوا معلق ماند.
بلافاصله پس از آن، دوباره سرش‌یعنی را چرخاند تا مستقیم به من‌راسته نگاه کند و لب باز کرد.
«اگه اطلاعات مربوط به جامعه نه آسمان‌حرف دروغ بود، نیازی نبود که اونا به‌حرفش تحقیقاتشون ادامه بدن و بیان دیدن من.»
«…»
استاد اعظم‌آرامش تایگوک و چون‌خودش ایگه ساکت ماندند.
این یک توافق سکوت بود.
در حالی که نگاهم‌دیگه را بین آن سه نفر‌فقط می‌چرخاندم، چشمانم را ریز کردم.
هر چه بیشتر به‌عضو حرف‌های جاودانه شمشیر وودانگ‌الان گوش می‌دادم، بیشتر کنجکاو می‌شدم.
«اون یارو کیه؟»
صاحب شمشیر الهی‌عضو تایجی و تکنیک‌یعنی درونی دو اصل.
او شخصیتی به همان‌دیگه اندازه جذاب و مرموزِ‌راسته خود جامعه نه آسمان بود.
همین که شمشیر الهی تایجی و تکنیک درونی دو اصل را به جاودانه شمشیر وودانگ‌می‌دونه تحویل داده بود، به خودی خود او را به شخصیت جالبی تبدیل می‌کرد، اما او حتی‌حالی اطلاعاتی درباره جامعه نه آسمان فاش کرده بود؛ جناح پنهانی که هیچ‌کس از آن خبر نداشت.
اگر همان‌طور که می‌گفت عضو جامعه نه آسمان بود،بوده جای تعجب داشت، اما اگر این حرف دروغ بود‌فقط و عضو آن نبود، ماجرا حتی حیرت‌انگیزتر هم می‌شد.
این یعنی او از وجود جامعه نه آسمان که هیچ‌کس دیگری‌حرف از آن خبر نداشت آگاه بود، و بدون کمک هیچ سازمانی،خودت صاحب شمشیر الهی تایجی و تکنیک درونی دو اصل شده بود.
سپس، جاودانه‌یعنی شمشیر وودانگ به‌نیست… نرمی پاسخ داد:
«اسمش رو نمی‌دونم. اما خودش‌بوده رو کسی معرفی کرد که‌نیست… آسمان‌ها رو ثبت می‌کنه، ثبت‌کننده آسمانی.»
«ثبت‌کننده آسمانی؟»
چشمانم را ریز کردم.
لقبی بود‌یعنی که تا به‌نیست… حال نشنیده بودم.
با گیجی،گفت بلافاصله نگاهم را‌بوده به پهلو چرخاندم.
به استاد اعظم تایگوک و‌خودش چون ایگه نگاه کردم، اما‌همم آن‌ها هم فقط اخم کرده بودند.
یه آدم ناشناس؟
با استاد اعظم تایگوک‌دیگه و چون ایگه تأیید‌راسته کردم و بلافاصله دوباره پرسیدم:
«پس چرا این ثبت‌کننده‌عضو آسمانی درباره وجود جامعه‌الان نه آسمان به تو گفت؟»
«بهم گفت که جامعه نه آسمان تو‌گذشته ایجاد نه استان و سه قلمرو نقش داشته‌دقیقاً تا من رو از دنیای رزمی بیرون کنه.»
«ها؟»
اخم کردم.
درک این کلمات‌گذشته در آنِ واحد‌همم برایم سخت بود.
«مگه نگفتی هدف جامعه نه‌خودش آسمان نابودی نه استان و سه‌یعنی قلمرو و احضار هشت خدای رزمیه؟»
«باید یکی‌گذشته از این‌بوده دو تا باشه.»
جاودانه شمشیر‌یعنی وودانگ شانه‌ای‌دیگه بالا انداخت.
«یا اون دروغ گفته، یا با‌همم گذشت زمان، حالا دلیلی برای نابودی نه‌راسته استان و سه قلمرو به وجود اومده.»
با شنیدن‌آرامش این حرف،داد چشمانم برقی زد.
«به عبارت دیگه، مردی که بهش می‌گن ثبت‌کننده‌دیگه آسمانی یا می‌خواسته تو و جامعه نه آسمان رو‌بلافاصله به جون هم بندازه، یا واقعاً نگران تو بوده.»
«جوابش هنوز نامشخصه.»
«همم.»
چشمانم را ریز کردم.
در حال حاضر، نمی‌شد‌بوده نیت ثبت‌کننده آسمانی را‌دیگه در آن زمان فهمید.
اما به دلایلی، به نظر می‌رسه اون‌حرف بیشتر برای رسوندن اطلاعات درباره جامعه نه آسمان‌نشان اومده باشه تا پس گرفتن شمشیر الهی تایجی.
غرق در افکارم،گذشته خیلی زود سرم‌همم را تکان دادم.
«…تقریباً هیچ‌چیز واضحی وجود نداره.»
سپس زیر لب غرغر کردم.
با این انتظار آمده بودم که چیزهای دندان‌گیری‌راسته درباره جامعه نه آسمان بفهمم، اما چیزی که‌دادم گیرم آمد خیلی کمتر از حد انتظارم بود.
«اطلاعات دیگه‌ای هم هست؟»
این را پرسیدم، در حالی‌خودش که با رگه‌ای از ناامیدی‌همم به جاودانه شمشیر وودانگ نگاه می‌کردم.
«مثلاً اینکه‌گذشته جامعه نه‌بوده آسمان کجاست…»
«اون دو تا‌الان بیشتر از من‌دقیقاً در این باره می‌دونن.»
جاودانه شمشیر وودانگ نگاهش‌عضو را به استاد اعظم‌الان تایگوک و چون ایگه دوخت.
«استاد ارشد، چرا تا‌داد الان این اطلاعات رو‌عضو به اشتراک نذاشته بودید؟»
استاد اعظم تایگوک با دریافت‌همم این نگاه، به جاودانه شمشیر وودانگ‌حرف چشم‌غره رفت و لب باز کرد.
صدایش که مملو از‌دیگه کینه بود، با لحنی‌راسته تند به گوش رسید.
جامعه نه آسمان‌گذشته یک سازمان به‌شدت‌همم دقیق و محتاط بود.
اگر حس می‌کردند دمشان در حال‌گفت گیر افتادن است، آن را قطع می‌کردند‌دیگه و هرگونه ردی را از بین می‌بردند.
گفته می‌شد تعداد دم‌هایی‌بوده که به این شکل قطع‌نیست… شده بودند به صدها می‌رسید.
بنابراین، با وجود دهه‌ها جستجو‌نیست… و کندوکاو، اطلاعاتی که جمع‌آوری‌می‌دونه کرده بودند به‌شدت ناچیز بود.
تنها سه‌گفت قطعه اطلاعات‌عضو قطعی وجود داشت.
اینکه جامعه نه آسمان یک جناح‌گفت پنهان بود که ریشه‌هایش بسیار طولانی‌تر از‌دیگه حد انتظار در تاریخ کشیده شده بود.
اینکه هدف فعلی‌شان نابودی نه استان‌یعنی و سه قلمرو، بازگرداندن هشت خدای رزمی‌فقط به دنیای رزمی، و ایجاد آشوب بود.
و اینکه اعضایشان‌الان در سرتاسر دنیای‌دقیقاً رزمی پراکنده بودند.
این تمام‌گفت چیزی بود‌عضو که داشتند.
اما کلماتی که جاودانه شمشیر وودانگ‌گفت به زبان آورده بود، اگر زودتر‌الان آن‌ها را می‌دانستند، می‌توانست سرنخ‌های بزرگی باشد.
و با این‌عضو حال، او این اطلاعات‌الان را پنهان کرده بود.
«این اولین‌یعنی باریه که‌دیگه می‌بینم این‌قدر عصبانیه.»
چون ایگه که مدت‌ها بود استاد اعظم تایگوک را می‌شناخت، با‌دقیقاً چشمانی متعجب به او نگاه کرد؛ او در حال دیدن رویی‌انگار از این پیرمرد بود که هرگز تا به حال ندیده بود.
اما از‌آرامش طرف دیگر، به‌خودش او حق می‌داد.
استاد اعظم تایگوک که از خطرات‌یعنی «جامعه نه آسمان» آگاه بود، مدت‌ها‌راسته برای کشف هویت آن‌ها تلاش کرده بود.
حتی زمانی که بدنامی‌اش‌دیگه بیشتر شد و فرقه‌راسته وودانگ به او پشت کرد.
او همچنان به مسیرش ادامه داده بود،یعنی فقط به این هدف که جامعه نه آسمان‌می‌دونه را رسوا کرده و آن‌ها را بیرون براند.
اما اینکه جاودانه شمشیر وودانگ، همان کسی که برای اولین بار‌یعنی نام جامعه نه آسمان را به زبان آورده بود، چنین اطلاعات‌بلافاصله مهمی را پنهان کرده باشد... غیرممکن بود که باعث خشم نشود.
با این حال، جاودانه شمشیر‌همم وودانگ در برابر این خشم‌دقیقاً سوزان، بی‌نهایت آرام و خونسرد بود.
«چرا باید به‌الان چیزی جواب بدم‌دقیقاً که ازم پرسیده نشده؟»
«منظورت از این حرف چیه...!»
موجی از خشم‌جواب در وجود استاد‌گفت اعظم تایگوک فوران کرد.
حرفش را قطع‌عضو کرد و لب پایینش‌الان را محکم گاز گرفت.
درست بود که همان‌طور که او‌دقیقاً می‌گفت، سؤالی نپرسیده بود، اما اهمیت‌مبهم و سنگینی این موضوع کاملاً فرق داشت!
«این مسئله به خاطر کل‌بوده موریمه! و با این حال، فقط‌دقیقاً به این دلیل که من نپرسیدم...»
«چه حرف‌های دهن‌پرکنی می‌زنی.»
جاودانه شمشیر وودانگ‌عضو در حالی که این‌الان را می‌گفت، تک‌خنده‌ای کرد.
بلافاصله پس از‌الان آن، چشمانش سرد‌دقیقاً شد و ادامه داد:
«نکنه واقعاً فکر کردی وقتی‌بوده اسم جامعه نه آسمان رو‌نیست… آوردم، منظورم همچین چیزی بود؟»
در آن‌آرامش لحظه، چشمان استاد‌خودش اعظم تایگوک لرزید.
این حرفی کاملاً غیرمنتظره بود.
«...»
«داری در‌گفت مورد چی‌عضو حرف می‌زنی؟!»
برخلاف استاد اعظم تایگوک که‌خودش خشکش زده بود، چون ایگه در‌یعنی واکنش به این حرف فریاد زد.
جاودانه شمشیر وودانگ سرش‌بوده را کج کرد و‌دیگه لب به سخن گشود:
«من کی بهت گفتم‌دیگه بری در مورد جامعه‌راسته نه آسمان تحقیق کنی؟»
کلماتش گزنده و بی‌رحمانه بود.
و البته کاملاً دقیق.
استاد اعظم تایگوک در حالی که دندان‌هایش‌الان را روی هم می‌سایید، گفت: «پس تو عمداً‌لحنی در مورد جامعه نه آسمان به من گفتی.»
«با این‌یعنی قصد که از‌نیست… من سوءاستفاده کنی.»
جاودانه شمشیر‌گفت وودانگ بدون هیچ‌بوده حرفی لبخند زد.
این لبخند، نشانه تأیید بود.
«...»
استاد اعظم‌یعنی تایگوک چشمانش‌دیگه را محکم بست.
او برای جاودانه‌گذشته شمشیر وودانگ احترام‌همم زیادی قائل بود.
برخی از ارشدها از علاقه شدید جاودانه شمشیر وودانگ‌بوده به شمشیر می‌ترسیدند یا آن را عجیب می‌دانستند و‌فقط سعی می‌کردند از او فاصله بگیرند، اما او فرق داشت.
آن وسواس‌گذشته و جنون‌بوده نسبت به شمشیر.
او معتقد بود که چنین ویژگی‌ای،دقیقاً در واقع برازنده یک تائوئیست است‌مبهم که در مسیر طریقت قدم برمی‌دارد.
شاید به همین دلیل بود.
او قبلاً‌آرامش هر روز به‌خودش این مکان می‌آمد.
البته، هرگز‌گذشته موفق به‌بوده دیدن او نمی‌شد.
آرایش فرار آسمان‌الان پنهان به شدت متراکم‌حرف و غیرقابل نفوذ بود.
تا اینکه یک روز،عضو مه شکافته شد و مسیری‌دیگه به سمت داخل باز شد.
و در آن‌جواب روز، او با جاودانه‌گذشته شمشیر وودانگ ملاقات کرد.
پس از آن،عضو آن‌ها چندین بار‌یعنی یکدیگر را دیدند.
بعد از حدود ده‌ها ملاقات.
جاودانه شمشیر وودانگ که تا آن زمان فقط در مورد‌نیست… شمشیر صحبت می‌کرد، ناگهان انگار که در حال گذر باشد، به‌دادم وجود یک جناح پنهان به نام «جامعه نه آسمان» اشاره کرد.
در آن زمان، او آن‌قدر از وجود سازمانی به نام جامعه‌یعنی نه آسمان شگفت‌زده شده بود که عجولانه عمل کرد، اما حالا که‌حرفش فکرش را می‌کرد، هرگز به او دستوری برای تحقیق داده نشده بود.
او حتماً عمداً این اطلاعات را‌یعنی فاش کرده بود، با در نظر‌راسته گرفتن اینکه شاید او پیگیر ماجرا شود.
با درک این‌الان موضوع، احساس کرد‌دقیقاً قلبش خالی شده است.
او فکر می‌کرد جاودانه شمشیر از‌همم روی اعتماد، عمداً در مورد جامعه‌حرف نه آسمان به او گفته است.
اما این‌طور نبود.
«...یعنی همه‌چیز‌گذشته فقط سوءتفاهم‌بوده خودم بود؟»
با لبخند تلخی‌الان که به خودش زد،حرف چشمانش را باز کرد.
نگاهش با دیدن لبخند‌عضو کج و معوج جاودانه شمشیر‌دیگه وودانگ، در هم فرو رفت.
سعی کرد‌آرامش ذهنش را‌داد آرام کند.
«با این‌گذشته حال، اطلاعاتش‌بوده دروغ نبود.»
هرچند همان‌طور که می‌گفت، جاودانه شمشیر‌دقیقاً وودانگ از او سوءاستفاده کرده بود، اما‌بلافاصله جامعه نه آسمان یک سازمان واقعی بود.
او به‌گفت خوبی از خطر‌بوده آن‌ها آگاه بود.
«از یه طرف، شاید‌داد دونستن اطلاعات بیشتر در‌عضو موردشون مایه آرامش باشه.»
قلبش که لحظه‌ای‌عضو پیش خالی شده‌یعنی بود، آرام گرفت.
استاد اعظم تایگوک که حالا خودش‌دقیقاً را جمع‌وجور کرده بود، به جاودانه‌مبهم شمشیر وودانگ نگاه کرد و پرسید:
«پس برای چه دلیلی سعی‌بوده کردید در مورد جامعه نه‌نیست… آسمان تحقیق کنید، استاد ارشد؟»
«خودت کنجکاو نمی‌شدی؟»
جاودانه شمشیر‌گذشته وودانگ کاملاً‌بوده آرام بود.
لحنش، نگاهش، حالت چهره‌اش، همه‌چیز.
او به سادگی بی‌تفاوت بود.
«اینکه چه کسانی دارن‌داد سعی می‌کنن من رو‌عضو از موریم حذف کنن.»
صدای جاودانه شمشیر وودانگ‌بوده هنگام گفتن این حرف،دیگه تیز و برنده بود.
درست مثل‌یعنی لبه یک‌دیگه تیغه شمشیر.
درست در همان لحظه، جاودانه شمشیر‌همم وودانگ تک‌خنده‌ای کرد و آن فضای‌حرف سنگین و برنده را از بین برد.
«هرچند الان‌آرامش دیگه علاقه‌داد زیادی بهشون ندارم.»
استاد اعظم تایگوک‌عضو با شنیدن این‌یعنی حرف اخم کرد.
«...این یعنی دیگه‌الان به جامعه نه‌دقیقاً آسمان اهمیتی نمی‌دید؟»
«اولش ناخوشایند بود، اما‌عضو الان دیگه واقعاً برام مهم‌دیگه نیست که اونا کی هستن.»
جاودانه شمشیر وودانگ در حالی‌خودش که ریشش را نوازش می‌کرد،همم این را گفت و ادامه داد:
«در عوض، اگه این حقیقت داشته باشه که‌دیگه اونا تکنیک درونی دو اصل رو دارن، بیشتر‌مبهم کنجکاوم بدونم چه هنرهای الهی دیگه‌ای ممکنه داشته باشن.»
«...»
«...»
آن دو نفر در برابر این نگرش او‌عضو که به کلی علاقه‌اش را به جامعه نه‌حرف آسمان از دست داده بود، زبانشان بند آمده بود.
اما از طرف دیگر،بوده چون هوی با شنیدن‌دیگه این حرف‌ها پوزخندی زد.
برخلاف آن دو، او‌دیگه می‌توانست جاودانه شمشیر وودانگ را‌فقط تا مغز استخوانش درک کند.
او هم‌گفت دقیقاً از‌عضو همان قماش بود.
در ادامه، چون‌جواب هوی به او‌گفت نگاه کرد و پرسید:
«اگه جامعه نه آسمان، نه‌همم استان و سه قلمرو رو‌دقیقاً نابود کنه چی کار می‌کنی؟»
جاودانه شمشیر وودانگ‌الان برای لحظه‌ای به‌دقیقاً این سؤال فکر کرد.
و به آرامی پاسخ داد:
«این چیزیه که‌جواب وقتی زمانش برسه،گفت در موردش تصمیم می‌گیرم.»
«خوبه.»
چون هوی‌یعنی از جایش‌دیگه بلند شد.
دیگر حرفی‌گفت برای گفتن‌عضو نمانده بود.
حالا می‌توانست اطلاعات دقیق در مورد‌گفت جامعه نه آسمان را از استاد‌الان اعظم تایگوک و چون ایگه بشنود.
بنابراین، حالا که تا اینجا آمده‌یعنی بود، می‌خواست کاری را که نتوانسته‌راسته بود به پایان برساند، تمام کند.
چون هوی به‌الان جاودانه شمشیر وودانگ‌دقیقاً نگاه کرد و گفت:
«دوباره شمشیر بزنیم؟»
«عالیه.»
درست زمانی که‌عضو جاودانه شمشیر وودانگ می‌خواست‌الان از جایش بلند شود.
«من به‌یعنی رهبر فرقه‌دیگه قول داده‌ام.»
استاد اعظم تایگوک مداخله کرد.
«بذارید برای بعد.»
درست زمانی که چون‌بوده هوی می‌خواست با لحنی‌دیگه تند و بی‌تعارف مخالفت کند.
«رهبر فرقه؟»
جاودانه شمشیر وودانگ اخم کرد.
بلافاصله پس از آن،داد به چون هوی نگاه‌عضو کرد و زمزمه کرد:
«حالا که فکرش رو‌بوده می‌کنم، حق با اونه.دیگه در این صورت، چاره‌ای نیست.»
با این حرف، او قدرت‌نیست… هنر الهی تایجی را فراخواند‌می‌دونه و چرخی در هوا رسم کرد.
تایجی و قدرتی‌گذشته که از درون‌همم آن ساطع می‌شد.
در یک الگوی پیچیده در هم تنیده‌گذشته شد، تصویری خلق کرد و گردابی از‌نیست… انرژی به دنبال آن به چرخش درآمد.
«یک آرایش؟»
در همان لحظه‌ای‌الان که چون هوی هسته‌حرف آن را درک کرد.
وووش!
قدرت از‌آرامش وجود جاودانه شمشیر‌خودش وودانگ فوران کرد.
قدرتی نرم، اما‌عضو در عین حال‌یعنی وحشی و درنده.
اندکی بعد، جاودانه شمشیر وودانگ‌نیست… چشمانش را پایین انداخت و در‌لحنی سکوت به چون هوی خیره شد.
چشمانش عمقی غیرقابل درک داشتند.
درست زمانی که چون هوی قصد داشت‌گذشته قدرت هنر الهی شکوفه آلو را بیرون‌نیست… بکشد، جاودانه شمشیر وودانگ لب به سخن گشود:
«امروز تنها فرصت ما نیست.»
هنوز حرفش تمام نشده بود‌نیست… که مه اطراف عمارت جمع‌می‌دونه شد و فضا را بلعید.
«دفعه بعد...»
در حالی که صدایش در‌خودش میان مه محو می‌شد، مناظر‌همم اطراف به طور کامل تغییر کرد.
سرزمینی متروک‌گذشته با زمینی زیر‌همم و رو شده.
آرایش فرار آسمان پنهان فعال شده‌دقیقاً بود و هر سه نفر آن‌ها‌مبهم را به صحنه نبرد بازگردانده بود.
«...آرایشی که‌گفت جریان رو‌عضو به لرزه درمیاره.»
چون هوی با به یاد آوردن‌گفت جریان آرایشی که لحظه‌ای پیش حس‌الان کرده بود، به سمت مه نگاه کرد.
همزمان، آخرین کلمات جاودانه شمشیر وودانگ‌یعنی را به خاطر آورد و گوشه‌های‌راسته لبش را به پوزخندی کج کرد.
«سه روز دیگه.»