چپتر 143: چپتر 143
0پایتخت استان چینگهای، شینینگ.
شهری محصور در میان کوه‌ها که رودخانه هوانگ از‌ایستاده شرق به غرب آن جریان داشت. می‌گفتند جای دنجی‌خیره‌سر برای زندگی است؛ تابستان‌های خنک و زمستان‌هایی بدون سرمای استخوان‌سوز.
اما فقط این نبود. به عنوان یک مرکز حمل‌ونقل کلیدی که شهر غربی اورومچی و‌فریاد شهر جنوبی لهاسا را به هم وصل می‌کرد، همیشه پر از رفت‌وآمد و شلوغی بود.این‌طور با این حال، یک مکان وجود داشت که به‌طور غیرعادی ساکت و بی‌سروصدا مانده بود.
تالار بزرگ در قلب شینینگ.
اقامتگاه ارباب استان چینگهای،اقامتگاه کسی که بر کل این‌حکومت منطقه نظارت و حکومت می‌کرد.
نگهبانان دروازه که جلوی تالار‌پیرمرد بزرگ کشیک می‌دادند، با دیدن‌شین جوانک روبرویشان اخم‌هایشان در هم رفت.
«...گفتی اومدی کیو ببینی؟»
«بانو سوهی.»
قیافه نگهبان‌ها تو هم رفت.
همزمان، با نگاهی تیز‌چرخید جوان را از سر‌دید تا پا برانداز کردند.
ظاهر چشمگیری داشت.چرخید شانه‌های پهن و چهره‌ای‌دید نافذ اما خوش‌تراش؛ از
زن در‌بالاترین را باز کرد‌قرار و کنار رفت.
آن دو وارد اتاق شدند.
بعد از حدود ده قدم، به‌بسیار جلوی اتاقی رسیدند که با رنگ‌های‌چشمانش سرخ و طلایی رنگ‌آمیزی شده بود.
در بالاترین‌هوی جایگاه، یک‌پیرمرد صندلی قرار داشت.
مردی با‌بالاترین رداهای طلایی روی‌قرار آن نشسته بود.
ظاهرش نحیف بود،قلب با گونه‌هایی فرورفته‌کسی و چهره‌ای بیمارگونه.
نگاه چون هوی چرخید.
پیرمرد بسیار آشنایی‌چرخید را دید که‌آشنایی کنار ارباب ایستاده بود.
«تو، تو!»
پیرمرد، شین اوی، چشمانش را‌ارباب گشاد کرد و با صدایی‌نگهبانان تند و تیز فریاد زد:
«پسره‌ی خیره‌سر!چون چرا این‌قدر‌چرخید لفتش دادی؟!»
ارباب که از فریاد ناگهانی‌بسیار شین اوی جا خورده بود،اوی برگشت و به او نگاه کرد.
او قبلاً غرولندهای شین اوی‌قرار را دیده بود، اما هرگز‌ظاهرش ندیده بود که این‌طور فریاد بکشد.
و حالا، به محض‌اقامتگاه دیدن این مرد جوان‌نظارت داشت داد و بیداد می‌کرد.
«اینکه شین اوی این‌قدر باهاش راحت‌بسیار رفتار می‌کنه... سوهی گفته بود که آدم‌گشاد معمولی‌ای نیست، اما الان بیشتر کنجکاو شدم.»
سپس مرد جوان جواب داد:
«سرم شلوغ‌بالاترین بود، واسه‌صندلی همین دیر کردم.»
چهره شین‌بزرگ اوی در‌اقامتگاه هم رفت.
«سرت شلوغ بود، آره؟چرخید اصلاً می‌دونی چند روز‌دید از اون روز گذشته...؟»
«مهم نیست چقدر طول‌پیرمرد کشید. مهم اینه که‌ایستاده الان اینجام، مگه نه؟»
«توی الف‌بچه...!»
مشت‌های شین اوی می‌لرزید.
عصبانی بود،چون اما نمی‌توانست‌چرخید بحث کند.
به هر حال، این‌پیرمرد پسر هرگز قولی نداده‌ایستاده بود که کِی می‌آید.
سپس—
«هاهاها!»
ارباب از این‌هوی جر و بحث‌بسیار آن‌ها به خنده افتاد.
بعد از لحظه‌ای پرسید:
«تو باید چون هوی باشی؟»
«خوب منو می‌شناسی.»
«انتظار نداشتم‌چون این‌قدر آدم‌چرخید جالبی باشی.»
نگاه ارباب‌هوی استان چینگهای‌پیرمرد عمیق‌تر شد.
او قبلاً هرگز چون هوی‌قرار را ندیده بود، اما به طرز‌نحیف عجیبی برایش آشنا به نظر می‌رسید.
جای تعجب هم نداشت؛ بانو‌ارباب سوهی و شین اوی بی‌وقفه‌نگهبانان درباره او حرف زده بودند.
در حالی که‌هوی چون هوی را‌بسیار برانداز می‌کرد، گفت:
«همم. درست همون‌طور که‌پیرمرد دخترم گفت، باوقاری و جذبه‌ی‌شین یک مرد بزرگ رو داری.»
«زیاد اینو می‌شنوم.»
«اوه هو.»
چشمان ارباب گشاد شد.
بیشتر تائوئیست‌ها فروتن و‌پیرمرد متواضع بودند، اما این‌ایستاده مرد جوان اصلاً این‌طور نبود.
او این تعریف‌جایگاه را طوری پذیرفت که‌رداهای انگار بدیهی‌ترین چیز دنیاست.
ارباب با علاقه‌ی‌قلب بیشتری به او‌کسی نگاه کرد و گفت:
«دخترم گفت که کمک بزرگی بهش کردی.آشنایی اگه به خاطر تو نبود، جونش تو خطر‌تند می‌افتاد و شین اوی هم به اینجا نمی‌اومد...»
او نگاهی‌هوی به شین‌پیرمرد اوی انداخت.
«انگار این پسره منو آورده.»
شین اوی‌بزرگ اخم کرد‌اقامتگاه و لب برچید.
«من با پای خودم اومدم.»
«پس می‌خوای این‌جوری بازی کنی؟»
چون هوی پوزخند زد.
«که این‌طور؟بزرگ پس می‌تونی‌اقامتگاه همین‌جا بمونی.»
چون هوی با این فکر که این بهترین‌دید فرصت برای خلاص شدن از شر شین اوی است،پسره‌ی این حرف را زد و شین اوی یکه خورد.
«چه چرت‌هوی و پرتی‌پیرمرد داری می‌گی؟!»
«چرا؟ خودت گفتی چون‌صندلی دلت می‌خواست اومدی. پس‌روی بهتره همین‌جا هم بمونی.»
«توی الف‌بچه...!»
شین اوی از‌هوی شدت کلافگی چنگ‌بسیار به سینه‌اش زد.
چرا این پسر نمی‌توانست‌پیرمرد برای یک بار هم‌ایستاده که شده حرف قشنگی بزند؟
در همین حین، ارباب‌صندلی استان چینگهای با تعجب‌روی به چون هوی نگاه کرد.
«حتی شین اوی که دستورات سلطنتی‌کسی رو نادیده می‌گیره و آزادانه پرسه‌جلوی می‌زنه، در برابر این پسر عاجزه.»
علاقه‌اش به چون هوی‌چرخید بیشتر شد، اما به‌دید سرعت آن را سرکوب کرد.
چیز مهم‌تری‌هوی برای پرسیدن‌پیرمرد وجود داشت.
نگاهش تیز شد.
با وجود بدن‌قلب نحیفش، نگاهش نافذ‌کسی و گیرا بود.
«اون گروهی که‌هوی گفتی می‌خوای به‌بسیار حسابشون برسی، کی بودن؟»
«گوریونگ‌بانگ.»
«گوریونگ‌بانگ...؟»
ارباب اخم کرد.
این نام اخیراً‌هوی در چینگهای زیاد‌بسیار به گوش می‌رسید.
«منظورت همون فرقه‌ایه‌چرخید که بازرس این‌آشنایی استان رو کشت؟»
«دقیقاً همون‌ها.»
ارباب دندان‌هایش‌بزرگ را به‌اقامتگاه هم سایید.
«...پس واسه همین بازرس تو گوریونگ‌بانگ‌بسیار کشته شد. حتماً داشت در موردشون‌چشمانش تحقیق می‌کرد و گیر افتاد. اون حرومزاده‌ها...!»
«حالا این داره چی‌پیرمرد می‌گه؟ بازرس موقع تحقیق‌ایستاده در مورد گوریونگ‌بانگ کشته شده؟»
چون هوی که می‌دید ارباب‌قرار خشمش را در مسیر اشتباهی‌ظاهرش خالی می‌کند، دهان باز کرد:
«بازرس یه جاسوس بود.»
«چی...؟!»
چشمان ارباب لرزید.
بازرس ده‌ها‌بالاترین سال یکی از‌قرار معتمدترین افرادش بود.
«جاسوس؟ چرا...بزرگ با این کار‌ارباب چی گیرش می‌اومد...؟»
«جوک‌دونگ‌چانگ بهش قول یه مقام‌پیرمرد تو قصر رو داده بود.شین اونم با کله قبول کرد.»
«جو-جوک‌دونگ‌چانگ؟!»
«چرا باید‌بالاترین پدر رو‌صندلی هدف قرار بده...؟»
برخلاف شین اوی و بانو سوهی‌کسی که از شنیدن این نام غیرمنتظره‌جلوی شوکه شده بودند، ارباب آهی کشید.
«جوک‌دونگ‌چانگ... پس کار اون بود.»
چشمانش تیره شد.
با شنیدن اینکه جوک‌دونگ‌چانگ‌صندلی پشت این قضیه است،روی تمام سؤالاتش پاسخ داده شد.
«اگه اون پشت قضیه‌اقامتگاه باشه، همه‌چیز منطقی به‌نظارت نظر می‌رسه. اما چرا...؟»
در حالی که‌هوی تصویر جوک‌دونگ‌چانگ از‌بسیار ذهنش عبور می‌کرد، پرسید:
«چیز دیگه‌ای هم فهمیدی؟»
«نه. همش همین بود.»
ارباب با دیدن‌قلب شانه بالا انداختن چون‌منطقه هوی، سر تکان داد.
همین هم‌چون بیشتر از‌چرخید حد کافی بود.
خیلی بیشتر از حد کافی.
آن‌ها کسی را که‌صندلی پشت تمام این اتفاقات‌روی بود پیدا کرده بودند.
«تو کمک‌بزرگ بزرگی به‌اقامتگاه من کردی.»
ارباب با صمیمیت صحبت می‌کرد.
بدون چون هوی،چرخید هم او و‌آشنایی هم سوهی مرده بودند.
خش‌خش—
او به آرامی بازوی‌اقامتگاه لاغرش را روی دسته‌نظارت صندلی گذاشت و ایستاد.
در حالی که‌هوی از بالا به چون‌آشنایی هوی نگاه می‌کرد، گفت:
«اگه چیزی هست که‌پیرمرد می‌خوای، فقط لب تر‌ایستاده کن. برات فراهمش می‌کنم.»
این یک ژست‌جایگاه قدردانی بود، اما‌مردی انگیزه پنهانی هم داشت.
«اگه بتونم اونو‌قلب زیر پر و‌کسی بال خودم بگیرم...»
در حالی که‌هوی طمع شروع به‌بسیار پر کردن چشمانش کرد—
هر چیزی؟
چون هوی‌بالاترین به فکر‌صندلی فرو رفت.
اگر هر کس دیگری‌اقامتگاه این حرف را می‌زد،نظارت مضحک به نظر می‌رسید.
اما این مرد؟
اگر پول می‌خواست،چرخید می‌توانست ثروت عظیمی‌آشنایی به دست بیاورد.
اگر قدرت می‌خواست،جایگاه می‌توانست در همان لحظه‌رداهای یک لقب سلطنتی بگیرد.
بیشتر مردم از‌قلب چنین پیشنهادی از‌کسی خود بی‌خود می‌شدند.
اما—
«من واقعاً چیزی نمی‌خوام.»
چون هوی این‌طور نبود.
پول؟ به اندازه کافی داشت.
قدرت؟ در زندگی قبلی‌اش،چرخید او شیطان آسمانی مطلق،دید رهبر فرقه شیطان آسمانی بود.
او قدرتی داشت‌چرخید که هیچ‌کس حتی‌آشنایی نمی‌توانست تصورش را بکند.
به این فکر کرد که کتاب‌های هنرهای رزمی درخواست‌نشسته کند، اما با توجه به محافظانی که در سقف‌چرخید پنهان شده بودند، حتی این هم ارزشش را نداشت.
«به هر حال‌قلب به نظر نمیاد‌کسی چیز دندون‌گیری داشته باشن.»
پس از‌چون کمی فکر،چرخید چون هوی گفت:
«فقط یه‌هوی پیشکش برای‌پیرمرد هوآشان بفرست.»
پس از اینکه تمام‌صندلی گزینه‌های دیگر را رد کرد،نشسته آخرین مورد را انتخاب نمود.
«نگران اون نباش. من‌اقامتگاه از قبل برای جبران کمک‌حکومت هوآشان یه پیشکش آماده کردم.»
ارباب لبخند زد.
«چیز دیگه‌ای نمی‌خوای؟ نظرت‌پیرمرد در مورد یه اکسیر‌ایستاده چیه؟ یا یه شمشیر افسانه‌ای؟»
او به چیزهایی اشاره‌صندلی کرد که چشمان هر‌روی رزمی‌کاری را برق می‌انداخت.
اما—
«همون پیشکش کافیه.»
چون هوی‌هوی با لحنی‌پیرمرد بی‌تفاوت جواب داد.
اکسیر؟ شمشیرهای افسانه‌ای؟
او نیازی به آن‌ها نداشت.
هنر الهی شکوفه آلو او در‌بسیار مسیر درستی قرار داشت و اکسیرها‌چشمانش در حال حاضر کمک زیادی نمی‌کردند.
و او‌هوی همین الان هم‌بسیار دو شمشیر داشت.
ارباب که از افکار درونی‌قرار چون هوی بی‌خبر بود، نتوانست‌ظاهرش جلوی تحسین کردن او را بگیرد.
«اینکه این‌قدر‌بزرگ از طمع‌اقامتگاه رها باشی...»
او پول، اکسیر و شمشیر‌پیرمرد را رد کرده بود و‌شین تنها درخواست یک پیشکش داشت.
این تصویر‌هوی واقعی یک‌پیرمرد تائوئیست بود.
«فکر می‌کردم تمام‌جایگاه تائوئیست‌های دنیای رزمی آلوده‌رداهای به دنیای مادی شدن...»
با نگاه کردن به‌اقامتگاه چون هوی، طمع در‌نظارت چشمان ارباب ناپدید شد.
«اون کسیه که‌هوی خیلی از خواسته‌های‌بسیار دنیوی فاصله داره.»
او از‌هوی تلاش برای جلب‌بسیار نظرش دست کشید.
کسی مثل او را نمی‌شد‌قرار با پول یا قدرت تطمیع کرد—این‌نحیف کار فقط او را دورتر می‌کرد.
حالا فقط یک‌قلب کار برای انجام‌کسی دادن وجود داشت.
فقط درخواستش را برآورده‌چرخید کند و این ارتباط‌دید را زنده نگه دارد.
«در اسرع وقت‌چرخید پیشکش رو آماده می‌کنم‌دید و به هوآشان می‌فرستم.»