چپتر 65: ورود به قبیله نامگونگ
0با راهنمایی نگهبان دروازه، هیون جین جلوتر از همه راه افتاد.سرشان پشت سرش، چون یو و سه نفر از اعضای گارد شمشیر شکوفه‌اشاره‌اش آلو، تابوت حاوی جنازه‌ی «شیطان قاتل وحشی سیاه» را به دوش می‌کشیدند.
«عجب جای گنده‌ایه.»
چون هوی که ته‌رفت صف ول می‌گشت، با‌زیاد بی‌حوصلگی به اطراف چشم دوخت.
«حتی اگه با پنج قبیله‌مگه بزرگ فرقه شیطان آسمانی هم مقایسه‌اش‌کشید کنی، این خراب‌شده هیچی کم نداره.»
املاک قبیله نامگونگ پر بود از‌خوشحال حیاط‌های پهندشت و عمارت‌های عتیقه‌ای که داد‌مگه می‌زدند چقدر تاریخچه طول و درازی دارند.
فقط با یک نگاه می‌شد حدس زد چقدر پول بی‌زبان‌تعجب و نیروی کار پای این خشت و گل‌ها ریخته شده‌نگاهی و قبیله نامگونگ چقدر در ناز و نعمت غلت می‌زده است.
همین‌طور که گروه از وسط حیاط درندشت‌انگار و راهروهای عمارت رد می‌شد، از کنار اعضای‌سرشان خاندان نامگونگ که داشتند می‌گفتند و می‌خندیدند، گذشتند.
«اینا مهمونن؟»
«آخه اون لباسا...»
در یک‌گفت چشم‌به‌هم‌زدن، صدای‌زیاد خنده‌ها خفه شد.
نگاه‌هایشان تیز شد و‌رفت مثل تیرهایی روی اعصاب،زیاد گروه را نشانه رفت.
چون هوی یک‌دفعه گفت: «انگار زیاد‌دروغ از دیدنمون خوشحال نشدن.» و باعث‌نگاهی شد بقیه با تعجب سرشان را برگردانند.
«مگه دروغ می‌گم؟»
چون یو‌گفت سریع خودش را‌دیدنمون جلو کشید: «هوی.»
نگاهی به نگهبان دروازه انداخت،یک‌دفعه انگشت اشاره‌اش را روی لبش گذاشت‌نشدن و با صدای خفه‌ای پچ‌پچ کرد.
«اینجا باید‌تعجب حواست به‌برگردانند دهنت باشه.»
«چرا؟ چون اینجا قبیله نامگونگه؟»
«آره. چون قبیله‌انگار نامگونگه... فقط نگو که‌نشدن از قصد اینو گفتی؟»
چون هوی با کلافگی به‌یک‌دفعه تماشاچی‌ها زل زد: «فقط از‌خوشحال طرز نگاه کردنشون خوشم نمیاد.»
نگاه‌های خیره‌شان‌تعجب زیادی تابلو و‌مگه روی اعصاب بود.
«چیه، مگه نوبرشو آوردیم... مممف.»
چون یو که متوجه نگاه غضبناک نگهبان‌نشدن دروازه شده بود، در کسری از ثانیه‌دروغ دستش را روی دهان چون هوی کوبید.
چون یو در حالی که‌یک‌دفعه با احتیاط جو را می‌سنجید،خوشحال گفت: «هیس. یه دقیقه ساکت باش.»
راستش را بخواهید، خودش هم این حس مزخرف را‌خودش داشت. نه فقط او، مطمئن بود کل گروه این‌خفه‌ای سنگینی را حس کرده‌اند. اما چه غلطی از دستشان برمی‌آمد؟
اینجا قلمرو قبیله نامگونگ بود.دیدنمون یک کلمه اشتباه کافی بود تا‌سرشان دودش مستقیم برود توی چشم خودشان.
چون یو نزدیک‌انگار گوش چون هوی‌خوشحال شد و پچ‌پچ کرد.
«بعداً در موردش حرف می‌زنیم.»
چون هوی با دیدن نگاه‌مگه التماس‌آمیز چون یو، دستی که دهانش‌کشید را خفه کرده بود، پس زد.
کاملاً معلوم‌گفت بود که‌زیاد چقدر شاکی است.
کی فکرش را می‌کرد قبیله نامگونگ با آن‌ها این‌طوری‌بقیه تا کند؟ اما فعلاً دندان روی جگر گذاشت. چون‌جلو چشم تمام اعضای گروه به او دوخته شده بود.
کمی بعد، آن‌ها‌نشانه را به یک‌گفت ساختمان فرعی راهنمایی کردند.
«لطفاً همین‌جا منتظر بمونید.»
به محض اینکه وارد ساختمان‌دیدنمون شدند، نگهبان دروازه فقط همین یک‌سرشان جمله را پراند و جیم شد.
«این کارشون فرقی‌انگار با توهین و‌خوشحال آدم حساب نکردنمون نداره.»
هیون جین با‌نشانه شنیدن این تیکه تیز،انگار لبخند کم‌رنگی زد: «دقیقاً.»
وقتی پایش را در قبیله‌مگه نامگونگ گذاشت، تا حدودی انتظار‌جلو چنین برخورد مزخرفی را داشت.
بالاخره اتحاد هنرهای رزمی‌زیاد و انجمن آسمان پرواز،باعث دشمنان خونی همدیگر بودند.
اما اوضاع از‌انگار چیزی که فکر‌خوشحال می‌کرد هم خیط‌تر بود.
هیون جین عمداً بحث‌رفت را عوض کرد: «...فعلاً‌زیاد بیاید وسایلمون رو باز کنیم.»
غر زدن هیچ دردی را دوا نمی‌کرد. تنها‌سریع چاره این بود که هرچه زودتر این مأموریت کوفتی‌گذاشت را تمام کنند و برگردند به اتحاد هنرهای رزمی.
دقیقاً همان موقع—
تق—
در ساختمان فرعی ناگهان باز شد‌گفت و یک مرد میانسال با قیافه‌ای عصا‌بقیه قورت‌داده و بوی تند جوهر وارد شد.
با دیدن گروه، جلو آمد‌مگه و سرش را به نشانه‌جلو احترام برای هیون جین تکان داد.
«من نامگونگ‌گفت جین سو‌زیاد هستم، مباشر ارشد.»
گروه از این رفتار بی‌ادبانه‌اش که حتی‌نشدن یک ادای احترام خشک و خالی هم‌دروغ در آن نبود، اخم‌هایشان در هم رفت.
هیون جین دستانش را با احترام‌گفت به هم گره زد و جواب داد:بقیه «من هیون جین از کوهستان هوا هستم.»
«پس شما همون‌سرشان جنگجوی بزرگ، یک‌دروغ شکوفه آلوی سرخ هستید.»
با شنیدن لقب هیون جین، چشم‌های نامگونگ‌نشدن جین سو برای یک لحظه برق زد،دروغ اما سریع به حالت بی‌روح قبلی‌اش برگشت.
«شنیدم جنازه شیطان‌انگار قاتل وحشی سیاه‌خوشحال رو آوردید. درسته؟»
«درسته. و یه‌نشانه نامه هم از طرف‌انگار اتحاد هنرهای رزمی آوردم.»
هیون جین نامه‌ای از ردایش بیرون کشید‌می‌گم و به نامگونگ جین سو داد. مباشر‌انگشت ارشد با دیدن نامه کمی اخم کرد.
«از طرف‌گفت معاون استراتژیست‌زیاد اتحاد هنرهای رزمی.»
«دقیقاً.»
نامگونگ جین سو با قیافه‌ای ناراضی‌گفت نامه را گرفت، نگاهی به آن‌باعث انداخت و بعد چپاندش توی آستینش.
سرش را‌تعجب تکان داد:برگردانند «تأیید شد.»
«پس همگی دنبال من بیاید.»
ابروهای هیون جین‌انگار در هم گره خورد:نشدن «دنبالتون بیایم؟ منظورتون چیه؟»
«رهبر قبیله منتظره.»
با این حرف ناگهانی، گروه چاره‌ای‌دروغ نداشت جز اینکه بدون حتی باز‌نگاهی کردن وسایلشان، راه بیفتند دنبال مباشر ارشد.
خدا می‌داند چقدر راه رفتند.
یک‌دفعه، گروه‌گفت متوجه چیز‌زیاد عجیبی شد.
املاک نامگونگ که تا همین چند دقیقه‌انگار پیش پر از آدم و سر و صدا‌سرشان بود، حالا به طرز مورمورکننده‌ای ساکت شده بود.
پرنده در راهروها پر نمی‌زد‌مگه و فضایی به‌شدت دلگیر و‌جلو سنگین به وجود آورده بود.
گارد شمشیر شکوفه آلو به رهبری هیون جین، با حس‌تعجب کردن این سکوت که بیشتر شبیه آرامش قبل از طوفان‌نگاهی بود، با بدنی منقبض و آماده‌باش به دنبال مباشر ارشد رفتند.
مباشر ارشد ایستاد: «همین‌جاست.»
در انتهای آن راهروی‌رفت بی‌انتها، یک در چوبی عظیم‌دیدنمون و پر ابهت قرار داشت.
«تالار بزرگ لاجوردی»
در حالی که اعضای گارد شمشیر شکوفه آلو‌باعث با دیدن تالار خودشان را جمع‌وجور کرده بودند،سریع نگهبان درِ بسته را با فشار باز کرد.
غییییژ—
در به آرامی‌نشانه باز شد و نور‌انگار ضعیفی به بیرون تابید.
«بفرمایید داخل.»
هیون جین اول از همه قدم‌خوشحال در نور گذاشت و چون هوی،برگردانند مثل همیشه بی‌حوصله، نفر آخر وارد شد.
«اون جنازه‌گفت شیطان قاتل‌زیاد وحشی سیاهه؟»
«کی فکرشو می‌کرد‌نشانه گارد شمشیر شکوفه آلو‌انگار تا اینجا پاشن بیان.»
صداها از‌تعجب چپ و راست‌مگه به گوش می‌رسید.
«پس بگو‌گفت همه‌شون اینجا‌زیاد تلنبار شدن.»
چون هوی با چشم‌های‌زیاد نیمه‌باز و خسته، تالار‌باعث را از نظر گذراند.
هنوز یک لحظه هم از اعلام ورودشان نگذشته بود، اما‌خوشحال تالار از همین حالا پر بود از آدم‌هایی که لباس‌های رزمی‌خودش پرزرق‌وبرق آبی و سفید پوشیده بودند و برای خودشان قیافه می‌گرفتند.
'آدمایی که کار بهتری‌برگردانند برای انجام دادن ندارن،سریع همیشه از این مسخره‌بازیا درمیارن.'
معمولاً این‌جور ملاقات‌ها خصوصی یا‌دیدنمون دور یه میز کوچیک برای یه‌سرشان گپ و گفت ساده برگزار می‌شد.
پس چرا باید اونا رو به‌خوشحال تالار اصلی احضار می‌کردن و تا‌برگردانند خرخره پر از اعضای خاندانش می‌کردن؟
'فقط می‌خوان‌اعصاب پز بدن و‌یک‌دفعه خودی نشون بدن.'
چون هوی در‌سرشان حالی که به اطراف‌می‌گم نگاه می‌کرد، پوزخندی زد.
نگاه‌هایی که به‌انگار سمتشون روانه می‌شد،خوشحال اصلاً دوستانه نبود.
در واقع،گفت پر از احتیاط‌دیدنمون و خصومت بود.
'با این حال، بازم جالبه. کی فکرش رو می‌کرد اتحاد‌خوشحال نه فرقه و هشت خاندان بزرگ که یه زمانی اون‌قدر‌سریع با هم متحد بودن، الان این‌طوری به جون هم بیفتن؟'
واقعاً منظره‌ی سرگرم‌کننده‌ای بود.
'اگه مغز شیطانی‌انگار زنده بود، الان داشت‌نشدن از خوشحالی بال درمی‌آورد.'
در گذشته، فرقه شیطان بهشتی هر حقه‌ای‌نشدن سوار کرده بود تا فرقه‌های صالح رو از‌می‌گم هم جدا کنه، اما هیچ‌وقت موفق نشده بود.
ولی حالا، خودشون از‌رفت هم پاشیده بودن و‌زیاد علناً با هم دشمنی می‌کردن.
«داری چی‌کار می‌کنی، شاگرد؟»
در همون لحظه،انگار پچ‌پچ گو گیوم‌وی‌خوشحال به گوشش رسید.
چون هوی که از افکارش‌دیدنمون بیرون پریده بود، تازه فهمید‌تعجب که از گروه جا مونده.
«عجله کن.»
با اصرار گو گیوم‌وی،برگردانند چون هوی دوباره شروع‌سریع به راه رفتن کرد.
بعد از چند‌انگار قدم، گروهی که‌خوشحال جلوتر بودن متوقف شدن.
«رهبر خاندان، مهمون‌ها رسیدن.»
به محض‌اعصاب اینکه حرف سرپرست‌یک‌دفعه ارشد تموم شد...
«خوش اومدید.»
صدای سردی‌گفت از بالا‌زیاد طنین‌انداز شد.
وقتی سرشون رو بالا آوردن، مردی‌خوشحال رو دیدن که روی یه تخت‌برگردانند یشمی باشکوه در بالای پله‌ها نشسته بود.
حضورش به‌اعصاب شدت سنگین‌رفت و خفه‌کننده بود.
رداهای ابریشمی مجللی به تن داشت، تاجی ظریف و‌خودش تزئین‌شده روی سرش بود و کنار تختش شمشیری قرار‌خفه‌ای داشت که با انواع و اقسام جواهرات تزئین شده بود.
مرد که جذبه و‌زیاد اقتدار ازش می‌بارید، صاف‌باعث از روی تخت بلند شد.
«من نامگونگ‌گفت این هستم،زیاد رهبر خاندان.»
لحن و‌اعصاب نگاهش به‌رفت شدت سلطه‌جویانه بود.
اما هیون جین، بدون اینکه‌مگه ذره‌ای جا بزنه، با احترام‌جلو دست‌هاش رو به هم گره کرد.
«من هیون‌گفت جین از‌زیاد کوه هوا هستم.»
با این حرفش،انگار همهمه‌ای تو تالار لاجورد‌نشدن بزرگ به پا شد.
«تک‌شکوفه سرخ آلو...؟»
«تک‌شکوفه سرخ آلو‌سرشان این همه راه‌دروغ رو تا اینجا اومده؟»
در همون لحظه، سرپرست ارشد از‌خوشحال پله‌ها بالا رفت و نامه رو‌برگردانند با احتیاط به دست نامگونگ این داد.
«نامه‌ای از طرف اتحاد رزمی.»
همون‌طور که نامگونگ این نامه رو‌گفت می‌خوند، حالت چهره‌اش چند بار عوض‌باعث شد و در نهایت تو هم رفت.
«یه معامله، هاه...»
این رو آروم‌انگار زیر لب زمزمه‌خوشحال کرد و بعد ایستاد.
«می‌خوام تایید کنم که آیا‌دیدنمون این واقعاً جسد شیطان قاتل‌تعجب درنده سیاه هست یا نه.»
«جسد همین‌جاست.»
با اشاره‌ی هیون جین، نگهبانان‌مگه شمشیر شکوفه آلو تابوت رو‌جلو با صدای بمی روی زمین گذاشتن.
یکی از اونا در تابوت‌دیدنمون رو باز کرد و بوی‌تعجب مرگ تو هوا پخش شد.
«اون واقعاً‌گفت جسد شیطان‌زیاد قاتل درنده سیاهه؟»
نیت قتل‌اعصاب از هر‌رفت طرف زبانه کشید.
'مثل اینکه‌تعجب کینه‌ی حسابی ازش‌مگه به دل داشتن.'
چون هوی سطح خصومت و نیت قتلی رو‌باعث حس کرد که خیلی فراتر از چیزی بود‌سریع که تا الان به سمت گروهشون نشونه رفته بود.
کنجکاو شد بدونه چه ارتباطی بین خاندان‌نشدن نامگونگ و کسی که هنرهای رزمی فرقه‌دروغ خون رو یاد گرفته بود وجود داره.
'کینه از کسی که تکنیک‌یک‌دفعه چی-خون رو تمرین می‌کرده و با‌نشدن خاندان نامگونگ هم گره خورده. جالبه.'
در همون لحظه،سرشان نامگونگ این قدمی‌دروغ به جلو برداشت.
آروم و پله به پله پایین‌خوشحال اومد، از کنار هیون جین رد‌برگردانند شد و به تابوت نزدیک شد.
«...دقیقاً همون صورت رو داره.»
صداش از‌اعصاب نیت قتل‌رفت لبریز بود.
بعد یهو سرش‌سرشان رو برگردوند و به‌می‌گم هیون جین نگاه کرد.
«کی کشتش؟»
«ما.»
«شما؟»
نامگونگ این دوباره‌سرشان پرسید، و کاملاً مشخص‌می‌گم بود که باورش نشده.
«بله.»
«باور کردنش سخته.»
لحنش تمسخرآمیز بود.
اما هیون‌تعجب جین با‌برگردانند آرامش جواب داد.
«باور کنید یا نه، اون کاملاً روی‌نشدن تکنیک چی-خون مسلط بود و خودش هم‌دروغ اعتراف کرد که شیطان قاتل درنده سیاهه.»
«اون تکنیک‌گفت چی-خون رو‌زیاد تمرین می‌کرد...»
نامگونگ این‌اعصاب برای لحظه‌ای به‌یک‌دفعه جسد خیره شد.
«کاپیتان چون‌پونگ.»
«صدام کردید؟»
مردی با چهره‌ای عبوس‌زیاد مثل باد ظاهر شد و‌بقیه روی یک زانو زانو زد.
«جسد رو تایید کن.»
«اطاعت.»
کاپیتان چون‌پونگ‌گفت در تابوت‌زیاد رو بست.
هم‌زمان، چهار مرد مثل سراب ظاهر‌خوشحال شدن، تابوت رو روی شونه‌هاشون گذاشتن‌برگردانند و پاشون رو روی زمین کوبیدن.
تا-آت!
تو یه‌تعجب چشم به هم‌مگه زدن، ناپدید شدن.
نامگونگ این به‌انگار هیون جین و‌خوشحال بقیه نگاه کرد.
«پس می‌تونید‌گفت به عمارت‌زیاد فرعی برگردید.»
حرفاش هیچ‌اعصاب فرقی با‌رفت بیرون انداختنشون نداشت.
هیون جین و نگهبانان شمشیر شکوفه آلو‌می‌گم دندون‌قروچه‌ای کردن، اما چاره‌ای جز این نداشتن‌انگشت که تو سکوت لب‌هاشون رو گاز بگیرن.
اینجا خاندان نامگونگ بود.
اونا تو لونه‌ی ببر بودن.
هیون جین که‌نشانه چاره‌ای نداشت، برگشت و‌انگار به نگهبانان شمشیر گفت.
«بیاین برگردیم.»
نگهبانان شمشیر شکوفه‌انگار آلو دندون‌هاشون رو‌خوشحال به هم ساییدن.
از اینکه این‌طوری نادیده گرفته شده بودن‌نشدن به شدت عصبانی بودن، اما بیشتر از دست‌می‌گم خودشون کفری بودن که مجبور بودن ساکت بمونن.
چون هوی در حالی که رد‌گفت شدن هیون جین و بقیه رو‌باعث تماشا می‌کرد، زیر لب غرغر کرد.
«برای همینه که اصلاً دلم نمی‌خواد‌دروغ با آدمایی سر و کله بزنم‌نگاهی که حتی معنی قدردانی رو هم نمی‌فهمن.»
صداش پایین بود.
اما اونایی‌گفت که نزدیکش بودن،دیدنمون کاملاً واضح شنیدنش.
«...!»
گروه مثل مجسمه خشکشون زد.
به نامگونگ این نگاه‌زیاد کردن و تو دلشون‌باعث دعا می‌کردن که نشنیده باشه.
اما اون‌گفت وسط پله‌ها‌زیاد خشکش زده بود.
«صبر کن.»
نامگونگ این سرش رو‌برگردانند برگردوند و با نگاهی تیز‌خودش به چون هوی خیره شد.
«الان چی گفتی؟»
«شنیدیش؟»
چون هوی برگشت و‌رفت با یه پوزخند کج، نگاه‌دیدنمون نامگونگ این رو جواب داد.
«مغزت کوچیکه،تعجب ولی گوشات‌برگردانند خوب تیزه، هاه.»
«شاگرد!»
«...!»
«هوی!»
هیون جین و نگهبانان شمشیر‌مگه نفس تو سینه‌شون حبس شد‌جلو و چشماشون از تعجب گرد شد.
این مرد‌گفت رهبر خاندان‌زیاد نامگونگ بود.
می‌تونست هر‌گفت لحظه جونشون‌زیاد رو بگیره.
با این‌اعصاب حال، چون هوی‌یک‌دفعه داشت تحریکش می‌کرد.
با عجله‌تعجب خواستن جلوش‌برگردانند رو بگیرن، اما...
«پس یه‌گفت بار دیگه می‌گم،دیدنمون خوب گوش کن.»
چون هوی کوتاه نیومد.
«نه... نگو...»
«شاگرد!»
«خواهش می‌کنم نگو!»
صداهای وحشت‌زده‌ی هیون جین و نگهبانان‌خوشحال شمشیر تو فضا پیچید، اما لب‌های‌برگردانند چون هوی زودتر به حرکت دراومد.
«برای همینه که اصلاً دلم نمی‌خواد‌گفت با آدمایی سر و کله بزنم‌باعث که حتی معنی قدردانی رو هم نمی‌فهمن.»