چپتر 42: نبرد با جوخه شبح سفید
0«بالاخره ورق داره برمی‌گرده.»
سو بک-گوی در حالی که به درگیری پر هرج و‌ارباب مرج بین جوخه شبح سفید و محافظان شمشیر شکوفه آلو که‌تندی تازه شروع شده بود نگاه می‌کرد، حالت چهره‌اش کمی سخت شد.
هر چه باشد، محافظان شمشیر شکوفه آلو هنوز جوان بودند و فقط‌شدن پنج نفر از آن‌ها آنجا حضور داشت. در مقایسه با پنجاه عضو جوخه‌هوآشان شبح سفید که او با خود آورده بود، تعدادشان یک به ده بود.
اما با این‌پرستوی وجود، توانسته بودند مقاومت‌کرد کنند و زمین‌گیر نشوند.
«محافظان شمشیر‌اخم‌هایش شکوفه آلو همیشه‌باید این‌قدر قوی بودن؟»
سو بک-گوی‌جین اخم‌هایش را‌روبرویش در هم کشید.
"اینا باید همونایی باشن که تازه‌کشید محافظ شمشیر شکوفه آلو شدن، ولی بازم‌ولی دارن جلوی جوخه شبح سفید دوام میارن؟"
قلعه شبح سفید هر روز اطلاعات مربوط به فرقه کوه‌روزی هوآشان را جمع‌آوری و به‌روز می‌کرد. اما سطح محافظان شمشیر‌آمده شکوفه آلو بالاتر از چیزی بود که او انتظار داشت.
البته، اگر خودش شخصاً وارد عمل‌همونایی می‌شد، فارغ از قدرت آن‌ها می‌توانست‌دارن خیلی زود به این وضعیت پایان دهد...
«حریف تو منم.»
ها وو-جین که با اخم‌اخم‌هایش روبرویش ایستاده بود، کاملاً در‌باشن حالت گارد و آماده‌باش قرار داشت.
«پس تو‌ارباب ارباب شمشیر‌پرنده‌ای پرستوی پرنده‌ای؟»
سو بک-گوی‌اخم‌هایش گوشه لبش"اینا را کج کرد.
«همیشه دلم‌جین می‌خواست یه‌روبرویش روزی ببینمت.»
چشمان ها وو-جین به تندی باریک شد."اینا او با تمام وجود سعی داشت خشمی را‌دارن که تا گلویش بالا آمده بود، سرکوب کند.
کاری که این افراد کرده بودند، وحشتناک بود. آن‌ها‌می‌خواست نه تنها یک شبیخون ناگهانی زده بودند، بلکه بدون هیچ‌بالا تردیدی گروه تاجران باد پرنده را به آتش کشیده بودند.
او حتی نمی‌توانست حدس بزند که‌همونایی چند نفر به خاطر این کار‌دارن جان خود را از دست داده‌اند.
«...تقاص جنایاتت رو پس می‌دی.»
«پوهاهاهاها!»
سو بک-گوی با شنیدن حرف‌گوشه ها وو-جین زیر خنده زد‌روزی و چشمانش برای لحظه‌ای گشاد شد.
اما برخلاف خنده‌ای‌کشید که از دهانش بیرون‌باشن می‌ریخت، چشمانش اصلاً نمی‌خندید.
خنده‌اش ناگهان قطع شد.
«تقاص جنایات؟ این من‌بودن نیستم که باید تقاص‌باید پس بده، بلکه شمایید.»
سو بک-گوی‌ارباب با تندی‌پرنده‌ای جواب داد.
از دیدگاه او، این آن‌ها‌باید بودند که جوخه قاتل روح را‌بازم کشته بودند و باید مجازات می‌شدند.
پابابات!
در یک چشم به هم زدن، ده نفر‌باید از اعضای جوخه شبح سفید، ها وو-جین را‌جلوی محاصره کرده و سلاح‌های پنهان خود را پرتاب کردند.
ها وو-جین که انگار انتظار این‌لبش حمله غافلگیرانه را داشت، شمشیرش را بالا‌تندی آورد و دایره‌ای در هوا رسم کرد.
چا-چا-چانگ!
صدای تیزی طنین‌انداز شد‌روبرویش و سلاح‌های پرتاب‌شده به‌آماده‌باش هر سو پراکنده شدند.
اما بعد...
شووووک...
صدای متفاوتی به گوش رسید.باید یک سلاح پنهان بسیار تیزتر، شانه‌بازم چپ او را هدف گرفته بود.
پات!
او به سرعت یک قدم به جلو برداشت‌باید و سرش را به یک سو چرخاند، اما نتوانست‌دوام به طور کامل از این حمله غافلگیرانه جاخالی دهد.
«آخ!»
لباس فرمش از ناحیه شانه پاره شد و‌محافظ بریدگی بلندی روی آن پدیدار گشت. خون از‌قلعه زخم بیرون زد و تا مچ دستش سرازیر شد.
در حالی که‌اخم لبش را گاز می‌گرفت،گارد سرش را بالا آورد.
سو بک-گوی در حالی که یک خنجر"اینا و چند تکه آهن بین انگشتانش نگه‌بازم داشته بود، به او خیره شده بود.
«عجیبه. شنیده بودم فرقه انتهای جنوبی و‌کرد فرقه کوه هوآشان اخیراً رابطه‌شون شکرآب شده،باریک ولی حالا می‌بینم دارید با هم کار می‌کنید.»
«...حتی اگه فرقه ما و هوآشان با هم‌محافظ اختلاف داشته باشن، وقتی پای دشمنی مثل قلعه شبح‌روز سفید وسط باشه، معلومه که با هم متحد می‌شیم.»
«هوووه. که این‌طور؟»
سو بک-گوی با خونسردی خندید و‌کشید با تکان دادن دستش، خنجرها و‌شدن تکه‌های آهنی باقی‌مانده را پرتاب کرد.
وییینگ...
درست زمانی که ها"اینا وو-جین شمشیرش را برای‌محافظ دفع سلاح‌های پرتابی تاب داد...
سسسس...
مردمک‌های سیاه و تاریک سو‌اخم‌هایش بک-گوی شروع به سفید شدن کردند،محافظ گویی برفی درون آن‌ها باریده باشد.
این نشانه فعال شدن‌پرنده‌ای نیروی درونی تکنیک تجلی‌دلم شبح یین شیطانی بود.
سپس او با‌کشید یک قدم حقیقی‌همونایی محکم به زمین کوبید.
ووش!
با تزریق نیروی درونی پیاده‌روی‌اخم‌هایش شبانه شبح سفید، حرکات او‌باشن به طرز عجیبی وهم‌آور شد.
هیکلش به طور غیرطبیعی کش آمد‌لبش و در یک چشم به هم‌چشمان زدن، درست روبروی ها وو-جین قرار گرفت.
ها وو-جین که از این منظره‌همونایی عجیب جا خورده بود، شمشیرش را تاب‌جلوی داد تا او را به عقب براند.
ووش... ووش...
سو بک-گوی تنها با‌بودن کج کردن جزئی سرش،باید از تمام ضربات جاخالی می‌داد.
حرکاتش تند و چابک بود.
اما این همه ماجرا نبود.
ویییک!
تندبادی به پا خاست.بودن او روی پای چپش چرخید‌همونایی و لگدی را روانه کرد.
ها وو-جین لگد وحشیانه‌ای را‌گوشه که به پهلویش نشانه رفته‌روزی بود، با ساعد خود دفع کرد.
«آخ!»
درد مبهمی‌جین تمام بدنش‌روبرویش را لرزاند.
اگر نتوانسته بود آن را‌اخم‌هایش دفع کند، احتمالاً یک دهان‌باشن پر از خون بالا می‌آورد.
ها وو-جین که از شدت ضربه یک قدم‌دلم به عقب تلوتلو خورده بود، جای دستش را روی‌خشمی قبضه شمشیر محکم کرد و به جلو یورش برد.
این مایه افتخار فرقه"اینا انتهای جنوبی، یکی از سی‌شدن و شش شمشیر جهان بود.
«هوپ!»
سو بک-گوی نفسش را حبس‌اخم‌هایش کرد و از مسیر این‌باشن ضربه شمشیر تیز به عقب پرید.
فلپ...
لباس‌هایش که توسط سی و شش شمشیر جهان پاره‌شدن شده بود، در باد به اهتزاز درآمد و خیلی‌اطلاعات زود طعمه شعله‌های آتش شد و به خاکستر تبدیل گشت.
همه این‌ها تنها‌اخم در یک نفس‌کاملاً رخ داده بود.
تنها با همین اتفاق، هر‌اخم‌هایش دو مرد متوجه شدند که‌باشن حریف مقابلشان دست‌کمی از خودشان ندارد.
«سی و‌ارباب شش شمشیر‌پرنده‌ای جهان، آره؟»
سو بک-گوی فوراً تکنیک"اینا شمشیر ها وو-جین را‌محافظ درک کرد و ناپدید شد.
«فکر کردی کجا می‌ری!»
ها وو-جین شمشیرش را به صورت‌کشید افقی به سمت سو بک-گوی که دقیقاً‌ولی روبروی او ظاهر شده بود، تاب داد.
ویییک!
سو بک-گوی سرش را دزدید.
موهای سیاه و پرکلاغی‌اش‌روبرویش طوری در هوا موج می‌زد‌قرار که انگار معلق مانده بود.
هوم!
صدای مورمورکننده بادی که‌پرنده‌ای هوا را می‌شکافت، از زیر‌می‌خواست چانه ها وو-جین بلند شد.
سریع سرش را دزدید و یک ضربه کف‌محافظ دست که با انرژی یین منجمدکننده‌ای آمیخته شده‌قلعه بود، از پایین به سمت بالا زبانه کشید.
«اوغ!»
ها وو-جین که جا خورده بود، به عقب خم شد‌باشن و به مویی از آن ضربه جان سالم به در‌روز برد، اما موج شوک آن همچنان محکم به او کوبیده شد.
«آخ...»
ناله‌ای از دهانش دررفت.
در حالی که سرش‌روبرویش را گرفته بود، با زور‌قرار بدن تلوتلوخورانش را صاف کرد.
«جاخالی دادی؟»
چشمان سو‌ارباب بک-گوی از‌پرنده‌ای تعجب گرد شد.
این یک ضربه غافلگیرکننده کف دست یین شبح بود‌شدن که مستقیم فک او را نشانه رفته بود و با‌مربوط نیروی درونی تکنیک تجلی شبح یین شرور ترکیب شده بود.
ضربه تا یک قدمی‌روبرویش صورتش رسیده بود؛ مطمئن‌آماده‌باش بود که به هدف می‌خورد.
اما ها وو-جین با‌بودن یک تار مو از‌باید آن فرار کرده بود.
ووش... ووش...
ها وو-جین‌اخم‌هایش سرش را"اینا محکم تکان داد.
با اینکه ضربه فقط او را‌کاملاً خراشیده بود، فکش تیر می‌کشید و‌پرنده‌ای دیدش تار و درهم شده بود.
دنیای اطرافش، از جمله سو‌اخم‌هایش بک-گوی، انگار مثل آب موج‌دار‌باشن در حال ذوب شدن بود.
«فقط با یه ضربه‌پرنده‌ای سطحی این‌طوری به هم‌دلم ریختم... اگه کامل بهم می‌خورد...»
چکه...
عرق سرد‌جین روی پیشانی‌روبرویش ها وو-جین نشست.
این حریف‌این‌قدر اصلاً لقمه‌بودن راحتی نبود.
هوو...
نفس عمیقی‌اخم‌هایش از اعماق"اینا ریه‌هایش بیرون داد.
سو بک-گوی کسی‌اخم نبود که بشود‌کاملاً او را دست‌کم گرفت.
خیلی زود، انرژی‌قوی ملایم و خالصی در"اینا بدنش جریان پیدا کرد.
این یکی از هنرهای الهی افتخارآمیز فرقه‌کرد انتهای جنوبی بود که لقب ارباب شمشیر‌باریک پرستوی پرنده را برایش به ارمغان آورده بود.
انرژی فولاد آسمان‌کشید پاک از طریق او‌باشن خود را نشان داد.
«تازه رسیده‌این‌قدر به آستانه قلمرو‌اخم‌هایش نهایت رزمی، هه.»
چون هوی در حالی که چانه‌اش را‌کرد روی دستش تکیه داده بود، به نبردهایی‌باریک که جلویش در جریان بود نگاه می‌کرد.
شبیه یک ولگرد بی‌خیال به نظر می‌رسید،باشن اما اگر کسی می‌فهمید او روی چه‌دوام چیزی نشسته است، از ترس لال می‌شد.
کوهی از جنازه‌های بی‌رحمانه له‌شده.
چون هوی دقیقاً‌قوی روی آن جا‌کشید خوش کرده بود.
«برابرن.»
چشمانش هیچ احساسی نداشت وقتی دوئل‌همونایی خونین بین ارباب شمشیر پرستوی پرنده‌دارن و سو بک-گوی را تماشا می‌کرد.
یک نبرد‌جین برابر، تقابل‌روبرویش ببر و اژدها.
اما خیلی‌این‌قدر زود سرش‌بودن را برگرداند.
اصلاً برایش‌ارباب مهم نبود‌پرنده‌ای چه کسی می‌برد.
خب، یکی از آن‌ها دوست صمیمی استاد‌باشن سابق این بدن بود، ولی چه اهمیتی‌دوام داشت؟ او حتی نمی‌دانست استادش واقعاً کیست.
ووش...
نگاه چون هوی‌قوی به سمت آتش‌کشید شعله‌ور در دوردست چرخید.
شعله‌ها مثل اژدهایی که به‌گوشه آسمان صعود می‌کند زبانه می‌کشیدند و‌ببینمت آسمان تاریک شب را روشن می‌کردند.
طوفان آتش آن‌قدر شدید بود که حتی کسانی که‌شدن سعی داشتند با آب خاموشش کنند، نمی‌توانستند نزدیک شوند‌اطلاعات و فقط با وحشت به آن زل زده بودند.
«بیشتر از‌جین چیزی که فکر‌ایستاده می‌کردم طول کشید.»
چشمان چون‌این‌قدر هوی روی‌بودن شعله‌ها متمرکز شد.
درون آن جهنم سوزان، هیون‌گوشه دو و شمشیر تنها قطع‌کننده‌روزی دست در حال تقابل شمشیرهایشان بودند.
«مهارت‌هاش قطعاً پیشرفت کرده.»
چون هوی تماشا می‌کرد که چطور‌کاملاً هیون دو حملات شمشیر تنها قطع‌کننده‌پرنده‌ای دست را دفع کرده و ضدحمله می‌زند.
به خاطر این‌قوی بود که حریفش از"اینا قلعه شبح سفید بود؟
یا به خاطر اینکه به قلمرو‌لبش رزمی آسمانی رسیده بود و حالا‌چشمان داشت قدرتش را به دنیا نشان می‌داد؟
هیون دو داشت تمام"اینا و کمال قدرت رزمی‌اش‌محافظ را به نمایش می‌گذاشت.
نمایشی پیوسته‌جین از تکنیک‌روبرویش شمشیر شکوفه آلو.
اما شمشیر تنها‌قوی قطع‌کننده دست هم‌کشید حریف دست‌وپابسته‌ای نبود.
با وجود ضعف داشتن فقط یک‌لبش دست، او حرکات شمشیر هیون دو را‌تندی مسدود، دفع و با ضدحمله جواب می‌داد.
فراتر از آن، با گذشت زمان، نیروی‌باشن درونی قوی‌تری را آزاد کرد و حرکات‌دوام شمشیرش مثل بادهای وحشی صحرا فرود می‌آمد.
بعد از یک‌اخم تبادل کوتاه، هر‌کاملاً دو متوقف شدند.
به هم خیره شدند و تنش‌کشید بینشان مثل نیرویی مورمورکننده پخش شد‌شدن و حتی شعله‌های خشمگین را هم بلعید.
تاریکی در‌ارباب میان آتش‌پرنده‌ای فروکش‌کرده شکوفا شد.
آن‌ها از میان‌کشید آن تاریکی به‌همونایی هم زل زدند.
اما فقط برای یک لحظه.
کوااانگ!
انفجاری بینشان رخ داد.
«چرا این‌قدر محتاط بازی درمیاره؟»
چون هوی اخم کرد.
هیون دو‌این‌قدر بیشتر از حد‌اخم‌هایش انتظار محتاط بود.
انگار هنوز سطح‌پرستوی قلمرو خودش را‌لبش درک نکرده بود.
«اگه فقط می‌فهمید‌کشید که از حریفش‌همونایی بالاتره، کار تموم بود.»
با صدای «تچ»اخم زبانش را چرخاند‌کاملاً و نگاهش را برگرداند.
فاصله بین آن‌ها آن‌قدر‌بودن واضح بود که دیگر‌باید نیازی به تماشایشان نداشت.
«اونا اوضاعشون چطوره؟»
سرش را چرخاند.
چون هوی به نبرد پرآشوب‌ایستاده بین محافظان شمشیر شکوفه آلو‌ارباب و جوخه شبح سفید نگاه کرد.
«همون‌طور که‌این‌قدر انتظار می‌رفت، هنوز‌اخم‌هایش براشون خیلی زوده.»
در ابتدا بهتر از انتظار عمل‌لبش کرده بودند، اما با گذشت زمان،چشمان ضعف تعدادشان بیشتر به چشم می‌آمد.
آن پنج نفری که با‌باید آن شدت جنگیده بودند، حالا‌ولی به وضوح داشتند کند می‌شدند.
احتمالاً به خاطر حرارت نبرد‌ایستاده هنوز متوجهش نبودند، اما پس‌لرزه‌هایش‌ارباب به زودی به سراغشان می‌آمد.
«با این‌این‌قدر حال، مدت‌بودن زیادی دووم آوردن.»
چون هوی این را‌پرنده‌ای زمزمه کرد و انگشت‌دلم اشاره‌اش را بالا آورد.
پینگ...
تندباد ضعیفی از انرژی شلیک شد‌کاملاً و شمشیری که پشت سر جوک‌پرنده‌ای بی را نشانه رفته بود، منحرف کرد.
شمشیر منحرف‌شده از مسیرش خارج شد و هوا را شکافت،باشن و جوک بی با واکنشی دیرهنگام، روی پای چپش چرخید‌روز و کمر عضو جوخه شبح سفید را به دو نیم کرد.
«چیزایی که‌ارباب می‌خواستیم رو‌پرنده‌ای به دست آوردیم.»
چون هوی‌اخم‌هایش آرام از"اینا جایش بلند شد.
با قدم گذاشتن روی جنازه‌های‌ایستاده له‌شده، با یک نگاه کل میدان‌پرستوی نبرد را برانداز کرد و گفت:
«وقتشه که‌این‌قدر این بازی‌بودن رو تموم کنیم.»